Kακόμοιροι οι Ρωμιοί, που λησμονάνε
τα χάλια της βουλής.Όντας σφαλίσει
η κάλπη και το σούρουπο ακλουθήσει
να τους κλαις, ο νικητής όποιος και νάναι!
Κάθε τόσο οι Ρωμιοί κινούν και πάνε
στις εκλογές να βρουν σωτήρια λύση.
Σαν βούρκος, η ζωή τους θα μαυρίσει,
αν στάξει απ΄την τιβί, ό,τι κοιτάνε.
Και χάφτουν υποσχέσεις και κοιμούνται,
προσμένοντας μια θέση στο δημόσιο,
μόνιμοι να γενούν και να βαριούνται.
Δεν έχουν ιερό, δεν έχουν όσιο…
Τέσσερα χρόνια καθημερνά τους βρίζουν,
μα παν μια Κυριακή και τους ψηφίζουν.
(Παρα-ποιώντας την “Λήθη” του Λορέντζου Μαβίλη)
από κάμερες RUF
19 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
νατασσάκι // Μαρτίου 3, 2008 στο 10:24 πμ
(δεν λέω κουβέντα, έχω δηλώσει εδώ και καιρό φανατική της παρα-ποίησης… τα σχόλια επί του θέματος, περιττά!)
(το κατάφερες εξαιρετικά καλά το σονέτο, όμως!!!!)
Καλημέρα.
Ο Ποιητης της Πλατειας // Μαρτίου 3, 2008 στο 10:32 πμ
Pio teriasto poihma den mporouses na breis
kalimera
Νίκος Σαραντάκος // Μαρτίου 3, 2008 στο 10:54 πμ
Πολύ καλό! Εξαιρετικά πολύ καλό, και να ξέρεις ότι θα σου το κλέψω κάποτε, να το βάλω πλάι σε αυτό:
http://www.sarantakos.com/liter/axtos/lithi.html
Allu Fun Marx // Μαρτίου 3, 2008 στο 11:09 πμ
@ Νατάσα: Μη λες κουβέντα…
Γράψτην μόνο…
Ευχαριστώ.
@ Ποιητή της Πλατείας: κι εγώ πιστεύω ότι είναι ταιριαστό με την περίπτωση…
@Ν. Σαραντάκο: Να το κλέψεις …
Μεγάλη μου τιμή να μπει δίπλα στην παρωδία του που έγραψε ο παππούς σου πριν 67 χρόνια
Swell // Μαρτίου 3, 2008 στο 11:47 πμ
Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε σκόρπιοι γαμώτο…
gatti // Μαρτίου 3, 2008 στο 11:52 πμ
Εξαιρετικό και επίκαιρο…
Καλημέρα
gerasimos // Μαρτίου 3, 2008 στο 12:08 μμ
Αναρωτιέμαι πως, μέσα σε καμιά σαρανταριά χρόνια, φτάσαμε από εκεί που η Γεωργία Βασιλειάδου αναζητώντας γαμπρούς στην πλαζ απέρριπτε μετά βδελυγμίας τον δημόσιο υπάλληλο, στο να ρωτάμε μικρά παιδιά τι θα ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν και να απαντούν ‘δημόσιοι υπάλληλοι’ (διότι κάπως έτσι καταντήσαμε);
Кроткая // Μαρτίου 3, 2008 στο 1:42 μμ
πωπω, ήθελα να σου πω διάφορα διθυραμβικά για την “παραχάραξη”, αλλά μετά διάβασα το σχόλιο του γεράσιμου και φρίκαρα…
pavlos // Μαρτίου 3, 2008 στο 2:33 μμ
Kαι που να διαβάσεις και Σουρή, να δεις πόσο επίκαιρος είναι κι αυτός.
oistros // Μαρτίου 3, 2008 στο 2:40 μμ
O Pavlow me prolave. Souri!!! H ti diki toy Kafka poy moy thimisan entona ta tektainomena
VITA MI BAROUAK // Μαρτίου 3, 2008 στο 3:00 μμ
Το πιο σχιζοφρενικό απ όλα είναι ότι
οι περισσότεροι από αυτούς που χειροκροτούν τις ιδιωτικοποιήσεις,
«παίρνουν πίπες» για να μπούνε στο δημόσιο…
Όσο για τις εκλογές… Εφόσον κάθε πρακτική «πολιτικής αλλαγής» που έχει λάβει χώρα έως σήμερα, δεν έχει φέρει τα ζητούμενα αποτελέσματα, πχ Ρώσικη Επανάσταση ή αλλαγή του 81 (χωρίς φυσικά τα μεγέθη να είναι συγκρίσιμα) πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στο νέο και τους πειραματισμούς…
Κανείς δεν έχει το μαγικό ραβδί του σίγουρου δρόμου… η ιστορία το έχει αποδείξει
ΥΓ. Ο άνθρωπος «τρώει» για να «δημιουργεί»…
Ηλίθι-οι « Ο ΑΣΤΑΚΟΣ ΣΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΟ // Μαρτίου 3, 2008 στο 7:31 μμ
[...] Η συνέχεια [...]
αλέξανδρος ανδρουλάκης // Μαρτίου 3, 2008 στο 8:36 μμ
Δεν αντέχω στον πειρασμό να μη διασκευάσω κι εγώ κάτι , γιατί με το που διάβασα το δικό σου μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό.
Είναι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι του Κ. Καρυωτάκη.
Ζητώ συγγνώμη απο το πνεύμα του ποιητή και απο τους φανατικούς οπαδούς του (ανήκω σ΄αυτούς) και παραθέτω:
Οι πολίτες όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στην πολιτεία
(Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι τα κομματικά γραφεία
κι οι υποσχέσεις, που τους ανανεώνουν.)
Κάθονται στους καναπέδες, φασκελώνουν
ανοιχτές τηλεοράσεις, για σοβαρήν αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλοκαφρίλα
έχομεν την τιμήν» τους διαβεβαιώνουν.
Και μονάχα η μιζέρια τους απομένει,
όταν περιχαρείς ψηφίζουν
σε γκάλοπ κι εκλογές, σαν κουρντισμένοι
Παίρνουν μπόνους κι εορτοδάνεια οι καημένοι
σκέπτονται την κατάντια τους και βρίζουν
μα ‘αλλο τ’ιποτα δεν κάνουν οι …νοι
(στο …νοι , μπορεί ο καθένας να βάλει ότι λέξη θέλει που τελειώνει σε -νοι.)
Allu Fun Marx // Μαρτίου 3, 2008 στο 11:21 μμ
@ Swell: Οργανωθείτε…Οργανωθείτε
@ Gatti: χαιρετίζω την συντρόφισσα, της αντίπερα (πράσινης) όχθης
@ Γεράσιμοι: Συνειρμός Finos Film…
@ Κροτ : Αυτά κάνει ο Γεράσιμος, και μου στερεί τα διθυραμβικά που θα μου έγραφες…
Την ατυχία μου μέσα…
@ Παύλο: Κρίμα που δεν υπάρχει ένας σύγχρονος Σουρής να περιγράψει τον σημερινό Ρωμιό…
@ Οίστρος: τι έπαθαν τα ελληνικά σου;
Aπεργούν;
@ Vita Mi: Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο κόσμος έχει την διάθεση να δοκιμάσει καινούργιες καταστάσεις… Αρκεί η διάθεση αυτή να εκφραστεί και στις επόμενες εκλογές και να μη μείνει στην πρόθεση ψήφου .
@ Αλέξ. Ανδρουλάκη: Αυτή η πόλη δεν χωράει 2 παρα-ποιητές.
Θέλεις να σε καλέσω σε μονομαχία;
(Πολύ καλό το παραποίημά σου. Εγώ στη θέση της λέξης που λείπει, βάζω την λέξη “χεσμένοι”)
aerosol // Μαρτίου 4, 2008 στο 1:45 πμ
Εξαιρετικό!
petefris // Μαρτίου 4, 2008 στο 8:12 πμ
Εύγε!
Allu Fun Marx // Μαρτίου 4, 2008 στο 10:43 πμ
@Aerosol & Petefris:
Σας μερσώ … εντελώς.
αλέξανδρος ανδρουλάκης // Μαρτίου 4, 2008 στο 1:01 μμ
Πράγματι αυτή η πόλη (είναι και μικρή) δεν χωράει δύο παραποιητές.
Ευτυχώς που δεν μένεις στο Ρέθυμνο.
Ο Καραμανλής δεν με απογοήτευσε ποτέ… « Allu Fun Marx: Βόλτες στην Blogoslovakia // Σεπτεμβρίου 12, 2008 στο 12:24 πμ
[...] ποτέ δεν με γοήτευσε. Οι κατάρες μου είναι για τους Ηλήθι-ους. Πού όπως λέει ο [...]