Allu Fun Marx: Βόλτες στην Blogoslovakia

Ίσως κάποτε, κάποιος κοινωνικός μελετητής διατυπώσει καλύτερα και ορθολογικότερα, τον “νόμο” που διαισθάνομαι ότι ισχύει για τον σύγχρονο άνθρωπο:
«Η ένταση και η διάρκεια του συναισθήματος, που μας προκαλεί η αναγγελία μιας τραγωδίας,είναι ανάλογη του αριθμού των θυμάτων, αλλά αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου (ή του κύβου ή της νιοστής δύναμης) της απόστασης του τόπου όπου συνέβη η τραγωδία».
Ξέρω βέβαια ότι τα συναισθήματα δεν μπορούν να εγκλωβιστούν σε μαθηματικούς τύπους, δεν μπορώ όμως να εξηγήσω διαφορετικά, το γεγονός ότι η θλίψη μου για τα θύματα ενός τροχαίου που συνέβη στην γειτονιά μου, είναι πολύ μεγαλύτερη από την θλίψη που ένιωσα για τα 22.000 θύματα του κυκλώνα Ναργκίς, που χτύπησε τη Μιανμάρ.
Με μεγάλη ευκολία προσπερνάμε τους αριθμούς που περιγράφουν την δυστυχία των άλλων:
-134 οι ασθενείς που πέθαναν ως αποτέλεσμα της παντελούς έλλειψης των αναγκαίων φαρμάκων στην πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζας.
-17000 παιδιά ηλικίας κάτω από 5 χρόνων πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της πείνας.
-24.000 άμαχοι σκοτώθηκαν το 2007 στο Ιράκ, είτε λόγω τυφλών τρομοκρατικών χτυπημάτων, είτε με υπαιτιότητα των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων.
-45.000 άνθρωποι τον μήνα θύματα του εμφύλιου στο Κογκό.
-400.000 νεκροί τα 5 τελευταία χρόνια στο Νταφούρ του Σουδάν.
Πώς τα μεταφράζει όλα αυτά το μυαλό μας; Κάπου μακριά, κάποιοι μαύροι,τριτοκοσμικοί, αλλόθρησκοι, απολίτιστοι,δύστυχοι, πεθαίνουν.
Στην καλύτερη περίπτωση λέμε ένα “τι κρίμα, τι ντροπή για τον πολιτισμένο κόσμο μας”, για να εκφράσουμε την θλίψη που πραγματικά αισθανόμαστε.
Θλίψη όμως που διαρκεί όσο σχεδόν η μνήμη ενός χρυσόψαρου.

Είπα να ξεκινήσω κι εγώ μια μπλογκοκατάσταση…
Γιατί; Τι μου λείπει δηλαδή; Ομορφιά, εξυπνάδα ή μπόι;
Διαβάστε παρακαλώ:

Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε…
Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspost.com

Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά:
1. Γράψε
2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

Εγώ λοιπόν, έγραψα, σκάναρα,πόσταρα και ειδοποιάω:

Και προσκαλώ:

1. Την “μαμά ετών 37…”
2. Tους “αριστερούς και πόντιους”... τον καθένα ξεχωριστά, μαζί με τον φίλτατο Νοσφεράτο βεβαίως-βεβαίως
3. Τον Μακ Μάνο
4. Τον Πετε-free (αν και βλέπω ότι είναι πνιγμένος στις δουλειές)
5. Τον Φ. Βασιλείου με το σημειωματάριό του.
6. Την στρατιωτίνα πεζικού Ρ. Καραμήτρου
7. Tον σ. Αμετανόητο με την υποχρέωση να ρίξει προσκλήσεις από την μεριά των ερυθρών… χμερ
8. Tην Vasia με όλες τις παραφυάδες της…
9. Την Σύλβια την Πανόπτη
10. Τον Γιώργο Χ. από την “Φωνή βοώντος”

Επίσης προσκαλώ τον εκτός blog ευρισκόμενο Ν.Σαραντάκο να στείλει με email ιδιόγραφό του.
Εννοείται ότι ο καθένας μπορεί να αυτοπροσκαλεστεί ανά πάσα στιγμή και να ανεβάσει ποστ με ιδιόγραφο σημείωμά του. Θα τον εντοπίσουμε…
Επίσης επιβάλλεται να συμπεριλάβεται στις προσκλήσεις σας και μπλόγκερ που έχουν σταματήσει να μπλογκάρουν.

Ο αγώνας του κυπριακού λαού, να αποτινάξει από τους ώμους του τον ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας, βρήκε αλληλεγγύη και συμπαράσταση από το σύνολο σχεδόν του ελληνισμού. Οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, οι ηρωικοί θάνατοι των αγωνιστών στις αγχόνες ή στα πεδία των μαχών, συνεγείρουν από το 1950 και μετά, την κοινή γνώμη σε Ελλάδα και Κύπρο, που τάσσεται μαχητικά υπέρ της ένωσης. Όσο πιο ταραγμένη γίνεται η κατάσταση στη μεγαλόνησο, τόσο πιο δυναμικές και ενθουσιώδεις γίνονται οι διαδηλώσεις των φοιτητών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Ούτε το λαϊκό τραγούδι όμως έμεινε ασυγκίνητο από τα γεγονότα αυτά, που συγκλόνιζαν την Κύπρο και την Ελλάδα. Τέσσερα από τα λαϊκά τραγούδια που γράφτηκαν την περίοδο αυτή με θέμα τον αγώνα του κυπριακού λαού παρουσιάζονται στο ποστ αυτό. Ενδιαφέρον χαρακτηριστικό και στα 4 αυτά τραγούδια είναι ότι ενώ στους στίχους τους εξυμνούν τον ηρωισμό των αγωνιστών, ο εχθρός τους είναι αόρατος. Πουθενά δεν αναφέρεται η βρετανική αποικιοκρατία…
Ας περάσουμε όμως στα τραγούδια.

Σε μουσική του Μπάμπη Μπακάλη και στίχους του Κώστα Βίρβου, ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγουδάει “η Κύπρος είναι ελληνική”. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1965, δηλαδή 5 χρόνια μετά την ανακήρυξη της Κύπρου σε ανεξάρτητο κράτος… Παρ’ όλα αυτά όμως, εξακολουθεί να μιλάει για το “αγκάλιασμα της κόρης με τη μάνα”, δηλαδή για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Απ’ των Ελλήνων τις καρδιές
βγαίνει φωνή σαν λάβα
Φωνάζουν για την Κύπρο μας
που την κρατάνε σκλάβα

Η Κύπρος είναι Ελληνική
κι όλη η Ελλάδα την πονά
Θέλουν, δεν θέλουν γρήγορα
θα μας τη δώσουνε ξανά

Κι αυτοί που σκοτωθήκανε
να σώσουν τους συμμάχους
την Κύπρο να μας δώσετε
φωνάζουν απ’ τους τάφους

Η Κύπρος είναι Ελληνική…

Αχ θα σημάνει γρήγορα
της λευτεριάς καμπάνα
και με στοργή θ’ αγκαλιαστούν
η κόρη και η μάνα

Η Κύπρος είναι Ελληνική…

Από μια ηχογράφηση που έγινε το 1956 στην Αμερική , ακούμε τη Ρένα Ντάλια στο τραγούδι “Κύπρος βασανισμένη (ή θάνατος ή λευτεριά)” σε μουσική του Γιάννη Τατασόπουλου (ή Ντίλιγκερ) και στίχους του Νίκου Ρούτσου.

Αστράψαν και βροντήσανε
της Κύπρου τα ουράνια
κι οι σκλάβοι με ψυχή βαριά
βγήκαν να βρουν τη Λευτεριά
στ’ απάτητα ρουμάνια.

Εμπρός τρελή παληκαριά
ή θάνατος ή λευτεριά.

Με του Μακάριου το σταυρό
του Διγενή ντουφέκι
θα ξανακάνουν πέρα εκεί
την Κύπρο την ελληνική
περήφανη να στέκει.

Εμπρός τρελή παληκαριά
ή θάνατος ή λευτεριά.

Μην κλαίτε τον Καραολή
ούτε τον Δημητρίου.
Ποτίσαν μ’ αίμα της καρδιάς
το δέντρο της Ελευτεριάς
μα και του μαρτυρίου.

Εμπρός τρελή παληκαριά
ή θάνατος ή λευτεριά.

Ο Γιάννης Κουλουκάκης δηλώνει και τραγουδάει “Στην Κύπρο θα πάω να πολεμήσω”. Δυστυχώς δεν γνωρίζω περισσότερα στοιχεία για τους δημιουργούς του τραγουδιού και την χρονολογία της ηχογράφησης.

Φεύγω αγάπη μου γλυκιά
να πάω να πολεμήσω
στην Κύπρο μας ν’ αγωνιστώ
νίκη να της χαρίσω.

Μπορεί και να γυρίσω
μπορεί να μη γυρίσω.
Τ’ αγαπημένο σου φιλί
δώσ’ μου να ξεκινήσω.

Κι εσύ καλή μανούλα μου
κάνε την προσευχή σου
κι ένα κερί στην Παναγιά
τάξε για το παιδί σου.

Μπορεί και να γυρίσω
μπορεί να μη γυρίσω.
Στο πονεμένο σου φιλί
δώσ’ μου και την ευχή σου.

Δάκρυα χαράς στα μάτια μου
κυλάνε πριν να φύγω
γιατί στην Κύπρο εθελοντής
πάω να πολεμήσω.

Μπορεί και να γυρίσω
μπορεί να μη γυρίσω.
Την Ένωση της Κύπρου μας
να δω κι ας ξεψυχήσω.

«Η Κύπρος λευτερώθηκε». Ένα ακόμα τραγούδι σε μουσική Μπάμπη Μπακάλη και στίχους Κώστα Βίρβου. Τραγουδάνε ο Μανώλης Αγγελόπουλος και η Γιώτα Λύδια. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1959, αμέσως μετά τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου που οδήγησαν στην κουτσουρεμένη ανεξαρτησία της μεγαλόνησου. Εκ των υστέρων ξέρουμε ότι παρά το ότι “η Κύπρος λευτερώθηκε”, η ανεξαρτησία που της δόθηκε ήταν μια ανεξαρτησία ανάπηρη, μ’ ένα σωρό δεσμεύσεις.

Η λευτεριά κερδίζεται
μονάχα με το αίμα.

Η Κύπρος λευτερώθηκε
χαρές και πανηγύρια.
Οι φυλακές ανοίξανε,
τα σύρματα λυγίσαν
και μόνο αυτοί που χάθηκαν
στα σπίτια δεν γυρίσαν.

Μάνες που χάσατε παιδιά
πέστε πως είναι ψέμα,
η λευτεριά κερδίζεται
μονάχα με το αίμα.

Η Κύπρος λευτερώθηκε
σβηστήκανε τα μίση.
Και οι καμπάνες του νησιού
σ’ όλη τη γη σημαίνουν
πως οι νεκροί της λευτεριάς
ποτέ τους δεν πεθαίνουν.

Μάνες που χάσατε παιδιά
πέστε πως είναι ψέμα,
η λευτεριά κερδίζεται
μονάχα με το αίμα.

Την φωτογραφία που βλέπετε, την βρήκα στις σελίδες του 64σέλιδου φυλλαδίου με ενδιαφέρον αρχειακό υλικό, που συνόδευε την κασετίνα με τα 4 CD, η οποία κυκλοφόρησε στο τέλος του 2005 με αφορμή τα 80 χρόνια από την γέννηση του Γιώργου Ζαμπέτα.
Τα “έπεα πτερόεντα” ήταν μια στήλη σε κάποιο από τα “οικογενειακά” περιοδικά που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα. Πιθανολογώ ότι ήταν στο “Ρομάντζο” του Ν. Θεοφανίδη, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Ο Οδυσσεύς Ομηρικός που υπογράφει τα έμμετρα αυτά χρονογραφήματα, χρησιμοποιεί με άνεση ένα ψευτο-ομηρικό δακτυλικό εξάμετρο για να “ψάλλει” πρόσωπα και πράγματα της επικαιρότητας.
Όπως ίσως ξέρετε (κι αν δεν ξέρετε, ευκαιρία να το μάθετε), το μέτρο που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες ποιητές της αρχαιότητας, στηριζόταν σε καθορισμένη εναλλαγή μακρών και βραχέων συλλαβών, ενώ το μέτρο των μεταγενέστερων- μέχρι και σήμερα- στιχουργημάτων στηρίζεται στην εναλλαγή τονισμένων και άτονων συλλαβών. Μετρικός “δάκτυλος” για τους αρχαίους ήταν η εναλλαγή 3 συλλαβών: μακρά, βραχεία,βραχεία. Το αντίστοιχο σημερινό είναι η εναλλαγή 3 συλλαβών: τονισμένη, άτονη, άτονη.
Έτσι, εκεί που Όμηρος έγραφε : «Άνδρα μοι/ έννεπε/ μούσα πο/λύτροπον» στην Οδύσσεια του, ο στιχοπλόκος μας Οδυσσεύς Ομηρικός γράφει: «Άσματα/έννεπε/που οι συν/θέται μας».
Ο τίτλος της στήλης, το ψευδώνυμο του συγγραφέα της και η απομίμηση του ομηρικού μέτρου, συνθέτουν ένα έξυπνο πακέτο, το οποίο ολοκληρώνεται από την εύστοχη διαπραγμάτευση του θέματος με το οποίο διαλέγει ν’ ασχοληθεί ο δημιουργός του. Στο συγκεκριμένο “πτερόεν έπος” ο Οδυσσεύς Ομηρικός ασχολείται με το φαινόμενο της “εξαγωγής ασμάτων” από την Ελλάδα στο εξωτερικό. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ‘70, κάποια ελληνικά τραγούδια άρχισαν να ακούγονται στις διεθνείς αγορές. Η Ψωροκώσταινα για πρώτη φορά εκτός από γεωργικά προϊόντα έστελνε στο εξωτερικό και άσματα. Γεγονός που δεν άφησε ασυγκίνητο τον… ραψωδό μας.

Άσματα, έννεπε,
που οι συνθέται μας
γράφουν αράδα,
κι εκ τούτων κάμποσα
ήδη εξάγονται
απ΄την Ελλάδα.

Τα πειραιώτικα
παιδιά του Μάνου μας
του Χατζηδάκι,
τον δρόμον ήνοιξαν
κι ο Μάνος έπηξε
στο παραδάκι.

Τον σφουγγαράδικον
Ντιρλαντάν έπειτα
πήραν οι ξένοι
και τώρα παίρνουνε
την κυρά Γιώργαινα,
την παινεμένη.

Είθε να φτάνουνε
τα τραγουδάκια μας
στον κόσμον όλον
κι είθε να ακούωνται
εις πάσαν ήπειρον
μέχρι των πόλων.

Θάναι θαυμάσιον
να περιέρχεσαι
την οικουμένην
και τα ρωμέικα
ν΄ακούς ασμάτια
εις γλώσσαν ξένην.

Ν’ ακούς Ζαμπέτιους
σκοπούς στον Καύκασον
και στην Οντέσα
και στο κατάμαυρο
Κογκό ασμάτια
του Μίμη Πλέσσα.

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά (αν και για να κυριολεκτούμε, μια και πρόκειται για τραγούδια, θα έπρεπε να γράψω “ας ρίξουμε όμως μια…αυτιά”) στα άσματα που αναφέρονται πιο πάνω.

Με το τραγούδι «τα παιδιά του Πειραιά» ο Μάνος Χατζηδάκις κέρδισε το 1960 το oscar καλύτερου τραγουδιού με την ταινία «Ποτέ την Κυριακή», του πρόσφατα χαμένου Ζυλ Ντασέν. Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε σε πάρα πολλές γλώσσες και γνώρισε πολλές και πετυχημένες ορχηστρικές διασκευές.
«Uno a te, uno a me» είναι η ιταλική απόδοση του τραγουδιού αυτού, τραγουδισμένο από την Mina, στο ξεκίνημα της καριέρας της το 1961.

Το “παραδάκι” που κέρδισε ο Μάνος δεν ήταν στην πραγματικότητα τόσο όσο υπονοεί το στιχούργημα του Οδ. Ομηρικού, μια και ο Μάνος μη έχοντας σε ιδιαίτερη υπόληψη το τραγούδι του αυτό, βιάστηκε να πουλήσει τα δικαιώματα του σε αμερικάνικη εταιρία. Όπως διαβάζω στην επίσημη ιστοσελίδα του Χατζηδάκι «θα προτιμούσε να μην είχε γίνει διάσημος με το Ποτέ την Κυριακή». Ο Χατζηδάκις πίστευε ότι «το Όσκαρ τον ταύτιζε με ένα μουσικό ύφος που θεωρούσε υποδεέστερο. Αλλά και ότι επιβεβαίωνε την τουριστική εικόνα της χώρας, που ο ίδιος θεωρούσε κατώτερη της βαθύτερης ουσίας της»

Ο “σφουγγαράδικος Ντιρλαντάς” είναι ένας παραδοσιακός σκοπός των δωδεκανήσων. Στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας μαθαίνουμε τις περιπέτειες του τραγουδιού αυτού: «Το παραδοσιακό τραγούδι “Ντιρλαντά” το τραγουδούσαν στα σφουγγαράδικα. Ιδιαίτερα το τραγουδούσαν στους δύτες, όταν ανέβαιναν από τις καταδύσεις, για να τους κρατήσουν ξύπνιους, και να σιγουρευτούν ότι δεν τους χτύπησε η νόσος των δυτών.Το 1969 ο Διονύσης Σαββόπουλος περιέλαβε το τραγούδι στο δίσκο του “Το περιβόλι του τρελού” (Lyra). Αργότερα ξέσπασε δικαστική διαμάχη καθώς ο Παντελής Γκίνης επέμενε ότι το τραγούδι ήταν δικό του. Παρά τις αντίθετες μαρτυρίες, ότι το τραγούδι ήταν πολύ παλαιότερο από τον Παντελή Γκίνη, εκείνος δικαιώθηκε ως δημιουργός του.»

Το 1970 η τραγουδίστρια Dalida, το ηχογράφησε με τον τίτλο «Darla dirladada» στα γαλλικά και στα ιταλικά, κάνοντάς το διεθνή επιτυχία.

Η «κυρά Γιώργαινα» των Κατσαρού-Πυθαγόρα αφού τραγουδήθηκε από τον Γ. Καλατζή σε πρώτη και την Μαρινέλα σε δεύτερη εκτέλεση, γέμισε κι αυτή το διαβατήριό της με πολλές σφραγίδες μια και ηχογραφήθηκε σε αρκετές ξένες γλώσσες. Σύμφωνα με το περιοδικό “Γαλέρα” οι διεθνείς μεταγραφές του τραγουδιού αυτού (τίτλος-ερμηνευτής-γλώσσα) είναι:
Allo Georgina (Michel Polnareff) Γαλλικά
Dimelo Por Dios (Juan Placencia) Πορτογαλικά
Ja Ja Der Peter Ist Schlau (Nick Munro) Γερμανικά
Prati Verdi E Fiori (Groupe Quartetto Cetra) Ιταλικά
Sad Tale Of The Farmer’ s Wife (Lawrence-Sempepos) Αμερικάνικα
Ein Alter Bettler In Athen (Fred Weyrich) Γερμανικά
Onze Griek (Peter Cirkel) Ολλανδέζικα
Εδώ ακούμε τον Michel Polnareff:

Κλείνοντας αυτό το ποστ, δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω αν τα ασμάτια του Μίμη Πλέσσα έφτασαν στο “κατάμαυρο Κογκό” ή αν οι Ζαμπέτιοι σκοποί αντήχησαν στον Καύκασο. Σίγουρα πάντως ένας από τους αγαπημένους σκοπούς του Γ. Ζαμπέτα, το «σήκω, χόρεψε συρτάκι» ή πιο σωστά syrtaki έφτασε να ακούγεται στις disco της υφηλίου, τραγουδισμένο από τους επιγόνους των φοβερών και τρομερών Βίκιγκς, τους ABBA.

ΥΓ

Φυσικά θα προσέξατε ότι από το στιχούργημα του Οδ. Ομηρικού απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στον Μίκη Θεοδωράκη και τα τραγούδια του που έγιναν επιτυχίες στο εξωτερικό.
Χούντα γαρ….

Μας τραγούδησαν… Δεν λέω ότι δεν μας τραγούδησαν.
Αλλά λες και το έκαναν με μισή καρδιά ρε παιδάκι μου. Ένα καλό τραγούδι για το όνομά μας δεν υπάρχει.

Ας πιάσουμε το “όπου Γιώργος και μάλαμα” του Γ. Μητσάκη για παράδειγμα. Τι λέει για τους Γιώργηδες;
1ον Είμαστε μαμάκηδες:

Όσο αγαπώ, όσο αγαπώ τη μάνα μου

αγάπησα, αγάπησα κι εσένα

2ον κοροϊδάρες:

Όσα είχα και δεν είχα μου τα μάσησες
Και μπατίρη στο φινάλε με παράτησες.

3ον μοιρολάτρες και εκδικητικοί:

Δε βαριέσαι δεν πειράζει χαλάλι σου
συ μια μέρα θα χτυπήσεις το κεφάλι σου.

και 4ον ψωνάρες:

μα η δική μου η καρδιά δεν έχει αντάλλαγμα
όπου Γιώργος και μάλαμα

Όταν τα λέει αυτά ένας συνθέτης που το μικρό του όνομα είναι Γιώργος, τι να πεις εσύ μετά;
Άσε που αυτό το “όπου Γιώργος και…” , μου το έχουν τραγουδήσει και σε τσατισμένη διασκευή “όπου Γιώργος και… κάθαρμα”!
Αμ το άλλο των Χατζηνάσιου-Κανελόπουλου; Γιώργηδες και οι δύο, αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να έχουν σε καμιά εκτίμηση τους συνονόματους

Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω
Θα υποφέρω στη ζωή κάθε στιγμή
Γιατί δεν έκανα ό,τι θα ’πρεπε να κάνω
Γιατί σαν άνθρωπος δεν είχα τη πυγμή

Μα να λέει κι αυτός τα χειρότερα; Έλεος δηλαδή! Αν τα λέμε εμείς αυτά για μας, τι περιμένουμε να πουν οι…ξένοι;
Αμ ο άλλος ο Γιώργος; Ο Κατσαρός ντε… Τι τρίχας!
Μα να τα καρφώσει όλα στην κυρά Γιώργαινα με το νι και με το σίγμα.

Ο Γιώργος είναι πονηρός
κι αυτά που λέει μην τα τρως
κι από τις έντεκα και μπρος
κυκλοφοράει για γαμπρός

Κυρά Γιώργαινα, στο λέω υπευθύνως
ο Γιωργάκης σου είν’ ένας θεατρίνος
Για δουλειά σου μίλησε, πονηρά σε φίλησε
η αυγούλα μύρισε και δεν γύρισε

Γι’ αυτό σας λέω. Τραγουδιστικώς ατυχήσαμε.
Αλλά θα αλλάξει αυτό λίαν προσεχώς. Θα συνθέσω τον ύμνο των απανταχού Γιώργηδων για να εξυμνήσω όλες τις αρετές μας.
Μέχρι τότε ας περιοριστούμε σ’ αυτό το λαϊκοδημώδες του 1966, που λέει και μια καλή κουβέντα ρε αδερφέ:
«οι Γιώργηδες» με τον Δημήτρη Ζάχο

Το ημερολόγιο γράφει Μεγάλη Παρασκευή και βρισκόμαστε πια μια ανάσα από το Πάσχα. . Μπερδεμένοι ανάμεσα σε τροπάρια, που μιλάνε για τα “τριάκοντα αργύρια της τιμής του τετιμημένου”, και σε δελτία ειδήσεων που μιλάνε για τα δέκα έως δώδεκα ευρώ της τιμής του υπερτιμημένου αμνοεριφίου, οι πιστοί παρακολουθούν τις ακολουθίες της εβδομάδας των παθών του Χριστού.
Η πορεία από τον Γολγοθά ως την ανάσταση, ακόμα και αν τη βλέπουμε σε συμβολικό επίπεδο, έχει κάποια μηνύματα να μας μεταφέρει. Δυστυχώς όμως κάθε σταύρωση δεν οδηγεί στην ανάσταση.

Καθημερινά, χιλιάδες μικροί εσταυρωμένοι, άρρωστοι, στις ουρές του ΙΚΑ και στην κατάντια του ΕΣΥ, ναρκομανείς, στα δίκτυα της κρατικής αδιαφορίας και των εμπόρων, άστεγοι στα παγκάκια, άνεργοι, χαμηλοσυνταξιούχοι των 400 ευρώ, μετανάστες, φτωχοί, γυναίκες και παιδιά, θύματα του trafficking και του εξαναγκασμού στην πορνεία, αλλοδαποί εργάτες που κοκκινίζουν με το αίμα τους τις φράουλες της Μανωλάδας και όχι μόνο, πορεύονται δίπλα μας, στο δικό τους ανηφορικό Γολγοθά. Ένα Γολγοθά, αδιέξοδο, χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης.

Δεν είμαι πιστός, δεν είμαι όμως και χριστιανομάχος. Καταλαβαίνω όσους βρίσκουν παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στη θρησκεία. Έχω τέτοιους ανθρώπους γύρω μου και σέβομαι τις προσωπικές τους επιλογές. Προσωπικά όμως, από τότε που ξεμπέρδεψα μέσα μου με τις θρησκείες και τους θεούς, έχω πάντα το ίδιο πρόβλημα. Δεν ξέρω τι να ευχηθώ στις γιορτές.
Στο μπλογκ διάλεξα σαν ευχή την φράση “να αναστήσουμε τον Άνθρωπο που έχουμε μέσα μας”.
Για τους απέξω θα περιοριστώ και πάλι στο τυπικό “χρόνια πολλά”.

Γύρω μας ανάστα
γίνεται, μα μπάστα!
Το μαλλί σου ράστα
κάνε, κι όλα άστα.

Τώρα πού’μαι λάσκα,
φόρεσε τραγιάσκα,
πάμε για το Πάσχα
στο νησί του Πάσχα.

Αυγά και οβελία
θ’αφήσουμε στη θεία,
και μ’ ελαφρά καρδία
πάμε στην παραλία.

Τα μάτα κίτε ράνε
θα μας κρυφοκοιτάνε
και όλο θα ρωτάνε
ποιοι ήρθαν και πού πάνε.

Κι εμείς βουβοί στη δύση
πρωτόπλαστοι στη φύση,
-δεν είμαστε δα κροίσοι-
μα βρήκαμε τη λύση.

Του χρόνου στην Αλάσκα,
με πέδιλα και μάσκα,
μα φέτος για το Πάσχα
πάμε νησί του Πάσχα.

—————–
Tέρμα πια η μονοκρατορία του “πάμε Χαβάη” με την ακατανόμαστη.
Το νέο σουξέ για την περίοδο του Πάσχα, θα είναι το “mata kite rane”.
Zητείται συνθέτης με κλασσική παιδεία στους λαχανοντολμάδες και στα τσουρέκια με επικάλυψη σοκολάτας για την μελοποίηση του άσματος.

*Διευκρίνηση: “mata kite rane” ονομάζουν οι ντόπιοι τα αγάλματα που βλέπετε στην φωτογραφία.
Και σημαίνει “μάτια που κοιτάνε στον ουρανό”.

Υ.Γ
Ν΄αναστήσουμε τον Άνθρωπο που έχουμε μέσα μας!

To “γράμμα από την φυλακή” γράφτηκε , από τον πανεπιστημιακό δάσκαλο, ποινικολόγο, βουλευτή και μετέπειτα υπουργό Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη,το 1971 στις φυλακές Αβέρωφ, όπου ο Γ.Α.Μαγκάκης ήταν κρατούμενος από τη χούντα των συνταγματαρχών, για την αντιστασιακή του δράση.Είναι ένα αυθεντικό κείμενο φυλακής, μια «μπουκάλα πεταγμένη στο πέλαγος», από ένα σκεπτόμενο άνθρωπο στους τέσσερις τοίχους του κελιού του.
«Αμύνομαι. Γι’ αυτό γράφω. Έτσι κρατώ τη σκέψη μου απ΄τη μεριά μου. Αν την αφήσεις αστήριχτη, χωρίς τα σχήματα των γραμμένων συλλογισμών, αφηνιάζει. Παίρνει παράξενους δρόμους και καταλήγει να γεννά τέρατα. Περνά έτσι απ’ τη μεριά του δεσμοφύλακα. Γιατί αυτό θέλουν με την φυλακή. Σε κλείνουν σ’ ένα χώρο, τρία βήματα μπρος, τρία βήματα πίσω.Να περπατάς έτσι με τις ώρες ασταμάτητα».

Τα γραπτά αυτά φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό και η επιστολή δημοσιεύτηκε στη Γερμανία με τίτλο «Ελευθερία, αγάπη μου». Από την πολυσέλιδη αυτή επιστολή διάλεξα τρεις ακόμα μικρές παραγράφους. Τρεις νησίδες αξιοπρέπειας και ευαισθησίας, που δείχνουν πώς ο Άνθρωπος μπορεί να παραμείνει Άνθρωπος ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Έτσι… για την σημερινή επέτειο. Μια αίνεση στο ήθος και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη χούντα, μια ένεση μνήμης για μας που ακολουθάμε.
Θυμάμαι όταν ήμουνα στα αστυνομικά κρατητήρια, τους τόπους αυτούς της ανθρώπινης εξαθλίωσης, στο διπλανό κελί ήτανε μια κοπέλα, κρατούμενη πάνω από πέντε μήνες. Είχε να δει το φως της ημέρας όλον αυτόν τον καιρό. Την κατηγορούσανε ότι βοηθούσε τον αρραβωνιαστικό της στην αντίσταση. Κάθε τόσο την περνούσανε από ανάκριση και της ζητούσανε πότε με το άγριο και πότε με το ύπουλο να τον αποκηρύξει. Αν τό’κανε θα την ελευθέρωναν. Εκείνη αρνιότανε σταθερά και κράτησε μέχρι το τέλος, μ’ όλο που ήξερε πως ο αρραβωνιαστικός της ήτανε ετοιμοθάνατος από καρκίνο και πως έτσι δεν θα τον ξανάβλεπε. Πραγματικά πέθανε τη μέρα της δίκης της. Έτσι δεν τον ξανάδε. Ήταν ένα κορίτσι ωχρό και εύθραυστο με μεγάλη ευγένεια. Τραγουδούσε όλα τα βράδια στο κελί της με μια σιγανή, μαλακιά φωνή. Τραγουδούσε λυπημένα μέχρι τα ξημερώματα την αγάπη της. Η στάση αυτής της κοπέλας είναι η ελπίδα μου.
(…)

Η θέση μας χαρακτηρίζεται από πολλά. Ένα από αυτά είναι και το ότι συχνά τραγουδάμε. Μοιάζει βέβαια παράξενο αυτό σε κείνους που δεν ξέρουν από φυλακές.Όμως έτσι είναι, και είναι πολύ φυσικό. Το λένε μάλιστα και οι άγραφες οδηγίες που μεταδίδονται από τους παλιότερους στους καινούργιους: όταν σε πνίγει ο καημός, τραγούδα. Τραγουδάμε ακριβώς, όταν η αγωνία δεν παίρνει άλλο. Μέρες χωρίς αγωνία δεν τραγουδάμε. Με το τραγούδι λιώνει αυτό το βάρος μέσα σου, τότε που γίνεται ασήκωτο και βγαίνει σαν ένας αόρατος γκρίζος αχνός. Ανακουφίζεσαι. Αυτό το ξέρουνε, κι έτσι σε μερικές φυλακές, τις πιο σκληρές, απαγορεύουνε το τραγούδι. Τραγουδώ ή σφυρίζω. Φορές-φορές τραγουδώ στη γυναίκα μου. Αν μ’ άκουγε, θα της άρεσε κι ας είμαι φάλτσος. Ξέρει κι εκείνη από το τραγούδι της φυλακής. Το έζησε. Εδώ το τραγούδι είναι μια άμεση, μια πραγματικά αναπόφευκτη ανάγκη της ψυχής. Και σαν άρτος επιούσιος εκείνων που αγωνίζονται να μη τρελαθούν. Μαλακώνει τον κόσμο και του δίνει λυτρωτικές προεκτάσεις. Τελικώς τραγουδώντας ταξιδεύεις πάνω σ’ αυτές. Έχουμε και μεις τα ταξίδια μας. Πρέπει να το πω: ευγνωμονώ αυτούς που γράψανε τραγούδια. Αυτούς μάλιστα που γράψανε λυπητερά και πονεμένα. Μ’ αρέσει να τραγουδώ Θεοδωράκη. Και στα παλιά του τραγούδια μοιάζει σαν να είχε την προαίσθηση της φυλακής που θα ζούσε. Εμείς λοιπόν τραγουδάμε. Πρέπει στο χαρακτηρισμό μας να ληφθεί κι αυτό υπ΄όψη.
Τους δεσμοφύλακες μου δεν τους άκουσα ποτέ να τραγουδάνε. Αυτοί συνήθως χωνεύουνε.
(…)

Πρέπει να μιλήσω για μια φιλία του προπερασμένου φθινοπώρου. Έχει κάποια σημασία. Δείχνει την αλληλεγγύη που φτιάχνεται ανάμεσα στους δυστυχισμένους. Με είχανε τότε τέσσερις μήνες σε απόλυτη απομόνωση. Δεν είχα δει ανθρώπινο πλάσμα. Μόνο στολές. Ανακριτές και δεσμοφύλακες. Πρόσεξα στο κελί μου τρία κουνούπια. Αγωνιζόντουσαν ν’ αντέξουνε στο κρύο που άρχιζε. Την ημέρα κοιμόντουσαν στον τοίχο. Το βράδυ ερχόντουσαν σε μένα σφυρίζοντας. Ενοχλήθηκα στην αρχή. Μα ευτυχώς κατάλαβα. Σαν κι αυτά κι εγώ προσπαθούσα να αντέξω στο κρύο. Τι ζητούσανε από μένα; Κάτι ασήμαντο. Μια σταγόνα αίμα που θα τα έσωζε. Δεν γίνεται να την αρνηθείς. Το βράδυ γύμνωνα το χέρι μου και περίμενα. Με τον καιρό με είχανε μάθει και δεν με φοβόντουσαν. Ερχόντουσαν χωρίς επιφύλαξη. Αυτό το ανεπιφύλακτο τους το χρωστάω. Χάρις σ’ αυτά ο κόσμος δεν ήτανε μόνο ανάκριση.
Κάποια μέρα όμως μου κάνανε μεταγωγή. Από τότε δεν τα ξανάδα. Έτσι αυθαίρετα στης φυλακές χάνεις την παρουσία των φίλων σου. Αλλά τους σκέφτεσαι συχνά.

Για την μουσική επένδυση του ποστ, διάλεξα τρία τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Είναι κατά σειρά “Η αυλή” τραγουδισμένο από την Μαρία Φαραντούρη και τον Λάκη Καραλή, “Ποιος τη ζωή μου” με τη Μαρία Φαραντούρη, και το “Κλείσ’ το παράθυρο”, τραγουδισμένο από τον Μίκη. Τα τραγούδια αυτά που μιλάνε για τα βασανιστήρια των κρατουμένων από τη χούντα, γράφτηκαν την ίδια περίπου εποχή με την επιστολή του Γ.Α.Μαγκάκη το 1971 στο Λονδίνο και περιλαμβάνονται στο δίσκο “Τα τραγούδια του Αγώνα” που κυκλοφόρησε το 1974.

Ο Χρήστος Κολοκοτρώνης (1924 -1999) είναι μια από τις μυθικές μορφές του λαϊκού μας τραγουδιού, το οποίο υπηρέτησε για περίπου μισό αιώνα ως συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής.
Το πρώτο του τραγούδι(«Το πλουσιόπαιδο») δισκογραφήθηκε στις αρχές του 1950. Από τότε η υπογραφή του φιγουράρισε δίπλα στους τίτλους 1000 περίπου τραγουδιών, τα οποία τραγούδησαν οι μεγαλύτερες φωνές του λαϊκού μας τραγουδιού (Χιώτης, Γαβαλάς, Καζαντζίδης, Διονυσίου, Καίτη Γκρέυ, Μαίρη Λίντα, Πόλυ Πάνου κ.α)

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο και μελετητή του λαϊκού τραγουδιού Πάνο Γεραμάνη ο Χ. Κολοκοτρώνης «ήταν διακεκριμένος στιχουργός, σωστός συνθέτης, ενώ έδωσε τη “μάχη του πάλκου” μέσα από δικά του κέντρα διασκέδασης, αλλά και από μαγαζιά άλλων ιδιοκτητών, στα οποία εμφανίστηκε και τραγούδησε τα τελευταία 15 χρόνια. Οι στίχοι και η θεματολογία του Χρήστου Κολοκοτρώνη έφεραν ένα καινούργιο πνεύμα στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού κι έδωσαν μια νέα πνοή στη δημιουργία της περιόδου, στις αρχές του 1950, όταν υπήρχε η μετεξέλιξη τού κλασικού ρεμπέτικου σε κοινωνικό (ή όχι) λαϊκό τραγούδι.»

Την απλότητα, την ομορφιά των εικόνων και την ρυθμική καθαρότητα των στίχων του Χ. Κολοκοτρώνη, φαίνεται ότι εκτίμησε και ο Μίκης Θεοδωράκης και έκανε τρία τραγούδια πάνω σε στίχους του Κολοκοτρώνη. Τα τραγούδια αυτά που χαριτολογώντας τα αποκαλώ “τα κολοκοτρωνέικα” τραγούδια του Μίκη, είναι το θέμα του σημερινού ποστ.

Το πρώτο τραγούδι έχει τίτλο «Σε ποιο βουνό» ,κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1963 και το ακούμε από την Πόλυ Πάνου

Σε ποιο βουνό απόψε που πονώ
θα πάω να βρω τ’ αθάνατο νερό.
Σε ποια οξιά θα βρω τη μοναξιά,
σε ποια πηγή θα γειάνω τη πληγή

Μέσα στη ζωή που βρέθηκα
για να πονώ, για να πονώ, βαρέθηκα

Νά ‘μουν πουλί να πέταγα ψηλά
τους στεναγμούς να ρίξω χαμηλά.
Πικρός καημός, τετράδιπλη χαρά
νά‘σαι φτωχός με πλούσια καρδιά .

Μέσα στη ζωή που βρέθηκα
για να πονώ, για να πονώ, βαρέθηκα

Το «Κάποιο πρωινό στον Πειραιά» είναι το δεύτερο “κολοκοτρωνέικο” τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη.
Το ερμηνεύει ο Πάνος Γαβαλάς. Δεύτερη φωνή η Ρία Κούρτη.

Κάποιο πρωινό στον Πειραιά, στον Πειραιά,
έφυγες καρδιά μου για την ξενιτιά
Έφυγες καρδιά μου για την ξενιτιά
Ήσουν ο ήλιος μου κι η χρυσαυγή,
έφυγες κι έσβησε το φως απ’ τη γη
ήσουν τ’ αστέρι μου το φωτεινό,
σ’ έχασα ταίρι μου και τώρα πονώ.
Κάποιο πρωινό στον Πειραιά, στον Πειραιά,
έφυγες καρδιά μου για την ξενιτιά.

Κάποιο πρωινό ξημέρωσε, ξημέρωσε,
έφυγες κι ο πόνος με μαχαίρωσε.
Έφυγες κι ο πόνος με μαχαίρωσε.
Τώρα που σ’ έχασα σ’ αναζητώ,
πού να’ σαι αγάπη μου τους γλάρους ρωτώ.
Με χίλια κύματα και με πουλιά
σου στέλνω αγάπη μου χιλιάδες φιλιά.
Κάποιο πρωινό ξημέρωσε, ξημέρωσε,
έφυγες κι ο πόνος με μαχαίρωσε.

Ήσουν ο ήλιος μου κι η χρυσαυγή,
έφυγες κι έσβησε το φως απ’ τη γη,
ήσουν τ’ αστέρι μου το φωτεινό,
σ’ έχασα ταίρι μου και τώρα πονώ.
Κάποιο πρωινό στον Πειραιά, στον Πειραιά,
έφυγες καρδιά μου για την ξενιτιά.

Ο Πάνος Γαβαλάς, με την Ρία Κούρτη σε δεύτερη φωνή ερμηνεύουν και το τρίτο τραγούδι. Το τραγούδι δισκογραφήθηκε επίσης το 1963 και έχει τίτλο «Στο έρημο λιμάνι»

Μια νύχτα με τη βάρκα μου
θα φύγω και θα ψάξω,
θα φύγω και θα ψάξω,
ένα λιμάνι έρημο
κάπου να βρω ν’ αράξω.

Μέσ’ στο έρημο λιμάνι
που το κύμα δεν το πιάνει
με τη βάρκα μου θ’ αράξω
και τον πόνο μου θα κλάψω.

Θα σύρω επάνω τα κουπιά
στην πλώρη θα καθίσω,
στην πλώρη θα καθίσω.
Και της καρδιάς μου τον καημό
πικρά θα τραγουδήσω.

Μέσ’ στο έρημο λιμάνι
που το κύμα δεν το πιάνει
με τη βάρκα μου θ’ αράξω
και τον πόνο μου θα κλάψω.

——–

Καλή ακρόαση.

Διαβάζω ότι η υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας συναντήθηκε με 10 bloggers σε αίθουσα του Υπ.Εξ
Ποιος ήταν ο σκοπός της συνάντησης;
Σύμφωνα με τον ιστολόγο Σπ. Ντόβα (”Πολιτεύομαι”) που παραβρέθηκε στην συνάντηση :

«η ΝΜ μας είπε ότι μας φώναξε για να μας ακούσει σχετικά με το πως πιστεύουμε ότι οι Ελληνικές θέσεις σε θέματα ενδιαφέροντος Υπ.Εξ θα μπορούσαν να επικοινωνηθούν αποτελεσματικότερα προς την παγκόσμια κοινή γνώμη χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο και τα νέα μέσα»

Σύμφωνα με τον ιστολόγο Νίκο Δρανδάκη (nylon.gr):

«στόχος της συνάντησης ήταν να ξεκινήσουν στο υπουργείο μια πρώτη προσπάθεια κατανόησης του χώρου των μπλογκς, μιας και προφανώς έχουν αντιληφθεί ότι σε παγκόσμιο επίπεδο τα μπλογκς επηρεάζουν σημαντικά την κοινή γνώμη. Σύμφωνα με όσα ακούσαμε, η υπουργός και οι συνεργάτες της ήθελαν να ακούσουν περισσότερο από εμάς πως θα μπορούσε η Ελληνική μπλογκόσφαιρα να βοηθήσει σε εθνικά θέματα, τι θα χρειαζόταν προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί.»

Μάλιστα! Μπλόγκερ στα όπλα… ή καλύτερα, μπλόγκερ στην υπηρεσία της αυτής υψηλότητας.
Η γνώμη μου είναι ότι η Ντόρα Μπακογιάννη ή μάλλον οι άνθρωποι που ασχολούνται με την παρουσία της υπουργού στο διαδίκτυο, τα βρήκαν σκούρα στο flame war που ξεκίνησε στις σελίδες του “The New York Times” και σκέφτηκαν να ψάξουν για χασομέρηδες εθελοντές, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε ανάλογες περιπτώσεις.
Και η Ντόρα Μπακογιάννη, πήρε αυτό που ήθελε. Ήδη οι παριστάμενοι μπλόγκερς έγραψαν στα ιστολόγια τους για την συνάντηση και μας ενημέρωσαν για το τι ζητάει από τους ιστολόγους η κυρία υπ.εξ. και οι προτάσεις της συζητούνται στα μπλογκ.
Οι 10 μπλόγκερς όμως γιατί παραβρέθηκαν; Θα καταλάβαινα μια τέτοια συνάντηση, αν την πρωτοβουλία για την συνάντηση την είχαν οι ιστολόγοι, για να πάρουν ας πούμε μια συνέντευξη από την υπουργό. Και θα ήταν επιτυχία τους, αν η υπ.εξ αποδεχόταν μια τέτοια συνάντηση.
Τώρα όμως, το όλο σκηνικό εμένα μου φέρνει στο μυαλό επιστράτευση. Επιστράτευση των ελλήνων μπλόγκερ στα χαρακώματα των διαδικτυακών πολέμων.
Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι; Να πλέκουμε την e-φανέλα του στρατιώτη μήπως;
Και αλήθεια, που θα τρέχουμε να κρυφτούμε όλοι, αν κάποια εφημερίδα γράψει στο μέλλον, ότι στην λίστα με τα μυστικά κονδύλια του υπ.εξ εκτός από δημοσιογράφοι υπάρχουν και ιστολόγοι;
Γνώμη μου είναι ότι αν οι ιστολόγοι ευαγγελίζονται κάτι διαφορετικό στην ενημέρωση θα πρέπει να το εφαρμόζουν κιόλας. Και το να τακιμιάζεις με την εξουσία, μπορεί να είναι κολακευτικό, δεν είναι καθόλου όμως διαφορετικό απ΄αυτό που κάνουν χρόνια τώρα τα παραδοσιακά ΜΜΕ.
Φοβού την εξουσία και Dora φέρουσα.

ΥΓ

Αυτό το παραφόρτωμα της σελίδας της Ντόρας με όλες αυτές τις εφαρμογές, μήπως είναι ΥΠΕΡβολικά ΥΠΕΡβολικό;
Live με την Ντόρα (όπως λέμε live με την Τάμτα).
Ρωτήστε την Ντόρα( ask dr Routh; )
Η Ντόρα στον Κόσμο (της; )
Η Ντόρα στο youtube.(Εμπρός, στο δρόμο που χάραξε ο Κυριάκος)
Η Ντόρα στο twitter.
Η Nτόρα στο facebook (πόσους φίλους να έχει άραγε; Εσύ έκανες poke στην Ντόρα; Της χτύπησες φιλικά την πλάτη; )
Η Ντόρα παντού!
Ντόρος να γίνεται δηλαδή.