Σχόλια στο Η τυραννία των ηλιθίων http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/ Those are my principles. If you don't like them I have others. Sat, 28 Nov 2009 13:42:13 +0000 http://wordpress.com/ hourly 1 Από: Γιώργος http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17951 Γιώργος Sat, 22 Dec 2007 00:19:54 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17951 Τολμω να πω οτι πριν απο τον πολτό, τον σημερινό, υπήρχε πάλι ενας πολτός επικοινωνιακου τύπου καμωμένος όμως περισσότερο απο τις σάρκες και το αιμμα των ανθρώπων παρά απο sms και ανάλογες σύγχρονες διαδικασίες και μεθόδους επικοινωνίας. Αν το καλοσκεφτούμε ισως τελικά δεχτούμε οτι κακην κακως μετα απο την τεχνολογική επικοινωνιακή επανάσταση των τελευταίων δεκαετιών (διαδύκτιο, κινητή τηλεφωνία, ιδιωτική τηλεόραση κλπ) ο άνθρωπος στην Ευρώπη αλλα και στον πλανήτη δε σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόταν. Η αποξένωση για την οποία γίνεται λόγος δεν είναι μεγαλύτερη σήμερα απ ο,τι τα χρόνια του Ναζισμου στη γερμανία, ας πουμε, όπως και η τέχνη δεν προάγεται ή αφανίζεται σήμερα περισσότερο ή λιγότερο απο χθες, απλα αλλάζουν τα μέσα με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να την εκφράσει. Και βέβαια ναι, ειναι αυτονόητο οτι η ύπαρξη των μπλογκς, του διαδυκτίου δημιουργεί νέα σχεδον χαοτικά δεδομένα για τους ερευνητές, κοινωνιολόγους, διαδικτυολόγους, απαισιόδοξους, κινδυνολόγους ή ακόμα και γνήσιους καλλιτέχνες, άσημους μέχρι χθες ανθρώπους που έχουν πια ενα τρόπο να δηλώσουν με (ή χωρίς) τέχνη την πίστη ή την απέχθεια τους στη Δημοκρατία... Μακρυγόρησα... (τώρα, δεν ξέρω αν τα λέω σωστά ή λάθος το σίγουρο είναι οτι τα λέω όπως τα αισθάνομαι) Καλό ξημέρωμα Χρόνια Πολλά Καλές Γιορτες Τολμω να πω οτι πριν απο τον πολτό, τον σημερινό, υπήρχε πάλι ενας πολτός επικοινωνιακου τύπου καμωμένος όμως περισσότερο απο τις σάρκες και το αιμμα των ανθρώπων παρά απο sms και ανάλογες σύγχρονες διαδικασίες και μεθόδους επικοινωνίας. Αν το καλοσκεφτούμε ισως τελικά δεχτούμε οτι κακην κακως μετα απο την τεχνολογική επικοινωνιακή επανάσταση των τελευταίων δεκαετιών (διαδύκτιο, κινητή τηλεφωνία, ιδιωτική τηλεόραση κλπ) ο άνθρωπος στην Ευρώπη αλλα και στον πλανήτη δε σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόταν. Η αποξένωση για την οποία γίνεται λόγος δεν είναι μεγαλύτερη σήμερα απ ο,τι τα χρόνια του Ναζισμου στη γερμανία, ας πουμε, όπως και η τέχνη δεν προάγεται ή αφανίζεται σήμερα περισσότερο ή λιγότερο απο χθες, απλα αλλάζουν τα μέσα με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να την εκφράσει. Και βέβαια ναι, ειναι αυτονόητο οτι η ύπαρξη των μπλογκς, του διαδυκτίου δημιουργεί νέα σχεδον χαοτικά δεδομένα για τους ερευνητές, κοινωνιολόγους, διαδικτυολόγους, απαισιόδοξους, κινδυνολόγους ή ακόμα και γνήσιους καλλιτέχνες, άσημους μέχρι χθες ανθρώπους που έχουν πια ενα τρόπο να δηλώσουν με (ή χωρίς) τέχνη την πίστη ή την απέχθεια τους στη Δημοκρατία…
Μακρυγόρησα…
(τώρα, δεν ξέρω αν τα λέω σωστά ή λάθος το σίγουρο είναι οτι τα λέω όπως τα αισθάνομαι)
Καλό ξημέρωμα
Χρόνια Πολλά
Καλές Γιορτες

]]> Από: omadeon http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17510 omadeon Sun, 09 Dec 2007 23:53:26 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17510 Με την εξαίρεση της άμεσης (πρόσωπο - με - πρόσωπο) επικοινωνίας, όλες οι άλλες μορφές έκφρασης και όλα τα άλλα μέσα μπορούν να αποτελέσουν απλά υποσύνολα του ιστολογείν. Το blog είναι αυτόνομο ΥπερΚείμενο. Ένα ιστολόγιο δεν μπορεί να είναι παραγωγός πολτού, παρά μόνο αν προσπαθήσει να γίνει έτσι. Εξ ορισμού είναι μέσο ολικής προσωπικής έκφρασης, άρα _αντίδοτο_ της πολτοποίησης. Από κει και πέρα, ο καθένας αξιοποιεί το δικό του μπλογκ σαν όργανο έκφρασης (πολλαπλών μορφών), που δεν περιορίζεται από τίποτα, τουλάχιστον θεωρητικά. Στα ιστολόγια δεν υπάρχει "δικτατορία της αγοράς". Υπάρχει όμως δυνατότητα για μια (έμμεση) "δικτατορία μετριότητας", από τη στιγμή που το επιτρέψουν οι ιστολόγοι, αν π.χ. θεωρήσουν τις μετρήσεις hits σαν ύψιστο κριτήριο ποιότητας (πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει) και αν αναπαράγουν με αυτό τον τρόπο τις δομές της ευρύτερης κοινωνίας, του "πολτού" των παλιών μέσων. Μερικοί ασχολούνται με τα έργα των άλλων, και καλά κάνουν. Άλλοι με τα δικά τους, πράγμα δυσκολότερο. Το μόνο που τους περιορίζει (λόγω γλώσσας κυρίως) είναι ο τοπικισμός, η υποκουλτούρα (π.χ.) του παρεϊστικου κουτσομπολιού που θανατώνει την καλλιτεχνική δημιουργικότητα, μετατρέποντας έναν πενταψήφιο αριθμό ιστολογίων σε απλούς δορυφόρους μιας κεντρικής ομάδας από αντιμαχόμενες παρέες, συμμαχίες, κλίκες, κ.ο.κ. (τριψήφιο νούμερο αντί για πενταψήφιο). Αυτή η γκετοποίηση πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία, εν ανάγκη μέσω αλλαγής γλώσσας (στα αγγλικά). Με την εξαίρεση της άμεσης (πρόσωπο – με – πρόσωπο) επικοινωνίας, όλες οι άλλες μορφές έκφρασης και όλα τα άλλα μέσα μπορούν να αποτελέσουν απλά υποσύνολα του ιστολογείν.
Το blog είναι αυτόνομο ΥπερΚείμενο.
Ένα ιστολόγιο δεν μπορεί να είναι παραγωγός πολτού, παρά μόνο αν προσπαθήσει να γίνει έτσι. Εξ ορισμού είναι μέσο ολικής προσωπικής έκφρασης, άρα _αντίδοτο_ της πολτοποίησης.

Από κει και πέρα, ο καθένας αξιοποιεί το δικό του μπλογκ σαν όργανο έκφρασης (πολλαπλών μορφών), που δεν περιορίζεται από τίποτα, τουλάχιστον θεωρητικά.

Στα ιστολόγια δεν υπάρχει “δικτατορία της αγοράς”. Υπάρχει όμως δυνατότητα για μια (έμμεση) “δικτατορία μετριότητας”, από τη στιγμή που το επιτρέψουν οι ιστολόγοι, αν π.χ. θεωρήσουν τις μετρήσεις hits σαν ύψιστο κριτήριο ποιότητας (πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει) και αν αναπαράγουν με αυτό τον τρόπο τις δομές της ευρύτερης κοινωνίας, του “πολτού” των παλιών μέσων.

Μερικοί ασχολούνται με τα έργα των άλλων, και καλά κάνουν. Άλλοι με τα δικά τους, πράγμα δυσκολότερο. Το μόνο που τους
περιορίζει (λόγω γλώσσας κυρίως) είναι ο τοπικισμός, η υποκουλτούρα (π.χ.) του παρεϊστικου κουτσομπολιού που θανατώνει την καλλιτεχνική δημιουργικότητα, μετατρέποντας έναν πενταψήφιο αριθμό ιστολογίων σε απλούς δορυφόρους μιας κεντρικής ομάδας από αντιμαχόμενες παρέες, συμμαχίες, κλίκες, κ.ο.κ. (τριψήφιο νούμερο αντί για πενταψήφιο). Αυτή η γκετοποίηση πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία, εν ανάγκη μέσω αλλαγής γλώσσας (στα αγγλικά).

]]> Από: Kitsch! Kitsch! Kitsch! « Crazy Cows http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17496 Kitsch! Kitsch! Kitsch! « Crazy Cows Sun, 09 Dec 2007 16:24:04 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17496 [...] ο Allu Fun Marx ανέβασε ένα άρθρο του κυρίου Μπακαουνάκη ο οποίος αναφερόταν στην καλλιτεχνική παραγωγή στην [...] [...] ο Allu Fun Marx ανέβασε ένα άρθρο του κυρίου Μπακαουνάκη ο οποίος αναφερόταν στην καλλιτεχνική παραγωγή στην [...]

]]> Από: Γιώργος Χ http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17486 Γιώργος Χ Sat, 08 Dec 2007 21:52:30 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17486 η ισοπέδωση προς τα κάτω είναι ο εθνικός κορμός, μα τι λες τώρα :-) Ζούμε στην εποχή που προβάλλεται η χαζομάρα, πρέπει να κρύβεις το ταλέντο σου γιατί χαλάς την πιάτσα η ισοπέδωση προς τα κάτω είναι ο εθνικός κορμός, μα τι λες τώρα :-)
Ζούμε στην εποχή που προβάλλεται η χαζομάρα, πρέπει να κρύβεις το ταλέντο σου γιατί χαλάς την πιάτσα

]]> Από: silia http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17478 silia Fri, 07 Dec 2007 16:38:49 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17478 Με .... πρόλαβες . ------------------------- Όσο για το : "«Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα.» , έχω να πω , πως πρέπει στην αρχή της πρότασης να μπει η λέξη "Πραγματικοί" (ιδίως αν μιλάμε για πολιτικούς ή επιστήμονες . Όχι τίποτε άλλο δηλαδή , αλλά να .... καταλαβαινόμαστε . Γιατί στην εποχή μας , που ισοπεδώθηκαν τα πάντα , ισοπεδώθηκαν και οι λέξεις : "επιστήμονας" , "πολιτικός" , "ποιητής" , "αθλητής" .... και "καλλιτέχνης" ..... και χρησιμοποιούνται άκριτα και αφρόντιστα και επιπόλαια και .... μας ακούνε και τα μικρά παιδιά και .... το κακό , χειροτερεύει . Με …. πρόλαβες .
————————-
Όσο για το : “«Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα.» , έχω να πω , πως πρέπει στην αρχή της πρότασης να μπει η λέξη “Πραγματικοί” (ιδίως αν μιλάμε για πολιτικούς ή επιστήμονες . Όχι τίποτε άλλο δηλαδή , αλλά να …. καταλαβαινόμαστε . Γιατί στην εποχή μας , που ισοπεδώθηκαν τα πάντα , ισοπεδώθηκαν και οι λέξεις : “επιστήμονας” , “πολιτικός” , “ποιητής” , “αθλητής” …. και “καλλιτέχνης” ….. και χρησιμοποιούνται άκριτα και αφρόντιστα και επιπόλαια και …. μας ακούνε και τα μικρά παιδιά και …. το κακό , χειροτερεύει .

]]> Από: Allu Fun Marx http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17466 Allu Fun Marx Fri, 07 Dec 2007 08:25:23 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17466 Tελικά, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του Ν.Μ, βρήκα ότι στηρίζεται πάνω σε μια κοινοτοπία. Μιλάει για τους αληθινούς καλλιτέχνης και γράφει: «Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα.» Μα αυτό ισχύει για κάθε κλάδο και όχι μόνο για τους καλλιτέχνες. Αντικαταστήστε τη λέξη Καλλιτέχνες με τις λέξεις Συγγραφείς, Ποιητές, Επιστήμονες, Πολιτικοί, Αθλητές ή Εφευρέτες. Θα δείτε ότι ισχύει το ίδιο. Παντού, για να ξεκινήσεις χρειάζεται η ύπαρξη ενός σχετικού ταλέντου, και για να ξεχωρίσεις πολύ δουλειά και αφοσίωση. Tελικά, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του Ν.Μ, βρήκα ότι στηρίζεται πάνω σε μια κοινοτοπία.
Μιλάει για τους αληθινούς καλλιτέχνης και γράφει:
«Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα.»
Μα αυτό ισχύει για κάθε κλάδο και όχι μόνο για τους καλλιτέχνες. Αντικαταστήστε τη λέξη Καλλιτέχνες με τις λέξεις Συγγραφείς, Ποιητές, Επιστήμονες, Πολιτικοί, Αθλητές ή Εφευρέτες. Θα δείτε ότι ισχύει το ίδιο. Παντού, για να ξεκινήσεις χρειάζεται η ύπαρξη ενός σχετικού ταλέντου, και για να ξεχωρίσεις πολύ δουλειά και αφοσίωση.

]]> Από: harisheiz http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17462 harisheiz Fri, 07 Dec 2007 01:56:54 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17462 Το μέσο έχει απεριόριστες δυνατότηες και είναι σε θέση να επαναπροσδιορίσει, ή καλυτερα να διευρύνει, τον ορισμό του έργου τέχνης αναδυκνείοντας την ίδια την διαδικασία παραγωγής ή την συμμετοχική παραγωγή ώς καθαυτό έργο. Άλλωστε εν πολλοίς η ιστορία της τέχνης είναι πιασμένη χέρι χέρι με την ιστορία του ορισμού της όσο και με αυτήν της εξέλιξης των μέσων παραγωγής της. Αναντίρητα η καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα δεν διεκδικεί δάφνες και προφανώς η τέχνη αφορά αποκλειστικά την ελίτ όπως ακριβώς την ορίζει ο κύριος Μπακαουνάκης! Οι υπόλοιποι εκτός από σπάνιες περιπτώσεις συνήθως αρκούνται στην μαζική αναπαραγωγή αρχετύπων "τέχνης", κοινώς κάνουν αυτό που έμαθαν ως τέχνη ή έχουν δει να γίνεται από άλλους γεγονός που δεν είναι ικανό να παράξει μια νέα avant garde, πράγμα απαραίτητο. Στο "κήνσορες και θεράποντες" ο Umberto Eco κάνει μια πολύ καλή ανάλυση των διαφορετικών επιπέδων της τέχνης (μιλά για τρία, υψηλό, μεσαίο και χαμηλό) και σε σημαντικό βαθμό υπερασπίζεται την μαζική κουλτούρα (χαμηλό) όσο της πρέπει ώστε να καταδείξει ότι και αυτή είναι απαραίτητη από την άλλη όμως η καινοτομία προυποθέτει μια avant garde. Δυστυχώς από τον ψηφιακό κόσμο αυτή μοιάζει ακόμα να απουσιάζει σε σημαντικό βαθμό (τουλάχιστον στην Ελλάδα) καθώς το μέσο και οι δυνατότητες του δεν αξιοποιούνται από τους χρήστες του σαν αυτό να ήταν ένα νοητικό μέσο ή ένα παραγωγικό εργαλείο που ανασυντάσσει την λογική με την οποία γράφουμε ή σκεφτόμαστε για να γράψουμε και ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει δεν γίνεται συνειδητά με στόχο την παραγωγή ενός εικαστικού ή λογοτεχνικού αποτελέσματος. Νομίζω πάντως ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο. Το μέσο έχει απεριόριστες δυνατότηες και είναι σε θέση να επαναπροσδιορίσει, ή καλυτερα να διευρύνει, τον ορισμό του έργου τέχνης αναδυκνείοντας την ίδια την διαδικασία παραγωγής ή την συμμετοχική παραγωγή ώς καθαυτό έργο. Άλλωστε εν πολλοίς η ιστορία της τέχνης είναι πιασμένη χέρι χέρι με την ιστορία του ορισμού της όσο και με αυτήν της εξέλιξης των μέσων παραγωγής της. Αναντίρητα η καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα δεν διεκδικεί δάφνες και προφανώς η τέχνη αφορά αποκλειστικά την ελίτ όπως ακριβώς την ορίζει ο κύριος Μπακαουνάκης! Οι υπόλοιποι εκτός από σπάνιες περιπτώσεις συνήθως αρκούνται στην μαζική αναπαραγωγή αρχετύπων “τέχνης”, κοινώς κάνουν αυτό που έμαθαν ως τέχνη ή έχουν δει να γίνεται από άλλους γεγονός που δεν είναι ικανό να παράξει μια νέα avant garde, πράγμα απαραίτητο. Στο “κήνσορες και θεράποντες” ο Umberto Eco κάνει μια πολύ καλή ανάλυση των διαφορετικών επιπέδων της τέχνης (μιλά για τρία, υψηλό, μεσαίο και χαμηλό) και σε σημαντικό βαθμό υπερασπίζεται την μαζική κουλτούρα (χαμηλό) όσο της πρέπει ώστε να καταδείξει ότι και αυτή είναι απαραίτητη από την άλλη όμως η καινοτομία προυποθέτει μια avant garde. Δυστυχώς από τον ψηφιακό κόσμο αυτή μοιάζει ακόμα να απουσιάζει σε σημαντικό βαθμό (τουλάχιστον στην Ελλάδα) καθώς το μέσο και οι δυνατότητες του δεν αξιοποιούνται από τους χρήστες του σαν αυτό να ήταν ένα νοητικό μέσο ή ένα παραγωγικό εργαλείο που ανασυντάσσει την λογική με την οποία γράφουμε ή σκεφτόμαστε για να γράψουμε και ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει δεν γίνεται συνειδητά με στόχο την παραγωγή ενός εικαστικού ή λογοτεχνικού αποτελέσματος. Νομίζω πάντως ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο.

]]> Από: ritsmas http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17461 ritsmas Thu, 06 Dec 2007 21:14:44 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17461 Εγω το βρίσκω πολύ απαισιόδοξο άρθρο και μηδενιστικό. Δεν πίστευω ότι ειναι έτσι η πορεία των πραγματων. Υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και μοχθούν για την τέχνη, άνθρωποι που νοιάζονται παρ ότι λίγα καταλαβαίνουν και άνθρωποι που αδιαφορούν παντελώς και προτιμουν Ρέμο και sms κλπ. Το ίδιο θα πω για τη δημοκρατία. Οσα συμβαίνουν - τα αδιαφορα, τα πηξε τα δείξε - εχουν να κανουν γιατί βολευτήκαμε και καθήσαμε πάνω στις δάφνες μας. Το σπιτάκι μας, το αυτοκινητάκι μας, τα παιδάκια μας, τα σκατάκια μας , τα σκυλάκια μας...... Ομως, αν κάτι δεν παει καλά στο εγω μας και στον φοβερό ναρκισσισμό μας , την επανάσταση θα την βγαλουμε από το μανίκι με θεαματικές κινήσεις. Αυτό πιστευω εγω που ζω στην πολη, στους πολλούς, στους διαφορετικούς και αφουγκραζομαι τις αναπνοές τους. φιλω χαιρετω ριτς Εγω το βρίσκω πολύ απαισιόδοξο άρθρο και μηδενιστικό. Δεν πίστευω ότι ειναι έτσι η πορεία των πραγματων. Υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και μοχθούν για την τέχνη, άνθρωποι που νοιάζονται παρ ότι λίγα καταλαβαίνουν και άνθρωποι που αδιαφορούν παντελώς και προτιμουν Ρέμο και sms κλπ.
Το ίδιο θα πω για τη δημοκρατία. Οσα συμβαίνουν – τα αδιαφορα, τα πηξε τα δείξε – εχουν να κανουν γιατί βολευτήκαμε και καθήσαμε πάνω στις δάφνες μας. Το σπιτάκι μας, το αυτοκινητάκι μας, τα παιδάκια μας, τα σκατάκια μας , τα σκυλάκια μας…… Ομως, αν κάτι δεν παει καλά στο εγω μας και στον φοβερό ναρκισσισμό μας , την επανάσταση θα την βγαλουμε από το μανίκι με θεαματικές κινήσεις.
Αυτό πιστευω εγω που ζω στην πολη, στους πολλούς, στους διαφορετικούς και αφουγκραζομαι τις αναπνοές τους.
φιλω
χαιρετω
ριτς

]]> Από: άμμος http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17460 άμμος Thu, 06 Dec 2007 19:29:52 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17460 Νομίζω πως ένα κρίσιμο σημείο που διαφεύγει από το άρθρο είναι ακριβώς ότι ο δημόσιος διάλογος και η παρουσίαση της όποιας δημιουργικότητάς σου δεν έχει εγγυημένα αποτελέσματα, αλλά είναι προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε εξέλιξη. Μετά από την εμπειρία ενός χρόνου στη μπλογκόσφαιρα, γράφοντας στην αρχή μόνο λογοτεχνία και μετά ό,τι μου κατέβαινε, αλλά και σχολιάζοντας αρκετά, νιώθω πραγματικά ότι προχώρησα σε μια σειρά από θέματα, επειδή ακριβώς έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει συστηματικά σε κάποιους τομείς. Καμιά φορά μάλιστα ξεχνάμε ότι όσοι αυτοεκφραζόμαστε μέσω της γραφής μέχρι την έλευση του ίντερνετ δεν είχαμε πραγματικά κανένα άμεσο τρόπο να βρούμε ένα μεγαλύτερο κοινό και να συνομιλήσουμε μαζί του. Νομίζω πως ένα κρίσιμο σημείο που διαφεύγει από το άρθρο είναι ακριβώς ότι ο δημόσιος διάλογος και η παρουσίαση της όποιας δημιουργικότητάς σου δεν έχει εγγυημένα αποτελέσματα, αλλά είναι προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε εξέλιξη.
Μετά από την εμπειρία ενός χρόνου στη μπλογκόσφαιρα, γράφοντας στην αρχή μόνο λογοτεχνία και μετά ό,τι μου κατέβαινε, αλλά και σχολιάζοντας αρκετά, νιώθω πραγματικά ότι προχώρησα σε μια σειρά από θέματα, επειδή ακριβώς έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει συστηματικά σε κάποιους τομείς. Καμιά φορά μάλιστα ξεχνάμε ότι όσοι αυτοεκφραζόμαστε μέσω της γραφής μέχρι την έλευση του ίντερνετ δεν είχαμε πραγματικά κανένα άμεσο τρόπο να βρούμε ένα μεγαλύτερο κοινό και να συνομιλήσουμε μαζί του.

]]> Από: Кроткая http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17459 Кроткая Thu, 06 Dec 2007 18:46:09 +0000 http://afmarx.wordpress.com/2007/12/06/mpakounakis/#comment-17459 συμφωνώ με το κείμενο, ιδιαίτερα σε όσα λέει περί δημοκρατίας, ως πολιτικού θεσμικού συστήματος. έχω να κάνω δύο σχόλια. Αντιλαμβάνομαι αλλιώς την δημοκρατικοποίηση στην τέχνη. Την αντιλαμβάνομαι ως την προσπάθεια από δημιουργούς και αποδέκτες να πλησιάσουν οι μεν τους δε, χωρίς προκατάλειψη και με θετική διάθεση. Αυτό απαιτεί προσπάθεια και ενασχόληση και από τα δύο μέρη. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα αντιλαμβανόμουν την δημοκρατικοποίηση της τέχνης ως "δημιουργία σούπερ μάρκετ", ως αυτό που είναι πχ η Γιουροβίζιον. Το δεύτερο σχόλιο έχει να κάνει με την παρατήρησή σου για τα μπλογκς. Καλώς ή κακώς και σε αυτά αναδεικνύονται και καθρεφτίζονται κάποια στοιχεία της κοινωνίας. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Αν η κοινωνία είναι παθογενής και νοσεί, τέτοιο θα είναι και το πολίτευμά της, και η επικοινωνία της και τα ΜΜΕ της και η τέχνη της... και τα μπλογκς της. Δες πχ την "αναγνωσιμότητα" μπλογκς που ασχολούνται με κουτσομπολιά. Και δες σε πόσο μικρό κοινό απευθύνονται τόσα ουσιαστικά και σημαντικά μπλογκς. Γιατί δυστυχώς, υπάρχει η κυριαρχία του μάρκετινγκ, που συνοδευόμενη από μια πλημμελή παιδεία, επιτρέπει να επιπλέουν οι φελοί και να βουλιάζουν όσα έχουν "ειδικό βαρος". Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα χρήσης -που σαφώς είναι και ορθώς επισημάνθηκε ήδη, αυτό είναι το α και το ω. Αν όμως πάμε το συλλογισμό μας πιο πέρα, θα δούμε πως ο τρόπος χρήσης, εξαρτάται από την "ποιότητα" και τα χαρίσματα του χρήστη. Αν διαβάζεις espresso, τέτοια "τέχνη" θα επιλέξεις, τέτοια μπλογκς θα διαβάσεις και τετοια κείμενα θα παράξεις. Αν ασχολείσαι με την λογοτεχνία και την φιλοσοφία, αντίστοιχες θα είναι οι επιλογές σου στην ζωή και ο τρόπος χρήσης του δικτύου, της τηλεόρασης κλπ. Common sense. Σωστά αναφέρει ο κ. Σαραντάκος ότι χρειάζεται πολύς χρόνος και ενασχόληση. Και δεν υπάρχουν πάντα διαθέσιμα αυτά. Όμως, για όλα τα πράγματα στην ζωή, αν θέλουμε να πάμε σε βάθος και να βρούμε την ουσία, πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο και κόπο. Το αν θα επιλέξουμε να αφιερώσουμε το χρόνο και τον κόπο προς αυτόν ή κάποιον άλλο στόχο, είναι σαφώς και κατηγορηματικά θέμα παιδείας -ευρύτερης εννοώ, όχι θέμα πτυχίων. Συγγνώμη για την φλυαρία. συμφωνώ με το κείμενο, ιδιαίτερα σε όσα λέει περί δημοκρατίας, ως πολιτικού θεσμικού συστήματος.

έχω να κάνω δύο σχόλια. Αντιλαμβάνομαι αλλιώς την δημοκρατικοποίηση στην τέχνη. Την αντιλαμβάνομαι ως την προσπάθεια από δημιουργούς και αποδέκτες να πλησιάσουν οι μεν τους δε, χωρίς προκατάλειψη και με θετική διάθεση. Αυτό απαιτεί προσπάθεια και ενασχόληση και από τα δύο μέρη. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα αντιλαμβανόμουν την δημοκρατικοποίηση της τέχνης ως “δημιουργία σούπερ μάρκετ”, ως αυτό που είναι πχ η Γιουροβίζιον.

Το δεύτερο σχόλιο έχει να κάνει με την παρατήρησή σου για τα μπλογκς. Καλώς ή κακώς και σε αυτά αναδεικνύονται και καθρεφτίζονται κάποια στοιχεία της κοινωνίας. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Αν η κοινωνία είναι παθογενής και νοσεί, τέτοιο θα είναι και το πολίτευμά της, και η επικοινωνία της και τα ΜΜΕ της και η τέχνη της… και τα μπλογκς της. Δες πχ την “αναγνωσιμότητα” μπλογκς που ασχολούνται με κουτσομπολιά. Και δες σε πόσο μικρό κοινό απευθύνονται τόσα ουσιαστικά και σημαντικά μπλογκς. Γιατί δυστυχώς, υπάρχει η κυριαρχία του μάρκετινγκ, που συνοδευόμενη από μια πλημμελή παιδεία, επιτρέπει να επιπλέουν οι φελοί και να βουλιάζουν όσα έχουν “ειδικό βαρος”.
Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα χρήσης -που σαφώς είναι και ορθώς επισημάνθηκε ήδη, αυτό είναι το α και το ω. Αν όμως πάμε το συλλογισμό μας πιο πέρα, θα δούμε πως ο τρόπος χρήσης, εξαρτάται από την “ποιότητα” και τα χαρίσματα του χρήστη.
Αν διαβάζεις espresso, τέτοια “τέχνη” θα επιλέξεις, τέτοια μπλογκς θα διαβάσεις και τετοια κείμενα θα παράξεις.
Αν ασχολείσαι με την λογοτεχνία και την φιλοσοφία, αντίστοιχες θα είναι οι επιλογές σου στην ζωή και ο τρόπος χρήσης του δικτύου, της τηλεόρασης κλπ.

Common sense.

Σωστά αναφέρει ο κ. Σαραντάκος ότι χρειάζεται πολύς χρόνος και ενασχόληση. Και δεν υπάρχουν πάντα διαθέσιμα αυτά. Όμως, για όλα τα πράγματα στην ζωή, αν θέλουμε να πάμε σε βάθος και να βρούμε την ουσία, πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο και κόπο. Το αν θα επιλέξουμε να αφιερώσουμε το χρόνο και τον κόπο προς αυτόν ή κάποιον άλλο στόχο, είναι σαφώς και κατηγορηματικά θέμα παιδείας -ευρύτερης εννοώ, όχι θέμα πτυχίων.

Συγγνώμη για την φλυαρία.

]]>