Παρά μια ίωση που με ταλαιπωρεί από χτες, η επιθυμία μου να ενημερώσω τους αναγνώστες του περιοδικού μου «περί Πολιτικής», με έστειλε χτες στο σπίτι του Παπανδρέου, μέσα σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο με όργανα γυμναστικής.
-Κύριε Χολιαστέ, μου λέει, υπέροχο το περιοδικό σας «περί Πολιτικής»- συγχαρητήρια!
-Ευχαριστώ κύριε υπουργέ. Δεν περίμενα να το εξυμνείτε μιας και γράφει την αλήθεια για σας και για το Κόμμα σας.
- Μη με ευχαριστείτε, έτσι λέω σε όλους. Μου το έμαθε ο μπαμπάς- «στην πολιτική όλα επιτρέπονται», μού έλεγε.
-Μάλιστα. Κύριε Πρόεδρε, μια ερώτηση με τρώει και θα σας την κάνω αμέσως. Πώς και τώρα βλέπετε ότι μερικοί έκλεψαν στο Κόμμα σας, και όταν γίνονταν οι κλοπές, και ενώ ήσασταν μέλος της Κυβέρνησης, δεν τις καυτηριάζατε τότε;
- Τις καυτηρίαζα και τις παρακαυτηρίαζα. Κακώς μου καταμαρτυρούν ότι δεν το έκανα.
-Και γιατί δεν ακουγόταν αυτό τότε;
-Γιατί είμαι χαμηλών τόνων- γι αυτό δεν ακουγόταν.
-Τώρα όμως ακούγεστε…
-Τώρα μην κυττάτε, είμαι αρχηγός Κόμματος και όπου πάω έχω ένα σωρό μικρόφωνα δίπλα μου. Γι αυτό. Βλέπετε, όλα έχουν την εξήγησή τους.
-Έχετε λέτε κύρος στο Εξωτερικό. Πού το οφείλετε αυτό το κύρος κύριε υπουργέ;
-Στο χορό! Τους χορεύω ζεϊμπέκικα και χασάπικα και όταν δεν πιάνουν αυτά τότε με χορεύουν αυτοί στο ταψί. Πάντοτε ο χορός δηλαδή είναι που έχει το λόγο.
-Ζητάτε δημοψήφισμα κύριε Πρόεδρε. Εσείς θα κάνατε συχνά δημοψηφίσματα αν γινόσασταν πρωθυπουργός;
-Προς το παρόν δε θα κάνω. Τα δημοψηφίσματα θα γίνωνται όταν «φύγει» (με συγχωρείτε για τη συγκίνηση αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι ό,τι έχω στη ζωή) η μαμά. Μέχρι τότε αυτή θα μου λέει τι να κάνω. Ύστερα είναι που θα ρωτάω το λαό.
-Μόνος σας δε σκοπεύετε να αποφασίσετε ποτέ τίποτα;
-Απολύτως.
-Και γιατί κύριε πρόεδρε;
-Κυττάτε, σε κάθε οικογένεια υπάρχει κι ένα καθυστερημένο παιδί. Ε, έτυχε στη δική μας να είμαι εγώ.
-Και γιατί ο πατέρας σας σάς έστρεψε προς την Πολιτική, αφού έβλεπε πως είσαστε…καθυστερημένος όπως είπατε;
-Δεν το ’ξερε. Νόμιζε πως είμαι χαμηλών τόνων.
-Πέστε μου κύριε Πρόεδρε, εκτός απ’ το χορό τι άλλο θα σας βοηθήσει στην επιτυχή ενάσκηση των καθηκόντων σας αν-ό μη γένοιτο- γινόσασταν πρωθυπουργός;
-Κύριε Χολιαστέ άκουσα καλά; Είπατε «ό μη γένοιτο»;..
-Μάλιστα κύριε υπουργέ, έτσι είπα.
-Πώς τολμάτε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι;..
-Είμαι υψηλών τόνων κύριε πρόεδρε.
-Α! Μάλιστα! Βλέπετε ότι με δικαιολογείτε-υπάρχουν τόνοι και τόνοι…
-Σωστά. Δεν μου απαντήσατε όμως κύριε Πρόεδρε στην ερώτησή μου. Υπάρχει και κάτι άλλο πλην του χορού που θα χρησιμοποιήσετε για το καλό της χώρας;
-Και βέβαια υπάρχει και κάτι άλλο-είναι η γυμναστική!-
-Αν κατάλαβα καλά δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσετε ποτέ το μυαλό σας.
-«μυαλό»;…
-Μυαλό! Εκείνο με το οποίο διαλογιζόμαστε…αυτό που έχουμε μέσα στο κεφάλι μας…
-Αααα! Τώρα θημάμαι! Κάποτε η μαμά μού είπε αυτή τη λέξη. Μού είπε…πώς το είπε…πώς το είπε…α! να! Μου είπε: «δεν πειράζει παιδί μου που δεν έχεις μυαλό, έχεις το όνομα». Κι εγώ αφού δεν πείραζε που δεν είχα απ’ αυτό, δε ρώτησα και τι είναι.
-Για να τελειώνουμε κύριε Πρόεδρε, πέστε μου-στο θεό σας-πώς η γυμναστική θα σας βοηθήσει να κυβερνήσετε-ο μη γένοιτο-την Ελλάδα;
-Να σας πω:

Δεν ξέρω πώς δεν έχετε
πάρει χαμπάρι ακόμα
πόσα ένα γυμναζόμενο
μπορεί να κάνει σώμα.

Γι αυτό, κι αφού ρωτήσατε,
ιδού του όλου ψήγματα,
ήγουν τουτέστιν δηλαδή
ιδού τα παραδείγματα:

Γυμνάζοντας τον ένα μου
μονάχα κοιλιακό
σε μια εγώ μόνο νυχτιά
λύνω το Κυπριακό.

Με μίαν άσκηση σωστή
του ενός μου δικεφάλου
τρία εγώ «μπράβο!» αποσπώ
του πρόεδρου του Γάλλου.

Μα μοναχά λίγα πους-απς
τους Άγγλους θα τους πείσω
τα Μάρμαρα που μας κρατούν
να μας τα δώσουν πίσω

και μ’ ένα τζόγκινγκ μου απ’ αυτά
που μ’ είδατε να κάνω
τη διαφθορά στου μηδενός
τα όρια τηνε φτάνω.

Και λίγο κάνοντας μασσάζ
στους δύο μου μηρούς
παίζω εγώ στα δάχτυλα
τον ίδιονε τον Μπους.

Πέντε φορές σηκώνοντας
τους δύο μου αλτήρες
κάνω να στρέφει ο Ερντογκαν
ως κι ενενήντα μοίρες

Και- κάτι που κυβέρνηση
δεν το ’χε ως τώρα ελπίδα-
θα διευθετήσω έτσι εγώ
την υφαλοκρηπίδα.

Δυο επικύψεις κι΄έσβυσαν
τα Σκόπια από το χάρτη
κι άλλες δυο τρεις και γίνομαι
πρωθυπουργός το Μάρτη.

Θα κάνω δύο έλξεις μου
και-μα την παναγία-
θα πάψει πια η χώρα μας
να έχει ανεργία.

Για την Παιδεία μοναχά
μια έκταση χρειάζεται
ώστε κάθε έλλην στο εξής
σοφός να λογαριάζεται

Κι ως για το μέγα πρόβλημα
που είναι η Υγεία,
μία στροφή θα χρειαστεί
του σώματος πλαγία.

Και για να μην πολυλογώ,
με τη γυμναστική μου.
κάθε που θέλω αλλαγή
θα είναι πια δική μου.

Θα ημπορούσα αν θέλατε
και άλλα να σας πω
μα να σας δώσω κούραση
δεν το ’χω εγώ σωστό

τώρα που έτσι μάλιστα
σας ταλανίζει η γρίππη-
αν και αυτό, τα’ ομολογώ
πως σας το λέω με λύπη.

Γιατί εγώ-μη βλέπετε
πολύ που δε μιλάω-
ό,τι καλό έχω πάνω μου
αν δεν το δείξω σκάω.

Ίσως μιαν άλληνε φορά
που θα ’σαστε καλλίτερα
να σας ειπώ για θαύματα
που κάνω μεγαλύτερα.

Και θα φροντίσω γρήγορα
εγώ αυτοπροσώπως
να είστε σύντομα καλά-
…όχι…δε μου είναι κόπος-

Να! τα πους-απς μου αύριο
σε σας θα τ’ αφιερώσω
κι απ’ το μαρτύριο του ιού
ευθύς θα σας γλιτώσω.

-Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε. Ευχαριστώ και για τη συνέντευξή σας. Γεια σας.
-Μια στιγμή κύριε Χολιαστέ…εσείς μού μοιάζετε να ξέρετε πολλά. Να σας ρωτήσω κι εγώ κάτι…μού επιτρέπετε;
-Αν και εγώ κάνω εδώ τις ερωτήσεις, όμως σας επιτρέπω-ορίστε, σας ακούω.
-Προχτές ο κύριος Καραμανλής έσκυψε προς το μέρος μου και μου είπε: «Μεταξύ μας Γιώργο, η τέλεια διακυβέρνηση της χώρας θα ήτανε μαζί των δυο μας-μια διαρχία δηλαδή όπου εσύ να γυμνάζεσαι κι εγώ να σκέπτωμαι.» Από τότε ψάχνω μιαν ευκαιρία να ρωτήσω κάποιον-πέστε μου κύριε Χολιαστέ, τι θα πει «σκέπτομαι»;

Γιώργης Χολιαστός
—

Αριστεροπόντιε, πολύ μου άρεσε η ποιητική σου παρέμβαση…
Ευχαριστώ και για τα link που βάζετε παιδιά…
(Regimientocingo: θα το κάνω εγώ να λειτουργεί σαν link….)

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=792225

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ *

Θα καταβροχθίσω

τη γραφειοκρατία

σα λύκος

Δε σέβομαι

τα πιστοποιητικά

και στέλνω

σ’ όλους τους διαόλους

όλα τα «χαρτιά».

Όμως αυτό …

Πηγαίνοντας ξυστά

στα βαγόνια,

ένας δημόσιος υπάλληλος

αξιοσέβαστος

προχωρεί

Καθένας δείχνει το διαβατήριό του

κι εγώ

δίνω

το

μικρό μου κόκκινο καρνέ.

Είναι διαβατήρια

που σου φέρνουνε το γέλιο,

άλλα πάλι –

σου ‘ρχεται να τα φτύσεις.

Είναι, λόγου χάρη,

άξια σεβασμού

τα διαβατήρια

με το εγγλέζικο λιοντάρι

απ’ τις δυο μεριές.

Τρώγοντας

με τα μάτια αυτόν τον κύριο,

με χαιρετούρες κι υποκλίσεις

παίρνει

σα να παίρνει πουρμπουάρ,

το διαβατήριο

ενός Αμερικάνου.

Για το πολωνικό

παίρνει το ύφος

μιας κατσίκας που κοιτάζει μιαν αφίσα.

Για το πολωνικό –

το μέτωπο είναι ζαρωμένο.

Όμως, δίχως

το κεφάλι του να στρέψει,

χωρίς να δοκιμάσει

συγκινήσεις ζωηρές,

δέχεται

δίχως τα μάτια του ν’ ανοιγοκλείσει

τα δανέζικα χαρτιά

και το σουηδικά

όλων

των ειδών.

Ξαφνικά,

σα γλειμμένο απ’ τη φωτιά,

το στόμα

του κυρίου

στραβώνει.

Ο κύριος

υπάλληλος

άγγιξε

το κόκκινό μου διαβατήριο.

Τ’ αγγίζει σα να ‘ταν

μια βόμβα,

τ’ αγγίζει σα να ‘ταν

σκατζόχερας,

σα να ‘ταν

ξυράφι δίκοπο,

τ’ αγγίζει σα να ‘ταν

κροταλίας

με δυο δεκάδες γλώσσες,

που ‘χει δυο μέτρα μάκρος και περισσότερο.

Το διαβατήριο

θάμπωσε

το βλέμμα του αχθοφόρου,

που ετοιμάζεται να κουβαλήσει τις αποσκευές δίχως αμοιβή.

Ο αστυφύλακας

κοιτάζει το μυστικό,

ο μυστικός

τον αστυφύλακα.

Με πόση απόλαυση

θα μ’ είχε

μαστιγώσει, σταυρώσει

η φάρα των αστυφυλάκων,

επειδή

κρατώ στα δυο μου χέρια,

ο στηριχτής του δρεπανιού,

του σφυριού ο φορέας,

το σοβιετικό μου

διαβατήριο.

Θα καταβροχθίσω

τη γραφειοκρατία

σα λύκος

Δε σέβομαι

τα πιστοποιητικά

και στέλνω

σ’ όλους τους διαόλους

όλα τα «χαρτιά».

Όμως, αυτό …

Θα τραβήξω

απ’ τις βαθιές μου τσέπες

την απόδειξη

μεγάλου συναλλάγματος.

Διαβάστε καλά,

ζηλέψτε –

είμαι

ένας πολίτης

της Σοβιετικής Ένωσης.

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, 1929

*Το έγραψε ύστερα από το τελευταίο του ταξίδι στο εξωτερικό, πριν αυτοκτονήσει εξ αιτίας της γραφειοκρατίας.

http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/05/5-11-2007/#more-1231

Μ-π