Σχόλια στο Βαλσάροντας στην Πόλη

Από: Γκρίζες ζώνες στο… τραγούδι « Allu Fun Marx: Βόλτες στην Blogoslovakia

Sun, 19 Oct 2008 21:22:26 +0000

[...] “Bekledim de gelmedin”, για το οποίο είχα γράψει και σε παλιότερο ποστ, με άλλη αφορμή. Τον Ιούλιο του 2008, ο δίσκος [...]

Από: Allu Fun Marx

Allu Fun Marx — Thu, 19 Jun 2008 20:02:15 +0000

@ Ρούλα: Σιγά που δεν θα τα κατάφερνε η γάτα η Ρουλιώ με τα γατάκια του rapidshare!

(Ανασκαφές κάνεις στα παλιά ποστ; )

Από: roulakaramitrou

roulakaramitrou — Wed, 18 Jun 2008 17:47:39 +0000

Ναι, ναι τα κατάφερε και το Ρουλιώ…και κυρίως δεν πόνεσε και καθόλου, να ναι καλά τα γατάκια βέβαια, που όσο πήγαινε από λάθο σε λάθο, αποκαλύπτονταν κι εκεί στην ένατη φορά ήταν πεντακάθαρα
Κάρολε μας έστειλες σήμερα…με την καλή την έννοια!

Από: “Αρωμα Πόλης”… « Εις την Πόλιν…

“Αρωμα Πόλης”… « Εις την Πόλιν… — Wed, 18 Jun 2008 13:47:20 +0000

[...] Στο blog “Allu Fan Marx” δίνουν κι οδηγίες για να κατεβάσεις το τραγούδι [...]

Από: Κι ήρθαν όλοι… « Allu Fun Marx: Βόλτες στην Blogoslovakia

Κι ήρθαν όλοι… « Allu Fun Marx: Βόλτες στην Blogoslovakia — Sat, 29 Dec 2007 22:03:34 +0000

[...] κείμενο αυτό γράφτηκε τον Ιούλιο, σαν σχόλιο, στο ποστ “βαλσάροντας στην πόλη” από την επισκέπτρια του blog “άθλια των Αθηνών”. [...]

Από: Allu Fun Marx

Allu Fun Marx — Sat, 29 Dec 2007 20:48:41 +0000

@ Νάσσος : Ανανεώθηκε το link.
Μπορείς να το κατεβάσεις το Valstanbul
Καλή χρονιά!

Από: Nassos

Nassos — Fri, 28 Dec 2007 18:14:24 +0000

Γειά σας και χρόνια πολλά. Το link δεν υπάρχει πιά. Μήπως μπορείτε να το ανανεώσετε παρακαλώ??

Από: pasta

pasta — Thu, 02 Aug 2007 11:31:17 +0000

Πάντα τέτοια!! Καλό καλοκαίρι..

Από: Η άθλια των Αθηνών

Η άθλια των Αθηνών — Thu, 19 Jul 2007 10:26:15 +0000

Κι ήρθαν όλοι, γιατί ήταν μακρύ, πολύ μακρύ το προσκλητήριο – οικογένεια, θείοι και θείες, ξαδέρφια και γαμπροί και νύφες, φίλοι και γείτονες, χαμός γινότανε, τα τανγκό και τα βαλσάκια στα μωσαϊκά και στις αυλές της Νέας Σμύρνης, τα αδέρφια με το πικάπ το δανεικό από τα παιδιά του απέναντι γιατρού του Πάσχου, γεμιστές ντομάτες κάτω απ’ την κληματαριά και ρετσίνα από τη μάντρα του Μολυντρή, το χούλα-χουπ τα κυριακάτικα πρωινά στο άλσος, η θάλασσα του Άλιμου να αγκαλιάζει το ίδιο προσφυγιά κι εντοπιότητα και το φορτηγό τού ΤΕΝΤΕΣ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗΣ (κρυφού ΕΔΑΐτη που μας φόρτωνε όλη τη γειτονιά και μας πήγαινε για μπάνιο) κι ο θείος που δεν άντεξε και έκανε δήλωση για να δει τα “μωρά” κι ήρθε μια μέρα μαζί μας και ντρεπόταν να γδυθεί να κολυμπήσει, για τα αποστήματα που ήταν γεμάτο το κορμί, και οι σκιές των παππούδων από τη Σμύρνη ψιθυριστά λέγαν τα λόγια και κρυφοχτύπαγαν το πόδι στο ρυθμό – τάχα μου, έτρεμε το χέρι που βαστούσε το μπαστούνι, γιατί η γιαγιά Ευτυχία, Μικρασιάτισσα και πολύ “κομ ιλ φο”, τους γκρίνιαζε χαμηλόφωνα “Μπρε ζεβζέκη Θάνο, αχ μπρε Κώστα μου, πάλι θα σε πονάνε τα τζιέρια σου το βράδυ, μαζέψου…” κι ο παππούς ο Θάνος γελούσε “Σώπα, κοκόνα μου, το βράδυ μας θα ‘ναι γλυκό και όμορφο σαν κι εσένα!” και χα-χα-χα οι μεσόκοποι με νόημα, και δώσ’ του να ζητάμε “πάρε μου, μαμά, σάμαλι…” και δώσ’ του να καταφτάνουν τα παλικάρια κι οι κοπέλες μας με πρόσωπα σαν φεγγάρι γελαστό κι άλλος με ματωμένο πρόσωπο, άλλη με δεμένο αγκώνα, “Ιούλη μήνα κάθε χρόνο τρώμε το περισσότερο ξύλο”, και νά σου ο αδερφός λαχανιασμένος “πιάσανε τις Λερούδες”, να οι κηδείες, και ξανά γλέντια και γάμοι και χοροί (τότε δε χωρίζανε οι άνθρωποι, λέει η θεία Αλίκη, σώπα μπρε Αλικίτσα μου, χωρίζανε αλλά το κρύβανε από μας τα παιδιά – να, όπως τώρα εμείς δε λέμε στις μικρές για τις σουρτούκες που σαν κλείσουν τα 21 φεύγουν απ’ το σπίτι των γονιών τους), και πάλι απολύσεις, κι οι διαδηλώσεις κι οι απεργίες ένα καθημερνό πανηγύρι στα μάτια των μικρών (“μάνα, σήμερα δε θα φωνάξουμε πάρ’ τη μάνα σου κι εμπρός, δε σε θέλει ο λαός;” – “σουτ, είναι από άλλη διαδήλωση αυτό, απόψε φωνάζουμε 1 1 4″), κι όλα τα βιβλία δε χωράνε πια στην εταζέρα, “θέλω βιβλιοθήκη” – “γιατί, για να μας την κάψουνε για τρίτη φορά; βάλ’ τα στο υπόγειο, να μη φαίνονται κιόλας”, κι ύστερα φέρανε ένα παλικάρι ξαπλωμένο, δε σάλευε, κι όλοι κλαίγανε, κλαίγανε και τραγουδούσαν, και κλαίγαμε κι εμείς που δεν κουνιότανε, κλαίγαμε και τραγουδούσαμε “Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης…”, γιατί, μάνα, τον πήρε; δεν μπορούσε μόνος του εκεί που είναι; ο μπαμπάς πώς μπορεί και μας γράφει “είμαι καλά, εσείς συνεχίστε”; Σώπα, παιδί μου, κανείς δεν μπορεί μόνος, όλοι μαζί ό,τι κάνουμε, προχώρα και φώναζε, προχώρα και…
ΣΤΟΠ. Να ‘σαι καλά, φίλε, σ’ ευχαριστώ για το ταξίδι. Η επιστροφή δικιά μου, τον έμαθα το δρόμο.

Από: Allu Fun Marx

Allu Fun Marx — Mon, 09 Jul 2007 16:30:25 +0000

Χαίρομαι που σας άρεσε, που σας συγκίνησε , που σας ξύπνησε αναμνήσεις.
Κι ευχαριστώ που μοιραστήκατε τις αναμνήσεις σας εδώ.