Allu Fun Marx: Βόλτες στην Blogoslovakia

← →

The beauty of life

Ιουλίου 4, 2007 · 15 σχόλια


Έτσι, για να φύγει λίγο από την ψυχή μας η μαυρίλα της στάχτης από τα καμμένα…
Ένα ευαίσθητο και τρυφερό φιλμάκι κινουμένων σχεδίων, που μας θυμίζει ότι η ζωή είναι όμορφη.

Παρατηρείστε ότι τα σκίτσα συμβαδίζουν με την ηλικία του πρωταγωνιστή της ιστορίας. Ωριμάζουν, καθώς το μικρό αγόρι από νήπιο γίνεται παππούς.

Κατηγορίες: videoπληξίες

15 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓

  • sweetpotatonatassaki // Ιουλίου 4, 2007 στο 10:44 πμ

    Πολύ τρυφερό….

    Καλημέρα. :)

  • Dodos // Ιουλίου 4, 2007 στο 10:46 πμ

    καλημέρα!
    πραγματικά πολύ όμορφο βίντεο.
    η ζωή είναι ωραία. και αυτό πρέπει να έχουμε στο νου μας όταν βρισκόμαστε μπροστά σε τόσα προβλήματα.

  • L’Enfant de la Haute Mer // Ιουλίου 4, 2007 στο 12:30 μμ

    Πολύ όμορφο !

  • Adonios // Ιουλίου 4, 2007 στο 12:51 μμ

    Το video είναι πολύ ωραίο, αν και απουσιάζει
    ο πόνος που υπάρχει στη ζωή μας!
    Στο τέλος όμως μένει αυτό που είδαμε…
    Καλημέρα ΑΛΦ.

  • ritsmas // Ιουλίου 4, 2007 στο 1:40 μμ

    Τι ξεχειλισμα τρυφερότητας είναι αυτό ΑΦΜ μου ;
    Ριτς

  • Allu Fun Marx // Ιουλίου 4, 2007 στο 2:56 μμ

    @sweetpotatonatassaki: Σιγά που δεν θα σου άρεσε … Δεν ξαφνιάστηκα καθόλου…

    @ Dodos: Όσο κι αν προσπαθούμε για το αντίθετο, η ζωή είναι απλή και ωραία…
    Αλλά σπανίως το καταλαβαίνουμε.

    @L’Enfant de la Haute Mer: Χρειαζόμαστε δόσεις τρυφερότητας… Για να κρατήσουμε το συναισθηματικό μας ισοζύγιο σε καλό λογαριασμό

    @ Adonios: Υπάρχει ο πόνος. Ιδίως ο πόνος που δημιουργεί η απουσία των αγαπημένων μας προσώπων, καθώς μεγαλώνουμε. Κι αυτό βγαίνει στην ταινία…

    @ Ρίτσα: Ναι, ήρθε η ώρα να το ομολογήσω. Τις νύχτες που δεν σφάζω με κονσερβοκούτια τους ταξικούς εχθρούς , ξεχειλίζω από τρυφερότητα
    :-p

  • sweetpotatonatassaki // Ιουλίου 4, 2007 στο 3:07 μμ

    “Τις νύχτες που δεν σφάζω με κονσερβοκούτια τους ταξικούς εχθρούς”

    (Κροτ, τώρα μάθαμε που ήταν εχθές που τον ψάχναμε! ;) )

  • Δέσποινα // Ιουλίου 4, 2007 στο 4:31 μμ

    Καλή η προσπάθεια. Τώρα για το αποτέλεσμα θα σε γελάσω.

  • akis // Ιουλίου 4, 2007 στο 5:52 μμ

    (σχόλια από παιδάκια που ζωγραφίζουν θέλετε;)

    Μου άρεσε το βίντεο και οι ζωγραφιές.Και μου άρεσε πιο πολύ που η μουσική ακολουθεί τον άνθρωπο που μεγαλώνει: αργά στην αρχή, (προσεκτικά μέχρι να μάθει) – πιο γρήγορα μετά, (που μπορεί να “τρέξει”) – και αργά πάλι στο τέλος…..

    Ευχαριστώ, Άκης
    (και για τη βοήθεια στην καταγραφή της σκέψης του, η μαμά του)

  • Кроткая // Ιουλίου 4, 2007 στο 6:21 μμ

    “Τις νύχτες που δεν σφάζω με κονσερβοκούτια τους ταξικούς εχθρούς”

    στα ξενυχτάδικα της παραλιακής τα κάνεις τα σφαξίματα, σύντροφε? και στα διαλείμματα, ρίχνεις και μια ζεμπεκιά, ε?
    :ΡΡΡΡΡ

    Γλυκοπατάτι, πάντα λάμπει η αλήθεια στο τέλος!!

  • sweetpotatonatassaki // Ιουλίου 4, 2007 στο 6:32 μμ

    έτσι, έτσι!!!!! :lol: :lol: :lol: !

  • Allu Fun Marx // Ιουλίου 4, 2007 στο 10:16 μμ

    @ Δέσποινα: Και το αποτέλεσμα είναι ωραίο. Δεν σου άρεσε;

    @Άκη : Ναι, δεχόμαστε σχόλια από καλούς ζωγράφους σαν και σένα με μάτι καθαρό και αυτί ραντάρ. Πολύ σωστή η παρατήρησή σου για την μουσική του βίντεο.
    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο.

    @Κροτ και Νατασσάκι: ποιος σφάζει βρε; “Σπάζω” ήθελα να γράψω κι όχι “σφάζω”… Τυπογραφικό λάθος.
    Μας διαβάζουν και μικρά παιδιά…

  • sweetpotatonatassaki // Ιουλίου 4, 2007 στο 10:19 μμ

    :lol: !

  • Δέσποινα // Ιουλίου 5, 2007 στο 9:29 πμ

    “για να φύγει λίγο από την ψυχή μας η μαυρίλα της στάχτης από τα καμμένα…”
    Γιαυτό το αποτέλεσμα θα σε γελάσω όσον αφορά εμένα :)

    Το φιλμάκι ήταν εξαίσιο.

  • jnf6 // Αυγούστου 9, 2007 στο 8:50 μμ

    :’(

Γράψτε ένα σχόλιο