Θυμήθηκα μια ελληνική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου. “Σάντα Τσικίτα” είναι ο τίτλος της και είναι μια κωμωδία του 1953. Στην ταινία αυτή, ο φτωχός υπαλληλάκος Φώτης Φαγκρής, (Βασίλης Λογοθετίδης) βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο. Δεν καταφέρνει να αποσπάσει από το αφεντικό του ένα μικρό δάνειο για να μπορέσει να παντρευτεί την αγαπημένη του, ενώ ταυτόχρονα, άσχημα μαντάτα καταφτάνουν από το χωριό του. Η μητέρα του πρέπει επειγόντως να κάνει κάποια εγχείρηση.
Ο ήρωάς μας απευθύνεται σ’ ένα ξάδερφό του ιδιοκτήτη καμπαρέ, για δανεικά (τον υποδύεται ο Στέφανος Στρατηγός). Κι αυτός όμως του αρνείται λέγοντάς του ότι έχει μεγάλα έξοδα, επειδή φέρνει από το εξωτερικό ένα μπαλέτο και μία μαύρη αρτίστα, την Τσικίτα Λόπεζ. Ο Λογοθετίδης στέκεται για λίγο μπροστά στην αφίσα που του δείχνει ο ξάδερφός του και θαυμάζει την ομορφιά της μαύρης, κι ύστερα αναρωτιέται φωναχτά:
-Λογοθετίδης: Με την άλλη την μαύρη τι θα γίνει;
-Στ. Στρατηγός: Ποιαν άλλη;
-Λογοθετίδης: την μανούλα μου.
Αυτή η σκηνή, μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό ακούγοντας από το πρωί τα νέα της εκλογής του πρώτου μαύρου προέδρου στην ιστορία των Η.Π.Α.
Και ως άλλος Λογοθετίδης αναρωτιέμαι κι εγώ:
-με την άλλη την μαύρη τι θα γίνει;
-ποια μαύρη;
-Την μαύρη την μοίρα μας, λέω! Ένας πλανήτης κατάμαυρος και καταματωμένος αγωνιά και περιμένει την “αλλαγή”. Οικολογικές καταστροφές, γενοκτονίες και πόλεμοι, περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Γκουαντάναμο κι αλλού, παιδιά που λιμοκτονούν, λαοί καταδικασμένοι σε αφανισμό… Όσα απ΄αυτά δεν γίνονται με τον σχεδιασμό και την πρωτοβουλία των ΗΠΑ, γίνονται με την σιωπηρή και συνένοχη ανοχή της.
Άραγε, πόσα απ΄αυτά θα θελήσει να αλλάξει και προπάντων πόσα θα του επιτρέψουν να αλλάξει, ο νέος πλανητάρχης; Προσωπικά κρατάω μικρό καλάθι για όλα αυτά τα πολλά και ζουμερά κεράσια, που ακούμε αυτές τις μέρες.
από κάμερες RUF
34 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
Rizobreaker // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 12:48 μμ
“Άραγε, πόσα απ΄αυτά θα θελήσει να αλλάξει και προπάντων πόσα θα του επιτρέψουν να αλλάξει, ο νέος πλανητάρχης;”
ΤΙΠΟΤΑ απολύτως!!!
Αν κάνει ότι προσπαθήσει να αλλάξει κάτι, θα ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝΕ… Απλά πράγματα…
pølsemannen // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 1:03 μμ
Και σαν τι να γίνει δηλαδής;
Δεν φτάνει που έγινε μια αλλαγή, έτσι ση μπηζάκη;
Δεν ξέρω για το εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά η εξωτερική πολιτική πολύ δύσκολα θα αλλάξει σημαντικά.
panther03 // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 1:16 μμ
Θέλω να είμαι λίγο πιο αισιόδοξος, αν και το καλάθι που κρατάω ίσα που χωράει στη χούφτα μου. Απλά ελπίζω να μην ανοίξουν άλλες πληγές και κάποιες απ αυτές που αιμορραγούν ακόμα ίσως κλείσουν(?) Λέω μήπως…
Orelia // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 1:24 μμ
βρε συ! απο ποτε το ..κοκκινο στο αιμα μας -τουλαχιστον- εκχωρει στις ΗΠΑ τοση δυναμικη που αν κατι δεν σχεδιαζεται και γινεται απο την ιδια, να συμβαινει με την σιωπηρη και συνένχη ανοχη της;;;;;;!!!!….
κατα τα λοιπα, δεν διαφωνω με το μεγεθος του καλαθιου αλλά, ασε μια θεση στη ψυχη σου και στην ελπιδα γι αυτο το ποσοστο συμμετοχης και το άλλο, το ποσοστο συμμετοχης νεαρων αμερικανων στις φετεινες εκλογες
της το χρωσταμε αυτης της δολιας που μονη αυτη παγιδεψαμε στο κουτι που απερισκεπτα ανοιξαμε: της πανδωρας..
νατασσάκι // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 1:28 μμ
Ναι, μικρό καλάθι -αλλά το κρατάμε, αυτό έχει σημασία!
(και μαυρη-άσπρη, αυτή θα είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι)
Καλημέρες
νατασσάκι // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 1:31 μμ
Στο μεταξύ έτσι που το έγραψες, εμένα μου πήγε στο μυαλό άλλη μαύρη!
:pp
παρτιζανα // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 1:54 μμ
καλά κα΄νεις και κρατάς μικρό καλάθι!Εξάλλου δεν ξέρω πού βρήκαν τις αχτίδες φωτός οι οπαδοί του Ομπάμα αφού ο ΄κύριος αυτός έχει: υποστηριχτεί από κολοσσούς που πινουν το αιμα το κοσμάκι, δηλώσει πως θα φτιάξει πιο ισχυρό στρατό, οτι θα καταστέψει τα κράτη-αλήτες που βάζουν στόχο την ασφάλεια των ΗΠΑ κτλ κτλ. Δεν λέω, ο Μπους εχει καταστρεψει κοσμο πολύ και εντός και εκτός ΗΠΑ αλλά τι διάλο είπε διαφορετικό αυτός ο Ομπάμα για να εχω ελπιδες?!Το μόνο απρήγορο είναι ότι θα γλυτώσουμε τόνους βλακείας αλλά και πάλι δεν είμαι πολύ σίγουρη!
Καναλιώτης // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 3:58 μμ
Μια απο τα ίδια.
Πιστεύω όμως οτι χρειάζεται μια σοβαρή ανάλυση για την αλλαγή κέντρων εξουσίας που μάλλον προσπαθείται να γίνει τα τελευταία χρόνια.
vloutis // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 4:22 μμ
Και μένα με προβληματίζουν τα “μαύρα” ερωτήματά σου.
Πολύ φοβάμαι πως θα μείνουν αναπάντητα.
Την καλησπέρα μου.
vloutis.wordpress.com
vloutis.blogspot.com
ΥΓ: Μ΄αρεσει τρελά που θέτεις τέτοια posts προβληματισμού και δείχνει πως είσαι άτομο που ξέρει να κολυμπάει στα βαθυά…
MZ // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 4:22 μμ
«Εκείνος που κάνει τις μεγαλύτερες βιαιοπραγίες στον κόσμο είναι η χώρα μου», έλεγε o ομόφυλος,αλλά μακράν του bamia, Μαρτιν Λουθερ Κινκγ….
…παρεμπιπτόντως. ,κύριε ,μήπως έχετε το τραγούδι του Θαλασσινού που εχει τίτλο κατι σχετικό με “ΜΑΥΡΑ” ;
σαυρα // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 5:16 μμ
η αλλαγη δεν ειρθε ποτε απο τους πολιτικους και ουτε θα ερθει ποτε απο αυτους.
μην ελπιζεις οτι ο οποιοσδηποτε εχει αρκετα λεφτα ωστε να τον εχει μαθει και η γιαγια μου στο χωριο μπορει να αλλαξει οτιδηποτε παραμονο τις καλτσες του καθε πρωι.
Γιάννης // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 5:37 μμ
Να’σαι καλά βρε Αλουφάνιε, με έκανες και γέλασα. Παρόλη την μαυρίλα που μας δέρνει γενικότερα, η σκηνή που περιέγραψες με τον Λογοθετίδη ήταν χαρακτηριστική
Busy Bee // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 6:50 μμ
Σε κάποιο σχετικό post πριν, χρησιμοποίησα ακριβώς την φράση με τα κεράσια και τα καλάθια, διαβάζοντας σε τελικά θεωρώ ότι το μυστικό κρύβεται στο “πόσα θα τον αφήσουν να κάνει” η μάλλον “επιτρέψουν” για να είμαι ακριβής!
Ωρα καλή!
νατασσάκι // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 9:24 μμ
@ MZ, προφανώς εννοείς αυτό: Όλα μαύρα
)
(δεξί κλικ στν τίτλο, ξέρεις…
Έχει κι άλλο ένα πάντως, το Δυό μαύρα βόλια
(αν το θες, να στο στείλω κι αυτό)
Αβραάμ Ξένος // Νοεμβρίου 5, 2008 στο 11:39 μμ
Εγώ νιώθω λες και πανηγυρίζουμε που κέρδισε η ομάδα μας στο βόλεϋ. Εε, μπράβο αλλά αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς ξέρεις..
aaduck // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 3:02 πμ
είσαι απίθανος!
και τι μικρό καλάθι; απαισιόδοξοι πια ή απλώς ρεαλιστές… μερικοί από μας ξεκινάμε το πρωί από το σπίτι, έχοντας απλά τα χέρια στις τσέπες. Είναι και άδειες, είναι βολικά
Elikas // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 4:58 πμ
Το καλάθι είναι τεράστιο και είναι αφελές να θεωρούμε ότι μπορεί να το κουβαλήσει μόνος του ένας οποιοσδήποτε πρόεδρος οποιασδήποτε χώρας. Μόνο που είμαστε κι εμείς μέσα…
Νοσφεράτος // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 8:30 πμ
εξυπνο κειμενο….
τωρα.. εκεινο που εμενα με χαροποιει ΔΕΝ ειναι οτι εκλεχτηκε ο Ομπαμα οσο το οτι οι ανθρωποι στις ΗΠΑ φαινεται οτι αρχισαν να ξυπνανε,να κινητοποιουνται, να μήν αντεχουν αλλο τον καθε ακροδεξιο θρησκοληπτο …
αυτό.. συν το οτι ελπίζω .. Τι αλλο μπορω να κανω ; ελπίζω
houlk // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 9:02 πμ
Εγώ πάλι, έχω ένα απροσδιόριστο συναίσθημα τύπου : ‘άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε το κούκο αλλιώς’
L’Enfant de la Haute Mer // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 11:58 πμ
Κύριε Πρωθυπυργέ,
Θα ήθελα να ενημερώσω, ότι :
Μέσα στην αναμπουμπούλα, ένας καινοφανής
συνεπώνυμός σας έβγαλε ένα νέο “Κεφάλαιο¨
σε 300 σελίδες.
(λεπτομέρειες εντός)
Darthiir the Abban // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 12:17 μμ
Δεν ξέρω, μπορεί να έχω και άδικο, αλλά παρά την γενική ευφορία, εγώ δεν μπορώ να φανταστώ τον Ομπάμα με φακιόλι και σκούπα να βάζει τάξη στον κόσμο…
Είμαι δύσπιστος ε;
Allu Fun Marx // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 12:19 μμ
Πάντως αν ήμουν Aμερικανός πολίτης θα κρατούσα μεγαλύτερο καλάθι.
Και για τις εκλογές θα εφάρμοζα το … εμπνευσμένο σύνθημα:
Vote for the mavro,
the other one’s a malaka
Alroud // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 1:54 μμ
Δύο σκέψεις:
1. Μια διαφημιστική καμπάνια που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις ΗΠΑ δείχνει με τη βοήθεια της τεχνολογίας έναν λευκό Ομπάμα και έναν μαύρο ΜακΚέην. Το σλόγκαν της καμπάνιας ήταν “Let the issues be the issue”, δηλαδή δεν είναι το χρώμα που πρέπει να απασχολεί το εκλογικό σώμα.
2. Την πιο σωστή κουβέντα την άκουσα από την Αλέκα: “Κάποτε είχαμε τον Κλίντον με το σαξόφωνό του, τώρα έχουμε τον Ομπάμα με το χρώμα του”. Συμπληρώνω εγώ: αν έβγαινε ο ΜακΚέην, τι θα λέγαμε? “Μεγάλη επιτυχία για τους 70+”? Κάπου χάνουμε το δάσος και εστιάζουμε στο δέντρο, μου φαίνεται…
vloutis // Νοεμβρίου 6, 2008 στο 7:23 μμ
Μου έχει κάνει εντύπωση το πόσα posts
αναρτήθηκαν με τις αμερικανικές εκλογές.
Και βέβαια όλοι μας είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι.
Χαίρομαι που με τις δημοσιεύσεις τους, το ανακαλύπτω…
Την καλησπέρα μου.
vloutis.wordpress.com
vloutis.blogspot.com
ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ // Νοεμβρίου 7, 2008 στο 12:26 πμ
“Άσπροι σκύλοι, μαύροι σκύλοι.
Όλοι οι σκύλοι μια γενιά”.
Δεν το λέω εγώ, το άθλιο κομμούνι. Λαϊκή σοφία είναι.
Α, ναι! Στις μουσικές επενδύσεις της μαυρίλας είπα κι εγώ να καταθέσω τον οβολό μου. Παρότι στην περίσταση θα ταίριαζε ο “Ταμ Ταμ Ταμ” του Ζαμπέτα, επειδή είναι τόσο φορεμένο που κινδυνεύει να γίνει “πασέ”, ορίστε τα “Μαύρα Μεσάνυχτα”:
http://www.fileden.com/files/2008/2/22/1775224/Thirio_Mavra_Mesanyxta.mp3
mary // Νοεμβρίου 7, 2008 στο 1:35 μμ
ΣΗΚΩ ΚΕΝΕΝΤΥ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
ΟΜΠΑΜΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ
——————
Ένα πολύ εύστοχο σκίτσο από τον “Ρ”
sobraluz // Νοεμβρίου 7, 2008 στο 6:06 μμ
Απίθανος ο συνειρμός. Τα είπες όλα με δυο κουβέντες!
odromos // Νοεμβρίου 8, 2008 στο 1:02 πμ
Εγώ, μπορεί και από μια εσωτερική ανάγκη να ελπίζω, μπορεί και από ελπίδα πως μια μέρα θα αλλάξουν κι εδώ στα μέρη μας τα πράγματα, θέλω να είμαι αισιόδοξος. Και μόνο που ξεκουμπίστηκε ο σύγχρονος χιτλερικός και στη θέση του πάει ένας γιος μετανάστη, είναι πραγματική αλλαγή. Φυσικά, θαύματα δεν γίνονται. Αλλά η ελπίδα φαίνεται!
υ.γ.:
Ευχαριστώ για την επίσκεψη στο νέο μου σπίτι. Ελπίζω να είσαι «καλοπόδαρος» διότι, όταν ξεκίνησα να μπλογκάρω, ξανά ήσουν από τους πρώτους μου επισκέπτες! Καλό σαββατοκύριακο!
Ανδρέας // Νοεμβρίου 8, 2008 στο 5:15 μμ
Εγώ φίλτατε θα σχολιάσω με ένα στίχο από παλιό απαγορευμένο ρεμπέτικο:
“Βαρέθηκα τον αργιλέ
Σιχάθηκα τη μαύρη
Θ’ αφήσω το κορμάκι μου
άλλους νταλκάδες να ‘βρει…”
kokkinikissa // Νοεμβρίου 8, 2008 στο 11:54 μμ
το μή χείρον βέλτιστον!Η τέχνη του εφικτού σε μικρό καλάθι!!αισιοδοξώ από τήν προσμονή τόσων εκατομμυρίων αναγκεμένων …
κάτι καλύτερο θα προκύψει,δέ μπορεί!-φυσικά για αυτούς.
Allu Fun Marx // Νοεμβρίου 9, 2008 στο 12:39 πμ
Καλά…Για το πόσο μεγάλη είναι αυτή η παγκόσμια προσμονή, μπορούμε να το δούμε απεικονισμένο, στα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου της επόμενης μέρας που μάζεψε σε ένα ποστ οΑΝεμος, εδώ…
Allu Fun Marx // Νοεμβρίου 9, 2008 στο 12:51 πμ
@ Ανδρέα :
Βαρέθηκα τον αργιλέ
Σιχάθηκα τη μαύρη
χαχαχαχα
μη μπερδεύεις τις μαύρες…
Dark Angel // Νοεμβρίου 9, 2008 στο 7:33 μμ
έξυπνο ποστ. Η εκλογή του Ομπάμα, το φαινόμενο γκεσταλτ και ο Λογοθετίδης…
Giannis Kafatos // Νοεμβρίου 10, 2008 στο 9:21 πμ
απίστευτος ο συνειρμός! (και μετά από τόσο Ομπαμπα την προηγούμενη εβδομάδα …)… Θεός ο Λογοθετίδης – η σκηνή με τα κρουασάν του διευθυντή είναι από τις μεγάλες του κινηματογράφου!
Τον “βλέπω” τον Λογοθετίδη, στην παραλία του παλαιού Φαλήρου, έχει μια προτομή και κοιτάει με το απίστευτο ύφος του τη λεωφόρο. πλάτη στη θάλασσα. και μάλλον αναρωτιέται για όλους τους “μαύρους” πού πάνε, πού πιλαλάνε, (μάλλον για το μποτιλιάρισμα δεν αναρωτιέται γιατί στην εποχή του δεν υπηρχε)
καλή εβδομάδα
http://www.u-hoo.gr/gianniskafatos