I Am Palestinian

Ο καταματωμένος αφροαμερικάνος -νέγρο τον λέγανε τότε-
μπροστά στην αγχόνη της Κου Κλουξ Κλάν,

η μαύρη νοτιοαφρικανή, μπροστά στον λευκό αστυνομικό , φύλακα του απαρχάιντ,

ο Θιβετιανός μοναχός , καθώς σπρώχνεται δέσμιος από τον Κινέζο δυνάστη του,

η ινδιάνα, που, πισώπλατα χτυπημένη, σπαράζει στο χώμα καθώς οι άνδρες του ιππικού καίνε τον καταυλισμό της,

το μικρό εβραιόπουλο με το κίτρινο αστέρι στο πέτο, αποκλεισμένο στο γκέτο της Βαρσοβίας,

η ξυπόλυτη ινδιάνα Τσιάπας που οργισμένη σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της για να κοιτάξει καταπρόσωπο τον πάνοπλο κυβερνητικό στρατιώτη,

και ο πεσμένος στις λάσπες αιχμάλωτος βιετναμέζος πολίτης, καθώς η μπότα του ραμποειδούς αμερικάνου του συνθλιβει το πρόσωπο,

όλοι αυτοί, οι καταπιεσμένοι της σύγχρονης παγκόσμιας Iστορίας, με μια φωνή που τους δίνει το πενάκι του βραζιλιάνου καρτουνίστα Carlos Latuff, φωνάζουν στους δυνάστες τους: Είμαι Παλαιστίνιος…