Κάθε φορά που τύχαινε να δω τον Βλάση Μπονάτσο στην τηλεόραση τον παρακολουθούσα ευχαρίστως. Χαρισματικός, επικοινωνιακός και ταλαντούχος καθώς ήταν, ο Βλάσης Μπονάτσος θα μπορούσε ακόμα να δώσει πολλά πράγματα ως ηθοποιός, τραγουδιστής ή παρουσιαστής.
Μου άρεσε ο εφηβικός αυθορμητισμός και η ατμόσφαιρα πενταήμερης εκδρομής που εξέπεμπε, ακόμα και όταν μπήκε στην 6η δεκαετία της ζωής του, αν και με ενοχλούσε όταν μετέτρεπε αυτόν τον αυθορμητισμό σε ελαφρότητα ή όταν τον έκανε μανιέρα για να πλασάρει την τηλεοπτική του εικόνα.
Μου άρεσε η αμεσότητα και το ανατρεπτικό του χιούμορ, με κούραζε όμως η συνεχής επανάληψη των σλόγκαν (”φορτώστε” , “άλλα κόλπα”κλπ) που είχε καθιερώσει.
Μ’ έκανε και γελούσα με τον ρόλο τους στους “Απαράδεκτους”ακόμα και στην νιοστή επανάληψή τους, βρήκα όμως απαράδεκτες αρκετές από τις μετέπειτα τηλεοπτικές του συνεργασίες (πχ με την βασίλισσα των παρατράγουδων Ανίτα Πάνια).
Σήμερα, που συμπληρώνονται 3 χρόνια από τον θάνατό του, ανεβάζω 3 τραγούδια που τραγούδησε ο Βλάσης και μ’ αρέσουν.
“Σκάντζα” , από τον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου “Εμπάργκο” (1982) σε ποίηση Άλκη Αλκαίου.
“Μοναξιά μου” σε στίχους Άρη Δαβαράκη και μουσική Κώστα Τουρνά από τον δίσκο του Βλάση Μπονάτσου “Χαίρετε” (1997)
Το “χειροκρότημα” σε μουσική Δήμητρας Γαλάνη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Είναι πάλι από τον δίσκο του “Χαίρετε”.






από κάμερες RUF























32 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
νατασσάκι // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:05 πμ
Δεν θα τον ξεχάσουμε, όσο θα υπάρχουν τα τραγούδια να τον θυμίζουν…και ο Βλάσσης των “Απαράδεκτων”, επίσης…
Καλημέρα.
(δεν είχα ακούσει το “χειροκρότημα” – ευχαριστώ)
N.Ago // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:17 πμ
Οι Απαράδεκτοι!
Είναι φοβερό!
Allu Fun Marx // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:20 πμ
@ Νατάσα: Καλημέρα…
Άκουσε και την Γαλάνη που του κάνει φωνητικά στο “χειροκρότημα”… Πολύ καλή εκτέλεση
@ Ν.Ago: Σωστά… Το “είναι φοβερό” το ξέχασα.
Μου διέφυγε.
Καλημέρα
πρεζα Tv // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:39 πμ
Μια απο τις πιο δυνατες προσωπικοτητες της Ελληνικης τηλεορασης και οχι μονο!!!
arammos // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:43 πμ
Σαν μουσικός μου άρεσε και τον σέβομαι. Πολλές φορές, στην τηλεόραση, μου φαινόταν πολύ χαβαλές για το τίποτα. Μάλλον το μέσο έφταιγε…
Καλημέρα.
Evangelos // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 12:22 μμ
Οι χαρισματικές προσωπικότητες χαρακτηρίζονται και από το εξής: μία μόνο φορά να έχεις βρεθεί για λίγο μαζί τους σου μένει αλησμόνητη – και αυτό όχι επειδή πρόκειται για κάποιον αναγνωρίσιμο.
Η μικρή μου αυτή εμπειρία είναι επιβεβαιωτική αυτών που αναφέρονται εδώ.
Citronella // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 1:22 μμ
Ευχαριστούμε!
Και από μένα το αγαπημένο μου
“στα ουράνια ο Γαρύφαλλος βρίσκεται τώρα
και με τους αγγέλους μιλάει..”
VITA MI BAROUAK // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 1:31 μμ
Γαρίφαλε, γαρίφαλε…
Rizobreaker // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 2:58 μμ
Αν έχεις την αυθεντική εκτέλεση του “Γαρύφαλλου” στείλτη μου αν μπορείς ή ανέβασε την εδώ…
Allu Fun Marx // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 4:11 μμ
@ Preza-TV: Συμφωνώ. Αν και πιστεύω ότι σπατάλησε το ταλέντο του υποκύπτοντας στις ευκολίες του.
@Arammos: Ε, ναι. Το είδος της τηλεόρασης που έκανε ο Μπονάτσος, ήταν ολίγο “ελαφρύ”.
@ Evaggelos : σίγουρα από μία άμεση επαφή, αν είναι ουσιαστική, όσο σύντομη κι αν είναι, κάτι παραπάνω καταλαβαίνεις.
@ Citronella: Ευχαριστώ για το link. Αλλά μου ζητάει εγγραφή στο Video World¨…
@ Vita Mi Barouak:
άδωμεν,άδωμεν;
@Rizobreaker : κοίτα να δεις… Σε μια επανέκδοση του δίσκου των Πελόμα Μποκιού που βρήκα , τον Γαρύφαλλο τον τραγουδάει ο Κιού(ρτσόγλου) και όχι ο Μπο(νάτσος).
Αν θέλεις, τον δίσκο τον κατεβάζεις από εδώ
Είναι επανέκδοση του παλιού δίσκου του 1972 που έγινε το 1997 και έχει εκτός από τα τραγούδια του αυθεντικού δίσκου και 6 άλλα δικά τους
ο Αναμοχλευτής // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 4:41 μμ
Πέρασαν κι όλας τρία χρόνια;
Ποτάμι ορμητικό ο καιρός…
clandestino // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 5:42 μμ
Αξέχαστος πραγματικά. Είχα νιώσει λες και έχανα δικό μου άνθρωπο. Μέσα από τους απαράδεκτους κυρίως, είχε μπεί στις καρδιές μας.
suspect // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 6:55 μμ
ελαφρυ να ναι το χωμα…
Αρης Δαβαράκης // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 8:12 μμ
Τρία χρόνια κιόλας, ε; Κάποια εποχή κάναμε και λίγη παρέα με τον Βλάσση κι΄ήτανε τόσο καλή κι΄ευχάριστη συντροφιά, γέλιο, κουβέντα, πλάκες, μέσα σ’ ’ολα. Εφυγε πολύ απότομα. Τον έχουμε επιθυμήσει…
Για την Αρλετα // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 10:05 μμ
Εγώ τον θυμάμαι έντονα στο τραγούδι “Πήρε ο χάρος χρώματα ξι έτρεξε ξημερώματα να στήσει καβαλέτο…» από το δίσκο του Μίμη Πλέσσα «Εκείνη τη νύχτα» που θα είναι επίκαιρο στι 17 του Νοέμβρη για το πολυτεχνείο. Εφηβικός κι ορμητικός!
Αν το βρεις ανέβασέ το σε περακαλώ. Δεν το χω δυστυχώς και βασίζομαι πάνω σου. Πολύ θα θελα να το ξανακούσω!
ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 10:52 μμ
Πάνω απ’ όλα θέλω να θυμάμαι αυτή την εκρηκτική προσωπικότητα με την κυριότερη ιδιότητα του: του τραγουδιστή.
Με την ευκαιρία: ο Βλάσης έχει ερμηνεύσει καταπληκτικά ένα ξένο κομμάτι το “there is no one like me” ως main theme της τηλεοπτικής σειράς “Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη”. Πάντα το βρίσκω σε ξένες εκτελέσεις αλλά όχι στην καταπληκτική αυτή εκτέλεση.
Μήπως το έχει κανείς να το ανεβάσει;
Allu Fun Marx // Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:22 μμ
@ Αναμοχλευτής : Έτσι είναι…
Οι νεκροί φεύγουν και οι ζωντανοί φιλοσοφούν.
Αυτή είναι η ζωή…
@clandestino : είχε αυτό το χάρισμα της αμεσότητας.
@Suspect : amen
@ Άρη: πολύ καλό το τραγούδι σου
“Θέλω ζήλειες κι αγκαλιές, θέλω Οθέλο
(…)
Θέλω νά’μαστε ο Άμποτ και ο Κοστέλο”
Ταίριαζε η τρέλα των στίχων σου με την φωνή του Βλάση.
@ Κλέλια : δεν το έχω το τραγούδι αυτό. Αλλά μπορεί κάποιος που το έχει να διαβάσει το post.
Στα blog γίνονται πολλά τέτοια.
@ Αμετανόητε : Η δικιά σου επιθυμία ήταν εύκολη.

Μπορείς με δεξί κλικ και “αποθήκευση δεσμού ως” να το κατεβάσεις από εδώ
Νίκος Σαραντάκος // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 12:12 πμ
Αλλουφάνιε, πολύ ωραίο το αφιέρωμα. Δυστυχώς δεν μπορώ να βοηθήσω για το τραγούδι του Πλέσσα που ζητήθηκε.
Να πω κάτι άλλο όμως. Ο Μπονάτσος μέσα σε τριάντα χρόνια σχεδόν, έβγαλε μόνο 4 προσωπικούς δίσκους -εντυπωσιακό δεν είναι;
christos76 // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 12:15 πμ
Σπουδαία περίπτωση ο Βλάσης και πολύ σωστή η σκέψη σου να κάνεις αυτή την αναφορά στο πρόσωπο του. Πέρα από το πηγαίο ταλέντο του ως μουσικός κυρίως “είναι” και ένας άνθρωπος που τον θυμάμαι να περνάει από μία γειτονιά και να την αναστατώνει ευχάριστα με τα υπέροχα και πρωτότυπα αστεία του. Πέρασε από δίπλα μου και ένιωσα την ενέργεια του! Προσπερνώ τα όσα άσχημα μπορεί κανείς να προσάψει σχετικά με κάποιες τηλεοπτικές κυρίως επιλογές του γιατί καταλαβαίνω τον άνθρωπο με το τόσο ταλέντο και ενέργεια να εγκλωβίζεται στην Ελλάδα της γαρδένιας, των σκυλάδικων και της τηλεξεφτίλας!
exeisminima // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 1:13 πμ
Aξιζε τον κόπο η αναφορά στον Βλάση. Πραγματικά δεν μου έχει μείνει κάτι από τα τόσα αρνητικά του, θυμάμαι με χαμόγελο αυτή την διάθεση του ανακατοσούρα που είχε την ζωντάνια του και τα τραγούδια.
Παράφωνος // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 2:45 πμ
Όταν κάποτε δήλωσε “θα μείνω πάντα παιδί” το εννοούσε…
Έπρεπε όμως να συμπληρώσει, “θα μείνω πάντα ζωντανός στην μνήμη σας” … γιατί το πέτυχε και αυτό
Μαρία // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 10:12 πμ
Ήταν φοβερός ο Μπονάτσος. Και πάνω που είπε να στρώσει λίγο τη ζωή του του ΄ρθε η κεραμίδα… Έτυχε κάποαι στιγμή να γνωρίσω τη μητέρα του. Υπέροχη γυναίκα! Να ‘σαι καλά που τον θυμήθηκες
Καλή εβδομάδα να έχουμε!
Top Posts « WordPress.com // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 11:50 πμ
[...] Βλάσης Μπονάτσος:3 χρόνια μετά, 3 τραγούδια πριν [image] Κάθε φορά που τύχαινε να δω τον Βλάση Μπονάτσο στην […] [...]
Πόντος και Αριστερά // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 12:31 μμ
Μπράβο ΑΦΜ…
Κατέχεις μια τεχνογνωσία που σ’ εμάς λείπει (όπως εύκολα διαπιστώνεις!)
Μ-π
Σπύρος Σεραφείμ // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 3:00 μμ
Aν, τελικά, υπάρχει Kόλαση και Παράδεισος, ο Βλάσης παίζει μπάλα στο δεύτερο γήπεδο… Και θα έχει μουρλάνει στη φάρσα τους αγίους…
Το ότι έφυγε, είναι η πιο κακόγουστη φάρσα που θα μπορούσε ποτέ να μου κάνει…
Citronella // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 4:00 μμ
Τώρα το είδα για το λινκ.
Αυτό πρέπει να δουλεύει.
compasso // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 6:51 μμ
η ιστορία της ελληνικής μουσικής σκηνής και όχι μόνο που σιγά σιγά ξεχνάμε… Το να θυμόμαστε τόσο έντονα το Βλάση, τον Πουλικάκο, το Λάκη, το Μπουλά αλλά και το νέο κύμα, τη ροκ σκηνή των προηγούμενων δεκαετιών, είναι ευχή και κατάρα της μουσικής. Ευχή γιατί έβγαλε τόσο σημαντικούς ανθρώπους και κατάρα γιατί σήμερα δεν υπάρχει μουσική δημιουργία ή τουλάχιστον και να υπάρχει δε τη γνωρίζουμε εμείς. Όπως έγινε με το καινούριο δίσκο του Bob Dylan που ήταν για τόσες εβδομάδες πρώτος σε πωλήσεις. Και αυτό κάνει αυτούς τους καλλιτέχνες να μας λείπουν ακόμα πιο πολύ.
idimon // Οκτωβρίου 15, 2007 στο 11:47 μμ
θα παω να πιω ενα ποτηρι ουισκι στου λαμογια σημερα για να τιμησω τη μνημη του!
ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ // Οκτωβρίου 16, 2007 στο 8:57 πμ
‘Eφυγε τσάμπα ο τυπάκος… Kρίμα ρε γαμώτο.
manos // Απριλίου 22, 2008 στο 12:50 μμ
Τι μ’ έπιασε και σκαλίζω από το γραφείο τα μουσικά σου με μούσι ποστ με καθυστέρηση πολλών μαγικών ραβδιών…
Πάντως η μουσική μάς μεταμορφώνει ανεπαίσθητα σε μεθυσμένους μπανταδόρους της σκληρής μας μονότονης ζωής.
Προσωπικά δεν μπορώ να ξεκολλήσω από κείνο το στίχο του Αλκαίου με τη φωνή του Μπονάτσου:
“Κάποιος μιλάει για μέλλοντα επινίκια
και μου γελάει πίσω από δεκανίκια”
thanos // Μαΐου 31, 2008 στο 5:14 πμ
ρε παιδια ο Μπονατσος ειχε πει τελεια ενα ξενο τραγουδι στο να η ευκαιρια εκει γυρω στο 2001 περιπου!!!μηπως ξερει κανεισ να μου πει ποιο ηταν??? βασικα να το ξανακουγα απ τον Βλασση ηθελα αλλα δεν θυμαμαι καν ποιο τραγουδι ηταν!
stamel // Απριλίου 22, 2009 στο 12:41 μμ
βρεξει, χιονισει, ο βλασσης θα γυρισει…