Σχόλια στο Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη.

Από: Allu Fun Marx

Allu Fun Marx — Sun, 18 Nov 2007 07:38:11 +0000

@ Γητεύτρια: Τα παιδιά , πολλές φορές, με το ένστικτό τους και μόνο κρίνουν καλύτερα από τους μεγάλους. Mπράβο τους που αντιστάθηκαν στη γελοία πρόταση να γιορτάσουν την επέτειο του Πολυτεχνείου με εθνικές ενδυμασίες.

@Γ . Μανουσάκη : σ’ ευχαριστώ

@ Γεράσιμε: Τα “18 κείμενα” ήταν η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια των πνευματικών ανθρώπων εκείνης της εποχής (Σεφέρης, Βάρναλης, Ρίτσος κλπ) να περάσουν με την έκδοση τους αυτή κάποια μηνύματα στον λαό, παρά την αυστηρή λογοκρισία που είχε επιβάλει η χούντα.

@ Grandman : πολύ ωραίες οι φωτογραφίες του Κ. Μεγαλοκονόμου για την Ελλάδα που έφυγε…
Και ωραίο το slide show που έκανες.

@ Νεφέλικα : Πολύ δυνατά και τα 2 ποιήματα της Κ. Θεοτοκά.
Ευχαριστώ

@ Ριτσάκι : Αν ξαναζητήσεις συγνώμη επειδή άφησες μεγάλο σχόλιο, θα σε χαστουκίσω…

(Απ΄ό,τι κατάλαβα, είναι σχέδιο για σχολική γιορτή…)

Από: ritsmas

ritsmas — Sat, 17 Nov 2007 22:23:10 +0000

Καλησπέρα Αλλου. Αυλαία για απόψε… Του χρόνου πάλι ή οποτε οι αναγκες το επιβάλλουν
Ζητω και παλι συγγνωμη για το σχολιο με το σχολείο Βόλου. Απλώς με ενθουσίασε
ριτς , φιλια

Από: nefelikas

nefelikas — Sat, 17 Nov 2007 12:36:55 +0000

Στο κλίμα της ημέρας, σήμερα δημοσιεύω κι εγώ δύο άγνωστα ποιήματα για το Πολυτεχνείο. Αντί Στεφάνου

Από: Grandman

Grandman — Sat, 17 Nov 2007 08:44:15 +0000

Τον είχα γνωρίσει. Πολύ συγκινητικό το σημερινό σου ποστ. Μ’ αρέσει που τελειώνεις με το αγαπημένο τραγούδι που τραγουδούσαμε, τουλάχιστον η γενιά μου κιόλας από τα χρόνια του Λαμπράκη και του Πέτρουλα. Με την ευκαιρία δες το δικό μου αφιέρωμα στην ημέρα. Σε ενδιαφέρει σίγουρα.

Από: ritsmas

ritsmas — Fri, 16 Nov 2007 18:06:37 +0000

@ ALLU Συγγνωμη για το μακρινάρι, αλλά ήταν αναγκαίο. Δεν θα το ξανακάνω. θαμαι καλό παιδί
ριτς

Από: ritsmas

ritsmas — Fri, 16 Nov 2007 18:05:40 +0000

Καλησπέρα Allou με τα ωραία αφιερώματά σου.

14ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου….( Κανεις δεν μένει με τα χερια σταυρωμένα)

Πρώτοι και καλύτεροι στον αγώνα ενάντια στη χούντα ήταν οι νέοι άνθρωποι. Ιδιαίτερα οι φοιτητές δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι.

Μπήκαν μπροστάρηδες στον αγώνα για μια λεύτερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα.

Με απεργίες σ’ όλες τις σχολές των Πανεπιστημίων και με πορείες στους δρόμους, έδειξαν σ’ όλους τους Έλληνες ποιος ήταν ο μοναδικός δρόμος για να πέσει η χούντα. Έδειχναν σ’ όλο το λαό ποιος ήταν ο δρόμος για να αγωνιστούν όλοι μαζί να φύγουν οι δικτάτορες, να γυρίσουν οι φυλακισμένοι και οι εξορισμένοι στα σπίτια τους και να επανέλθει η δημοκρατία στην Ελλάδα. Πραγματικά οι φοιτητές ήταν εκείνοι που έκαναν το

Πάλης ξεκίνημα. . .

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΠΑΛΗΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί (2)

Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί. (2)

Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους, μήνυμα στέλνουν οι πρώτοι νεκροί (2).

Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα, για να ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί (2).

Ξανά από την αρχή . . .

* Πότε ακριβώς όμως έγιναν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου της Αθήνας που γιορτάζουμε σήμερα;
* Το Νοέμβρη του 1973. Ήταν 14 Νοεμβρίου όταν οι φοιτητές της Αθήνας συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο κι άρχισαν να διαμαρτύρονται για τη χούντα και ζητούσαν ελεύθερες εκλογές και βέβαια να φύγουν οι δικτάτορες.
* Έχω δει στην τηλεόραση σκηνές από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Μου έκανε εντύπωση το σύνθημά τους:

“ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

* Ναι, αλήθεια αυτά ήταν τα κύρια συνθήματα. Ζητούσαν ψωμί. Δηλαδή όλος ο λαός να έχει δουλειά και να μην πεινάει κανένας. Ζητούσαν παιδεία. Όλα τα παιδιά του λαού δηλαδή να μπορούν να σπουδάζουν δωρεάν στα δημόσια σχολεία. Τέλος ζητούσαν και ελευθερία. Να φύγει η χούντα, να ζουν όλοι οι Έλληνες ελεύθεροι και αδερφωμένοι.
* Εμένα μ’ εντυπωσίασε όταν τους άκουσα που φώναζαν όλοι μαζί:

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

* Πολύ θα το ήθελα να μπορούσα να ήμουνα κι εγώ εκεί. Τους έβλεπα και τους ζήλευα έτσι που διαδήλωναν με το χαμόγελο στα χείλη. Να τρέχω κι εγώ μαζί τους, να είμαι κι εγώ σαν κι αυτούς ένας λεβέντης.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ

Σαν τον αϊτό φτερούγαγε στη στράτα

τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια,

Με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια

Λεβέντης εροβόλαγε (2).

Στα μάτια του ένα, ένα σύννεφο,

μες στην καρδιά, καρδιά του σύννεφο.

Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο

κι ο χάρος εροβόλαγε. ( 2)

Σφαλούν τα μάτια, μάτια, κι οι καρδιές,

σφαλούν τα πα, τα παραθύρια.

Μετά χιμάει ο χάροντας καβάλα

κι εκείνος χαμογέλαγε (2).

Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη,

ποιον κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει.

Γιατί βουβά είναι τα βουνά κι οι κάμποι

Λεβέντης εροβόλαγε (2).

Ξανά η πρώτη στροφή . . .

- Ήταν χιλιάδες οι λεβέντες που τους κουβέντιαζε όλη η Ελλάδα για την παλικαριά τους.

* Ο λαός της Αθήνας πώς αντιμετώπισε τους φοιτητές; Τους βοήθησε;
* Και βέβαια τους βοήθησε. Διαδήλωνε κι αυτός στους δρόμους της Αθήνας ενισχύοντας με κάθε τρόπο τους φοιτητές. Γύριζαν στους δρόμους και φώναζαν παντού:
o “ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ”, “ ΚΑΤΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ” .
* Για να επιτύχει ένας αγώνας πρέπει να αγωνιστούν όλοι ενωμένοι. Για να κυλήσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

ΠΟΙΗΜΑ: ΚΙ Όμως

Κι όμως γνώρισα την πίκρα της ομηρίας πάνω σε τούτον τον θαλασσοδαρμένο βράχο.

Και να σκεφτείς ξόδεψα ολάκερη ζωή ψάχνοντας τη ψυχή μου

Που τη βρήκα και την άφησα βουλιάζοντας μέσα στο πηχτό σκοτάδι.

Πίσω απ’ αυτή γυρεύοντας πια, όλο γυρεύοντας, μπλεγμένος στα γρανάζια

μιας άσκοπης ζωής.

Από: gerasimos

gerasimos — Fri, 16 Nov 2007 17:04:35 +0000

Όμορφα τα ποιήματα… και παραλίγο 18.

Αναφέρομαι βέβαια στον εξαίρετο αντιδικτατορικό τόμο με τα 18 λογοτεχνήματα γνωστών και λιγότερο γνωστών Ελλήνων συγγραφέων που κυκλοφόρησε, για λόγους λογοκρισίας λέγεται, με τον προαναφερόμενο τίτλο (νομίζω ο ακριβής τίτλος ήταν “18 κείμενα”) εκείνη την εποχή. Έπεσε στα χέρια μου σε βιβλιοθήκη βρετανικού πανεπιστημίου πριν αρκετά χρόνια. Ελπίζω να κοσμεί τα ράφια των βιβλιοθηκών και των Ελληνικών πανεπιστημίων.

Από: Γιώργος Μανουσάκης

Γιώργος Μανουσάκης — Fri, 16 Nov 2007 15:55:48 +0000

πολύ καλό αφιέρωμα συγχαρτήρια!

Από: γητευτρια

γητευτρια — Fri, 16 Nov 2007 12:40:21 +0000

Να υποθέσεις Γιώργο μου ότι πάντα στα σχολεία ήμουν η δασκάλα του Πολυτεχνείου με ομιλίες που έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά και στα ισπανικά και έχουν δημοσιευτεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά. Όχι για την αρτιότητά τους, μα γιατί φρόντιζα να μην περνά η μέρα του Πολυτεχνείου και η σύγχρονη ιστορία μας στη ζούλα.
Συνήθως η τάξη μου αναλάμβανε τη γιορτή, όπου μαζί με τα παιδιά φτιάχναμε ταμπλώ με φωτογραφικό υλικό, τραγουδούσαμε πάνω από δέκα τραγούδια επαναστατικά, τα παιδιά διάβαζαν τα συγκλονιστικά ποιήματα και κείμενα κι εγώ είχα την κεντρική ομιλία.
Μια χρονιά μάλιστα, τώρα τελευταία πριν φύγω για Ελβετία, έγινε το έλα να δεις, γιατί ο σύλλογος διδασκόντων πήρε απόφαση, με μόνη μειοψηφούσα εμένα, να έρθουν τα παιδιά στη γιορτή του Πολυτεχνείου με την εθνική στολή!!! Χωρίς να πω κουβέντα στους μαθητές μου ήρθαν την επόμενη με τα κανονικά τους ρούχα ΟΛΟΙ. Φυσικά εγώ γέλασα και τους είπα μπράβο κι εγώ αυτό θα έκανα, αλλά πείτε μου γιατί το κάνατε να πω το λόγο στους συναδέλφους.
- «Γιατί οι επαναστάσεις κυρία δε γίνονται με στολές. Κι εμείς σήμερα δε γιορτάζουμε, τιμούμε και πενθούμε μαθητές, που δε θα μας ήθελαν στολισμένους! »
Ε, ναι… έκλαιγα…

Από: Allu Fun Marx

Allu Fun Marx — Fri, 16 Nov 2007 11:05:37 +0000

@ Μαριάνα: Να υποθέσω ότι το έχεις απαγγείλει σε σχολική γιορτή το ποίημα για τον Διομήδη Κομνηνό;

@Άθλιος: Κι εμένα μ’ άρεσε το “ανώτατες σπουδές”… Όσο για το υλικό στις σελίδες του Σαραντάκου, δεν το συζητώ… Πολύ και εκλεκτό υλικό έχει (ο άτιμος…)

@Padrazo : ευχαριστώ…

@ Σκύλε της Βάλια Κάλντα: μέγας συλλέκτης!
Αλλά ευτυχώς δεν κρύβει όσα συλλέγει σε μπαούλα, αλλά τα μοιράζεται μαζί μας.

@ Κροτ: Σίγουρα θα δούμε πολλά και καλά αφιερώματα στα blog… Χρόνο και όρεξη να έχουμε για να τα διαβάζουμε

@ Αμετανόητε : Έτσι τον περιγράφουν όσοι των γνώρισαν από κοντά : σεμνό και γλυκό.
Σ’ ευχαριστώ για την κατάθεση της προσωπικής σου εμπειρίας για τον Ραβάνη-Ρεντή. Πλουτίζει το ποστ.

@ Αντίγονε: Σνιφ…
(έχει πολύ θέατρο όμως, απ΄όσο είδα στο blog σας)

@regimientocinqo: Και το “ο Μπελογιάννης ζει” και άλλα τραγούδια…
Επίσης πολλά παλιά διαφημιστικά σλόγκαν είναι δικά του (Η θεία Όλγα ξέρει, Θαύμα φαγητό θα γίνει με φυτίνη με φυτίνη)