Θεόδωρος Πάγκαλος, Ιωάννης Μεταξάς,Γεώργιος Παπαδόπουλος:
οι δικτάτορες του 20 ου αιώνα στην Ελλάδα.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1925 ο πρώτος,στις 4 Αυγούστου 1936 ο δεύτερος και στις 21 Απριλίου 1967 ο τρίτος. Πάγκαλος και Μεταξάς περιεβλήθησαν με κοινοβουλευτικό μανδύα,παγιδεύοντας τα αμέριμνα κοινοβούλια της εποχής, ο δε Παπαδόπουλος, αρχηγός της λεγόμενης μικρής χούντας, κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία.
Χαρακτηριστικά, κωμικά στοιχεία, που χαρακτήρισαν και τις περιόδους: Οι αστυνομικοί στην εποχή του Πάγκαλου που γύριζαν με την μεζούρα, μετρώντας το ύψος της φούστας των γυναικών και αν υπερέβαινε , σε απόσταση, τα 30 εκατοστά από το έδαφος ακολουθούσε δίωξη. Το ρετσινόλαδο του Μεταξά (Μανιαδάκης) για τους πολιτικούς του αντιπάλους και οι γόπες του Παττακού τις οποίες περιμάζευε μαζί με τους παραβάτες.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι υπήρξαν και στις 3 εποχές σημαντικά στοιχεία οπισθοδρόμησης, όχι μόνο της δημοκρατικής πορείας του τόπου, αλλά και γενικά της εξέλιξής του, με ελάχιστες εξαιρέσεις στον εξωτερικό τομέα κατά την περίοδο Μεταξά. Και βέβαια και οι τρεις δικτάτορες προέρχονταν από το στρατό. Που τότε ήταν δυστυχώς φυτώριο επίδοξων «σωτήρων».
(Βαγγέλης Παναγόπουλος, “Ε”-Ιστορικά , 18/04/2002)
Ο Γιώργος Μαρίνος παραδίδει απλά “μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου” από το δίσκο του Γιώργου Κριμιζάκη ” Η αγωγή του πολίτου”…








από κάμερες RUF























10 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
Tast3r // Απριλίου 21, 2007 στο 11:41 πμ
“Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, ανευ βουλής και εκλογών ταρατζουμ ταρατζουμ”
Μιλιτέρι μιλιτέρι τι “καλό” μας έχεις φέρει..?
Αποφασίσομε και διατάσσομε , ό,τι σήμερα, παρόλα αυτά, έχει μια υπέροχη ημέρα..!
Καλημέρααα!
g. manoussakis // Απριλίου 21, 2007 στο 11:42 πμ
Το τραγούδι του Γιώργου Μαρίνου …απολαυστικότατο!
Ο Μεταξάς και ο Παπαδόπουλος κύριο επιχείρημα τους είχαν τον αντικομμουνισμό. Επίσης στηρίχτηκαν και οι δύο από τις μεγάλες δυνάμεις της δύσης, από το ντόπιο κεφάλαιο και από το Παλάτι!
Γιώργος Μαργαρίτης // Απριλίου 21, 2007 στο 12:10 μμ
Να πως εξελιχθήκαμε: σήμερα δε χρειαζόμαστε στρατό. Έχουμε μία χειρότερη, έμμεση δικτατορία.
enteka // Απριλίου 21, 2007 στο 12:20 μμ
πραγματικά απολαυστικό το τραγούδι (η καλύτερη επιλογή), πραγματικά μαύρη η επέτειος…
Rodia // Απριλίου 21, 2007 στο 1:02 μμ
Τώρα τι θες; να χαμογελάσω;
Τότε ξεκαρδιζόμαστε, αυτό ήταν μια αμτίδραση. Τώρα, βρισκόμαστε εκτός χρόνου -ευτυχώς!
Άριστα με τόνο Μαρξούλη!
(για το άσμα)
akamas // Απριλίου 21, 2007 στο 2:23 μμ
Πολύ καλό το τραγούδιτ ου μαρίνου. Και για να μείνω λίγο στον χώρο της μουσικής ο συνθέτης του ύμνου της χούντας είναι ο διευθυντής των μουσικών συνόλων του δήμου Αθηναίων, ενώ κάποιος άλλος εκείνη την εποχή μελετούσε και δεν ξέρει τι έγινε.
Allu Fun Marx // Απριλίου 21, 2007 στο 3:04 μμ
Akamas : έψαξα γι΄αυτό που έγραψες και βρήκα στο indymedia ένα κείμενο από το τελευταίο Ποντίκι σχετικό με το θέμα…
Θα το ποστάρω.
Кроткая // Απριλίου 21, 2007 στο 5:21 μμ
η μουσική επένδυση, όλα τα λεφτά!
Vaggelis // Απριλίου 21, 2007 στο 8:16 μμ
Στις μουσικές επιλογές της ημέρας θα συμπλήρωνα και το “Ανευ ουσίας, άνευ σημασίας” του Δ. Πουλικάκου…
Μερικοί στίχοι…
Πλησιάζοντας η επέτειος
με πιάνει πονοκέφαλος
ποιος τάχα ο υπάτιος
ποιος να ναι ο υπεύθυνος.
Ανευ ουσίας… άνευ σημασίας
me // Δεκεμβρίου 4, 2007 στο 1:55 πμ
Greece would have been better with them