H καμπάνια, “The America we believe in” ,γίνεται από την “Διεθνή Αμνηστία Η.Π.Α”
Σε μια τέτοια Αμερική θα μπορούσα να πιστέψω κι εγώ.
Και να τι θέλω τώρα να σας πω:
μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Kαλκούτας
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο,
αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα
Θα πείτε: «τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή»
Ε, το λοιπόν, ότι και να είναι τ’ άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.
*H Mαρία Δημητριάδη ερμηνεύει το τραγούδι “Μικρόκοσμος” . Ποίηση του Ναζίμ Χικμέτ,μεταφρασμένη από τον Γιάννη Ρίτσο και μελοποιημένη από τον Θάνο Μικρούτσικο.
από κάμερες RUF
26 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
enteka // Απριλίου 18, 2007 στο 11:07 πμ
ακριβώς.
imikrimarika // Απριλίου 18, 2007 στο 11:08 πμ
Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να ζει χωρίς αλυσίδες
Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να ζει ελεύθερος
Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να πετά
Είναι ένας άνθρωπος που θέλει ελεύθερος από αλυσίδες να πετά πάνω απ’τη γη και τ’άστρα
indictos // Απριλίου 18, 2007 στο 11:39 πμ
Ευσεβείς πόθοι.
Allu Fun Marx // Απριλίου 18, 2007 στο 11:44 πμ
Οι ευσεβείς πόθοι είναι προτιμότεροι από τις ασεβείς πρακτικές…
imikrimarika // Απριλίου 18, 2007 στο 11:57 πμ
Καλημέρα funny.Φαντάζομαι από μια μεριά τη μικρή μαρίκα να βγάζει τη γλώσσα στ’άστρα έχοντας και τα δύο χέρια μπροστά στη μύτη με τα δάχτυλα να κινούνται περιπαιχτικά…
Allu Fun Marx // Απριλίου 18, 2007 στο 12:05 μμ
Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα…
(3 καλημέρες για τους πρώτους επισκέπτες…)
Μικρή Μαρίκα : Θα στην κόψω την γλώσσα!
(Έτσι έλεγε η μάνα μου, όταν μικρός κορόιδευα κανένα μεγαλύτερο)
elafini // Απριλίου 18, 2007 στο 12:43 μμ
πόσο δύσκολο είναι ακόμη και να ονειρεύεται κανείς..καλημέρα καλημέρα
Αβραάμ Ξένος // Απριλίου 18, 2007 στο 2:33 μμ
Το τραγούδι της Δημητριάδη φωτιά σκέτη..
Από ‘ταν ήμασταν φοιτηταριάτοι τ’αγαπούσαμε:
http://www.edu.uoc.gr/~poreia/acts/2004/afisa04.jpg
Μήπως ήμασταν συμφοιτητές
paperflowers // Απριλίου 18, 2007 στο 2:54 μμ
Πώς γράφεται ο βαθύς αναστενγμός στα ψηφιακά???
allmylife // Απριλίου 18, 2007 στο 4:05 μμ
…
So_Far // Απριλίου 18, 2007 στο 4:42 μμ
Και στην Αμερική των φοιτητικών εξεγέρσεων της δεκαετίας του ‘60 πίστευα, και στα κινήματα κατά του πολέμου του Βιετνάμ και στην Αμερική της δεκαετίας του ‘70 και κάθε φορά που ακούω/διαβάζω/βλέπω/μαθαίνω κάτι ‘νέο’ από τις ΗΠΑ, αναρωτιέμαι : ‘Πού πήγε εκείνη η Αμερική…’ και πικραίνομαι
ghteytria // Απριλίου 18, 2007 στο 5:45 μμ
Σήμερα νιώθω σαν τον Πάνο. Με καλύψατε εντελώς.
Кроткая // Απριλίου 18, 2007 στο 6:29 μμ
εμείς να την πιστεψουμε.
αυτή θα το πιστέψει;
“με τους θεούς των τραγουδιών σου
τις καλλονές των ταινιών σου
τραβάει ψηλά η σκαλωσιά σου
προς τη μεγάλη μοναξιά σου
αυτήν του τέλους…”
Νιόνιος, το είπε το ΄99 αν δεν απατώμαι…
Πάνος // Απριλίου 18, 2007 στο 6:47 μμ
Μονάχα να μην γίνεται η ¨κακή Αμερική” πρόσχημα για να ξεχνάμε τις δεκάδες χώρες, όπου καταπατούν τον άνθρωπο: Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, σχεδόν όλες οι χώρες του πλανήτη…
industrial daisies // Απριλίου 18, 2007 στο 8:08 μμ
Καλά, βέβαια, πρέπει και να υπάρχει και ένα υπόβαθρο έστω ιστορικό, πολιτισμικό για να πιστεύεις ότι κάποτε η χώρα σου θα γίνει κάτι άλλο από αυτό που πάντα ήταν…
Καλές οι προσπάθειες στα λόγια αλλά τις τρώει ο θάνατος σαν το Διγενή στα Μαρμαρένια Αλώνια. (προς Θεού δεν αμφισβητώ τη Διεθνή Αμνηστία – το ότι μπορεί ο Αμερικανός να κουνήσει τον κώλο του και για κάτι άλλο εκτός από το να πάει στο πλησιέστερο φαστφουντάδικο ή mall αμφισβητώ, και εν τέλει ότι καταλαβαίνει κάτι από αυτήν την έρμη την καμπάνια).
raffinata // Απριλίου 18, 2007 στο 9:08 μμ
νόμισα ότι ξαναέγινα 17 χρονώνε και μπήκα σε εκλογικό κέντρο του κκε…
NTEΦΙ // Απριλίου 18, 2007 στο 9:11 μμ
πόσο καλά τα λές!!!
drosulitiss // Απριλίου 19, 2007 στο 1:42 πμ
Τι ομορφες γλυκιες αγωνιστικες αναμνησεις!Καποτε το συγκεκριμενο LP το ειχαμε για ευαγγελιο.Τελειωνοντας ¨:κι αν η μιση μου καρδια βρισκεται εδω περα ,η αλλη μιση στην κινα βρισκεται (πως αλλαζουν τα πραγματα μεσα σε λιγο καιρο!!!)
Λούκι // Απριλίου 19, 2007 στο 9:57 πμ
Τελικά μήπως αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικά ελεύθερος;
Καλημέρα σας
Allu Fun Marx // Απριλίου 19, 2007 στο 10:56 πμ
Έντεκα : Δεν ήταν ακριβώς. Παρά πέντε ήταν…
Λάκωνα, έ Λάκωνα!
Ελαφίνι: Δικαίωμα στο όνειρο…
Αβραάμ : Ωραία αφίσα.
Paperflowers: Είδες; Μόνο για τα γέλια έχουμε τα “LOL” και τα “smilies” . Για τον στεναγμό, τίποτε.
Allmylife: Τα είπες όλα με την σιωπή… Έτσι είναι.
So_Far : Πού πήγε εκείνη η Αμερική;
Κρύφτηκε στο καβούκι της τρομοκρατημένη από τους “τρομοκράτες” αλλά κυρίως από τους “αντιτρομοκράτες”…Ο μέσος πολίτης, προκειμένου να νοιώθει ασφαλής , θυσιάζει κάθε φορά μέρος των δικαιωμάτων και των κοινωνικών του ευαισθησιών…
Δυστυχώς…
Γητεύτρια: Αυτό είναι κατόρθωμα! Έγραψες σχόλιο μιας σειράς… Στο τέλος θα γίνεις λακωνικότερη και από τον Εντεκα…
Allu Fun Marx // Απριλίου 19, 2007 στο 11:14 πμ
Кроткая : Κάποιοι πάντως προσπαθούν να την αλλάξουν αυτήν την Αμερική… Κι όλα -πάντα- ξεκινούν με μικρές φωνούλες και μετά γίνονται κραυγές…. Ας ελπίσουμε να δυναμώσουν.
Πάνο: Δεν ανακάλυψαν την καταπίεση οι ΗΠΑ… Συμφωνώ ότι υπάρχουν πάρα πολλά καταπιεστικά καθεστώτα. Το κακό είναι ότι τα περισσότερα από τα ανελεύθερα αυτά καθεστώτα τα στηρίζουν οι ΗΠΑ και όσα μένουν τα στηρίζει η Ρωσία…
industrial daisies : Όπως και νά’χει όμως, μια τέτοια καμπάνια στις ΗΠΑ είναι ενθαρυντικό γεγονός. Έτσι το βλέπω εγώ.
Ραφφινάτα: Ποιο άσμα παραγγείλατε; Α, ναι…
Πάμε όλοι μαζί :
«Έτσι κι αλλιώς, η γή θα γίνει κόκκινη
ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο…
Θα φροντίσουμε εμείς και γι’ αυτό.
Έτσι πρέπει να γίνει…
Κι έτσι θα γίνει…»
Ντέφι : Ευχαριστώ…
Δροσουλίτης: Κι εμένα με συγκινούν εκείνα τα τραγούδια του Θάνου.
Λούκι : Σε τι είναι ελεύθερος; Ούτε καν να σκεφτεί χωρίς άδεια μπορεί. Εργαστήριο εφαρμογής νέων πρακτικών βασανισμού είναι αυτά τα στρατόπεδα και οι φυλακές. Το αίσχος του εικοστού αιώνα ήταν τα Άουσβιτσ και τα Νταχάου. Ένα από τα πολλά αίσχη του 21ου αιώνα θα είναι το στρατόπεδο του Γκουαντάναμο και οι παρόμοιες φυλακές αλλού.
imikrimarika // Απριλίου 19, 2007 στο 12:02 μμ
…και όσα μένουν τα στηρίζει η Ρωσία….
Με ξαφνιάζεις .Καλά εγώ σε δικό μου κόσμο ζω, τα ανθρώπινα και ο άνθρωπος με ενδιαφέρουν , μακρυά από ιδεολογία απ’όπου κι αν προέρχεται…μάλλον λάθος σε ψυχολόγησα…
Allu Fun Marx // Απριλίου 19, 2007 στο 12:06 μμ
Τι σε ξάφνιασε;
imikrimarika // Απριλίου 19, 2007 στο 1:55 μμ
Δεν φαινόσουν να είσαι ανεξάρτητος πολιτικά.
keimgreek // Απριλίου 19, 2007 στο 5:08 μμ
ιτ σακς, μπατ μπιλίβινγκ ιν σάμθινγκ ιζ νοτ όλγουεϊζ α κράιμ
ghteytria // Απριλίου 20, 2007 στο 2:40 μμ
Γητεύτρια: Αυτό είναι κατόρθωμα! Έγραψες σχόλιο μιας σειράς… Στο τέλος θα γίνεις λακωνικότερη και από τον Εντεκα…
@Allu Fun Marx
Ξέρεις γιατί φαίνομαι φλύαρη; Δε μου φαίνεται ευγενικό να γράφω μια φράση και να την κάνω. Μου μοιάζει ξεπέτα. Δε μιλάω φυσικά για εδώ που γράφετε σε καθημερινή βάση και γνωρίζεστε. Και υπάρχει όλο το θάρρος. Μιλάω για τις τυπικές επισκέψεις από μπλογκ σε μπλογκ που έχουν καταντήσει σαν τις κοινωνικές υποχρεώσεις που μας καταπίεζαν αλλού. Προτιμώ να μη μιλήσω αν δεν έχω χρόνο ή τίποτα να πω. Αλλιώς θεωρώ υποχρέωσή μου να σεβαστώ το θέμα του θεματοθέτη και τον κόπο που έκανε να βρει τις πληροφορίες και να κάνει την παρουσίαση… Και όταν κάποιον τον θεωρώ φίλο έχω όλο το θάρρος αν δεν προλαβαίνω να μη γράψω καν. Το ίδιο φυσικά κάνω κι εγώ στο αντίστροφο. Όταν εξαφανίζεται κάποιος το κατανοώ απόλυτα. Το πιο πιθανό αν δεν έχει μεσολαβήσει κάτι άλλο, είναι να πνίγεται…
Μαθαίνω σιγά σιγά…