Ονδούρα

Ματωμένη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στις πεδιάδες και τα βουνά σου.
Κοράκια μαζεύτηκαν στα παραθύρια των χαμόσπιτων και κρώζουν την έλευση του χθες.
Τα όρνια πήρανε το μήνυμα και κατασπαράζουν τα εναπομείναντα φτερουγίσματα της λευτεριάς.
«Ποτέ πια!» κράζουν σύσσωμα, διασπώντας το φως του ήλιου σε χιλιάδες αδύναμες δέσμες.
Ή σε δεσμά στα πόδια σου, δυστυχισμένη ματωμένη ήπειρος, που θέλουν να σε γονατίσουν ξανά, να, λίγο πριν προλάβεις να σηκωθείς.
Έγκλημα βαφτίσανε την φωνή σου, το βλέμμα σου, το τραγούδι σου.
Τους φάρους της καταγάλανης θάλασσας σου, θέλουν να καταρρίψουν.
Να τους θάψουν στην άβυσσο της σάπιας βλέψης τους.
Σε κάθε στενό, βλέπω τον στρατό, να μαραίνει με αποστροφή τα λουλούδια που φύτρωσαν στις χαραμάδες των πέτρινων σπιτιών σου.
Ματωμένη, περήφανη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στους δρόμους σου.
Η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Όταν πάει να γιατρευτεί, να και μια νέα μαχαιριά στα γερά σου χέρια.
Καθώς στάζει βουβά στη γη σου, που ελεύθερα να περπατήσεις σου είναι απαγορευμένο, οι κραυγές σου απομένουν θλιβερά βουβές.
Καθώς ποτάμι θα γίνεται, η ροή του θα σπάσει τα τσιμεντένια φράγματα και θα τα διασκορπίσει σε μικρές πέτρες σε κάθε επιφάνεια του κόσμου.
Και όλο και κάποιο χέρι μας θα την σηκώσει.
Ένας πέφτει και εκατό σηκώνονται. Έτσι μας δασκαλέψατε, μην το ξεχνάτε.
Όμοια η φωνή, όμοιο το πρόσωπο, όμοια καπνίζεται το τελευταίο τσιγάρο από το βορρά ως το νότο.
Δημιουργήστε την πιο γερή αλυσίδα, αυτή που εμείς δεν φοβόμαστε.
Αυτή που θα φρουρεί τα παιδιά σου, σαν την μάνα.
Φρουρείστε την ελπίδα και με ένα περιστέρι στείλτε την στον κόσμο.
Με μοναδικό παραλήπτη την αξιοπρέπεια και αποστολέα μια ολόκληρη χώρα.
30/6/2009
Ισπανία
Χ.

Ο άγνωστός  φίλος  Χ.  μου έστειλε από την Ισπανία το παραπάνω όμορφο ποίημα .  Όπως σημειώνει στο email που μου έστειλε «αν θες πρόσθεσε αυτή την απόπειρα ποίησης στην σελίδα σου. Είναι το μόνο που μου βγήκε διαβάζοντας αυτά τα γεγονότα.
Δεν έχω προσδοκίες ότι μπορεί να βοηθήσει στην ευαισθητοποίηση  κόσμου αλλά επίσης δεν μπορώ να έχω τη σκέψη μου σε δεσμά.»

Βρήκα το ποίημα συγκλονιστικό και το δημοσιεύω στο blog με μεγάλη χαρά.
Και να, ένας από τους κύριους λόγους που μου αρέσει το blogging.  Μας δίνει την ευκαιρία να έχουμε αυτές τις μικρές, απρόσμενες αλλά τόσο σημαντικές στιγμές επικοινωνίας. Μ’ ένα email, ένα σχόλιο, ένα ποίημα, ένα τραγούδι…

Δελτίο Τύπου για το 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Κλείνουν ένα στόμα, ανοίγουμε χιλιάδες! Το τελευταίο τριήμερο του Ιούνη στην παραλία της πόλης μας θα λάβει χώρα το 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Μετά από 12 χρόνια προσπάθειας των αντιρατσιστικών και μεταναστευτικών συλλογικοτήτων της πόλης, το Φεστιβάλ έχει αναδειχθεί σε ένα σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός της άλλης Θεσσαλονίκης. Η συμμετοχή χιλιάδων πολιτών κάθε χρόνο δείχνει ότι πέρα και ενάντια από τις κυρίαρχες φωνές του μίσους, υπάρχει ο δρόμος των κοινών αγώνων, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας. Και αυτό μας δίνει δύναμη. Ακόμα περισσότερο φέτος, καθώς το Φεστιβάλ συμπίπτει με την χειρότερη επίθεση που δέχονται οι μετανάστες και οι πρόσφυγες τα τελευταία 15 χρόνια. Κυβέρνηση, αστυνομία, ακροδεξιές συμμορίες έχουν συσστρατευθεί ενάντια στους μετανάστες που η ίδια τους η πολιτική καταδικάζει στην «παρανομία», ενάντια στα δικαιώματα όλων μας, ενάντια στη δυνατότητα μας να ζούμε αδελφωμένοι στις γειτονιές μας. Όσοι και όσες συμμετέχουμε στο Φεστιβάλ, ντόπιοι και μετανάστες, πιστεύουμε αντίθετα ότι καμιά ζωή δεν είναι λαθραία, κανένα δικαίωμα δεν είναι περιττό, κανένας άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος.
Για αυτό μπορούμε και γιορτάζουμε μαζί. Το φετινό Φεστιβάλ συνδιοργανώνεται από περισσότερες από 120 συλλογικότητες της πόλης: μεταναστευτικές κοινότητες, συνδικάτα, αντιρατσιστικές ομάδες, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, φοιτητικά σχήματα, ομάδες καλλιτεχνών, πολιτικές οργανώσεις. Στις τρεις ημέρες προγραμματίζονται 26 εργαστήρια – συζητήσεις για θέματα όπως τα εργασιακά δικαιώματα μεταναστών και ελλήνων στον καιρό της εργασιακής επισφάλειας, η νέα μεταναστευτική πολιτική, οι απελάσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η βία στα σύνορα, η επιθετικότητα των ακροδεξιών συμμοριών, τα νέα κατασταλτικά μέτρα, ο αποκλεισμός των χρηστών και των ψυχικά ασθενών, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, ο ελληνικός εθνικισμός. Θεματικοί χώροι θα αναδείξουν ιδιαίτερες θεματικές όπως η καταστολή της μετανάστευσης στα ελληνοτουρκικά σύνορα και η διοργάνωση του NoBorderCamp στη Μυτιλήνη τον Αύγουστο, η προσβασιμότητα των δημόσιων χώρων για τα άτομα με αναπηρίες, η εξέγερση του Δεκέμβρη. Το πολιτιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει 8 θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις με τη συμμετοχή της Θεατρικής Ομάδας Μεταναστών του Οδυσσέα, των μαθητών του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Πυλαίας, της Κρουστωδίας, του «Θεάτρου Έξω Από Τα Τείχη», του Συλλόγου Γυναικών ΡΟΜ, της ομάδα VANDA και της κουβανικής ομάδας Cuba Baila. Παράλληλα θα προβληθούν πάνω από 15 ταινίες και ντοκυμαντέρ για τα σύνορα, τις συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές, τα ναρκωτικά, την ψυχική υγεία, την αναπηρία, την ομοφυλοφοβία, την εξέγερση του Δεκέμβρη. Στις δύο σκηνές συναυλιών, την Ανατολική και τη Δυτική, θα συμμετέχουν πάνω από 30 μουσικά σχήματα, πάντα εθελοντικά και χωρίς αμοιβή. Στο πρόγραμμα της Δυτικής ξεχωρίζουν οι BOIKOT, γνωστό ska συγκρότημα από την Ισπανία που έρχεται ειδικά για το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Στην Ανατολική, τους ήχους των προσφύγων από το Αφγανιστάν και άλλες χώρες θα πλαισιώσουν καλλιτέχνες όπως η Σαββίνα Γιαννάτου και οι Primavera, η Μαρία Φωτίου και η Λωξάνδρα, ο Χρήστος Μητρέντζης, ο Γ. Λεκόπουλος, ο Γ. Αετόπουλος, ο Ανδρέας Καρακότας και άλλοι. 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Κλείνουν ένα στόμα, ανοίγουμε χιλιάδες! Όταν ξεκινούσαμε στη Θεσσαλονίκη το πρώτο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, μόλις βγαίναμε από το μεσαίωνα της δεκαετίας του ’90: τότε που η «φιλόξενη» Ελλάδα υποδεχόταν τους πρώτους μετανάστες με σκούπες και απελάσεις, οι «αγανακτισμένοι πολίτες» πυροβολούσαν ανθρώπους για ένα καρπούζι και τα κανάλια έφριτταν με τους «αλβανούς κακοποιούς».
Μετανάστες και ντόπιοι δουλέψαμε πολύ από τότε για να σπάσουμε το φόβο, να σπείρουμε την αλληλεγγύη και να παλεύουμε μαζί σήμερα για ίσα δικαιώματα.
Σήμερα, 12 χρόνια μετά, θέλουνε να μας γυρίσουν πίσω στην ίδια βαρβαρότητα. Οι «επιχειρήσεις – σκούπα» και τα καινούργια αστυνομικά σώματα, τα σπασμένα κεφάλια στα σύνορα και οι εμπρησμοί τζαμιών και καταστημάτων, η χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών και η επίθεση στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, στρέφονται ενάντια σε όλη την κοινωνία.
Είναι η προσπάθεια τους να μας ξανακλείσουν το στόμα, να μας χωρίσουν, τους «έλληνες» από τους «αλλοδαπούς», τους «νόμιμους» από τους «παράνομους», τους «σταθερούς» από τους «επισφαλείς». Και πιο πολύ, είναι η αγχωμένη εκδίκηση του κράτους (και του παρακράτους) για την εξέγερση του Δεκέμβρη. Γιατί, παρά την καταστολή, οι κερδισμένοι αυτής της χρονιάς ήμασταν εμείς. Πρώτα οι φυλακισμένοι και οι φυλακισμένες, με την απεργία πείνας του Νοέμβρη. Ύστερα, οι χιλιάδες εξεγερμένοι νέοι του Δεκέμβρη. Λίγο μετά το κίνημα αλληλεγγύης στην Κούνεβα, με τα δεκάδες σωματεία, τους επισφαλείς εργαζόμενους, τις μετανάστριες, όλους αυτούς που κάνουμε τρεις δουλειές για να ζήσουμε ή δεν βρίσκουμε καμιά. Ψάξαμε μαζί δρόμους οργάνωσης και αντίστασης στην μαύρη και ελαστική εργασία, το δουλεμπόριο των εργολαβιών, την εργοδοτική τρομοκρατία. Και πιο πρόσφατα, οι μετανάστες που κινητοποιήθηκαν πηγαία ενάντια στον καθημερινό εξευτελισμό και την καταστολή. Όλο και περισσότερα στόματα ανοίγουν, για να μιλήσουν, να φωνάξουν και να τραγουδήσουν. Αυτοί που δεν έχουν φωνή ακούγονται όλο και περισσότερο.
Για αυτό και οργανώνουμε για δωδέκατη χρονιά το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Για να ακουστεί η φωνή μας για πραγματική και οριστική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, για υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά τους, για ίσα δικαιώματα στο σχολείο και την υγεία, για σταθερές δουλειές με δίκαιες αμοιβές για έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους.
Για να ανοίξουν τα σύνορα, να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες και να σταματήσει η βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των απελάσεων, των κρατικών δολοφονιών.
Για να τελειώνουμε με τις ακροδεξιές συμμορίες που θέλουν να μετατρέψουν τις γειτονιές μας σε γκέτο του μίσους, κλείνοντας μέχρι και τις παιδικές χαρές για να μην παίζουν μαζί τα παιδιά των μεταναστών και των ντόπιων!
Για τον αγώνα των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια και ελευθερία, για την υπερηφάνεια των ομοφυλόφιλων, για το δικαίωμα των αναπήρων στην πρόσβαση, για τον αυτοκαθορισμό των μειονοτήτων ενάντια στην εθνικιστική υστερία.
Για να κερδίσει η αλληλεγγύη και όχι ο φόβος.
Για να συνεχιστεί ο Δεκέμβρης. Γιατί, όπως φωνάξαμε και τότε, οι τρεις μέρες του Φεστιβάλ, τρεις μέρες αντίστασης, γιορτής και αλληλεγγύης, θα είναι από τις «δικές μας ημέρες», αυτές που έρχονται.
Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα στους μετανάστες και τις μετανάστριες, υπηκοότητα στα παιδιά. 
Ανοιχτά σύνορα, άσυλο, αλληλεγγύη στους πρόσφυγες.
Να σπάσουμε τα σύνορα στις γειτονιές μας !
———————-

• *Όλο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για το τριήμερο ΕΔΩ

• *Ραδιοφωνική Κάλυψη και ζωντανές θεματικές εκπομπές από το χώρο του Φεστιβάλ από το Ραδιόφωνο 1431ΑΜ (www.1431am.org)

Το έπος της σαρανταπαπαρούσας.

(Μια ποιητική κατάληψη/ανάληψη/μετάληψη του χώρου της Μπλογκοσλοβακίας από τον Νοσφεράτο, την Ροδιά , την Χρονοστιβάδα, τον Καναλιώτη, και άλλους καταραμένους ποιητές)

Σ’ ένα δρομάκι σκοτεινό , εκεί που περπατούσα
βλέπω ζωάκι ξαφνικά : Σαρανταπαπαρούσα
Που περπατούσε κουνιστό κουνώντας τα παπάρια
και τα παπάρια έλαμπαν , γυαλιστερά σαν ψάρια
που μόλις έπιασε Ψαράς , κι ήσαν πολλά στο δίχτυ
και ήταν η ώρα δώδεκα , βαθειά στο μεσονύχτι.

Περάσαν τα μεσάνυχτα -γοργά περνά ο χρόνος-
κι αναρωτιέται ο Ψαράς: «να γίνω δολοφόνος
ενός θεσπέσιου ψαριού σαρανταπαπαράτου
που έχει σφραγίδα στα πλευρά «Σπηλιά του Νοσφεράτου»;
Οχι! ποτέ δεν θα σκοτώ-, δεν θα δολοφονήσω
τέτοια ψαρούκλα όμορφη. Της πείνας ας ψοφήσω!

Τέτοια σκεφτόταν ο Ψαράς κι απόμενε κολώνα
κι ας νύσταζε, κι ας πείναγε, κι αύριο ας είχ’ αγώνα…
Στο τέλος τ’ αποφάσισε και κόβει ένα παπάρι
τρώει το μισό τηγανιστό, το υπόλοιπο στο Ψάρι
το δίνει με μισή καρδιά γεμάτη καλοσύνη
κι εκείνο, στ’ άλλα τριανταεννιά τον γράφει και τον σβήνει!

Και τότε ηκούσθη μια φωνή,λες κι ήρθε απ΄τα ουράνια
που έμοιαζε με τη φωνή που βγάζει η Ανίτα Πάνια:

-Εγώ δεν είμαι έντομο, εγώ δεν είμαι ψάρι
μα θεία δίκη μ’ έκανε να χάσω κάθε χάρη.
Εγώ που λέτε ήμουνα ρούσα, παπά γυναίκα
τα κάλλη μου θα τύφλωναν και μεραρχίες δέκα.
Σαράντα χρόνων ήμουνα και ο παπάς ογδόντα.
Τις νύχτες σαν καιγόμουνα κι έψαχνα ανακόντα
αυτός κοιμόταν κι έτσι εγώ τι νά’κανα για πες μου,
-δεν ήθελα τα κάλλη μου να φάει ο καναπές μου-
βαφόμουνα, ντυνόμουνα κι έβγαινα στο κυνήγι,
έψαχνα άνθρωπο κι εγώ να σβύσει μου τα ρίγη.
Κι όπως δεν είμαι οπαδός του ΛΑ.Ο.Σ και του Πλεύρη,
ποτέ μου δεν απέκλεισα κάποιον που σαν αλεύρι
δεν ήτανε το χρώμα του λευκό, μα σοκολάτα.
Αρκεί ποντίκια νά’πιανε, δεν μ’ ένοιαζε αν η “γάτα”
ήταν λευκή ή καφετιά, μαύρη ή κιτρινιάρα,
μόνο να είναι ζωηρή ήθελα και χαδιάρα.
Και ο παπάς σαν τό’μαθε απ΄τον καντηλανάφτη,
πού’ναι σπιούνος κι άσχημος, κι όλο φωτιές ανάφτει,
άνοιξε τα βιβλία του κι ευθύς ρίχνει κατάρες
κι έτσι από κόρη όμορφη, απέκτησα παπάρες.

Ο ξάδερφος που δίδασκε (αντικομμουνισμό) και μέτρο δεν εκράτει

- Ήταν μεγάλος ποιητής ο Ρίτσος; Αν ναι, γιατί βλέπουμε μεγάλες περιόδους με μερικές και ολικές εκλείψεις του; Το ΚΚΕ τον χρησιμοποίησε ή τον έχει ακόμη στο λαϊκό εικονοστάσιο, όπως κάποτε;

Ο Γιώργος Λιάνης (ρεπόρτερ, δημοσιογράφος, βουλευτής και- με την αρωγή και συμπαράσταση της εξαδέρφης Μιμής-πάλαι ποτέ υφυπουργός) απευθύνει την πιο πάνω ερώτηση -μνημείο αρλούμπας- στον Μίκη Θεοδωράκη, σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ.
Προσέξτε.
α. Για τον Γιάννη Ρίτσο έχει αμφιβολία. Δεν ξέρει αν ήταν μικρός ή μεγάλος ποιητής. Αμφιβάλει. Και την αμφιβολία του την στηρίζει στο ότι “βλέπουμε” (αυτός δηλαδή βλέπει… Ο πληθυντικός είναι πληθυντικός της  μεγαλοπρέπειας) μερικές και ολικές εκλείψεις στην πορεία του Ρίτσου. Με μια ματιά που έριξα στην χρονολογικά ταξινομημένη εργογραφία του Ρίτσου δεν διέκρινα  εκλείψεις στο έργο του, ούτε μερικές ούτε ολικές, παρά μόνο σε καιρούς που ήταν κυνηγημένος ή εξορισμένος.
β. Για το ΚΚΕ όμως ο δαιμόνιος ρεπόρτερ δεν έχει καμιά αμφιβολία. Το ΚΚΕ ή εκμεταλλεύτηκε τον Ρίτσο και τον παράτησε μετά θάνατον ή τον εκμεταλλεύτηκε και εξακολουθεί να τον εκμεταλλεύτεται και μετά θάνατον. Για τον ξάδερφο της Μιμής δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο.
Κι έρχεται η απάντηση του Μίκη που βάζει και τον Λιάνη και τα πράγματα στη θέση τους:

«Θα ήταν ίσως βαρετό και ψυχοφθόρο για την όποια μεγάλη προσωπικότητα να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο της καθημερινότητας. Άλλωστε δεν το έχει ανάγκη, γιατί γι΄ αυτή σημασία έχει το έργο της να υπάρχει ζωντανό μέσα στους ανθρώπους. Οσο για το ΚΚΕ, γιατί τόση σκληρότητα; Υπάρχουν πολλοί από μας που θυσιάσαμε τα νιάτα μας ακολουθώντας τα ματωβαμένα του λάβαρα. Κάτω από τη σκιά τους διδαχτήκαμε, ψηλώσαμε, ολοκληρωθήκαμε. Στο κάτω-κάτω, το ΚΚΕ είναι μια ιδέα που άλλαξε ριζικά τον λαό και τη χώρα μας, όπως άλλαξε βαθιά τον Γιάννη Ρίτσο, δημιουργώντας για τους απογόνους αυτό το πρότυπο του πολίτη-ποιητή».

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν οι 3 δαιμόνιοι ρεπόρτερ. Οι 2 έγιναν βουλευτές και ο τρίτος κυνηγάει ακόμα εξωγήινους στο ALTER.
Τώρα θα μου πεις, τι σου φταίνε οι άλλοι 2…
Φταίνε, φταίνε!

Να παλέψουν μαζί Ελληνες και μετανάστες εργάτες

Από την επομένη των ευρωεκλογών, η φιλολογία του πολιτικού ρεπορτάζ κάνει λόγο για υιοθέτηση από την κυβέρνηση της ατζέντας του ΛΑ.Ο.Σ. σε ό,τι αφορά τα θέματα της αντιμετώπισης του προβλήματος των μεταναστών και της «ασφάλειας του πολίτη». Είναι σαφές πως με πρόσχημα την απώλεια ψήφων της ΝΔ προς τα χαμηλότερα «πατώματα» της πολυκατοικίας, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υλοποιήσει ακόμα πιο σκληρά μέτρα καταστολής σε βάρος των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας. Για την ακρίβεια, θα προχωρήσει στην υλοποίηση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που χτυπά σκληρά τα δικαιώματα των μεταναστών, σέβεται μόνο τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και ζητά τη νομιμοποίηση μόνο εκείνων που είναι αναγκαίοι για τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Επιπλέον, το να στραφεί η συζήτηση προς το ζήτημα των μεταναστών – όσο υπαρκτό και μεγάλο κι αν είναι – είναι ό,τι πιο βολικό για να περάσουν πιο εύκολα μια σειρά αντιλαϊκά μέτρα, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Από την οικονομική κρίση πλήττονται όλοι οι εργαζόμενοι. Και οι Έλληνες και οι ξένοι που δουλεύουν στη χώρα μας βιώνουν στους χώρους δουλειάς ένα όργιο εργοδοτικής τρομοκρατίας. Μήπως οι αποφάσεις που πάρθηκαν πρόσφατα στο Συμβούλιο Απασχόλησης της ΕΕ δεν χτυπούν όλους ανεξαιρέτως τους εργάτες; Μήπως δεν αφορά τον Έλληνα, αλλά και τον μετανάστη εργάτη το δίλημμα που βάζει η ΕΕ ή δέχεστε να δουλεύετε όποτε κι όταν θέλουν τα αφεντικά ή απολύεστε; Μήπως δεν τους αφορά όλους η μείωση των μισθών και των ασφαλιστικών εισφορών, στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας»; Μήπως δεν αφορά τον Έλληνα εργάτη, όταν ο μετανάστης συνάδελφός του οδηγείται από αυτήν την πολιτική σε απόγνωση, όταν δουλεύει με την απειλή της απέλασης, της σύλληψης, της αστυνομικής βίας, για να πάρει κάποια ψίχουλα;

Είναι αναμφισβήτητο ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα είναι υπαρκτό, μεγάλο και σύνθετο. Για παράδειγμα, η κουβέντα που γίνεται για την «ασφάλεια του πολίτη στο δημόσιο χώρο» είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστική. Πραγματικά αναβαθμισμένη είναι μια περιοχή που οι κάτοικοί της ζουν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια, γιατί έχουν ένα μισθό που καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες τους, δεν ζουν την ανασφάλεια για το μεροκάματο και τις συντάξεις τους, απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια. Έχουν δωρεάν χώρους πρασίνου και υποδομές αναψυχής και αθλητισμού για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Αν υποθέσουμε ότι φυλακίζονται όλοι οι μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση και ζητούν οι διάφορες «επιτροπές αγανακτισμένων», οι κάτοικοι θα μπορούν να μιλούν για ασφάλεια και αναβάθμιση, όταν θα είναι άνεργοι ή με μισθό πείνας, χωρίς χρήματα για να ταΐσουν τα παιδιά τους;

Αν είχαν όλα τα παραπάνω και οι ίδιοι και οι μετανάστες εργάτες που θα συμβίωναν στον ίδιο χώρο, δεν θα ήταν τότε αναβαθμισμένη και ασφαλής η περιοχή; Για όλα αυτά, οι Έλληνες και οι μετανάστες εργάτες πρέπει να παλέψουν μαζί. Να αγωνιστούν για να μην πληρώσουν την οικονομική κρίση. Να δώσουν αγώνα ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, που είναι ταξικός όσο κι αν η άρχουσα τάξη προσπαθεί να εμφανίσει ως αντίπαλο στον εργάτη τον εργάτη.

Κώστας Πασακυριάκος
Εφημερίδα Ριζοσπάστης 11/6/2009
Στήλη “επωνύμως”

———————

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι παρόμοιο, αλλά ο Κώστας Πασακυριάκος τα έγραψε μια χαρά στον σημερινό Ριζοσπάστη.

Η μπαλάντα του κυρ(ίαρχου) Λαού

*Επειδή οι μεγάλες επιτυχίες κρατάνε πολλές σεζόν, ενόψει εκλογών ξαναποστάρω τα προεκλογικά μου σουξέ: “Η μπαλάντα του κυρ (ίαρχου) λαού“.

Πώς βαστάνε τα ξεράδια
και ψηφίζουν τα ρημάδια!
Πασόκ μια , Νουδούλα δυο,
μας το κάναν ρημαδιό.

Μίζες μέχρι το μεδούλι,
με τ’ ομόλογα κρυφτούλι,
ούλοι : και το κουμπαριό
το μετράνε με ευρώ.

Ο Κωστής με τα γαλάζια
κι ο Γιωργής που κάνει νάζια,
Βατοπέδι-Ζίμενς, φως
δεν θα ρίξουν δυστυχώς.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
μην ψηφίζεις κάθε όρνιο.
Πάψε νά’σαι μπουνταλάς,
νά’ρθει ανάποδα η Ελλάς.

Κοίτα! Κι άλλοι έχουν μπουχτίσει,
κι άλλοι ψάχνουν μία λύση.
Μη ψηφίζεις πάλι αυτούς,
θα μας πούνε και χαζούς.

(Παρα-ποιώντας την “μπαλάντα του κυρ Μέντιου” του Κ.Βάρναλη)

Παραλία να πας… Μη ψηφίσεις.

Αν πιστεύεις
-ότι ο Κωστάκης είναι ο πρωθυπουργός που μας ταιριάζει…
-ότι το ξεπούλημα του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής, των λιμανιών κλπ είναι μεταρυθμίσεις
-ότι δεν υπάρχουν χειροπιαστά σκάνδαλα, αλλά μόνο υποκινούμενη σκανδαλολογία,
-ότι η Ν.Δ κυβερνά με διαφάνεια και τιμιότητα και όχι με όρους coza nostra,
Αν πιστεύεις
-ότι στο δίλημμα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, το Πασόκ είναι από την μεριά του σοσιαλισμού
-ότι αν αλλάξουμε τον Κωστάκη με τον Γιωργάκη δεν θα βουλιάξουμε
-ότι με το να μείνει το Πασόκ πέντε χρόνια μακριά από την εξουσία πήρε συγχωροχάρτι για τα πράσινα σκάνδαλα, τις πράσινες μίζες και την πράσινη ρεμούλα,
Αν δέχεσαι με αδιαφορία την κατάργηση του οκτάωρου και
του πενθήμερου
Αν ανέχεσαι στις εργασιακές σχέσεις την “ευελιξία” που βολεύει τον εργοδότη και γεμίζει ανασφάλεια τον εργαζόμενο,
Αν είσαι ικανοποιημένος με την αύξηση του 1 ευρώ που σου
εξασφαλίζουν οι πράσινοι και γαλάζιοι εργατοπατέρες,
Αν λες ευχαριστώ για το φιλοδώρημα που δίνουν αντί για βασικό μισθό και την ελεημοσύνη που δίνουν για κατώτερη σύνταξη,

Αν σε περίπτωση που ψήφιζες, θα ψήφιζες πάλι τα κόμματα του δικομματισμού ή τα δεκανίκια τους,

ε, τότε μια χαρά είναι η και η παραλία!
Η Πετρούλα είπε ότι ο καιρός θα είναι υπέροχος.
Μην είσαι κουτός.
Μην αφήσεις το μπάνιο για την κάλπη.
Μη ψηφίσεις.
Θα ψηφίσω εγώ για σένα.

Αμαλίας αγώνας άγονος;

Συμπληρώθηκαν δυο χρόνια από τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου.
Της Αμαλίας, που πάλαιψε με  αξιοπρέπεια, κουράγιο και δύναμη την αρρώστια της.
Της Αμαλίας, που όρθωσε τ’ ανάστημά της απέναντι σ’ αυτό που αποκαλούμε   “σύστημα” υγείας, καταγγέλοντας την ασυνειδησία των  γιατρών, την ασυδοσία των  φαρμακευτικών εταιριών και την αδιαφορία του κράτους και των υπηρεσιών του.
Της Αμαλίας, που  η προτροπή της “να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι κανόνας”, έγινε σύνθημα σε εκατοντάδες ιστολόγια, δύο χρόνια τώρα.
Άλλαξε όμως τίποτε μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια;
Ναι άλλαξε, αλλά μόνο προς το χειρότερο.
Το Ε.Σ.Υ ξεχαρβαλώνεται μέρα με την μέρα.
Τα δημόσια νοσοκομεία στενάζουν από έλλειψη πόρων και ανθρώπινου (ιατρικού και νοσηλευτικού) δυναμικού.
Το φακελάκι από “μεμονωμένο περιστατικό” και “θλιβερή εξαίρεση” τείνει να γίνει θεσμός και… ενδονοσοκομειακή ίωση.
Και η υγεία κατάντησε να είναι δικαίωμα για λίγους και αγαθό μόνο για τους έχοντες και κατέχοντες.
Άγονος λοιπόν ο αγώνας της Αμαλίας;
Άγονος!
Κι έτσι θα είναι άκαρπος και άγονος , όσο εμείς οι υπόλοιποι εξακολουθούμε να κάνουμε όνειρα μόνο για τον εαυτό μας, όσο παλεύουμε μόνο για το προσωπικό μας βόλεμα, όσο  μένουμε «βουβοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένοντας ίσως κάποιο θάμα».
—————————————–
-To “point of view” είναι από το blog του Αρκούδου.
-Στο blog της Big Mama: Η Αμαλία, μέσα από τα μάτια και τις αναμνήσεις της φίλης της.

Βαρ-βαρ-βαρ…

Αν ο …ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ   τους εκπροσωπείται απ΄αυτόν

κι από τύπους σ’ αυτόν, θα προτιμήσω την ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Περνώ τον Ρουβί-κωνα…

Δεν τολμάει κανένας ν’ ανοίξει τηλεόραση, θέλει δεν θέλει θα  υποχρεωθεί να παρακολουθήσει μια  ακατάπαυστη μπουρδο-ρουβολογία.   Ποιες ευρωεκλογές, ποια σκάνδαλα, ποια κρίση; Ένα είναι για τα κανάλια μας το μέγιστο θέμα των ημερών: ποια θέση θα πάρει ο  Σάκης στον διαγωνισμό της Eurovision;  Μέχρι και η Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε Ρουβίτσα.
Ενημερωτικές (ο θεός να τις κάνει) και ψυχαγωγικές (που λέει ο λόγος) εκπομπές, μόνο με τον Ρουβά ασχολούνται. Ο Σάκης έκανε αυτό, ο Σάκης είπε το άλλο, ο Σάκης , ο Σάκης, ο Σάκης…
Το μόνο που δεν μας είπαν ακόμα, είναι ότι το χημικό στοιχείο Ρουβίδιο ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Ρουβά και ότι η Ρωσία ονόμασε το εθνικό της νόμισμα ρούβλι, περιμένοντας την στιγμή που ο Σάκης θα παρελαύνει με την γαλανόλευκη σημαία στην κόκκινη πλατεία της Μόσχας άδοντας το “δις ιζ άουρ νάιτ” νταβάριτς. Πολύ φοβάμαι ότι αν σπάσει ο διάβολος το πόδι του και πάρει ο Ρουβάς την πρώτη θέση θα μας τα πουν κι αυτά.

Επειδή λοιπόν, ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτή η σαχλαμάρα είναι να καταποντιστεί  το ελληνικό (ποιο; ) τραγούδι, τώρα που οι ευρωβιζιονολόγοι πιστεύουν ότι ο Σάκης έχει καπαρώσει την 1η θέση, τώρα είναι λοιπόν η κατάλληλη στιγμή να βάλω τα μεγάλα μέσα.

1.  Το μαγικό ξόρκι:

Ήρθε μια γριά απ΄τη Μόσχα
κι έφερε το χάσει χάσει,
Παναγίτσα μου να χάσει.

2. Η ευχή του προέδρου:

Εύχομαι εις τον αγαπητόν μας καλλιτέχνην Σάκην,
καλή επιτυχία στον διαγωνισμό της Ευρωβίζιον.

*Η φράση “περνώ τον Ρουβίκωνα” μεταφορικά σημαίνει  “παίρνω μια οριστική και ριψοκίνδυνη απόφαση”… Να τα βάλω με όλες τις ρουβίτσες.