Τα μαύρα ράσα, που ξέρω εγώ, συνήθως ευλογούν και στηρίζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα ή “αγνοούν” την δράση τους, μια και επί 7 χρόνια …μελετάνε επιμελώς τα μαθήματά τους.
Τα πορφυρά ράσα βγαίνουν στους δρόμους, καταγγέλουν την δικτατορία και διεκδικούν δημοκρατικές ελευθερίες, καθώς ποτίζονται με αίμα, που έχει το ίδιο πορφυρό χρώμα με αυτά.
Λες να κάνει την διαφορά το χρώμα του ράσου;
Mπα, ε;
Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά και προφανώς ούτε ο χρώμα του ράσου από μόνο του στέλνει τον ιερωμένο στο πλευρό του λαού.
Πάντως μέσα από την “ασφυξία στη Μιανμάρ” μια πνοή φρέσκου αέρα σκορπίζεται σ’ όλο τον πλανήτη. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται, θα υπάρχει και ελπίδα για τον κόσμο μας.
Σ΄αυτήν την ζωή.Όχι στην… άλλη.
από κάμερες RUF
26 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
ritsmas // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:21 πμ
Τα μεγαλα πνευματα συναντώνται τελικά. Πώς θα μπορούσε να ειναι διαφορετικά αστερι μου
Χρονια ασχολουμαι με το θεμα.Δε βαριεσαι ; Με γραφουν κανονικα οι εδω εννοω
Allu Fun Marx // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:31 πμ
Απλώς το μικρό πνεύμα του Αλλουφάνιου, εμπνεύστηκε από το μεγάλο πνεύμα της Ρίτσας…
Ξεκίνησα να γράψω σχόλιο στο δικό σου σχόλιο και το αναβάθμισα σε ποστ
γλυκοπατατονατασσάκι // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:31 πμ
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται, θα υπάρχει και ελπίδα για τον κόσμο μας.
Σ΄αυτήν την ζωή.Όχι στην… άλλη.
και δεν έχω να πω λέξη παραπάνω…
Καλημέρα, και μπράβο και στη Ρίτσα.
Lex_Luthor06 // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:48 πμ
εξαιρετικός
Кроткая // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:49 πμ
Σωστά.
(βέβαια, το καθεστώς υπάρχει εδώ και 20 χρόνια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ και ας μην είμαστε γκρινιάρηδες, μέσα από την βολή μας).
industrial daisies // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:51 πμ
Η διαφορά τους έγκειται στην αντίληψη περί εξουσίας. Οι μαύροι προτιμούν την εξουσία σε αυτόν τον κόσμο -οι κόκκινοι αξιώνουν να έχουν απλά την εξουσία πάνω στον εαυτό τους.
Πολύ ωραίο κείμενο Μαρξ -πραγματικά.
Allu Fun Marx // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:54 πμ
@ Νατάσα : Καλημέρα και ευχαριστώ.
@Lex Luthor: Χαίρομαι που το βρίσκεις καλό.
@Κροτ: Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που βγαίνουν στο δρόμο… Όπως γράφει και η Ρίτσα:
Οι μοναχοί της Βιρμανίας έχουν παράδοση στον πολιτικό ακτιβισμό. Η αρχή της δράσης τους τοποθετείται στο 1920 κατά των Βρετανών αποικιοκρατών. Επανέρχονται το 1988, την εποχή των μεγάλων διαδηλώσεων υπέρ της δημοκρατίας και των πολλών νεκρών. Σήμερα έχουν επιστρέψει στους δρόμους μ’ έναν άλλο δυναμισμό και παρά την κατάρρευση της αμυντικής γραμμής τους και τη δολοφονία μελών τους, ελπίζουν ότι η φωνή τους θα ακουστεί διεθνώς.
Allu Fun Marx // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:57 πμ
@industrial daisies: Θα γίνω βαρετός (κι άλλο;;; ), αλλά όταν γράφει κάποιος καλά λόγια για μένα, τι άλλο να απαντήσω εκτός από “ευχαριστώ”;
It Is // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 12:22 μμ
lol…. όταν το είδα νόμιζα πως διάβαζες από τον πασκάλ την αντιπαράθεση που είχα με έναν χριστόκαβλο (excuse my french…) συνάνθρωπο…
αυτά ακριβώς του έλεγα μόνο που δεν είχε προκύψει το μιανμάρ στο προσκήνιο…
Πόσο γουστάρω που το είδα αυτό
So_Far // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 1:52 μμ
Μια πρόσφατη μελέτη για τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές ίσως να εξηγεί πολλά…
» Το είδες; my Enet: … δοκιμαστική εκπομπή στον κυβερνοχώρο (site under construction) // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 2:25 μμ
[...] http://afmarx.wordpress.com/ [...]
Rizobreaker // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 2:59 μμ
“Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται, θα υπάρχει και ελπίδα για τον κόσμο μας.
Σ΄αυτή τη ζωή.Όχι στην… άλλη!!”
Αυτό το κομμάτι είναι όλη η ουσία! Συμφωνώ και επαυξάνω!!
tsopanis // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 3:06 μμ
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται…
θα υπάρχει και ελπίδα …
Lykos.
renata // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 4:34 μμ
Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο της Ρίτσας κι οδικός σου προβληματισμός!
ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 5:56 μμ
Πολύ καλά και τα δυο posts.
Μια διευκρίνηση σχετικά με το χρώμα του ράσου.
Κάρολε, είμαι ο τελευταίος που θα υπεράσπιζε τα “μαύρα ράσα”. Όμως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως μέσα στη συνολική μαυρίλα τους υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις σαν τον Διονύσιο Φιλόσοφο (ή Σκυλόσοφο), τον Κοσμά Αιτωλό, τον Γρηγόρη Δικαίο, τον Μητροπολίτη Ηλείας ( ΣΥΡΙΑΝΟ) Αντώνιο Πολίτη (μέλος της ΠΕΕΑ) και άλλους 3 ομόβαθμους του. Όλοι αυτοί στάθηκαν στο πλευρό του λαού “κοκκινίζοντας” τα ράσα τους.
Φαίνεται, μάλλον, πως τα (χρώματα στα) ράσα δεν κάνουν τον παπά. Ο “παπάς” κάνει τα “ράσα”.
karpidis // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 8:52 μμ
Να ρωτήσω Μήπως τα κόκκινα ράσα αντιδρούν γιατί δεν έχουν περίοπτη θέση στην εξουσία; Μήπως επειδή η έλλειψη ελευθερίας που καταγγέλουν είναι πως τους δήμευσαν την περιουσία και δεν τους επιτρέπουν να είναι το όπιο ελεύθερα;
N.Ago // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 9:56 μμ
Και είναι και ξυπόλητοι, οχι με…σκαρπίνια, ε;
Πόντος και Αριστερά // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 10:07 μμ
Στη Λατινική Αμερική είχε αναπτυχθεί η Θεολογία της Απελευθέρωσης…
Allu Fun Marx // Σεπτεμβρίου 28, 2007 στο 11:59 μμ
@ItIs: αν και διαβάζω τον Πασκάλ, δεν έτυχε να δω αυτήν την αντιπαράθεσή σου . Αλλά είναι γνωστό ότι ο κλήρος στην Ελλάδα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, συνήθως βρίσκεται από την μεριά της εξουσίας…
@So Far: Τα κίνητρα όσων υποκινούν ή στηρίζουν μια χούντα πάντα έχουν σχέση με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας.
@ Rizobreaker & Λύκε : Χαίρομαι που συμφωνούμε…
Στο τέλος θα μας πούνε ότι παίρνουμε γραμμή
@ Ρενάτα: Thank you κυρία μου.
@ Αμετανόητε: Συμφωνώ ότι υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις. Αλλά αυτές είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
@ Καρπίδης : Δεν γνωρίζω το θέμα σε όλες τις λεπτομέρειες του. Αλλά δεν νομίζω ότι οι αιτίες της εξέγερσης στη Myanmar είναι αυτές που αναφέρεις.
@ Ν.Αgo: Πένητες και ανυπόδητοι… Κάπως έτσι ήταν και ο Χριστός, απ΄ότι λένε. Τα χρυσαφικά και τα μεταξωτά τα φορτώθηκαν οι αντιπρόσωποι του επί της γης. Μαζί με τις αμαρτίες τους.
@ Αριστεροπόντιε: Η Θεολογία της Απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική, σίγουρα δεν είναι η επίσημη γραμμή της καθολικής εκκλησίας.Φωτεινές και μοναχικές εξαιρέσεις είναι και οι κληρικοί αυτοί
Oneiros // Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 12:58 πμ
Αριστερές ή δεξιές δεν έχει σημασία, όλες οι χούντες είναι ίδιες, μιά πληγή στον ψυχισμό της ανθρωπότητας, και τα θύματά τους το ίδιο χρώμα αίμα έχουν. Ντροπή στη διεθνή κοινότητα που σιωπά και συναλλάσσεται εδώ και δεκαετίες με τη χούντα της Βιρμανίας.
Παράφωνος // Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 2:28 πμ
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η προσπάθεια σου να συγκρίνεις το μαύρο με το κόκκινο χρώμα. Θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω τον συλλογισμό σου με έναν δικό μου αυθαίρετο μεν συνειρμό, που όμως ταιριάζει γάντι.
Όσοι διαλέγουν μαύρο ένδυμα, ξέρουν ότι αδυνατίζει. Αυτοί με το κόκκινο προφανώς γνωρίζουν ότι δεν λεκιάζει όταν λερωθεί με το αίμα τους…
Composition Doll // Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 9:46 πμ
Πολύ καλό ποστ, Α.Φ.Μ!! Πάω να δω και της Ριτς.
roidis // Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 10:37 πμ
κειμενάκι με όχι μόνο της πικρίας λόγια. μπράβο σου.
espοir // Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 11:06 πμ
Μια σημαντική διαφορά …
Στη Βιρμανία, ως αντίδραση, οι μοναχοί
αρνούνται να λάβουν ως δώρο μια φορεσιά από μέλη της χούντας. Τους περιφρονούν και αυτό τους πονάει περισσότερο.
Ενώ σε μας … από δωράκια στο παπαδαριό, άλλο τίποτα!
Για την Αρλετα // Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 1:04 μμ
Έτσι. Αυτή είναι η κοινωνία του Blog! Κάποιοι αφυπνισμένοι και ακούραστοι μας ανοίγουν παράθυρα στον κόσμο…
Έστω με κάποιους ενδοιασμούς που έχουν να κάνουν πιο πολύ με την προσωπική μου άποψη στο θέμα της θρησκείας γενικά, οι βουδιστές μοναχοί μου ήταν ανέκαθεν συμπαθείς, για την συνεχή τους αναζήτηση της αλήθειας της ψυχής (σε αντίθεση με τους δικούς μας). Τώρα μου έγιναν ακόμη πιο συμπαθείς γιατί η αναζήτησή τους έχει αφετηρία την διεκδίκηση της αξιοπρέπεια της κοινωνίας όπου ζουν, θυσιάζοντας ίσως την προσωπική τους γαλήνη, που βέβαια πολύ απέχει από την δυτική έννοια…
Ευχές για ήρεμο Σ/Κ
Κλέλια
Σκορπιός // Οκτωβρίου 1, 2007 στο 5:47 μμ
Άριστον θα έλεγον