Σχόλια στο Η μπαλάντα του κυρ Λαού http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/ Those are my principles. If you don't like them I have others. Sat, 28 Nov 2009 13:42:13 +0000 http://wordpress.com/ hourly 1 Από: Γιώργης Χολιαστός http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-21362 Γιώργης Χολιαστός Tue, 15 Jul 2008 05:47:23 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-21362 TO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ Ένας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη. Αυτός του γυάλιζέ τα παπούτσια, αυτός του έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις διασκεδάσεις του. 0 ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια καλύβα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου αφεντικού. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή. Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή κακομεταχείριση από το αφεντικό του. Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν. Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη. Αλλά περίεργο είναι και πως το αφεντικό σεβόταν απόλυτα τήν ιδιοτροπία του υπηρέτη του. Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε πάνω στους τοίχους της καλύβας του να βλέπει λέξεις η φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά που κρέμονταν από αυτούς. Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια. Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δε δηλωνόταν από τον υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς αυτόν. Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή επιφάνεια κάποιας γωνίας. Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά τέτοια που να αφήνει μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και πατώματος. To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές. Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί του. Και δε θα νιαζόνταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή αν μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη σειρά του εσήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν τώρα στο γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή. Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή στη στάση του υπηρέτη του, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που αντικαθιστώντας κάπoιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρέμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο τής μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών του τον υπηρέτη του. Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ' αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν. Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της καλύβας. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις. Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από τις υπηρεσίες που τους προσέφερε. Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά διασκευασμένες για το σκοπό αυτό, και καθένας πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή φράσεις. Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση, αλλά μερικές φορές και η ίδια τους η ζωή. Γιατί ο υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από το σπίτι όπου μέχρι τότε υπηρετούσε, τότε, πάνω στη φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το σινάφι του. Αλλά και αυτό να μη συνέβαινε, το αφεντικό και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένο υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει και ποτέ δε διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που προσέφερε. Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως "αλλαγή", "μιάσματα", "αποστασία", "σκληρός πυρήνας Ευρώπης", "ανάπτυξις", "συμμετοχική δημοκρατία", "σεμνά και ταπεινά", "πάταξις της διαφθοράς" και ό,τι μπορούσε το μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενή τους κατάσταση. Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του. Γιατί στό βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του. (Κάθε μη ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα και πράγματα είναι συμπτωματική) Γιώργης Χολιαστός TO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ
Ένας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη.
Αυτός του γυάλιζέ τα παπούτσια, αυτός του έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις διασκεδάσεις του. 0 ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια καλύβα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου αφεντικού. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή. Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή κακομεταχείριση από το αφεντικό του.
Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν. Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη. Αλλά περίεργο είναι και πως το αφεντικό σεβόταν απόλυτα τήν ιδιοτροπία του υπηρέτη του.
Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε πάνω στους τοίχους της καλύβας του να βλέπει λέξεις η φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά που κρέμονταν από αυτούς.
Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια. Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δε δηλωνόταν από τον υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς αυτόν. Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή επιφάνεια κάποιας γωνίας. Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά τέτοια που να αφήνει μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και πατώματος.
To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές.
Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί του. Και δε θα νιαζόνταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή αν μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη σειρά του εσήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν τώρα στο γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή.
Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή στη στάση του υπηρέτη του, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που αντικαθιστώντας κάπoιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρέμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο τής μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών του τον υπηρέτη του. Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ’ αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν.
Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της καλύβας. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις. Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από τις υπηρεσίες που τους προσέφερε. Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά διασκευασμένες για το σκοπό αυτό, και καθένας πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή φράσεις. Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση, αλλά μερικές φορές και η ίδια τους η ζωή. Γιατί ο υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από το σπίτι όπου μέχρι τότε υπηρετούσε, τότε, πάνω στη φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το σινάφι του. Αλλά και αυτό να μη συνέβαινε, το αφεντικό και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένο υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει και ποτέ δε διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που προσέφερε.
Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως “αλλαγή”, “μιάσματα”, “αποστασία”, “σκληρός πυρήνας Ευρώπης”, “ανάπτυξις”, “συμμετοχική δημοκρατία”, “σεμνά και ταπεινά”, “πάταξις της διαφθοράς” και ό,τι μπορούσε το μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενή τους κατάσταση. Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του. Γιατί στό βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του.
(Κάθε μη ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα και πράγματα είναι συμπτωματική)
Γιώργης Χολιαστός

]]> Από: Vague Tourist http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15105 Vague Tourist Fri, 14 Sep 2007 08:58:35 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15105 http://otinanaistaexitpoll.blogspot.com/ Αυτή την Κυριακή ψηφίστε αλλά... διαλύστε τους τα exit polls! http://otinanaistaexitpoll.blogspot.com/

Αυτή την Κυριακή ψηφίστε αλλά… διαλύστε τους τα exit polls!

]]> Από: Allu Fun Marx http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15041 Allu Fun Marx Thu, 13 Sep 2007 08:34:30 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15041 @Ελληνίδα: έγινα ο "μούσος" σου; @Διονυσε: :) και ;) @Ελληνίδα: έγινα ο “μούσος” σου;

@Διονυσε: :) και ;)

]]> Από: DIONYSOS http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15038 DIONYSOS Thu, 13 Sep 2007 08:06:37 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15038 Αλλου FM μου θυμίζεις τον μπαμπά Δία, Ελληνίδα τη μανούλα Σεμέλη, την original όχι τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό....-;) Τελικά τέτοια προεκλογική καμπάνια είχα να δώ από τότε που ο .....Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του! Αλλου FM μου θυμίζεις τον μπαμπά Δία, Ελληνίδα τη μανούλα Σεμέλη, την original όχι τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό….-;) Τελικά τέτοια προεκλογική καμπάνια είχα να δώ από τότε που ο …..Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του!

]]> Από: ellinida http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15015 ellinida Wed, 12 Sep 2007 15:40:28 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-15015 Αχ τι ωραία, ενεπνεύσθην! Ο λαός απαιτεί την Σαρρή μας στην βουλή ή τουλάχιστον Βεργή κι'αν κανένας τους δεν βγει στης Ελλάδας το καμμένο πτώμα να κάνουμε οι μπλόγκερς κόμμα να μείνουν μ'ανοιχτό το στόμα. Κρίμα που δεν κάναμε ακόμα να σας τάξουμε λαγούς με πετραχείλια ψηφίστε μας να πάρετε ευρά χίλια ξέρω πως σας δώσαν παραπάνω αλλά εμείς είμαστε υπεράνω είμαστε η φυλή των μπλογκεράδων και των αστακομακαρονάδων των μοχίτος και των ρέπος μαζί να γράψουμε ένα νέο έπος. Αχ τι ωραία, ενεπνεύσθην!

Ο λαός απαιτεί
την Σαρρή μας στην βουλή
ή τουλάχιστον Βεργή
κι’αν κανένας τους δεν βγει
στης Ελλάδας το καμμένο πτώμα
να κάνουμε οι μπλόγκερς κόμμα
να μείνουν μ’ανοιχτό το στόμα.
Κρίμα που δεν κάναμε ακόμα
να σας τάξουμε λαγούς με πετραχείλια
ψηφίστε μας να πάρετε ευρά χίλια
ξέρω πως σας δώσαν παραπάνω
αλλά εμείς είμαστε υπεράνω
είμαστε η φυλή των μπλογκεράδων
και των αστακομακαρονάδων
των μοχίτος και των ρέπος
μαζί να γράψουμε ένα νέο έπος.

]]> Από: Allu Fun Marx http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14725 Allu Fun Marx Thu, 06 Sep 2007 19:12:46 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14725 @ <strong>roidis</strong>: Τά'πα... Και αμαρτίαν ουκ έχω :) @<strong>VITA MI BAROUAK</strong> : Τα έχωσα... :) @ <strong>Σπύρο Σεραφείμ</strong>: Μια και αναφέρεσαι στη λέξη ρημαδιό, να επισημάνω ότι ο Βάρναλης χρησιμοποιεί στον ίδιο τετράστιχο τις λέξεις "ρημάδια" και "ρημαδιό" πάρα πολύ εύστοχα και χωρίς να κουράζει η επανάληψη. @ <strong>Κλέλια</strong> : Δεν τα κρατάω κρυφά. Ό,τι στιχοπλόκημα κατεβάζει η γκλάβα μου το γράφω στο μπλογκ. :) @ <strong>Nίκο Σαραντάκο</strong>: Το σχόλιο σου εκτός από κολακευτικό για την αφεντιά μου είναι και πολύ διδακτικό. Όπως και όλες σου οι "σελίδες". Σ' ευχαριστώ @ roidis: Τά’πα… Και αμαρτίαν ουκ έχω
:)

@VITA MI BAROUAK : Τα έχωσα…
:)

@ Σπύρο Σεραφείμ: Μια και αναφέρεσαι στη λέξη ρημαδιό, να επισημάνω ότι ο Βάρναλης χρησιμοποιεί στον ίδιο τετράστιχο τις λέξεις “ρημάδια” και “ρημαδιό” πάρα πολύ εύστοχα και χωρίς να κουράζει η επανάληψη.

@ Κλέλια : Δεν τα κρατάω κρυφά. Ό,τι στιχοπλόκημα κατεβάζει η γκλάβα μου το γράφω στο μπλογκ.
:)

@ Nίκο Σαραντάκο: Το σχόλιο σου εκτός από κολακευτικό για την αφεντιά μου είναι και πολύ διδακτικό.
Όπως και όλες σου οι “σελίδες”.
Σ’ ευχαριστώ

]]> Από: Νίκος Σαραντάκος http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14720 Νίκος Σαραντάκος Thu, 06 Sep 2007 17:41:53 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14720 Αλλουφάνη, πολύ καλό και επιφυλάσσομαι να το χρησιμοποιήσω κάποτε, σαν παράδειγμα επίκαιρης παρωδίας. Δεν νομίζω "να φωνάζει από τον τάφο του" ο Βάρναλης, όπως ειπώθηκε, διότι και ο ίδιος είχε παρωδήσει ουκ ολίγους ποιητές στον καιρό του. Για παράδειγμα, είχε παρωδήσει (όπως κι άλλοι πολλοί) το "Αν" του Κίπλινγκ, αλλά και την "Πόλη" του Καβάφη (στον Ελευθερο Κόσμο). Και σαν δωράκι, μια πιθανώς ανέκδοτη παρωδία του Βάρναλη στη γνωστή "Προσευχή του Ταπεινού" του Παπαντωνίου, που επιτίθεται προσωπικά στον καλό λογοτέχνη, ο οποίος, καθώς ήταν βενιζελικός, είχε ευνοηθεί τα μάλα με διορισμούς σε περιζήτητες θέσεις (διευθυντής Πινακοθήκης κτλ.): http://www.sarantakos.com/liter/barnalhs_parwdia.html (Το άρθρο στέκει ελαφρώς ξεκρέμαστο τώρα, διότι είναι τμήμα ενός ευρύτερου κομματιού). νσ. Αλλουφάνη, πολύ καλό και επιφυλάσσομαι να το χρησιμοποιήσω κάποτε, σαν παράδειγμα επίκαιρης παρωδίας.

Δεν νομίζω “να φωνάζει από τον τάφο του” ο Βάρναλης, όπως ειπώθηκε, διότι και ο ίδιος είχε παρωδήσει ουκ ολίγους ποιητές στον καιρό του. Για παράδειγμα, είχε παρωδήσει (όπως κι άλλοι πολλοί) το “Αν” του Κίπλινγκ, αλλά και την “Πόλη” του Καβάφη (στον Ελευθερο Κόσμο).

Και σαν δωράκι, μια πιθανώς ανέκδοτη παρωδία του Βάρναλη στη γνωστή “Προσευχή του Ταπεινού” του Παπαντωνίου, που επιτίθεται προσωπικά στον καλό λογοτέχνη, ο οποίος, καθώς ήταν βενιζελικός, είχε ευνοηθεί τα μάλα με διορισμούς σε περιζήτητες θέσεις (διευθυντής Πινακοθήκης κτλ.):

http://www.sarantakos.com/liter/barnalhs_parwdia.html

(Το άρθρο στέκει ελαφρώς ξεκρέμαστο τώρα, διότι είναι τμήμα ενός ευρύτερου κομματιού).

νσ.

]]> Από: Για την Αρλετα http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14714 Για την Αρλετα Thu, 06 Sep 2007 14:21:55 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14714 Μπράβο Μαρξουλίνο και ρυθμό έχει και τις σωστές εικόνες, για να δούμε ο Λιδάκης θα το υιοθετήσει, μιας και ο Ξυλούρης δεν μας άντεξε; Περιμένω κι άλλα δείγματα στιχουργικής έμπνευσης... Μπράβο Μαρξουλίνο και ρυθμό έχει και τις σωστές εικόνες, για να δούμε ο Λιδάκης θα το υιοθετήσει, μιας και ο Ξυλούρης δεν μας άντεξε;

Περιμένω κι άλλα δείγματα στιχουργικής έμπνευσης…

]]> Από: Σπύρος Σεραφείμ http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14711 Σπύρος Σεραφείμ Thu, 06 Sep 2007 13:28:32 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14711 μας το κάναν ρημαδιό... αυτές οι λέξεις, συνοψίζουν τα πάντα. καλησπέρες μας το κάναν ρημαδιό…

αυτές οι λέξεις, συνοψίζουν τα πάντα.

καλησπέρες

]]> Από: VITA MI BAROUAK http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14709 VITA MI BAROUAK Thu, 06 Sep 2007 12:51:37 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/09/05/para-barnalis/#comment-14709 Σωστός, χώσε και σώσε! Σωστός, χώσε και σώσε!

]]>