Mια αλλιώτικη dream team

Η 17χρονη δρομέας Gadir Garouf είναι μια από της μεγάλες αθλητικές ελπίδες της Παλαιστινιακής ολυμπιακής ομάδας για τους αγώνες του Πεκίνου. Προπονείται φορώντας τα φθαρμένα πάνινα σνίκερς της, αφού τα οικονομικά της δεν της επιτρέπουν να αγοράσει ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για αθλητές δρόμων. Πριν 3 χρόνια, με την οικονομική συνεισφορά του προπονητή της Yusuf Hamed η αθλήτρια κατάφερε να αγοράσει ένα τέτοιο ζευγάρι παπούτσια, αλλά τα φυλάει σαν θησαυρό κλειδωμένα στο ντουλάπι της, μέχρι την μεγάλη στιγμή των αγώνων στο Πεκίνο.
“Μπορώ να δω ακόμα και μετάλλιο” ψιθυρίζει η Gadir Garouf. “Ξέρω ότι είναι αδύνατο, αλλά μπορώ να ονειρεύομαι. Δεν μπορώ;”
Ναι, η Gadir Garouf είναι μέλος μιας ομάδας που δικαιούται να φέρει τον τίτλο “dream team”, αφού αποτελείται από αθλητές που κάνουν όνειρα.Αν και οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν και προπονούνται θυμίζουν πραγματικό εφιάλτη.
Η Zakiya Nassar, η κολυμβήτρια της ομάδας αυτής, βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Προπονείται σε πισίνα σχεδόν μόνο μια φορά τον μήνα , κι αυτό μόνο όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για αυτήν. Η κολυμβήτρια από την Παλαιστίνη, ζει με ένα φόβο: να μη ντροπιάσει τον εαυτό της και την πατρίδα της.
“Με σκοτώνει. Καταλαβαίνετε πώς θα φανεί η ολυμπιακή πισίνα στο Πεκίνο σε μένα, που κολυμπάω σε τόσο μικρή πισίνα κι αυτό μια φορά κάθε μήνα; Σαν ωκεανός…” λέει η Zakiya Nassar. Στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει ειδική άδεια από τους Ισραηλίτες, για να μετακινηθεί από την αποκλεισμένη Τζενίν στην Ιερουσαλήμ, όπου θα μπορούσε να προπονηθεί σε κανονική πισίνα, βρήκε κλειστές πόρτες από παντού.
Aλλά και ο Masri Nader,δρομέας μεγάλων αποστάσεων προπονείται σε εξ ίσου δύσκολες συνθήκες. Στην αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο Γάζα, στο κατεστραμμένο από τις εχθροπραξίες στάδιο ή στους γεμάτους λακκούβες δρόμους της πόλης, ο 28χρονος αυτός αθλητής προπονείται για να αγωνιστεί στον δρόμο των 5000 μέτρων. Στο αγώνισμα αυτό, στους Πανασιατικούς αγώνες που έγιναν στο Κατάρ την περσινή χρονιά, ο Masri κατέλαβε την 8η θέση κερδίζοντας αθλητές από χώρες που έχουν αθλητική παράδοση. Το προσωπικό του ρεκόρ (14:24) είναι σχεδόν ένα ολόκληρο λεπτό πάνω από το ολυμπιακό όριο, αλλά ο Masri Nader ελπίζει ότι θα λάβει μέρος στους αγώνες του Πεκίνου, αφού η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή διαθέτει 90 προσκλήσεις για αθλητές που δεν έχουν πιάσει τα ολυμπιακά όρια και προέρχονται από χώρες όπου οι συνθήκες είναι δύσκολες για τους αθλητές. Ο Masri Nader προπονείται φορώντας κι αυτός φθαρμένα παπούτσια και ξεθωριασμένες αθλητικές φόρμες. Φυλάει κι αυτός για τους αγώνες, τα “καλά” του αθλητικά παπούτσια, δώρο της ολυμπιακής επιτροπής του Κατάρ, μαζί με την επίσημη αθλητική στολή του, ένα κατακόκκινο, λαμπερό σορτσάκι κι ένα πράσινο φανελάκι που έχει γραμμένο στα αγγλικά το όνομα της πατρίδας του: Παλαιστίνη.
“Θέλω να εκπροσωπήσω την Παλαιστίνη στους Ολυμπιακούς αγώνες” λέει ο Masri. “Άλλωστε γι΄αυτό δεν πολεμάμε; Για να αποδείξουμε ότι έχουμε κι εμείς χώρα”.

Διαβάζοντας τις ιστορίες αυτές σε διάφορα ξένα ειδησεογραφικά site σκέφτομαι ότι οι πολιτικές σκοπιμότητες, η άκρατη εμπορευματοποίηση και η χρήση απαγορευμένων ουσιών δεν σκότωσε τελικά το ιδεώδες των ολυμπιακών αγώνων. Κυνηγημένο από πολιτικές υποκρισίες, σπόνσορες και αναβολικά, το αρχαίο κι αθάνατο αυτό πνεύμα, ίσως βρήκε καταφύγιο, πρόσφυγας κι αυτό, στα όνειρα αθλητών όπως η Gadir Garouf, η Zakiya Nassar και ο Masri Nader.