4 χρόνια μετά : Αμαλίας Αγώνας Άγονος;

Συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου.
Της Αμαλίας, που πάλαιψε με αξιοπρέπεια, κουράγιο και δύναμη την αρρώστια της.
Της Αμαλίας, που όρθωσε τ’ ανάστημά της απέναντι σ’ αυτό που αποκαλούμε “σύστημα” υγείας, καταγγέλοντας την ασυνειδησία των γιατρών, την ασυδοσία των φαρμακευτικών εταιριών και την αδιαφορία του κράτους και των υπηρεσιών του.
Της Αμαλίας, που η προτροπή της “να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι κανόνας”, έγινε σύνθημα σε εκατοντάδες ιστολόγια,πριν τέσσερα χρόνια.
Άλλαξε όμως τίποτε μέσα σ’ αυτά τα χρόνια;
Ναι άλλαξε, αλλά μόνο προς το χειρότερο.
Το Ε.Σ.Υ ξεχαρβαλώνεται μέρα με την μέρα.
Τα δημόσια νοσοκομεία στενάζουν από έλλειψη πόρων και ανθρώπινου (ιατρικού και νοσηλευτικού) δυναμικού.
Το φακελάκι από “μεμονωμένο περιστατικό” και “θλιβερή εξαίρεση” τείνει να γίνει θεσμός και… ενδονοσοκομειακή ίωση.
Και η υγεία κατάντησε να είναι δικαίωμα για λίγους και αγαθό μόνο για τους έχοντες και κατέχοντες.
Άγονος λοιπόν ο αγώνας της Αμαλίας;
Άγονος!
Κι έτσι θα είναι άκαρπος και άγονος , όσο εμείς οι υπόλοιποι εξακολουθούμε να κάνουμε όνειρα μόνο για τον εαυτό μας, όσο παλεύουμε μόνο για το προσωπικό μας βόλεμα, όσο μένουμε «βουβοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένοντας ίσως κάποιο θάμα».

—————————————
Αν το ποστ αυτό σας θυμίζει κάτι, είναι επειδή το ίδιο ακριβώς κείμενο δημοσιεύεται για τρίτη φορά στο blog αυτό φέτος.
Με τις ίδιες σκέψεις, τα ίδια συναισθήματα, τις ίδιες διαπιστώσεις. Δυστυχώς.
Μόνο που τα χρόνια από τον θάνατο της Αμαλίας έγιναν τέσσερα.
Κι όλα πια άλλαξαν δραματικά προς το χειρότερο.
Οι αλμπάνηδες είναι πια στην εξουσία και καθορίζουν την μοίρα την δικιά μας και των παιδιών μας.
Με την συνένοχη ανοχή μας…