Η εξίσωση αυτή των 5 σταθερών είναι περισσότερο γνωστή ως “τύπος του Euler”.
Μυστήριος τύπος κι αυτός ο Euler…
Στρίμωξε στην ίδια εξίσωση τους υπερβατικούς αριθμούς e, και π, τον φανταστικό αριθμό i μαζί με την μονάδα και το μηδέν (5 σταθερές δηλαδή) , χρησιμοποιώντας πρόσθεση, πολλαπλασιασμό και ύψωση σε δύναμη.
Άλλος μυστήριος τύπος, ο Αυστραλός φωτογράφος Justin Mullins, που …φωτογράφισε τις σπουδαιότερες μαθηματικές εξισώσεις, θεωρεί ότι η εξίσωση του Euler είναι η πιο όμορφη στην ιστορία των μαθηματικών. Είναι, όπως είπε στον Μιχάλη Μητσό στα ΝΕΑ, «σαν το Γκραν Κάνιον, το Έβερεστ και τους Καταρράκτες του Νιαγάρα μαζί… Το τι βλέπεις εξαρτάται από τη γωνία υπό την οποία το κοιτάς»
Ένας ακόμα πιο μυστήριος τύπος, ο Tom Dukich, που ειδικεύεται στα math songs, μετέτρεψε την εξίσωση Euler σ΄ένα μουσικό κομμάτι, που το ονόμασε Euler’s samba.
Δεν νομίζω ότι η …σάμπα αυτή θα ξετρέλαινε τις βραζιλιάνες στο καρναβάλι του Ρίο, αλλά ακούστε την. Κι αν σας αρέσει, μπορείτε να παραγγείλετε ολόκληρo το cd του, που έχει τον εμπνευσμένο τίτλο «Pi on the Piano, Eee with a Queeka». Όπου queeka , είναι το λογοπαίγνιο που κάνει ο Dukich, συνδυάζοντας το σύμβολο του αριθμού e, με την προφορά του ονόματος του βραζιλιάνικου τύμπανου Cuica, που χρησιμοποιείται στη σάμπα.







από κάμερες RUF























5 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
industrial daisies // Απριλίου 28, 2007 στο 12:17 πμ
Η μουσική εμπεριέχει τα μαθηματικά. Κάθε μουσικό κομμάτι μπορεί να απεικονιστεί και ως συνάρτηση… Ο κύριος Euler πάντως ήταν ένας καλλιτέχνης των μαθηματικών…
physiodifis // Απριλίου 28, 2007 στο 3:29 πμ
Aν έβαζε μια μπάντα με φυσικά όργανα να παίξει τη “σάμπα” θα ήταν υπέροχο το αποτέλεσμα. Μαθηματικά μεν η αφορμή, αλλά ας έχει και ψυχή το αποτέλεσμα, να μην ακούγεται, θέλω να πω, σαν τα ηλεκτρονικά κλαπατσίμπαλα απ’ το αρμόνιο ενός 16άρη…
elafini // Απριλίου 28, 2007 στο 12:44 μμ
η χρήση των μαθηματικών στη μουσική ήταν γνωστή από παλιά ..από τον Bach (τέχνη της φούγκας) και τον Mozart (γνωστή η αδυναμία του στα “παιχνίδια” με αποτέλεσμα να έχει συνθέσει κάποια έργα χρησιμοποιώντας τα ζάρια..πάντα ως μορφή πειραματισμού και παιχνιδιού), ως τον σειραϊσμό, την αλεατορική μουσική και τον Ξενάκη (και τόσους άλλους)..είναι γνωστή και η αδυναμία πολλών συνθετών στη χρήση της σειρά Fibbonazzi..όλα μέσα στο πρόγραμμα λοιπόν..όπως λέει και η industrial daisies κάθε μουσικό κομμάτι μπορεί να απεικονιστεί και ως συνάρτηση…εγώ πάλι θα προτιμήσω μια μέση οδό που θα δέχεται και το τυχαίο και τη χρήση άλλων επιστημών, αλλά θα επικεντρώνεται κυρίως στο συναίσθημα…ζαλισμένες (από τα χθεσινά ποτά) καλημέρες…πάω να απαντήσω και στη χημική τεκμηρίωσή σου τώρα…βρε τι έπαθα πρωί πρωί
Citronella // Απριλίου 28, 2007 στο 2:00 μμ
ωραίο:)
φέτος είναι και έτος Euler.
Αβραάμ Ξένος // Απριλίου 28, 2007 στο 8:16 μμ
Η πηγαία σύνθεση μουσικής πιστεύω ότι περνάει από επεξεργαστικά κέντρα του εγκεφάλου που λειτουργούν στο ασυνείδητο: Εκεί από τη μια “τρέχουν” δυνατά μαθηματικά μοντέλα (ενδεχομένως και άγνωστα στη σημερινή επιστήμη) και από την άλλη επικοινωνούν συναισθήματα και αναμνήσεις προς το συνειδητό επίπεδο.
Το να επιχειρήται ή μοντελοποίηση αυτή να διαχειριστεί από το συνειδητό με τη χρήση δομημένων μαθηματικών εργαλείων, μου φαντάζει ως ανίερη προσπάθεια να υποκαταστήσουμε και να ψηλαφίσουμε εν τέλει το “Θείο” στοιχείο της πηγαίας δημιουργίας.
Υποπτεύομαι βεβαίως ότι η σάμπα πάνω στον όυλερ δεν είναι και το πιο επιτυχημένο εγχείρημα του είδους.
Σε γενικές γραμμές νομίζω ότι τη στιγμή που η νοημοσύνη μπορέσει να μοντελοποιηθεί απόλυτα είναι καιρός να αφήσουμε τα κλειδιά του μαγαζιού στο πι σι και να πάμε για ‘λλού.