Βρήκαν κάπου φθηνό αλουμινόχαρτο και αποφάσισαν να κάνουν μια επένδυση…
Όχι οικονομική επένδυση, αλλά κυριολεκτική. Έντυσαν όλα τα αντικείμενα του γραφείου του απόντος συναδέλφου τους με αλουμινόχαρτο. Αλλά όταν λέμε όλα, το εννοούμε.
Το αποτέλεσμα απαστράπτον.
Ο συνάδελφος, μάλλον έξαλλος. Άστραψε και βρόντηξε κι αυτός.

[Ολόκληρη η επιχείρηση εδώ ]
Kάποιοι άλλοι, είχαν εύκαιρο χαρτί περιτυλίγματος. Ε, δεν μπορούσαν να το αφήσουν να πάει χαμένο. Το αξιοποίησαν δεόντως.
Χαμένα θα τα είχε σίγουρα πάντως, ο συνάδερφος τους όταν αντίκρισε αυτή την “συμφωνία σε λευκό” ή άλλως πως “ποιος μπιμπ τα έκανε μπιμπ στο γραφείο μου να τον μπιμπ εδώ και τώρα”
[Σειρά φωτογραφιών εδώ ]
Αν και σεις τώρα, έχετε περισσευούμενο χαρτί υγείας (απ΄αυτά που είχατε προμηθευτεί όταν είχαν κυκλοφορήσει οι φήμες ότι θα γίνει σεισμός… τα θυμάστε; ), ή χαρτί κουζίνας ή φωτοτυπικό χαρτί ή διάφανη μεμβράνη κουζίνας, αφήστε τον εαυτό σας να εκφράσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες και δημιουργήστε ελεύθερα.
Σιγά μην είναι καλύτερος ο Κρίστο από σας!
Σιγά τον καλλιτέχνη!







από κάμερες RUF























23 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
elafini // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:35 μμ
ξερεις τι τέχνη ειναι να τυλίγεις το ακουμινόχαρτο με τόση μαεστρία?εγώ στο τύλιγμα των σάντουιτς και μπερδεύομαι
P
καλημερούδια
νατασσάκι // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:36 μμ
Φαίνεται καλή ιδέα – για αλλαγή της διακόσμησης, και λαμπερή για τα Χριστούγεννα…..
μα λίγο άβολο δεν θα είναι;
elafini // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:38 μμ
σκέψου το χρατς χρατς…ασε που θα θες και γυαλιά ηλίου για την αντανάκλαση..βολικότερο το χαρτί υγείας…και για το κρυολόγημα
(η ώρα της βλακείας Νατασσάκι
)
Allu Fun Marx // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:38 μμ
Ελαφίνι και Νατάσα :
Βάζω το αλουμινόχαρτο,βάλτε το κορμί.
Θέλετε να σας τυλίξω;
Ελάτε να κάνουμε Τέχνη!
elafini // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:41 μμ
μόνο να μη μας ρίξεις σπίρτο (όπως έλεγε κι ένα πασίγνωστον άσμα)
είναι κι εύφλεκτα τα ρημάδια
(θα πουλήσει πάντως
)
elafini // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:41 μμ
νατασσάκι // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:43 μμ
@ ελαφάκι, για τα Χριστούγεννα λέμε!
Τώρα, πόσα χιλιόμετρα θα χρειαστεί για να μας τυλήξει εμάς…
(δεν νομίζω να συμφέρει
)
Καλημέρες
Allu Fun Marx // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:44 μμ
Στην Τέχνη δεν χωράνε αναστολές…
Άσε τα ooops…
elafini // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:45 μμ
οκ…θα γίνω η αλουμινομούσα
νατασσάκι // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:49 μμ
εγώ προτιμώ το χαρτί
Allu Fun Marx // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 12:49 μμ
Είστε και 2 μέτρα γυναίκες…
Αυτό δεν το σκέφτηκα…
Πρέπει να βρούμε σπόνσορες…
Καλημέρα
mamma // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 1:04 μμ
Εμένα πάλι το αλουμινόχαρτο μου θύμισε Barbarella. Πολύ γουστάρω τέτοια πλάκα.
γητευτρια // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 1:15 μμ
Πολύ γουστάρω τέτοιες πλάκες! Η καλύτερή μου και να κάνω και να μου κάνουνε.
)))
Η μόνη πλάκα που σιχαίνομαι και το ‘χω κάνει εξήγα σε παιδιά και μεγάλους είναι τα πασαλείμματα με αλεύρι και κέτσαπ και αυγά και νερό και όλα τα σιχαμερά που κάνανε στα σχολεία τις απόκριες. Ούτε καν το μπουγέλο. Τους το είχα πει και το σέβονταν γιατί είχα βρει το κόλπο. Θα σας αφήσω να κάνετε ότι θέλετε μεταξύ σας, βάρδα μη με πιτσιλίσει έστω νερό.
Ελαφίνι στο αλουμινόχαρτο ! Καλό μου ακούγεται…
Καλημέρα!
Ο ποιητης της πλατειας // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 1:45 μμ
Τι γυφτοι! Μονο τα επιπλα?
Και το πατωμα; οι τοιχοι;
Μισες δουλειες…
elafini // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 2:31 μμ
Γητεύτριά μου τι κάνεις?σε φαντάζομαι να κάθεσαι και να μας χαζεύεις καπνίζοντας με ύφος ντίβας και απαγγέλοντάς μας στιχάκια
)
(καλλιτεχνικό δρώμενο το έκανα…βάζω και τη μουσική
Кроткая // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 2:58 μμ
δουλειά δεν είχε ο διάολος….
Sotiris Koukios // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:08 μμ
καλο σαν ιδέα, αλλά τον προϋπολογισμό για την παιδεία όσο κι αν τον τυλίξουν μόνο απαστράπτων δεν θα είναι :
δες τε εδώ
http://koukios.wordpress.com
Myshkin vs Raskolnikov // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:18 μμ
Μου θύμισε το επεισόδιο όπου ο Mr Bean θέλει να βάψει το σπίτι.
ένας στρατολάτης // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:54 μμ
Βλέπω ότι επαναφέρεις το ερώτημα “Τι είναι Τέχνη;” και επίσης το επίσης ενδιαφέρον “Πόσο δυσδιάκριτα είναι τα όρια Τέχνης και καραγκιοζλικίων αργόσχολων χατζηαβάτηδων;”
Μην πω τώρα τίποτα για τον Νταλί και τους κληρονόμους του.
gerasimos // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:53 μμ
To αλουμινόχαρτο στην ψηστιέρα στον πάγκο της κουζίνας για να πατήσουμε κανα σάντουιτς δεν είναι τέχνη. Είναι για να μη λαδωθεί από τα βούτυρα η ψηστιέρα και χρειάζονται μετά τρίψιμο οι σχάρες. Το αλουμινόχαρτο στην ψηστιέρα όταν αυτή η ψηστιέρα βρίσκεται σε μια αίθουσα στην Tate Modern όπου την πήγε με τα χεράκια της η Τρέισι Έμιν ΕΙΝΑΙ τέχνη και υποψήφια μάλιστα για το βραβείο Turner. Έστω και χωρίς σάντουιτς.
λολιτα // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 10:14 μμ
εγω παντως παθαινω μια σιχασια να το πω αηδια να το πω με το αλουμινοχαρτο αλλα με το αλλο το χαρτι μια χαρα θα μου καθοτανε θα το χρησιμοποιουσα και για πολλες χρησεις αν με νοας…
φιλακια
papaioannou // Νοεμβρίου 22, 2007 στο 10:53 μμ
blue event Σκεπτικοί για την Ευρώπη.
Πόντος και Αριστερά // Νοεμβρίου 24, 2007 στο 3:17 μμ
Διαβάστε σήμερα στην “Καθημερινή”…
…το (αναδημοσιευμένο από τη Radikal) άρθρο του VAHIT TURSUN για τους ελληνόφωνους της Τουρκίας
Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον!!!