Αυτά τα τείχη πότε θα πέσουν;

Εντάξει, το τείχος του Βερολίνου έπεσε, ας γιορτάσουμε παιδιά, αλληλούια!
Στην απίστευτη φωτογραφία που έκλεψα από τον “Πρόβατο” αυτό που χωρίζει τους 2 κόσμους δεν είναι καν τείχος. Ένας φράχτης είναι. Ένας φράχτης που χωρίζει την τενεκεδούπολη της φαβέλας από τις βίλες με τις πισίνες και τα γήπεδα τένις. Πόσα τέτοια τείχη ακόμα θα σηκωθούν τα προσεχή χρόνια για να κρύψουντην φτώχεια και την εξαθλίωση από τα ευαίσθητα μάτια του “πολιτισμένου” κόσμου, ενόψει των 2 μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων (μουντιάλ και Ολυμπιακοί αγώνες) που ανέλαβε η Βραζιλία;

Πότε θα γιορτάσουμε την πτώση έστω κι ενός τέτοιου τείχους;

Το “ΟΧΙ” του 1940 μέσα από τα ρεμπέτικα (Μέρος 2ο)

“Οι βόλτες στη Μπλογκοσλοβακία” γιορτάζουν και φέτος την εθνική επέτειο με ρεμπέτικους ρυθμούς.  Στο περσινό  επετειακό ποστ «Το “ΟΧΙ” του 1940, σατιρικά και ρεμπέτικα» θα βρείτε κάποια  ρεμπέτικα τραγούδια που γράφτηκαν εκείνες τις μέρες και έχουν ένα σατιρικό ύφος. Σήμερα θα δούμε μερικά ακόμα ρεμπέτικα που κυκλοφόρησαν τις χρονιές 1940-1941 κι έχουν θέμα σχετικό  με το έπος του ‘40.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι μας.
28 Οκτωβρίου 1940. Οι φαντάροι μας φεύγουν για το μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη. Η σκέψη  τους όμως είναι σ’ αυτούς που μένουν πίσω. Στη μάνα, στα παιδιά, στη γυναίκα τους. Στο Δεσποινάκι τους, στο Μαρικάκι τους, στο Κατερινάκι τους. Σε κάποιο Χαρικλάκι τέλος πάντων, που θα επιφορτιστεί με όλες τις ανδρικές δουλειές, όσο οι άνδρες θα πολεμάνε στο μέτωπο.
Τους σατιρικούς στίχους του Κώστα Κοφινιώτη,  που έντυσε με χασάπικο ρυθμό ο Μάρκος  Βαμβακάρης  θα ακούσουμε στο τραγούδι “Αν φύγουμε στον πόλεμο” . Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε δίσκο εκείνες τις μέρες και το ερμηνεύουν  ο συνθέτης και ο Απόστολος Χατζηχρήστος.

Αν φύγουμε στον πόλεμο, μικρό μου Χαρικλάκι,
θα κάνεις τον εισπράκτορα ή και το σωφεράκι.

Θ’ αφήσεις το νοικοκυριό, θ’ αφήσεις την κουζίνα,
τραγιάσκα θα φορείς στραβά, θα σου πηγαίνει φίνα.

Θα κόβεις εισιτήριο, στο τραμ, για το Παγκράτι,
οι γέροι θα σου κλείνουνε, με πονηριά το μάτι.

Κι όσοι για τα ματάκια σου, τα μαύρα τσιμπηθούνε,
και ρέστ’  από  χιλιάρικο, ποτέ δε θα ζητούνε

Αντιηρωϊκό και με σατιρική διάθεση είναι και το επόμενο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη,“ο Αγύμναστος”. Οι στίχοι είναι του Γιώργου Φωτίδα και περιγράφουν την δυσκολία προσαρμογής στο χακί. Ο Βαμβακάρης που ανήκε στην κλάση του 1925, επιστρατεύτηκε σε μεγάλη σχετικά ηλικία (35 χρονών) και το τραγούδι το έγραψε στο στρατόπεδο Γουδή, όπου παρουσιάστηκε για εκπαίδευση.

Όσο κι αν τό ‘λεγαν πολλοί, εγώ δε φανταζόμουν
πως τώρα στα γεράματα φαντάρος θα ντυνόμουν.

Κι όμως με βάλαν στη γραμμή, σε “φάλαγγα κατ’ άνδρα”
και με διπλοκλειδώσανε στου Πεζικού τη μάντρα.

Ο κυρ-λοχίας ο φτωχός, ωσότου να με μάθει
το “παρά πόδα” και το “άλτ” ο δόλιος τ’ είχε πάθει.

Τώρα ριχτείτε στο φαΐ, η σάλπιγγα σας κράζει,
“όλ’ οι φαντάροι στη γραμμή”, ο δεκανεύς φωνάζει

Συνεχίζουμε  με το τραγούδι “Ψηλά στης Πίνδου τα βουνά” του Δημήτρη Γκόγκου (Μπαγιαντέρα) που κυκλοφόρησε κι αυτό το 1940. Στους στίχους του τραγουδιού ο πολεμιστής φαντάρος απευθύνεται στη μάννα του και περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο μέτωπο, προσπαθώντας παράλληλα να την παρηγορήσει αλλά και να την προετοιμάσει για την περίπτωση που δεν γυρίσει ζωντανός. Τραγουδά ο συνθέτης.

Ψηλά βουνά κι απάτητα, μανούλα μου, περνούμε,
Νεμέρσκα, Πίνδο, Μόροβα και πάντοτε νικούμε.

Μην κλαις, γλυκιά μανούλα μου, που πήγα μακρυά σου,
γρήγορα θα νικήσουμε και θα βρεθώ κοντά σου.

Κι αν δεν γυρίσω, μάνα μου, μη λάχει και πονέσεις,
τη νίκη νά ‘χεις για χαρά και μη μαυροφορέσεις.

“Στης Αλβανίας τα βουνά” μας μεταφέρει και το επόμενο τραγούδι, που κυκλοφόρησε κι αυτό το 1940. Η μουσική είναι του Απόστολου Χατζηχρήστου και οι αισιόδοξοι στίχοι του Γιώργου Φωτίδα. Το ερμηνεύουν ο Απ. Χατζηχρήστος, ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Γιάννης Σταμούλης.

Στης Αλβανίας τα βουνά
μερόνυχτα γυρνάω
για τη γλυκιά πατρίδα μας
μανούλα πολεμάω
για τη γλυκιά πατρίδα μας
μανούλα πολεμάω

Έχω μαζί μου το Θεό
μάνα και δεν φοβάμαι
κι ένα γλυκό ξημέρωμα
κοντά σου πάλι θα ‘μαι
κι ένα γλυκό ξημέρωμα
κοντά σου πάλι θα ‘μαι

Θα ‘ρθω μανούλα νικητής
ξανά θα μ’ αγκαλιάσεις
το μοναχό παιδάκι σου
μάνα δε θα το χάσεις
το μοναχό παιδάκι σου
μάνα δε θα το χάσεις

Ο τυφλός από τα παιδικά του χρόνια συνθέτης του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού Στέλιος Χρυσίνης με το τραγούδι του “Όλα τα ελληνόπουλα” εξυμνεί σε καλαματιανό ρυθμό την ομοψυχία του ελληνικού λαού στις δύσκολες εκείνες στιγμές. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1940 και το ερμηνεύει ο Στελάκης Περπινιάδης.

Όλα τα Ελληνόπουλα με λεβεντιά και χάρη,
τραβάνε για το μέτωπο με δόξα και καμάρι.

Για ν’ απαντήσουν τον εχθρό πηγαίνουν αντρειωμένα
και να ξαναγυρίσουνε γοργά και τιμημένα.

Βοήθα Χριστέ και Παναγιά πάντοτε το Στρατό μας,
δώσε μεγάλη δύναμη, το δίκιο είναι δικό μας.

Για τ’ άδικο που έκαναν αυτοί οι δολοφόνοι,
θα τους πληρώσει γρήγορα το ελληνικό κανόνι

Ο Στελάκης Περπινιάδης ερμηνεύει και το “Μη σε φοβίζει ο πόλεμος”. Η μουσική είναι του Παναγιώτη Τούντα και οι στίχοι του Χαράλαμπου Βασιλειάδη ή Τσάντα. Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1941.

Τον όρκο στη πατρίδα μας, π’ έκανα τον φυλάω,
κι ώσπου να πάψ’ ο πόλεμος, εγώ θα πολεμάω.

Με το γυλιό στον ώμο μου, το χέρι στη σκανδάλη,
θα γράψω με τη λόγχη μου, καινούργιες δόξες πάλι.

Ό,τ’ έκανα στο Μόραβα και στου Ιβάν τη ράχη,
τώρα θα κάνω πιότερα κι αλλού αν τύχει μάχη.

Δεν με φοβίζ’ ο πόλεμος, γι’ αυτό και νύχτα-μέρα,
με περηφάνια μάχομαι, φωνάζοντας αέρα!

Τον Μάρτιο του 1941 ηχογραφήθηκε το τραγούδι “Με θάρρος αγωνίζομαι” σε στίχους του “Τσάντα” Χαράλαμπου Βασιλειάδη (στον δίσκο εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Ιωάννης Ταμβάκης) και μουσική του Βασίλη Μαυροφρύδη.Το όμορφο και γρήγορο αυτό ζεϊμπέκικο με τους πατριωτικούς στίχους, στους οποίους γίνεται αναφορά ακόμα και στη δόξα του 1821, ερμηνεύεται από τον Στέλιο Κερομύτη και την Ιωάννα Γεωργακοπούλου.

Το σπίτι μου λησμόνησα
και κάθε μου σκοτούρα,
και σαν θεριό πολέμησα
επάνω στη Κλεισούρα.

Τους όλμους δεν φοβήθηκα
τα τάνκς και τα κανόνια,
και μεσ’ στις μάχες ξέχασα
τους πάγους και τα χιόνια.

Με θάρρος αγωνίζομαι
γερά κι αντρειωμένα,
για μια Ελλάδα αθάνατη
σαν το Εικοσιένα.

Θα μπω μπροστά περήφανος
με γέλιο και μ’ ελπίδα,
και θα κρατήσω ελεύθερη
την ένδοξη Πατρίδα

Η Νταίζη Σταυροπούλου, μια ιδιαίτερη περίπτωση τραγουδίστριας του ρεμπέτικου που ενώ ηχογράφησε σε δίσκους 28 τραγούδια δεν εμφανίστηκε ποτέ σε κέντρα, ερμηνεύει το επόμενο τραγούδι. “Θα πάρω το ντουφέκι μου” , που κυκλοφόρησε το 1941 και είναι σύνθεση του Στέλιου Κερομύτη. Σύμφωνα με τους στίχους του τραγουδιού, το φιλότιμο παρακινεί τον ρεμπέτη να αφήσει στην άκρη το μπουζούκι και να πάρει το ντουφέκι του για να πολεμήσει όπως πολεμάνε οι φίλοι του.
Την Νταίζη Σταυροπούλου, που η φωνή της μοιάζει πολύ όπως λένε με την φωνή του Στράτου Παγιουμτζή, συνοδεύουν ο συνθέτης και ο Μανώλης Χιώτης.

Καιρός πια το μπουζούκι μου στο πλάι να τ’ αφήσω,
να πάρω το ντουφέκι μου, να πά’ να πολεμήσω.

Δεν το βαστάω, σπλάχνο μου, να κάθομαι δω πέρα,
και τα παιδιά να πολεμούν κει πάνω νύχτα – μέρα.

Είμαι παιδί φιλότιμο και πάω να νικήσω,
τους φίλους να μην ντρέπομαι σαν θα ξανάρθω πίσω.

Θ’ αφήσω πια την πένα μου, θα πιάσω τη σκανδάλη,
να δείξω την αντρεία μου, καθώς και τόσοι άλλοι.

O ενθουσιασμός για τις νίκες των Ελλήνων στο αλβανικό μέτωπο και η σκωπτική διάθεση του ελληνικού λαού απέναντι στον Μουσολίνι αποτυπώνεται περίτεχνα στους στίχους του Δημήτρη Σέμση για το τραγούδι “Μας φέρθηκες μπαμπέσικα”. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1941 και το ερμηνεύει ο συνθέτης του Γιώργος Παπασιδέρης.

Δυo χρόνια μας βασάνισες
με τη μπαγαποντιά σου
κι ο κόσμος πια απόρησε
την τόση μπαμπεσιά σου.

Μια με τούτο μια με τ’ άλλο
μας επάταγες τον κάλο,
ως που πια στις τρεις η ώρα
μας ερίχτηκες στα φόρα.

Μας φέρθηκες μπαμπέσικα
μα τώρα τα πληρώνεις
η λόγχη σε περίλαβε
και πια δεν την γλυτώνεις

Τι στραπάτσο και τι νίλα
σου κατάφερε η αρβύλα,
και η φούντα από πέρα
όλο σού’βαζε “αέρα”.

Τι κι αν με κύκλους στόλισες
φρατέλο το στρατό σου
αιχμάλωτο στον πήραμε
και σκας απ’ το κακό σου.

Πάν’ οι λύκοι κι οι αλπίνοι
τους κρατάμε Μουσουλίνι
και γι’ αυτό σε δέρνει λάβρα
τράβα να φορέσεις μαύρα.

Την ίδια σκωπτική διάθεση και αποδέκτη πάλι τον Μουσολίνι έχει και το τελευταίο τραγούδι αυτού του αφιερώματος. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι “Αποχαιρετισμός της Αλβανίας” και είναι σύνθεση του Γιάννη Παπαϊωάννου. Το ακούμε από τον Απόστολο Χατζηχρήστο.

Στον ύπνο σου την έβλεπες, Ντούτσε μου, την Ελλάδα
και νόμιζες πως θα την φας σαν τη μακαρονάδα
και νόμιζες πως θα την φας σαν τη μακαρονάδα.

Αλλά πριν πάρεις πηρουνιά και καταλάβεις γλύκα,
ευθύς τα ελληνόπουλα στην Αλβανία μπήκαν,
ευθύς τα ελληνόπουλα στην Αλβανία μπήκαν.

Σου πήρανε την Κορυτσά και τους Αγίους Σαράντα,
έτσ’ έχασες, Μπενίτο μου, το μπούσουλα για πάντα,
έτσ’ έχασες, Μπενίτο μου, το μπούσουλα για πάντα.

Βάζεις και βγάζεις στρατηγούς και βαριανεστάζεις,
το μόνο που σου συνιστώ, βάρκες να ετοιμάζεις,
το μόνο που σου συνιστώ, βάρκες να ετοιμάζεις.

Εδώ η σεμνή μας τελετή έλαβε τέλος. Ραντεβού του χρόνου, να παρελάσουμε και πάλι μαζί σε αλλιώτικους ρυθμούς.

Η αγιότητα πριν απ΄την αμαρτία.

Έτος Γιάννη Ρίτσου το φετινό και το καινούργιο τεύχος (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009) της “Οδού Πανός” φιλοξενεί ένα μεγάλο αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από την γέννηση του ποιητή της Ρωμιοσύνης.
Σε post στο blog του “Άσματα και Μιάσματα” ο Αντώνης Μποσκοΐτης (Bosko) γράφει σχετικά:

Μέσα στο τεύχος, θα βρείτε κείμενα ανθρώπων που είτε γνώρισαν τον Ρίτσο, είτε συνεργάστηκαν μαζί του, είτε απλά μελέτησαν και συνεχίζουν να μελετούν το έργο του. Ανάμεσα τους, ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, η ερμηνεύτρια Νάνα Μούσχουρη, οι συγγραφείς Μένης Κουμανταρέας, Παυλίνα Παμπούδη, Άμυ Μιμς και ο ποιητής Αντρέας Παγουλάτος. Υπάρχει κι ένα δικό μου κείμενο με τίτλο Για την “Αγαπημένη” του Γιάννη Ρίτσου και του Γιώργου Ρωμανού, το οποίο αναφέρεται σε μια σπάνια μελοποίηση στον Ρίτσο από τον πρωτοεμφανιζόμενο, εν έτει 1965, συνθέτη Γιώργο Ρωμανό. Επιπλέον, έτσι όπως μας έχει συνηθίσει τελευταία η Οδός Πανός, το τεύχος θα συνοδεύεται κι από ένα cd με απαγγελίες ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου από τον ίδιο τον Χρονά, καθώς και με δύο τραγούδια σε μουσική του Χαρίλαου Τρουβά και του Ηλία Στέργιου.

Για τον συνθέτη Χαρίλαο Τρουβά έχω ξαναγράψει στο blog αυτό με αφορμή την ελεύθερη διάθεση στο διαδίκτυο του δίσκου του “Πρωτόγραμμα”. Δέκα πολιτικά με την ευρεία έννοια τραγούδια σε στίχους Γιάννη Ανδρουλιδάκι και ερμηνεία από τον Θοδωρή Τσάγγαρη.
Με την άδεια (και προτροπή) του συνθέτη στο σημερινό ποστ ανεβάζω την σύνθεση με την οποία συμμετέχει ο Χ. Τρουβάς στο συνοδευτικό CD της “οδού Πανός”. Είναι το τραγούδι “Η αγιότητα πριν απ΄την αμαρτία” σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου (από την “Φαίδρα”). Πιάνο παίζει ο Παναγιώτης Τσεβάς και ερμηνεύει ο Θοδωρής Τσάγγαρης.
Αφιερωμένο σε  όσους  αγαπάνε την ποίηση του Γ. Ρίτσου.
Καλή ακρόαση.

Γράψε εσύ τον ύμνο του Γεωργίου Παπανδρέου του Β’.

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου
τιμημένε αρχηγέ,
που σε βρήκαν χίλιες μπόρες
μα δεν λύγισες ποτέ.

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου
που σαν Όλυμπος κρατάς
φίλε του φτωχού εργάτη
και παιδί τής αγροτιάς.

Τζάμπα στα παιδιά σχολεία
πρώτη πράξη ζηλευτή
και τη σύνταξη του αγρότη
συ τη σκέφτηκες κι αυτή.

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου
που σαν Όλυμπος κρατάς
φίλε του φτωχού εργάτη
και παιδί τής αγροτιάς.

Χάσαμε το Βενιζέλο
κι έχεις μείνεις μοναχός
Να μας ζήσεις χίλια χρόνια
για να πάμε πάντα εμπρός.

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου
που σαν Όλυμπος κρατάς
φίλε του φτωχού εργάτη
και παιδί τής αγροτιάς.

Ο ύμνος που μόλις ακούσατε από τον Σπύρο Ζαγοραίο γράφτηκε με αφορμή την νίκη του Γεωργίου Παπανδρέου του Α’ στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου του 1964.
Συνθέτης του τραγουδιού είναι ο Θόδωρος Δερβενιώτης και στιχουργός του ο Κώστας Βίρβος.
Σε σχετική συζήτηση στο ρεμπέτικο φόρουμ διαβάζω το εξής:

Λέει ο Δερβενιώτης: «Το συνέθεσα το τραγούδι για τον Παπανδρέου, επειδή με πίεζε ο Βίρβος.Εγώ δεν ήμουν και τόσο ενθουσιασμένος…
Μου έλεγαν: “μα έβγαλε τους κομμουνιστές από τις φυλακές και τις εξορίες”…
Κι εγώ απαντούσα: “αφού αυτός τους έβαλε εκεί…”»

Με πρόθυμο στιχουργό και απρόθυμο συνθέτη το αποτέλεσμα είναι ένα:
Ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Α’ έχει τον δικό του ύμνο (έστω και συρτοκαλαματιανό) και την θέση του στην Ιστορία (για άλλους ως “γέρος της Δημοκρατίας” και γι΄άλλους ως “παπατζής”. Υποπτεύομαι ότι η αλήθεια ,όπως πάντα ,κρύβεται κάπου στην μέση).
Ναι αλλά τι θα γίνει με τον Γεώργιο (τέρμα το Γιωργάκης) Παπανδρέου τον Β’; Δεν είναι άδικο να μην έχει κι αυτός τον δικό του ύμνο; Προκηρύσσω λοιπόν κι εγώ ένα διεθνή διαγωνισμό για την σύνθεση ενός ανάλογου ύμνου. Οι προτάσεις θα γίνονται δεκτές μέχρι την λήξη του προγράμματος των 100 πρώτων ημερών της νέας διακυβέρνησης, στο email : a-song-for-george@pasok.gr. Τις συμμετοχές θα κρίνει ειδική επιτροπή με πρόεδρο την υπουργό και εξαίρετη στιχουργό (“Αυτοκολλητάκι μου να το θυμάσαι το καρδιοχτυπάκι μου για πάντα θα ‘σαι” ) κυρία Άντζελα Γκερέκου-Βοσκοπούλου.
Και για βοηθήσω τους υποψήφιους στιχουργούς ιδού η αρχή των στίχων για τον νέο ύμνο:

Γεια σου Γιώργο Παπανδρέου
κληρονόμε τυχερέ,
πήρες όνομα και κόμμα,
πάτησες στα ρετιρέ.

Οδάξ…

ΚΚΕ δαγκωτό, επειδή η εναλλαγή που έρχεται δεν είναι αλλαγή.
ΚΚΕ δαγκωτό, επειδή δεν ζούμε με ψευδαισθήσεις. Για τον λαό, όποιος κι αν είναι ο νέος διαχειριστής της εξουσίας (Πα.Σο.Κ ή Ν.Δ), η επόμενη μέρα θα είναι ίδια με την προηγούμενη. Χρειαζόμαστε ένα δυνατό ΚΚΕ για να είναι πιο δυνατός ο ίδιος ο λαός στους αγώνες της επόμενης μέρας στη βουλή, στους χώρους δουλειάς, στα μαζικά κινήματα,στα πανεπιστήμια, στους δρόμους.
ΚΚΕ δαγκωτό λοιπόν!
——————————
Η εικονογράφηση του ποστ έγινε κατόπιν παραγγελίας της Ε.Ε.Α.Α.Μ (Επιτροπής Εκλογικού Αγώνα Άνω Μπλογκοσλοβακίας) και είναι μία ευγενής προσφορά από τον σύν-γαβρο και συμπλόγκερ (άντε με το καλό και σύντροφος) Καλτσόβρακου.
(Με το αζημίωτο φυσικά. Του έταξα υφυπουργείο στην πρώτη λαϊκή κυβέρνηση. Οσονούπω…)

Εδώ κι εδώ κι εδώ, άλλες προεκλογικές  “σταυροβελονιές”  του Τάσου. Κεντάει λέμε…

Άρωμα εκλογών με ολίγη…ναφθαλίνη.

Ένα μικρό φλας μπακ στις εκλογές του Μάη του 1958 μέσα από αποκόμματα εφημερίδων της εποχής (με τον απαραίτητο βέβαια σχολιασμό).
Τότε που η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ) με τον Γιάννη Πασαλίδη βγήκε αξιωματική αντιπολίτευση κερδίζοντας 79 έδρες, αριθμός ρεκόρ στα χρονικά της ελληνικής αριστεράς.

Οι Μακεδόνες και οι Κυνηγοί Συνιστούν: Ψηφίσατε τους νέους βουλευτάς… Τόπο στα νιάτα! Αν και ο εικονιζόμενος δεν φαίνεται για πολύ νιάτο.

To 90% όσων ψήφισαν τον εικονιζόμενο στις εκλογές αυτές έχουν παραδώσει πια τα εκλογικά τους βιβλιάρια στον Άγιο Πέτρο.  Βλέπετε πέρασαν 51 χρονάκια από τότε… Ο ίδιος συνεχίζει ντούρασελ!

1000 και 4 Μεσσήνιοι  απευθύνουν έκκληση: « Σας εξορκίζουμε να  δώσετε τον αποκλειστικό σταυρό σας στο εκλεκτόν τέκνον της Πατρίδας μας, τον Πότην Τσιμπίδαρον»
Γκόρτσος… Γκόρτσος…!

Και μια εμπορική διαφήμιση με προεκλογικό ύφος.
Για τα κρασί συνήθως ισχύει ότι αν είναι φθηνό βαράει κατακέφαλα, αν είναι ακριβό βαράει στο πορτοφόλι .
Το ΒΕΟ όμως είναι το καλύτερο είναι και το φθηνότερο.
Απ΄αυτό κερνούσαν οι υποψήφιοι εθνοπατέρες τους ψηφοφόρους τους.

Ποιο τραγούδι(*) θα ήθελες να ακούσεις από την Αρλέτα;

Εγώ την “Μισιρλού”… κλασικά.

Η Κλέλια την Γκιουλμπαχάρ…

Ο Spinach Vatican την “Πτήση 201″

Ο Man laying down το “όνειρα ζαχαρωτά” και το “χρυσαλιφούρφουρο”

Εσύ;
Μη γράφετε σχόλιο εδώ. Πηγαίνετε στο blog της Κλέλιας “Για την Αρλέτα” και ρίχτε…παραγγελιές.
Και σκέψου λέει να μπει στον… πειρασμό η Αρλέτα! Και να γίνει η μπλογκο-ιδέα μας CD!
E, ρε γλέντια…

Άντε να πέφτουν ιδέες παιδιά.
Άντε να πέφτουν ιδέες!

——-

(*) απ΄όσα δεν έχει ηχογραφήσει σε δίσκο η Αρλέτα.

Οι Σελίδες της Αμαλίας

Οι “Σελίδες της Αμαλίας” είναι ένα  ιστολόγιο που ξεκίνησε η Ελένη Λ.,

φίλη της Αμαλίας Καλυβίνου με την συγκατάθεση της μητέρας της Αμαλίας, κυρίας Δικαίας. Στο ιστολόγιο αυτό αναρτώνται σιγά σιγά «σελίδες από το ημερολόγιο της Αμαλίας, σκέψεις, σκίτσα και κείμενά της. Όλα όσα θα μπορούσαν να σκιαγραφήσουν την προσωπικότητα της … οτιδήποτε θα μπορούσε να μας κάνει να την νιώθουμε “κάπου εδώ γύρω”»
Η Ελένη Λ. δημοσιοποιώντας σκίτσα,

ιδιόγραφα σημειώματα με αποφθέγματα και ποιητικούς αφορισμούς ,

σημειώματα με απίστευτη δύναμη και χιούμορ,

και σελίδες από το προσωπικό ημερολόγιο της  Αμαλίας θα προσπαθήσει να αναδείξει την προσωπικότητα της Αμαλίας, σε όλους εμάς που την γνωρίσαμε λίγο  μέσα από το δικό της blog, το “malpractice (Φακελάκι)”.
«Αφού δεν είναι πια εκείνη εδώ, είναι τα λόγια της»,  είπε στην Ελένη η μητέρα της Αμαλίας.
Ας επισκεφτούμε  τις “Σελίδες της Αμαλίας” για να “ακούσουμε” τα λόγια της λοιπόν. Κι ας προσθέσουμε  το http://amaliaselides.blogspot.com στο blogroll μας για να διαβάσουν  τις “Σελίδες της Αμαλίας” περισσότεροι.

Εκλο-YES!/Εκλο-NO!

Τα καλά νέα:
Ξεκουμπίζονται οι ύαινες.

Τα κακά νέα :
Ξανάρχονται τ’ αρπακτικά.

Ο “δεκάλογος του πότη” και οι αρχαίες του ρίζες

«Το πρώτο φέρνει όρεξη
το δεύτερο υγεία
το τρίτο φέρνει την χαρά
το άλλο απελπισία,
το πέμπτο τη συζήτηση,
το έκτο φασαρία,
το έβδομο τη συμπλοκή,
το άλλο αστυνομία,
το ένατο τη σύσταση,
το δέκατο ζημία…
Και από τα δέκα πάνω
ό,τι θέλω κάνω»
Ο πιο πάνω “δεκάλογος του πότη” κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές. Ίσως τον συναντήσατε και σεις να στολίζει τον τοίχο  σε κάποια ταβέρνα, ουζερί ή κουτουκάκι.  Μπορεί μάλιστα να μπήκατε στον πειρασμό να τον φωτογραφίσετε, όπως εγώ. Εκείνο που μπορεί να μη ξέρετε είναι το πόσο βαθιά απλώνονται μέσα στους αιώνες  οι ρίζες του δεκάλογου αυτού.

Ο κωμικός ποιητής Εύβουλος (4ος π.Χ αιώνα) στην κωμωδία του “Σεμέλη ή Διόνυσος” (από την οποία σώζονται λίγα αποσπάσματα) παρουσιάζει τον θεό του κρασιού να λέει :

«Τρεῖς γὰρ μόνους κρατῆρας ἐγκεραννύω
τοῖς εὖ φρονοῦσι· τὸν μὲν ὑγιείας ἕνα,
ὃν πρῶτον ἐκπίνουσι, τὸν δὲ δεύτερον
ἔρωτος ἡδονῆς τε, τὸν τρίτον δ᾽ ὕπνου,
ὃν ἐκπιόντες οἱ σοφοὶ κεκλημένοι
οἴκαδε βαδίζουσ᾽. ὁ δὲ τέταρτος οὐκ ἔτι
ἡμέτερός ἐστ᾽, ἀλλ᾽ ὕβρεος· ὁ δὲ πέμπτος βοῆς·
ἕκτος δὲ κώμων· ἕβδομος δ᾽ ὑπωπίων·
ὁ δ᾽ ὄγδοος κλητῆρος· ὁ δ᾽ ἔνατος χολῆς·
δέκατος δὲ μανίας, ὥστε καὶ βάλλειν ποιεῖ·»

Kαι σε μετάφραση (όπως την βρήκα στο διαδίκτυο):

«Τρεις μοναχά κρατήρες γεμίζω για τους φρόνιμους:
τον πρώτο για την υγεία, τον δεύτερο για τον έρωτα και την ηδονή,τον τρίτο για τον καλό ύπνο και μόλις πιουν κι αυτόν οι μυαλωμένοι γυρνούν στα σπίτια τους. Ο τέταρτος δεν είναι από μένα αλλά από κατάχρηση, ο πέμπτος φέρνει φασαρίες, ο έκτος το μεθύσι, ο έβδομος τα χτυπήματα, ο όγδοος τον αστυνόμο, ο ένατος την οργή, ο δέκατος φέρνει την τρέλα και σε ρίχνει κάτω ξερό».

Από τους δέκα κρατήρες στα δέκα ποτηράκια η απόσταση είναι μικρή. Σαν γλυκόπιοτο κρασί κυλάνε οι αιώνες.
Και τώρα που τα μάθατε όλα αυτά, τι λέτε για “ακόμα ένα ποτηράκι”;
Μας το σερβίρει η Κάκια Μενδρή: