To iphone

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο
που έτρεξε κι αγόρασε το iphone.
Στο πορτοφόλι του δεν είχε ούτε ψύλλο
στα χέρια του όμως άστραφτε το iphone.

Και ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
παίζοντας ώρες, angry birds στο iphone,
ως την κουζίνα σύρθηκε από την σάλα
και το ψυγείο του αντίκρυσε κενό.

Τ’ αρχινισμένο SMS γοργά τελειώνει,
και το διαβάζει στην οθόνη του iphone:
“στείλε ρε μάνα κάνα ευρώ, έχω στεγνώσει,
δεν έχω μία, για να πάρω ούτε depon”

Παραποιώντας το “Ακορντεόν” του Γιάννη Νεγρεπόντη και του Μάνου Λοϊζου.
Μετά συγχωρήσεως…

14 ιστορικά unfollow

Στο twitter τα πράγματα είναι απλά. Κάνεις follow σε όποιους γουστάρεις να διαβάζεις και unfollow σε όσους δεν γουστάρεις αυτά που γράφουν. Παρεξήγησις μηδέν.
Στο hastag #historical_unfollows είπαμε να μπλέξουμε ιστορικά (και όχι μόνο) γεγονότα με το unfollow του twitter.
Όλες τις …φαεινές ιδέες μπορείτε να τις δείτε στο twitter στο σχετικό hastag.
Σ’ αυτό το ποστ μάζεψα για τον…ιστορικό του μέλλοντος 14 δικά μου historical unfollows. Προσθέστε τα δικά σας στα σχόλια ή στο twitter βάζοντας το πιο πάνω hastag .

Ας μιλήσουμε για «πόλεμο»…

Ας μιλήσουμε για «πόλεμο»…
«Πόλεμο» κατά του κ. Παπαδήμου διαπίστωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Κάρολος Παπούλιας.
Ευκαιρία, λοιπόν, να μιλήσουμε – πραγματικά -
για τον – πραγματικό – πόλεμο:
*
Πόλεμος είναι
να δουλεύεις μια ζωή για ένα ξεροκόμματο και κάποια στιγμή να έρχεται αυτός που σου έταζε λαγούς με πετραχήλια και να σου κόβει το μισό από το ξεροκόμματο λέγοντάς σου ότι «συμπάσχει», αλλά πως πρέπει να τον συγχαρείς διότι επιτελεί «πατριωτικό» έργο…
*
Πόλεμος είναι
να έχεις πληρώσει μέχρι τελευταία πεντάρα τις ασφαλιστικές σου εισφορές και να έρχεται ο «σοσιαλιστής» να σου κόβει ακόμα κι αυτή την σύνταξη πείνας, να σου ξεφτιλίζει τα γεράματα και όταν διαμαρτύρεσαι να σου αντιγυρίζει – αυτός που καταχράστηκε τους κόπους σου – ότι «δεν υπάρχει σάλιο»…
*
Πόλεμος είναι
να βλέπεις τα παιδιά σου να ρημάζουν στην ανεργία…
*
Πόλεμος είναι
να σου λένε ότι απολύεσαι και αντί για απολυμένο να σε αποκαλούν «έφεδρο»…
*
Πόλεμος είναι
να στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, να το έχεις πληρώσει αυτό το «δημόσιο και δωρεάν» σχολείο εκατό φορές, κι αντί για βιβλία να τους μοιράζουν φωτοτυπίες…
*
Πόλεμος είναι
να σου κόβουν το μισθό και να σου αυξάνουν τα εισιτήρια στα λεωφορεία κατά 40%…
*
Πόλεμος είναι
να έχεις φτύσει το γάλα της μάνας σου για να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου και να έρχεται ο φορογδάρτης να σου επιβάλει μέσω της ΔΕΗ χαράτσι για ένα σπίτι που το πληρώνεις μια ζωή στην τράπεζα…
*
Πόλεμος είναι
να έρχεται ο ίδιος αυτός φορογδάρτης που σε άφησε χωρίς μισθό και χωρίς δουλειά και να σου προσθέτει – δίπλα στο χαράτσι της ΔΕΗ – την 11η (!) μέσα σε δυο χρόνια αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος…
*
Πόλεμος είναι
να κλείνει το ένα μικρομάγαζο μετά το άλλο, στην θέση τους να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια και ο «πατριώτης» που σε κυβερνά να βγάζει φιρμάνια για το πώς θα ζυγίζεις τη χρυσή σου βέρα ή το χρυσό σου δόντι (!) πριν το παραδώσεις στον σαράφη για να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί…
*
Πόλεμος είναι
να λουφάζεις τυλιγμένος στις κουβέρτες μέσα στο σπίτι, να τρέμουν τα δόντια σου από το κρύο και να μην ανοίγεις το καλοριφέρ γιατί δεν έχεις να πληρώσεις για πετρέλαιο θέρμανσης…
*
Πόλεμος είναι
να σε κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι «δίνουν μάχη» για να μη σου κόψουν τον 13ο και 14ο μισθό όταν σου έχουν ήδη κόψει τον 8ο και τον 9ο μισθό και την ίδια ώρα σφυρίζουν στα αυτιά σου τα «πακέτα» των δισεκατομμυρίων υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών…
*
Πόλεμος είναι
να βλέπεις μια δράκα ξιπασμένων φιλανθρώπων με καρφιτσωμένο στο πέτο το ταμπελάκι με τη φίρμα του μονοπωλίου που εκπροσωπούν, να φιγουράρουν στις ιλουστρασιόν λίστες του παγκόσμιου τζετ σετ, να μην χωρούν οι ελβετικές τράπεζες τις καταθέσεις τους, να έχουν ξεχειλίσει οι θάλασσες της υδρογείου από το (αφορολόγητο) εφοπλιστικό τους «δαιμόνιο», να μετακινούν στους λογαριασμούς τους δισεκατομμύρια μέσω των «οφ σορ» εταιρειών σαν να ήταν μαρουλόφυλλα, κι εσύ μαζί με τα δέκα εκατομμύρια των ομοίων σου να κατηγορείσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»…
*
Πόλεμος είναι
να έχουν φτάσει τη βενζίνη στα 2 ευρώ το λίτρο, να σου έχουν ρίξει το μισθό στα 350 ευρώ το μήνα και να σου ζητούν από πάνω να πληρώσεις και φόρο…
*
Πόλεμος είναι
να έχουν γεμίσει οι δρόμοι της Αθήνας με άστεγους, να τρέχουν οι άνθρωποι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια (τα οποία ο κ. Παπαδήμος τα βάφτισε την Πρωτοχρονιά «γιορτή»!!), να μην υπάρχει φανάρι, πεζοδρόμιο, σοκάκι χωρίς επαίτη και ζητιάνο, γιατί οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη «κατευνάζουν τις αγορές»…
*
Πόλεμος είναι
να αρρωσταίνεις και να μην έχεις λεφτά για τα φάρμακα, να πηγαίνεις στο νοσοκομείο κι αντί για «δημόσια και δωρεάν» Υγεία που την έχεις πληρώσει εκατό φορές, να σου ζητάνε να φέρεις τις γάζες από το σπίτι και να περάσεις πρώτα από το ταμείο…
*
Πόλεμος είναι
τον πλούτο που εσύ δημιουργείς στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο μαγαζί, σε στεριά και θάλασσα, να τον έχουν σφετεριστεί οι κηφήνες της πλουτοκρατίας, να τον έχουν κάνει υπερκέρδη για τις τσέπες τους, ελλείμματα και χρέη για το δημόσιο ταμείο, όλα βγαλμένα με το δικό σου ιδρώτα, με το δικό σου κόπο, με τη δική σου δουλειά, και εσύ αυτή τη δουλειά να την «πληρώνεις» πλέον με επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, αλυσοδεμένος στα κάτεργα της εργασιακής τρομοκρατίας, στα απαρτχάιντ των εκβιασμών και της εκ περιτροπής ανάσας…
*
Πόλεμος είναι
να σου ξεσκίζουν τη ζωή, να σου σκοτώνουν το σήμερα και το αύριο και να σου λένε κι από πάνω ότι είναι «σωτήρες», ότι παίρνουν δάνεια για να σου εξασφαλίζουν το μισθό και τη σύνταξη – αυτοί που σου κατάργησαν το μισθό και τη σύνταξη – όταν από το δικό σου μισθό κι από τη δική σου σύνταξη πληρώνονται τα δάνεια που διπλά και τρίδιπλα τα εισπράττουν οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι, με μια κουβέντα: Τα μονοπώλια.
*
Αυτός είναι ο πόλεμος που μαίνεται τούτη την ώρα στην Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια.
Είναι ένας πόλεμος μονόπλευρος. Μονομερής.
Ενας πόλεμος που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των αστών ενάντια στην τάξη των προλετάριων.
Που τον έχει διεξαγάγει ενάντια στις μάζες των εργαζομένων και όλου του λαού η τάξη των κεφαλαιοκρατών.
Είναι ένας πόλεμος αδίστακτος και στυγνός.
Που – κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας – τον διευθύνει όλο το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, μηδενός εξαιρουμένου, με επικεφαλής την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου υπό τον τραπεζίτη κ. Παπαδήμο.

Στήλη “Ημεροδρόμος”
Εφημερίδα Ριζοσπάστης
Τετάρτη 4 Γενάρη 2012
Νίκος Μπογιόπουλος

Πρωτοχρονιές σε αποκόμματα ξανά.

Αγαπημένη συνήθεια, έθιμο πια στη Μπλογκοσλοβακία, είναι να αποχαιρετάμε την χρονιά που φεύγει με αποκόμματα από παλιές πρωτοχρονιές. Ε, δεν θα χαλάσουμε φέτος το έθιμο. Πρωτοχρονιές σε αποκόμματα λοιπόν και Καλή Χρονιά!
Τα παρακάτω κάλαντα δημοσιεύτηκαν στην αθηναϊκή εφημερίδα “Σκριπ”, στην ανατολή του 20ου αιώνα, την 1η Ιανουαρίου του 1900.Είναι γραμμένο από τον ιατρο-λογοτέχνη Σπυρ. Καζινιέρη (ή Καζινέρη) ο οποίος χρησιμοποιούσε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Β. Μανής. Σε βιογραφικό του που υπάρχει στο διαδίκτυο διαβάζουμε ότι ο Μανής « γεννήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Κόνιτσα στις 3 Σεπτεμβρίου 1876 (ήταν συνομήλικος, σχεδόν, με τον Ζ. Παπαντωνίου και τον Κ. Καρθαίο). Ασχολήθηκε από νωρίς με τη σάτιρα, και το 1898 τύπωσε το φυλλάδιο “Ο ψευτοπόλεμος του 1897″, στον οποίο πιθανότατα είχε λάβει μέρος. Την ίδια χρονιά αποφοίτησε με άριστα από την Ιατρική Σχολή Αθηνών. Το 1903 κατατάχτηκε στον στρατό ως ανθυπίατρος, το 1910 προάχθηκε σε υπίατρο, και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους καθώς και στις επιχειρήσεις του 1916-19, φτάνοντας στον βαθμό του επίατρου. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 43 ετών, στις 17 Ιουλίου 1919, στη Μικρά Ασία, για λόγους που συνδέονται, μάλλον, με την πρώτη ελληνική υποχώρηση και τις σφαγές στο Αϊδίνι. Ποιήματά του, που δεν ήταν όλα σατιρικά, δημοσιεύτηκαν με το ψευδώνυμο Β. Μανής ή Μανής, στα περιοδικά “Μαστίγιον” (1892-93) και “Σκριπ” του Μπάμπη Άννινου (1894-95).

Άη-Βασίλης

Άη-Βασίλης πάλι
και στην αρχιχρονιά,
νέος αιών προβάλει,
στον ψεύτη τον ντουνιά.

Αλλάζουν φευ! κι οι χρόνοι
καθώς κι οι εποχές,
σαν το ναπολεόνι
και σαν τις μετοχές.

Κάτσε άη-Βασίλη
και άνοιξε τα χείλη
κι εμάς να τραγουδήσεις
και να καλοκαρδίσεις.

Κύττα, πώς έχει γίνει
μες των ετών τη βράσι
κι η ψωρορωμηοσύνη,
που τόσον έχει δράσει.

Τραγούδησε και πες μας,
τα τόσα μας τα κλέη,
κι όλες τις προκοπές μας,
πού’νε κανείς να κλαίει.

Πες της Τουρκιάς, ως τώρα
πως σπάσαμε τη μούρη
κι εκ των μαχών με φόρα
το κόψαμε κουμπούρι.

Τραγούδησε ηγέτας
οπού μας πελαγώνουν
τραγούδα ευεργέτας
που διαρκώς σουφρώνουν.

Τραγούδησε τον Κόντε,
οπού μοιράζει θέσεις,
και πήγανε αμόντε,
αι τόσες υποσχέσεις.

Τραγούδα για πελάγωμα
στρατών οργανισμούς.
Τραγούδα και για φάγωμα
προϋπολογισμούς.

Τραγούδα τον Θανάση,
που γράμματα παλάβωσε,
κι αντί για να τα φτειάσει,
στο τέλος τ’ αποστράβωσε.

Τραγούδα κι αστυνόμους
που τάχα μας φυλάγανε
και την τιμή στους δρόμους
με την οκά πουλάγανε.

Τραγούδα καλογήρους
που στας Μονάς γλεντούνε,
τραγούδα ποδογύρους,
που για τιμή ψοφούνε.

Τραγούδα τόσα χάλια,
που χάνεις τα πασχάλια,
και δώσε την ευχήτσα σου
στο ένα κι άλλο φύλο,
και με την πατερίτσα σου
αρχίνα μας στο ξύλο.

Αν διαβάσατε προσεκτικά το ποίημα του Μανή, θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι 112 χρόνια μετά, τίποτε δεν άλλαξε στην ψωρορωμηοσύνη. Ηγέτες που πελαγώνουν, ευεργέτες που σουφρώνουν, προυπολογισμοί που φαγώνονται, πολιτικοί που μοιράζουν θέσεις παρά τις υποσχέσεις για αξιοκρατία, μεταρρυθμιστές που αποστραβώνουν ακόμα και τα καλώς κείμενα, αστυνόμοι που τάχα μας φυλάνε, καλόγεροι που καλοπερνάνε… Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

Και δύο ιστορικές διευκρινήσεις:
*O “κόντες” είναι ο τότε (2 Απριλίου 1899 – 12 Νοεμβρίου 1901) πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γεώργιος Θεοτόκης. Από το 1899 έως τα μέσα του 1909, ο Γ. Θεοτόκης διετέλεσε τέσσερις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, με μακροβιότερη την τελευταία θητεία του.

**Ο “Θανάσης” του ποιήματος είναι ο Αθανάσιος Ευταξίας, υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως της κυβέρνησης του Γ.Θεοτόκη. Ο Αθ. Ευταξίας προσπάθησε να μεταρρυθμίσει την μέση εκπαίδευση,με ανεπιτυχή αποτελέσματα κατά τον Μανή.

Ακολουθεί η ευχετήρια σύνθεση της εφημερίδας Σκριπ στο φύλλο της πρωτοχρονιάς του 1895.

Και για το τέλος, από το πρωτοχρονιάτικο φύλο του 1897 της ίδιας εφημερίδας, μια χαριτωμένη ερωτικο-εορταστική βασιλόπιτα ή βασιλόπητα σύμφωνα με την ορθογραφία της εποχής. Το στιχούργημα υπογράφει ο  “Εγώ”. Είναι γνωστό ότι ο έρως πάντα είναι εγω-παθής.

Άλλες πρωτοχρονιές σε αποκόμματα:
Δεκέμβρης 2009: εδώ
Δεκέμβρης 2010: εδώ

Της φυλακής

Όταν θα πάω φυλακή
θα το δηλώσω στα FM
και σ’ όλα τα κανάλια,
μέσα στο ίδιο το κελί
όχι δεν θέλω τον Εφρέμ
ν’ ανάβει μανουάλια,
φέρτε μου βρε την Καϊλή
να γίνει το κελί Εδέμ,
τα κάγκελ’ ανθογυάλια.

Καλή χρονιά να έχουμε φίλοι μου.
Κι όλα τα κακά πίσω μας να μείνουν.

“Το ταγκό της Κρίσης”, ένα πολιτικό μιούζικαλ των ημερών μας

Ο «902 Αριστερά στα FM» παρουσιάζει το «Ταγκό της Κρίσης», το πρώτο πολιτικό μιούζικαλ στην ιστορία της μεταπολιτευτικής δισκογραφίας. Προσπερνά τις διαπιστώσεις και την καταγραφή, παίρνει θέση, συγκρούεται, προτείνει το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής.

Οι όμορφες συνθέσεις του Χρήστου Χατζησπύρου σε ήχους jazz, gypsy, παραδοσιακούς, αλλά και λαϊκούς δένουν αρμονικά με το επίκαιρο λιμπρέτο του Φάνη Μαργαρώνη (γνωστός ως στιχουργός και κιθαρίστας των KollektivA) και μαζί δημιουργούν ένα μωσαϊκό από εικόνες που γρήγορα μετατρέπεται σε συνειδησιακό ταρακούνημα.

Τις ερμηνείες ανέλαβαν δύο ταλαντούχοι νέοι ερμηνευτές. Η Κύπρια Βίκυ Αναστασίου, έχοντας μοναδικές κριτικές στις αποσκευές της από την πορεία της στην Αγγλία και ο Θανάσης Χουλιαράς, τραγουδιστής των KollektivA, με σημαντική εμπειρία στο μιούζικαλ.

Τις ενορχηστρώσεις και μίξεις έκανε ο Χρήστος Χατζησπύρου στην Αγγλία, όπου μένει μόνιμα. Για τις ηχογραφήσεις δούλεψαν δεκάδες μουσικοί από Αγγλία και Ελλάδα. Συμμετέχει ο ηθοποιός Κώστας Κόγιος. Την επιμέλεια παραγωγής είχαν οι Χρήστος Χατζησπύρου και Φάνης Μαργαρώνης.

Την εικαστική επένδυση του έργου υλοποίησε με μοναδικό τρόπο ο ζωγράφος Ιάκωβος Βάης. Ενας πίνακας για κάθε μέρος του «Ταγκό», συνολικά 11 έργα, δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα που σπανίως συναντάμε πλέον στη σύγχρονη βιομηχανοποιημένη δισκογραφία.

Το γραφιστικό μέρος ανέλαβαν οι Eyellusion Team. (Σημείωση: καταπληκτική δουλειά!)

Το «Ταγκό της Κρίσης» στιγματίζει τη σημερινή πραγματικότητα άλλοτε με καυστικό τρόπο, άλλοτε με χιούμορ και σαρκασμό, κάποιες φορές με συναισθηματική τραγικότητα. Ταυτόχρονα φανερώνει το δρόμο της ανατροπής και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Κυρίως, όμως, γίνεται προπομπός ενός νέου ρεύματος πολιτικού τραγουδιού για το οποίο υπάρχει τεράστια ανάγκη, ειδικά στις σημερινές συνθήκες.
Πηγή: Εφημερίδα Ριζοσπάστης

Επισκεφτείτε τη σελίδα του «902 Αριστερά στα FM»  και «κατεβάστε» εντελώς δωρεάν και νόμιμα όλο το έργο μαζί με όλο το artwork, στίχους και πληροφορίες.
Ακούστε το “Παίρνω μέτρα” :

(Ευχαριστώ τον Νίκο, για την επισήμανση- υπενθύμιση)

No

No sun – no moon!
No morn – no noon -
No dawn – no dusk – no proper time of day.
No warmth, no cheerfulness, no healthful ease,
No comfortable feel in any member -
No shade, no shine, no butterflies, no bees,
No fruits, no flowers, no leaves, no birds -
November!

Από το μεγάλο “όχι” του Οκτώβρη στα μικρά “όχι” του Νοέμβρη, όπως τα διατύπωσε χαριτωμένα ο βρετανός χιουμορίστας και ποιητής Thomas Hood (1799-1845).
(Καλό μήνα και κάντε προθέρμανση για το όχι, στο δημοψήφισμα που ετοιμάζει ο ΓΑΠ. Βροντερό και μαζικό το θέλω)

Ξεφυλλίζοντας τον “Ρίζο της Δευτέρας” του 1947: Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο.

 

Η βουβή επέτειος.
Γιορτή και λαός.

H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.
      Το τι νόημα δίνουνε στον όρο “αλβανικό έπος” οι φυγάδες του “έπους” φαίνεται από το νόημα που δίνουνε σε κάτι ανάλογες και παράλληλες ορολογικές απάτες όπως π.χ “απελευθέρωση”, “ανεξαρτησία”,”δημοκρατία”, “αμερικάνικη βοήθεια”, “πνευματική ελευθερία” κλπ. Το ουσιαστικό περιεχόμενο των λέξεων είναι διαμετρικά αντίθετο με την ετυμολογική τους σημασία.
      Αλλά το νόημα, που έδινε η 4η Αυγούστου στο “αλβανικό έπος”, μας το εξήγησε τότες με τρόπον επίσημον ο τότε διευθυντής της Ασφαλείας κ. Παξινός. Ενώ δηλαδή ο ελληνικός λαός γυμνός και άοπλος, εγκαταλειμμένος από τους “αρχηγούς” του χτύπαε στο μέτωπο και μπροστά και πίσω του τους εχθρούς της ελευθερίας του, τους φασίστες, οι αρχηγοί του ελληνικού φασισμού ετοιμάζανε στην πρωτεύουσα την παράδοση του λαού – γιατί η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήταν παράδοση του στρατού μονάχα (των 200 χιλιάδων ανδρών), αλλά ολάκερου του ελληνικού λαού (των 7 εκατομμυρίων).
      Ο μοναρχοφασισμός που είπε το μαύρο του “όχι”, μονάχα για τον τύπο, κοίταε από την πρώτη στιγμή πώς θα έσωζε όχι την “πατρίδα”, παρά το καθεστώς του. Πώς θα περνούσε τον ελληνικό λαό από τα δικά του χέρια στα ξένα χέρια,χωρίς ο μεσίτης να χάσει ούτε την ηγεσία του λαού, ούτε τα κέρδη του απ΄αυτόν.
      Η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήτανε πράξη ανωτέρας βίας παρά θεληματική συμμαχία με τον εχθρό εναντίον του λαού. Και κανένας από τους μεταδεκεμβιανούς κυβερνήτες δεν αμφιβάλλει πως στην σημερινή επέτειο δεν γιορτάζεται το “αλβανικό έπος”, παρά η “συνθηκολόγηση” και η συνεργασία με τον εχθρό. Αν τότε ο ελληνικός λαός νικούσε ως το τέλος τους εχθρούς κι έσωζε την ελευθερία του, οι σημερινοί συνεχιστές της 4ης Αυγούστου, τη σημερινή επέτειο θα την είχανε ημέρα “εθνικού πένθους”.
      Λοιπόν. Τότες κ’ εμείς οι αριστεροί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι πήραμε στα σοβαρά (όπως κι ο λαός) τον πόλεμο κατά των “βαρβάρων επιδρομέων”. Και γράφαμε πύρινα άρθρα εναντίον τους- εναντίον του “φασισμού”. Μα το είπαμε: ο δικός μας ο φασισμός, τέκνο και ομοίωμα του ιταλικού και του γερμανικού, δεν του καλάρεσε να βρίζουμε το “σύστημα”. Κι ένα βράδυ (χειμώνας ήτανε) μας μαζέψανε στη Γενική Ασφάλεια τους ξεροκέφαλους αριστερούς που χαλούσαμε τη “δουλειά”. Ήτανε (όσο θυμάμαι) ο Καρβούνης, ο Κορδάτος, ο Κορνάρος, ο Πανσέληνος, ο Μέξης, ο Σπ. Θεοδωρόπουλος. Και ξαφνικά για λίγες ώρες μονάχα μας φέρανε ωραίον, κομψόν και γόητα, με ύφος “υπεράνω όλων” μας, τον κ. Καραγάτση. Μα ως το βράδυ τον αφήσανε.
      Το άλλο βράδυ μας ξαναπήγανε στη Διεύθυνση της Γεν. Ασφαλείας, όπου μας παρουσιάσανε στον κ. Παξινό. Εκεί πήραμε το “πρώτο βάπτισμά” μας στο νόημα του “αλβανικού έπους”. Ο κ. Διευθυντής, κοφτά και μελετημένα μας είπε να μην κάνουμε τον έξυπνο στα άρθρα μας βρίζοντας το φασισμό (έτσι βρίζαμε έμμεσα και την 4η Αυγούστου. Και σ’ αυτή την άποψη δεν είχε άδικο ο κ. Διευθυντής) και πως δεν φταίει καθόλου ο φασισμός για τον πόλεμο.
      Με άλλα λόγια, εννοούσε πως έφταιγε ο ιταλικός λαός που μας μισούσε ή που είχε καταχτητικές βλέψεις, λες κ’ οι λαοί αισθάνονται ή ενεργούνε μοναχοί τους κ’ είναι υπεύθυνοι αυτοί για ό,τι αγαπούνε ή μισούνε και για ό,τι κάνουνε -όπως τα ομαδικά εγκλήματα εναντίον των αμάχων.
      Κι αφού μας ενουθέτησε και μας έκανε προσεχτικούς για το μέλλον μάς άφησε “λέυτερους”, δηλ. μας “εδέσμευσε” τη σκέψη και τη γλώσσα. Έπρεπε δηλ. κ’ εμείς να βοηθήσουμε τον ξένο φασισμό να κατεβεί και να θρονιαστεί άνετα στην Ελλάδα δίπλα στο ντόπιο.
      Κάτι ανάλογο μου είπε μια μέρα κι ο διευθυντής της εφημερίδας, που εργαζόμουνα τότες. Έγραφα μια ιστορία (επί διόμισυ μήνες) της διαφθοράς και απανθρωπίας των πολιτικών ηθών της Ρώμης από το Σύλλα και πέρα. Η περίσταση και η πεποίθησή μου με κάνανε να χρωματίζω κάπως ζωηρότερα τα πρόσωπα και τα πράγματα και να τα χαρακτηρίζω με τον ίδιο τρόπο – κυρίως την αρπαχτικότητα και τη φιλοχρηματία των ισχυρών της “αιώνιας πόλεως”: Σύλλα, Κράσσου, Οκταβίου, Κικέρωνα, Σενέκα κλπ.
      Ο διευθυντής μου λοιπόν με κάλεσε και μου λέγει¨
 -Είπαμε να βρίζεις τους Ρωμαίους, αλλ’ όχι και τους πλουτοκράτες! Δυστυχώς οι περισσότεροι αναγνώστες μας (της Κηφησιάς) είναι πλουτοκράτες.
 -Μα εγώ βρίζω, του απάντησα γελώντας, τους τότε Ρωμαίους πλουτοκράτορες, όχι τους τώρα Έλληνες πλουτοκράτες. Εκείνοι ήταν τέρατα. Οι δικοί μας είναι εντάξει : πατριώτες και καλοί χριστιανοί…
      Μ’ άλλα λόγια οι δυο διευθυντές της Ασφαλείας και της αστικής εφημερίδας, θέλανε ο πρώτος να μη βρίζουμε τους εξωτερικούς εχθρούς κι ο δεύτερος τους εσωτερικούς. Ας χάνεται η πατρίδα, αλλ’ όχι το σύστημα. Θέλετε τώρα άλλην εξήγηση του τι σημαίνει γι’ αυτούς ο όρος “αλβανικόν έπος”;
     Όταν λοιπόν οι εχθροί του λαού ξηγιούνται με τόση ειλικρίνεια, τότε γιατί ο λαός να μην έχει το δικαίωμα να τους τα λέει κι αυτός από την καλή; Θα πείτε δεν τον αφήνουν. Θα τον αφήσουν! Κι αν τώρα ο λαός τιμά ανεπίσημα αυτήν την επέτειο, θα έρθει η μέρα σύντομα, που θα την γιορτάζει επίσημα κι όπως της αξίζει.

Το παραπάνω χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη δημοσιεύτηκε στο “Ρίζο της Δευτέρας”, το δευτεριάτικο φύλλο του Ριζοσπάστη στις 27 Οκτωβρίου 1947. Θυμίζουμε ότι οι αρχές απαγόρευσαν την έκδοση Ριζοσπάστη στις 18 Οκτώβρη του 1947 , το δευτεριάτικο όμως φύλλο συνέχισε την έκδοσή του ως “εβδομαδιαία δημοκρατική εφημερίδα του λαού- Πολιτική, Οικονομική, Φιλολογική και Σατιρική”, με διευθυντή και υπεύθυνο έκδοσης τον Μανώλη Γλέζο, μέχρι τις 22 Δεκέμβρη του 1947.
Η συνέχιση της έκδοσης του Ριζοσπάστη έστω και μ’ αυτόν το τρόπο, αλλά και η ίδια η προσωπικότητα και ο ηρωισμός του Γλέζου, είχε ενοχλήσει τις εθνικόφρονες φυλλάδες της εποχής, που προσπαθούσαν να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ και να υποβαθμίσουν ακόμα και την αποκαθήλωση της σβάστικας από την ακρόπολη από τους Μ. Γλέζο και Λ. Σάντα. Ο ίδιος ο Γλέζος με “επιστολή” του στον Ρίζο, περιγράφει την λυσσαλέα επίθεση της “Εστίας” της εφημερίδας των αδερφών Κύρου:

Απάντηση σε σχόλιο της “Εστίας”
Αγαπητέ “Ρίζο της Δευτέρας”
Η κυράτσα του φασισμού σε ένα τελευταίο της σημείωμα για τις σχέσεις μου με τον “Ριζοσπάστη”, διεστραβλώνοντας γκαιμπελικώτατα τα γεγονότα, νομίζει ότι βρήκε το “σημείο” για να χύσει το αντικομμουνιστικό της δηλητήριο.
Δυστυχώς όμως για τους αδ. Κύρου και τα δύο γράμματα του σ. Ν Ζαχαριάδη από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας είναι τόσο πεντακάθαρα για την πολιτική του ΚΚΕ και βρήκαν τέτοια απήχηση στο λαό, ώστε το “δηλητήριο” που έρριξαν μέσα στις ψυχές των νέων- και στα παιδιά τους και σε μένα- να μετουσιωθεί σε ένα άφθαστο αντιφασιστικό και εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Γελιέται λοιπόν αν νομίζει πως “πιάνει” το κόλπο της για “συνεργασία”.
Όσο για το αν ήταν “αφρούρητος τότε” ή όχι η Ακρόπολη, νομίζω ότι κάνουν λάθος. Μάλλον δεν υπήρχαν καν Γερμανοί στην Αθήνα, κι αν υπήρχαν αυτό θα ήταν ασφαλώς…παραίσθηση. Αλλά γιατί να υπενθυμίζω στην “Εστία” εκείνες τις ευτυχισμένες ημέρες;
Τέλος ας γνωρίζουν οι Κύρου πως η δίχρονη αγνή και έντιμη δουλειά μου σαν δημοσιογράφου στην υπηρεσία του λαού, ούτε θέλει ούτε έχει ανάγκη από τα ανέντιμα, κίτρινα και φασιστικά τους πιστοποιητικά που τόσο ανεξέλεγκτα τα πλασάρουν. Ας κάνουν αυτή την δουλειά για τον εαυτό τους. Τους χρειάζονται εξ άλλου για τους νέους αφέντες.
Μ. Γλέζος
Υ.Γ Ξέχασα και κάτι. Μια από τις έντιμες δημοσιογραφικές τους δουλειές ήταν να περιμένουν το κλείσιμο του “Ριζοσπάστη” για να κάνουν την επίθεσή τους. Το σημείωμα τους γράφτηκε στις 21 τρ.
  O ίδιος.

Τέλος να θυμήσω και πάλι τα  μουσικο-επετειακά αφιερώματα της “Μπλογκοσλοβακίας” στο “έπος του ’40″ κατά τις περασμένες χρονιές.
Οκτώβρης 2007: Από την χωριατοπούλα Ρετζινέλα, στο κορόιδο Μουσολίνι κι ακόμα πιο πέρα…
Οκτώβρης 2008 : Το “ΟΧΙ” του 1940, σατιρικά και ρεμπέτικα
Οκτώβρης 2009: Το “ΟΧΙ” του 1940 μέσα από τα ρεμπέτικα (Μέρος 2ο)

Ελληνο-Γκαπικό ερμηνευτικό λεξικό

Τα σαρδάμ δεν είναι πάντα αθώα. Ιδίως τα σαρδάμ των πολιτικών.Τις περισσότερες φορές πίσω από το σαρδάμ ενός πολιτικού κρύβεται μία βαθύτερη σκέψη του, κρύβεται δηλαδή η αλήθεια. Συνήθως όλοι μας μένουμε στην επιφανειακή φαιδρότητα των σαρδάμ και τα προσπερνάμε χαμογελώντας. Σ’ αυτό το ποστ ( έργο σε διαρκή εξέλιξη) θα συλλέξουμε τα πιο χαρακτηριστικά σαρδάμ του Γ.Α.Παπανδρέου και θα αποκαλύψουμε τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από αυτά. “In the mind of G.A.P” λοιπόν ή με άλλα λόγια “γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει”.
Ξεκινάω  το Ελληνο-Γκαπικό ερμηνευτικό λεξικό με λίγα σαρδάμ του Γ.Α.Π που έχω πρόχειρα στο μυαλό μου.
“Αξιόπουστα” : (Λέξη που ο Έλληνας πρωθυπουργός χρησιμοποίησε αντί της λέξης “αξιόπιστα”).
Τι είχε πραγματικά στο μυαλό του : Είμαστε άξιοι και ικανοί να κάνουμε οποιαδήποτε πουστιά σε βάρος του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό είμαστε αξιόπουστοι.

“Έλλειμμες” : ( την χρησιμοποίησε αντί της λέξης Έλληνες).
Τι σκεφτόταν πραγματικά : Εκεί που θα εκτοξεύσουμε το έλλειμμα της Ελλάδας, οι φουκαράδες που θα μείνουν σ’ αυτήν δεν πρέπει να λέγονται Έλληνες αλλά Έλλειμμες.  Τό’πιασες το αστείο Άνκελα;

“Μουνόδρομος” : (λέξη που χρησιμοποίησε για να χαρακτηρίσει την αναγκαιότητα της πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνησή του).
Βαθύτερη σκέψη:  Μεγάλε τα κάναμε μουνί καπέλο (pussy hat)  με το ΔΝΤ και την τρόϊκα.  Πού θα μας βγάλει αυτός ο δρόμος;  Μήπως να τα μαζέψω και να πάρω δρόμο;

“Στις κάλτσες”:
(προεκλογική φράση, προτροπή στους ψηφοφόρους του πασόκ να προσέλθουν όλοι στις “κάλπες”)
Κρυμμένο νόημα: Στις κάλτσες!Κρύψτε τα ευρώ σας στις κάλτσες. Ερχόμαστε κουφάλες!
“Μηδέν εις το πηλήκιο”: (Φράση που ξεστόμισε στην Κοζάνη τον Σεπτέμβρη του 2009, για να χαρακτηρίσει την αναποτελεσματικότητα των αντιπάλων του)
Ναι! Έκανε λάθος ακόμα και στην φράση “μηδέν εις το πηλίκο” που χρησιμοποιούν μαθητές δημοτικού στην πράξη της διαίρεσης, μπερδεύοντας το αποτέλεσμα της διαίρεσης- πηλίκο με το στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής- πηλήκιο.
Τι είχε στο μυαλό του: Χμ… Μηδέν εις το πηλίκιο. Κάθε ερμηνεία δεκτή.
Ο Χρ. Γιανναράς πάντως είχε γράψει εύστοχα τότε:

Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο» (…) Δεν φταίει που είναι ανελλήνιστος ο μεθοδικά κατασκευασμένος «ηγέτης». Δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά. Το κρίμα και η ιστορική ευθύνη είναι των παραιτημένων από τη σκέψη και την κρίση τους ψηφοφόρων.

“Κυβερνητικές γυναικολογίες”: (αντί για “κυβερνητικές γενικολογίες”! )
Το απόκρυφο μήνυμα του… εξαποδώ: Ελλειμίδες και Έλλειμες,ανεξαρτήτως φύλου, μετά από κάθε κυβερνητική εξαγγελία για νέα μέτρα θα πρέπει να περνάτε από γυναικολόγο για να διαπιστώσετε αν μείνατε έγκυοι. Σας πηδάμε που σας πηδάμε, μη σας γκαστρώσουμε κιόλας.
[H φράση σταχυολογήθηκε από την "Φεγγαρένια"]

“Καλή Ανάσταση” (θα μου πείτε ότι αυτό δεν είναι σαρδάμ αλλά ευχή. Μόνο που είναι άκαιρη ευχή. Ο Γ.Α.Π ευχήθηκε “Καλή Ανάσταση” στον ελληνικό λαό, την Κυριακή του Πάσχα, μια ολόκληρη μέρα δηλαδή μετά την Ανάσταση. Επομένως είναι σαρδαμο-ευχή. Είναι σαν να εύχεσαι σε νεόνυμφους “και του χρόνου” ή σε κηδεία να λες στους τεθλιμμένους συγγενείς “και στα δικά σας”).
Ποια είναι όμως η κρυμμένη αλήθεια της φράσης αυτής : Αν ο Χριστός έμεινε στον τάφο 3 μέρες και μετά αναστήθηκε, εσείς με τον Γολγοθά που σας ετοιμάζουμε θα μείνετε θαμμένοι για 30 χρόνια. Επομένως “καλή ανάσταση” ελληνικέ λαέ, αλλά μέχρι τότε θα ήθελα “άκρα του τάφου σιωπή”.
[ Το περιστατικό και την φράση (μαζί με σχετικό βίντεο) μας το υπενθύμισε στα σχόλια του ποστ ο Δημήτρης]

Στα σχόλια μπορείτε να προσθέσετε τα αγαπημένα σας σαρδάμ του ΓΑΠ και τις δικές σας ερμηνείες.  Μαζί θα ολοκληρώσουμε το Ελληνο-Γκαπικό ερμηνευτικό λεξικό. Πάμε!

Το δηλώνω υπευθύνως…

Βρε θα δηλωθώ Απάτσι
να γλυτώσω το χαράτσι.
Θα κρατώ τόξο και βέλος
μη με βρει ο Βενιζέλος.

Αχ θα δηλωθώ Ναβάχο
τύχη πιο καλή για νά’χω.
Θα με κρύβουν οι Ζουλού
μη με βρει το ΔουΝουΤού.

Στη Σαχάρα βεδουίνος
θά’μαι λεύτερος και φίνος.
Έλληνας δεν θά’μαι μόνο,
υπευθύνως το δηλώνω.

Βρε θα δηλωθώ Εσκιμώος
να την βγάλω φέτο σώος.
Πάω να γίνω Μαορί
να την βγάλω καθαρή.

Αχ θα δηλωθώ φελάχος
να γλυτώσω απ΄ το άγχος.
Θα γινώ Ίνκας ή Μάγια
τέλος φόροι, τέλη, πάγια.

Στη Σαχάρα βεδουίνος
θά’μαι λεύτερος και φίνος.
Έλληνας δεν θά’μαι μόνο,
υπευθύνως το δηλώνω.

Φθινοπωρινά Χάι Κου

Ο Σεπτέμβρης μετράει τις τελευταίες του μέρες, το Φθινόπωρο παρά τις ιδιοτροπίες του θρονιάστηκε για τα καλά γύρω και μέσα μας, κι αδημονεί να στείλει τα κοντομάνικα μπλουζάκια μας στη ναφθαλίνη. Έφτασε λοιπόν η ώρα για τα φθινοπωρινά Χάι Κου. Όπως και στο ποστ με τα “καλοκαιρινά Χάι Κου”, έτσι κι εδώ ελπίζω να υπάρχουν αρκετές συμμετοχές.
Εμπρός μπλογκοποιητάδες μου. Η συνταγή είναι απλή: τρίστιχα με 5, 7 και 5 συλλαβές αντίστοιχα.  Βάλτε έμπνευση, ευαισθησία και φαντασία, μετρήστε προσεκτικά τις συλλαβές και καταθέστε τον… ποιητικό οβολό σας στα σχόλια.  Έκτακτη Εισφορά Ποιητικής Αλληλεγγύης δηλαδή.

Τα πρώτα τρίστιχα είναι δικά μου.

1.
Φόρεσε πάλι
φθαρμένο πανωφόρι
το Φθινόπωρο.

2.
Στάλα τη στάλα
τα θερινά φτιασίδια
πλέν’ η βροχή.

3.
Φύλλα πεσμένα,
-του θέρους που έφυγε-
υστερόγραφα.

4.
Όπως το δέντρο,
ξεγυμνώσου ψυχή μου
απ’ ό,τι σάπιο.

5.
Πήδα σαν παιδί
με κόκκινες γαλότσες
στα λασπόνερα.

Ακολουθεί η συμμετοχή της “Φεγγαρένιας”.

1.
Μελωμένα σύκα
μοναχικό τριζόνι
αρχές Σεπτέμβρη.

2.
Ξύσμα μολυβιού
ευωδιά αχώριστη
του φθινοπώρου.

3.
Δυνατή βροχή
ξεπλένει καλοκαίρια
από τη μνήμη.

4.
Στις γκρίζες πόλεις
η βροχή παυσίλυπη
γλεντά στους δρόμους.

5.
Ομπρέλες παλιές
χαλασμένες ιστορούν
τους κατακλυσμούς.

6.
Γυμνή χορεύει
στο χορό της η βροχή
η μεθυσμένη.

7.
Χόρεψε λοιπόν
βροχή πάνω στον τσίγκο
να σ’ ακούσουμε.

8.
Κοιμήθηκα σε
σκουριασμένα σύννεφα
ξύπνησα μόνη.

9.
Έγινες τότε
μια βροχή κι έγινα γη
να με δροσίσεις.

10.
Κι αν δεν τη βλέπεις
η βροχή γυρνά ξανά
στον ουρανό της.

Η συμμετοχή της Ροδιάς:

1.
Θα ρίξω νερό
στα μαύρα παπούτσια μου
ήρθε Οκτώβρης.

2.
Ρίξε Ρίξε Ρο
Βροχούλα Καταιγίδα
Μπόλικο Νερό

Η συμμετοχή της Μαρίνας:

1.
Μια στάλα βροχής
παγίδεψε τη θλίψη.
Φθινοπώριασε.

2.
Πήρα ποτήρι
το γέμισα χρώματα.
ουράνιου τόξου.

3.
Το ακούμπησα
στο περβάζι του σπιτιού
μετά τη βροχή.

4.
Κλείδωσα γερά
τη μουντάδα της βροχής
στη ντουλάπα μου.

Η συμμετοχή της Αγράμπελης.
Είναι βέβαια σε άλλη φόρμα, αλλά με τέτοια κρίση, τι να κάνουμε…δεχόμαστε τον ποιητικό οβολό και σε άλλο νόμισμα.

Στα κίτρινα φύλλα
στο κίτρινο χρώμα
χαρά

χαρά που εχάθη
ψυχρό αεράκι
φυσά.

Και δεύτερη συμμετοχή της Αγράμπελης σε φόρμα χάι κου. Σχόλιο πάνω στην έναρξη της σχολικής χρονιάς χωρίς βιβλία.

1.
Mικρά πρωτάκια
ανοιχτά χαμόγελα
χωρίς βιβλία

2.
ε,τι πειράζει
ας είναι πρώτη φορά
ψυχής βιβλίο

Η συμμετοχή του Γιώργου (ιστολόγιο “Μπάλος”)

1.
Μαύρο μολύβι
σελίδα ολόλευκη
αρχή γεννάει.
2.
Ώριμο σύκο
πεσμένο ανάσκελα
το φως γυρεύει.
3.
Στην αναβροχιά
καλό και το χαλάζι
ό,τι κι αν πεις.

Η συμμετοχή της Miteras:

1.
Οι αυταπάτες
διαλύθηκαν και μαύρες
καθρεφτίστηκαν

2.
Μέσα στη βροχή
στης ασφάλτου τη ροή
ανεμίζονται.

Και πάλι της Miteras με μικρή, δική μου, φιλική συμμετοχή :

1.
Μαύρος ουρανός
στις λάσπες της ασφάλτου
καθρεφτίζεται.
2.
Τις αυταπάτες
θα σβήσω χορεύοντας
μεσ’ στη βροχούλα.

Kαινούριοι φίλοι έρχονται στο blog.Πάντα καλοδεχούμενοι.
Η συμμετοχή της 3alice:

1.
Μέσα στη νύχτα
σιγά χτυπά την πόρτα
το φθινόπωρο

2.
Σταγόνες ψύχρας
στο κλειστό παράθυρο
πέτρες ανέμου

3.
Σκύβει η ροδιά
που αποχωρίζεται
το πρώτο φύλλο

4.
Πράσινο μήλο:
το δαγκώνει η καρδιά,
φτύνει τη θλίψη!

H συμμετοχή του Tamistas. Καθυστερημένη αλλά καλοδεχούμενη!

1.
Του φθινοπώρου
φύλλα που όλο χαϊδεύουν
κάτω τις πλάκες

2.
χαλί ασταθές
το βάδισμα δειλιάζει
το βήμα τρέμει

3.
μα κάθε μέρα
θα ψιθυρίζω αντίο
σ’ αυτά τα φύλλα

4.
γιατί ο χειμώνας
στην άνοιξη σαλπίζει
παλιά τρομπέτα

5.
κι όταν κοπάσει,
μια μέρα αν θα καθίσει
ο κουρνιαχτός τους

6.
θα βρω κουράγιο
να υψώσω την παντιέρα
της ουτοπίας

Περιμένω και τις δικές σας συμμετοχές… Άντε!

Τα DVD και τα στικάκια δεν μουχλιάζουν, αλλά…

Υπεύθυνος για το σημερινό ποστ είναι ο Δημήτρης, φίλος του blog , αλλά κυρίως φίλος των βιβλίων.  Διαβάστε  τα παρακάτω και θα καταλάβετε.

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις πολύ καλές δημοσιεύσεις σου αλλά πρώτη φορά αποφάσισα να σου γράψω εξαιτίας του πρόσφατου Repost “Γιατί είχα έρωτα στα γράμματα…”

Κατ’ αρχήν σκέφτηκα να σου στείλω μια συνεργασία του Γ. Καμακάρη καθηγητή φιλολογίας σε μία έκδοση που τιτλοφορείται “ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΣΥΡΟΥ” και έχει εκδοθεί το 1962 με μέριμνα, όπως λέει του Γυμνασιάρχου αρρένων Μάρκου Πελοποννήσιου και περιέχει συνεργασίες παραγόντων της περιοχής και της εποχής, σχετικές με το σχολείο αυτό.


Το βιβλίο αυτό το είχα πετύχει κάποια Κυριακή να πωλείται σε ένα πεζοδρόμιο στο Μοναστηράκι και επειδή είχα περάσει κάποια χρονιά σαν καθηγητής από το συγκεκριμένο Γυμνάσιο μου φάνηκε ενδιαφέρον και το αγόρασα.

Το γραπτό του Γ. Καμακάρη αφορά συγκεκριμένα την βιβλιοθήκη του σχολείου και μου φάνηκε παρ’ ότι άσχετο με τον Μάρκο, τουλάχιστον σχετικό με την εποχή του και πάντως πολύ ενδιαφέρον. Αν θέλεις μπορείς είτε να το βάλεις με κάποιο τρόπο στο blog είτε να το κρατήσεις για μελλοντική αξιοποίηση.

Αξιοσημείωτη σύμπτωση: Το κείμενο έχει γραφτεί την 19/9/1961. Ακριβώς 50 χρόνια πριν!

Πάμε όμως παρακάτω…

Παρακολουθώντας την υπόθεση των σχολικών βιβλίων που προέκυψε τελευταία δε μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να παραθέσω και κάποια πλεονεκτήματα που προκύπτουν από την πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση.
Οι σκέψεις αυτές μου ήρθαν ξαναδιαβάζοντας πρόσφατα το εξαιρετικό βιβλίο του Δ. Γληνού «Οι χοίροι υΐζουσιν, τα χοιρίδια κοΐζουσιν, οι όφεις ιΰζουσιν».

Αν αναρωτιέσαι για τον τίτλο του βιβλίου, πρόκειται για συρραφή εμπνευσμένων(!) εκφράσεων από το αλφαβητάριο Παπαμάρκου που είχε εγκριθεί για διδασκαλία κατά την πενταετία 1908-1911.
Από κάποιον σχολαστικό αναγνώστη (στους οποίους πιστεύω συγκαταλέγεσαι και εσύ αλλά και οι αναγνώστες σου) θα ζητούσα συγγνώμη που δεν έχω τρόπο να αποδώσω τα πνεύματα. 
Εδώ ο συγγραφέας ομιλεί σαν Αντ. Γαβριήλ συνταξιούχος δημοδιδάσκαλος, ο οποίος ανασκάπτει την κασέλα με τα αναγνωστικά που κατά καιρούς δίδαξε εφαρμόζοντας στου κασίδη το κεφάλι, όπως κάπου λέει, τις διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους που κατά καιρούς εμφανίζονταν. Αυτό γινόταν για περίπου 30 χρόνια έως το 1921 όπου τα πράγματα επανήλθαν σε τάξη προστατεύοντας τις νεώτερες γενιές από την “μαλλιαρήν” κλείνοντας κάποιες φωτεινές χαραμάδες που είχαν εμφανιστεί (όπως τα αναγνωστικά «Το Αλφαβητάρι με τον ήλιο» του Αλ. Δελμούζου και τα «Ψηλά Βουνά» του Ζαχ. Παπαντωνίου).
Με αφορμή την ακύρωση λοιπόν των επικίνδυνων καινοτομιών, ταυτόχρονα με τη λήψη της σύνταξής του (πράγμα πολύ υπερβατικό για τις μέρες μας) αποφασίζει να σχολιάσει όλα αυτά τα αναγνωστικά που είχε επιμελώς συλλέξει κάνοντας ταυτόχρονα κάτι σαν απολογισμό της εργασιακής του πορείας.

Κράτα σε παρακαλώ από τη σελίδα 127 των Χρονικών το σημείο που ο Καμακάρης λέει: “Το παλαιόν βιβλίο όζει δυσάρεστα και η σκόνη του βλάπτει την αναπνοήν, το δέρμα και ιδίως τα μάτια”.
Ακόμα από την σελίδα 6 του βιβλίου του Γληνού το απόσπασμα:
“Η κασέλα μου πρέπει να ανοιχθεί. Θα ανοίξω και το παράθυρον. Είναι άνοιξις τώρα. Δεν είναι πολύ το κρύο. Η μούχλα θα διαχυθεί και από το παράθυρον έξω. Ώστε ημπορώ να ανοίξω την κασέλαν”.

Αν διάβασες τα αποσπάσματα που παρέθεσα από τα αρχεία που επισυνάπτω πιστεύω ότι θα κατάλαβες τι εννοώ:

Τέρμα πια η μούχλα και η σκόνη βρε αδελφέ. Τα DVD και τα στικάκια δεν μουχλιάζουν!

Μήπως σε αυτό στοχεύει η χορήγηση του διδακτικού υλικού σε αυτή την μορφή (άυλη;) στα παιδιά και εμείς στέκουμε μικρόψυχοι απέναντι στην μεταρρύθμιση της Υπουργού με τα μικρά και μεγάλα πλεονεκτήματα που κομίζει;
Ας αναρωτηθούμε…

Φίλε Δημήτρη σίγουρα τα DVD και τα στικάκια δεν μουχλιάζουν. Μόνο τα μυαλά μουχλιάζουν και γι’ αυτό δεν θα είμαστε εμείς που θα πάμε κόντρα στην τεχνολογία. Είναι βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια τα σχολικά βιβλία θα βρίσκονται όλα σε ψηφιακή μορφή. Τα παιδιά αντί για σχολική σάκκα θα κουβαλάνε ένα laptop, και στο δημοτικό δεν θα μαθαίνουν την αλφαβήτα, αλλά πληκτρολόγηση.
Πρόοδος;
Πρόοδος…
Αλλά για δες τι λέει ο παλιός γυμνασιάρχης:

Βιβλία παλαιά (…) αναδίδουν την ιδιόρρυθμον οσμήν του παλαιού τυπωμένου χαρτιού και προσελκύουν τον ερευνητήν, όπως του άνθους η οσμή προσελκύει την μέλισσαν. Είναι πράγματι ένας μικρός ανθών η Βιβλιοθήκη του Γυμνασίου μας

Ποιος θα γράψει κάτι τόσο τρυφερό για μια συλλογή από CD, DVD ή στικάκια;

Γιατί είχα έρωτα στα γράµµατα… (Repost)

Τα σχολεία της φωτοτυπίας ανοίγουν σήμερα. Ευκαιρία λοιπόν για ένα repost. Στο blog αυτό το κείμενο που ακολουθεί ανέβηκε για πρώτη φορά το 2007. Ο Μάρκος Βαμβακάρης θυμάται τα σχολικά του χρόνια.  Σε κάποιο σημείο ο Μάρκος αναφερόμενος στις συνθήκες  που επικρατούσαν στα σχολεία το 1909 λέει: “Βιβλία δεν είχαµε”. Και είναι πραγματικά… “κατόρθωμα” της  κυβέρνησης που 102 χρόνια μετά, οι σημερινοί μαθητές μπορούν να πουν “ούτε εμείς έχουμε βιβλία Μάρκο!”
«Το 1909 µε βρέσκει πέντε χρονώ παιδάκι.
Ήµουνα από τότες κιµπάρης. Σφιχτοδεµένος. Είχα πρώιµη ανάπτυξη.
Παρατήραγα δεξιά αριστερά. Σφουγγάρι. Τα µάτια µου αρπάχνανε. Εβύζαιναν παντού.
Έστηνα τ’ αυτί κι άκουγα,εκεί που μιλούσαν οι γέροι, οι σοφότεροι. Να μασώ την γλώσσα.
Μου αρένανε ν’ ακώ κουβέντες.Όταν ιστορούσανε.
Άκουγα. Κι ό,τι λέγανε τα κράτηγα.
Μου αρένανε τα μυστήρια του ντουνιά.
Επάγαινα στις γκάιντες, εκεί που τραγουδάγανε.
Το κάθε ξηµέρωµα µ’ έβρισκε στο πόδι.
Από ρουχαλάκια, δεν είχαµε, μπαλωµένα φορήγαµε.
Παπούτσια ούτε για δείγµα.
Διπλοβελονιά ντουσέκι το παλιοπαντελονάκι.
Και µονοφόρι.
Κι αν ξέπεφτε κανένα παλιοπάπουτσο, το ‘ραβα µε κερωµένο γκιούλι για να µη σπάει.
Εχανόµουνε στα χωράφια ξιπολησιάς. Και τα κανιά µου γιοµάτα σηµάδια.
Έβρεχε και πιλάλαγα στη βροχή. Έπεφτε µπόρα, δεν µ’ απάνταγε.
Τα ‘βαζα µε τα στοιχειά της φύσης.
Βούταγα µια βάρκα και κοντραριζόµουνα µε τα κύµατα.Την άνοιξη φούσκωνε η ψυχή µου.
Εκαθόµουνα µε τις ώρες στις πλευρές κι άκουγα τα λουλούδια που έσκαζαν.
Είχα µονίµως µια φούντωση. Έτσι ενθυµούµαι.
Πέντε χρονώ, µ’ έστειλε ο πατέρας σχολείο.
Από το υστέρηµα του µ’ αγόρασε ποδιά.
Ετότες φορήγαµε ποδιές. Αλατζαδένιες. Υπήρχαν και τα ντρίλια.
Κι ήµαστε όλα τα παιδιά µια κοψιά. Λόγω στολής.
Τα γράµµατα τ’ αγάπησα, τα ‘παιρνα στον αέρα.
Επήγα στο σχολείο. Ξύλινα θρανία. Κι ένας πίνακας.
Κιµωλίες µε το δελτίο, πιο ακριβές κι απ’ το γαρούφαλο.
Βιβλία δεν είχαµε.
Το µάθηµα τ’ αρπάζαµε από το στόµα του δάσκαλου.

15 Χάι Κου για την ποίηση

-Ξανά Χάι Κου;
Ξανά.
-Εμμονή;
Όχι. Απόπειρα να βρούμε μια ανάσα φρέσκου αέρα μέσα στην καταπνιχτική καθημερινότητα. Άλλωστε “η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε”, δεν έγραψε ο Καρυωτάκης;
-15 Χάι Κου για την ποίηση;
Ναι, 15 Χάι Κου, επιλεγμένα από την συλλογή που μου έστειλε η φίλη του μπλογκ Φεγγαρένια. Κοινός πυρήνας όλων αυτών των τρίστιχων είναι η Ποίηση. Η αγρύπνια, η αγωνία και ο αγώνας του κάθε ποιητή (καταξιωμένου ή άδοξου) με το προσωπικό του σαράκι.

1.
Εάν ο κόσμος
είναι στίχος της φωτιάς
νά’σαι το σπίρτο.

2.
Σε λευκό χαρτί
ματώνω τις λέξεις μου
χωρίς αιτία.

3.
Μοναδική μου
προκοπή χαρτιά λευκά
μουντζουρωμένα.

4.
Ξάστερος πόνος
κι αίμα χαράμι ξανά
οι στίχοι άδειοι.

5.
Αίμα στα γραπτά
νεογέννητος στίχος
αλυχτάει.

6.
Ο ατέλειωτος
στίχος με πυροβολεί
και με ματώνει.

7.
Τη φωτιά βάζω
σε στίχους και το αίμα
νύχτες αγρύπνιας.

8.
Στίχους στοιβάζω
τα ξύλα μιας φωτιάς
που θα με κάψει.

9.
Στοιβάζω λέξεις,
στα χέρια το μελάνι
ο φόνος νωπός.

10.
Σκαμμένες λέξεις
ψήγματα εννοιών
εξορύσσονται.

11.
Ποια λέξη είχα
για το φώς δε θέλησες
ποτέ ν’ ακούσεις.

12.
Μόνο αέρας
βιαστικά ξεφυλλίζει
τα γραπτά μου.

13.
Αφού έμαθα
το ποίημα τό’σκισα
ποτέ δεν τό’πα.

14.
Ειν’ βουτηχτάδες
τ’ ουρανού οι ποιητές
πνίγηκαν τόσοι.

15.
Σπίτια ποιητών
οι μικρές εκκλησίες
των ονείρων μας.

Φεγγαρένια, σ’ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη.

Το αντηλιακό για το μυαλό…

…είναι τα βιβλία.
Εγώ διάλεξα αυτά.
Εσείς ποια προτείνετε;
Τα ξαναλέμε μετά τον ΔεκαΕΦΤΑύγουστο…

 

Καλοκαιρινά Χάι Κου

1.

Ξεγνοισιά είναι
το μικρό σου όνομα,
Καλοκαίρι μου.

2.
Τον Ζέφυρο δες
πως βόσκει τα κύματα
ποιμένας μικρός.

3.

Σαν πλύνε βάλε
φανελάκι η καρδιά,
Αύγουστο ντάλα.

Τα Χάι Κου είναι  μικρά ποιήματα τριών στίχων  με 5 ,7 και 5 συλλαβές αντίστοιχα στους τρεις στίχους, δημιουργώντας έτσι ένα αυτοτελές ποίημα δεκαεπτά συλλαβών. Το Χάι Κου είναι ιαπωνική φόρμα ποιήματος που έγινε δημοφιλής σε όλο τον κόσμο.  Αρχικά τα Χάι Κου περιέγραφαν την ομορφιά  της φύσης , αλλά στη συνέχεια η θεματολογία έγινε πιο ελεύθερη.
Τα πιο πάνω καλοκαιρινά Χάι Κου γράφτηκαν πρόχειρα, μετρώντας (5-7-5 ΟΚ!)  με τα δάχτυλα τις συλλαβές τους.
Εμπρός μπλογκοποιητάδες μου. Γράψτε τα δικά σας καλοκαιρινά Χάι Κου στα σχόλια. Οι ποιητικές δάφνες σας περιμένουν.

Και να, έφτασαν οι πρώτες συμμετοχές σε καλοκαιρινά Χάι Κου.

Η συμμετοχή της Silia

1.
Δροσοσταλίδα
στο καυτό μεσημέρι
η ομορφιά σου .

2.
Νερό γαλάζιο
η θύμηση σου όλη
με περιβάλλει.

3.
Θρόισμα φύλλων
σαν αναπνέεις μέσα
στην αγκαλιά μου .

H συμμετοχή του Silentcrossing

1.
Ζουμιά καρπουζιού
γλιστρούν σαν τις ζωές μας
μεγαλώνουμε.

2.
Σ’ ένα κοχύλι
στον πάτο του βυθού σου
η γλώσσα της γης.

3.
Μια φέτα ήλιος
πάνω στη φρυγανιά μου
το λαίμαργο φως.

4.
Η αλμύρα σου
το καταφύγιο μου
το τελευταίο.

5.
Αύγουστο στη Τζιά
και όλα στο κόκκινο
η εφηβεία.

6.
Χωρίς παπούτσια
περπατάμε αγκαλιά
η άμμος καίει.

7.
Δύσκολη μέρα
σκέφτομαι τα χαϊκού
και χαμογελώ.

Η συμμετοχή του Blogystera:

1.
Κρουστοί ίμεροι
που στήνουν τις ξόβεργες
στους Ερωτιδείς

Η συμμετοχή της ελληνίδας :

Στιλπνή γαλήνη
κι’ εμείς θαλασσόξυλο
ταξιδεύουμε

H συμμετοχή του Πάνου
(Δεν είναι βέβαια στη φόρμα των χάι κου τα τρίστιχά του -5,7,5 συλλαβές-, είναι όμως πολύ όμορφα , καλοκαιρινά και σχεδόν… χάι κου)

1.
Σγουρά μαλλιά
τα ισιώνει
η θάλασσα.

2.
Ιδρώτας και άμμος
κι ο ήλιος
ίμερος

3.
Ακολουθεί αμφίβολη
η ωριμότητα:
φθινόπωρο.

Ο Πάνος μπήκε στην διαδικασία να μάθει…ιαπωνικά και μετατρέπει την συμμετοχή του στη φόρμα των χάι κου.

1.
Σγουρή η κόμη
την ισιώνει της στιπλνής
κόρης το νερό
2.
Ιδρώτας, άμμος
κι ο ήλιος τρισμέγιστος
ίμερος καίει.
3.
Αμφίβολη να
ωριμότητα φτάνει
του φθινοπώρου.

H φεγγαρένια έστειλε με mail δεκάδες από εξαιρετικά Χάι Κου. Διάλεξα μερικά με καλοκαιρινό θέμα για το ποστ, αλλά… δεν γλυτώνει τόσο εύκολα μαζί μου.

1.
Στον κοραλένιο
το βυθό του ονείρου
καταδύομαι.

2.
Κι όλο διαβαίνω
με το νου το άβατο
θάλασσας μαβιάς.

3.
Ακουαρέλα
καλοκαιρινών στιγμών
οι θύμησές του.

4.
Ιδρωμένο θέρος
κρύφτηκε στη δροσούλα
της παλάμης σου.

5.
Τα πολύχρωμα
κοχύλια που θαυμάζεις
ζούνε στο βυθό.

6.
Η σκουριασμένη
άγκυρα στάζει αίμα
κάθε σούρουπο.

7.
Τα καλοκαίρια
χελιδόνια να περνούν
απ΄τις κάμαρες

8.
Με κατάνυξη
κοινωνούν το άλικο
γέρμα οι γλάροι.

9.
Στο λιμανάκι
ονοματολόγιο
υγρό οι βάρκες.

10.
Το κάθε θέρος
κύματα τραγουδάνε
τα ταξίδια τους.

11.
Ψάχνω κογχύλια
σαν πορφύρα να κρυφτώ
στο κέλυφός τους.

Ο tamistas με την συμμετοχή του προτείνει μια καινούρια παραλλαγή,το…χάι κου έπος, αφού τα εννέα χάι κου που έστειλε συγκροτούν ένα ενιαίο νοηματικό σύνολο.

1.
Δεν άργησα, ε;
το καλοκαίρι εδώ
ακόμα λίγο

2.
μάλλον προφταίνω
για χαϊκού του θέρους
μαζί σας σμίγω

3.
κι αν δεν προφταίνω
ήταν που σαν το κύμα
εχάθη ο χρόνος

4.
τώρα βουτάω
καλοκαιριά επιτέλους
δεν είμαι μόνος

5.
πόδια τής πιάνω
θα την τραβήξω μέσα
και θα γελάσω

6.
θα παπουδιάσω
στην άμμο σαν βρεθούμε
θα φιληθούμε

7.
ζωή ωραία
σαν καλοκαίρι φεύγει
κι όσο επιμένει

8.
μνημόνια φέρνει
με τυραννάει η μαργιόλα
μα εγώ γουστάρω

9.
στο καλοκαίρι
που εδώ είναι ακόμα
να ξαλαργεύω.

Και ως επίλογος στο ποστ αυτό έρχεται η λιτή συμμετοχή της Μαρίνας.

Σιγανή βροχή
καλοκαίρι στην πόλη
μελαγχολία.

Με το μελαγχολικό του ύφος, το χάι κου της Μαρίνας, μας προετοιμάζει για το Φθινόπωρο. Μπλογκοποιητάδες μου, ετοιμαστείτε για νέο ποστ με φθινοπωρινά χάι κου.

Μεσιτικόν Γραφείον “το Μεσοπρόθεσμον”

Ξεπουλώ τοις μετρητοίς
Ξεπουλώ κι επί πιστώσει,
τι να κάνω ο δυστυχής
για να βγει η έκτη δόση;

Ξεπουλάω τη ΔΕΗ,
-τι τα θέλουμε τα φώτα;-
Ξεπουλάω τον ΟΤΕ
κι ας γεννά αυγά η κότα.

Ξεπουλάω τον ΟΣΕ
Ξεπουλάω και τα τρένα,
Ξεπουλάω τα ΕΛΤΑ
-ποιος μου γράφει γράμμα εμένα;

Ξεπουλάω τον ΟΠΑΠ,
-ο τζόγος είναι αμαρτία-
από μέ, το ορφανό
πάρτε κύριε λαχεία!

Ξεπουλάω και νησιά,
αεροδρόμια, λιμάνια,
μπείτε φίλοι στο χορό
να ανοίξουμε σαμπάνια.

Είναι βάρος όλα αυτά,
και ας πάνε στα τσακίδια!
Μεσοπρόθεσμα πουλώ
και την μάνα μου την ίδια.

Chemical…brothers