• Μιζοσκόταδο (το): Προσπάθεια συσκότισης και συγκάλυψης της αλήθειας στην υπόθεση της siemens. (Η δικαιοσύνη ψάχνει τους ενόχους στο μιζοσκόταδο)

• Μιζοκακόμοιρος (ο): πολιτικός για τον οποίον υπάρχουν ενδείξεις ότι εμπλέκεται στο σκάνδαλο με τις μίζες, αλλά παριστάνει τον κακόμοιρο προκειμένου να πείσει σχετικά με την αθωότητά του.
  (Διάβασες τις δηλώσεις που έκανε ο Τσουκάτος βγαίνοντας από τον ανακριτή; Τον εγκατέλειψε το κόμμα του λέει ο μιζοκακόμοιρος).

• Μιζοτιμής (επίρρημα): Ελάττωση της τιμής της μίζας κατά το ήμισυ, σε περιόδους όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός πολιτικών πρόθυμων να εμπλακούν.
  (Εκεί που τα είχαμε βρει και ήμασταν έτοιμοι να συμφωνήσουμε, μπλέχτηκε και ο Κυριάκος και μας έκανε χαλάστρα. Η συμφωνία έκλεισε μιζοτιμής).

• Μιζεκλίκι (το): πρόγευση /μικρή προκαταβολή μίζας.
  (Ο εξοπλισμός του πολιτικού γραφείου του με καινούργιοτηλεφωνικό κέντρο ήταν το μιζεκλίκι της υπόθεσης. Τα χοντρά λεφτά δόθηκαν αργότερα).

• Μιζονέτα (η): πολυτελής κατοικία που αποκτήθηκε ως αντάλλαγμα πολιτικής εκδούλευσης.
  (Είδες την μιζονέτα του Άκη στο Πανόραμα; Έχει ένα wc λιγότερο από την βίλα του Μητσοτάκη.)

• Μιζανπλί (το): προϊόν συναλλαγής που αποδίδεται εις είδος, συνήθως με μορφή κοσμημάτων ή άλλων τιμαλφών, σε συζύγους,  ερωμένες ή κόρες πολιτικών.
  (Βλέπεις την κοτρώνα που φοράει στο χέρι το τσουλί; Μιζανπλί του υπουργού από την υπόθεση του OTE είναι…)

• Μιζολιθική εποχή: Χρονικά συμπίπτει με περιόδους όπου εξαγγέλλονται μεγάλα έργα,μεγάλες διοργανώσεις, μεγάλες αγορές του αιώνα κλπ. και πέφτουν οι μεγάλες μίζες.
  (Γαμώ την ατυχία μου… Τώρα βρήκαμε να είμαστε έξω από τα πράγματα; Τώρα που είναι η μιζολιθική εποχή και τρώει η μίζα σίδερο; )

• Μιζολαβητής (ο): παρένθετο πρόσωπο που μεσολαβεί στο δαιδαλώδες σύστημα διακίνησης της μίζας, μέσα από εμβάσματα, off-shore εταιρείες κλπ, προκειμένου να  χαθούν τα ίχνη του μαύρου πολιτικού χρήματος.
  (Ισχυρίζεται ότι τον έμπλεξαν χωρίς να το θέλει. Θα την γλυτώσει φτηνά όμως. Ένας απλός μιζολαβητής ήταν.)

• Μιζάνοιχτος (ο): πολιτικός που εντέχνως αφήνει να διαρρεύσει σε επιχειρηματικούς κύκλους ότι είναι ανοιχτός σε προτάσεις συναλλαγής.
  (Εκλογές έρχονται. Τα έξοδα πολλά. Δηλώνω μιζάνοιχτος σε υποψήφιους… χορηγούς.)

• Απομιζώ: σύγχρονη γραφή του ρήματος απομυζώ. Το ρήμα “απομυζώ” που σημαίνει “αναρροφώ, βυζαίνω, αποσπώ συνεχώς χρήματα” μετατρέπεται σε “απομιζώ” όταν ο ενεργών είναι πολιτικό πρόσωπο.
  (Απομίζησε τους πάντες επί υπουργίας του. Να φανταστείς ότι τον αποκαλούσαν ο μίστερ 2%. Τόση ήταν η προμήθειά του)

————————————–
Αποσπάσματα από το υπό έκδοση έργο μου “Μίζων ελληνικό λεξικό”, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις “Τσου-Κάτων o Τιμητής”, με την ευγενική χορηγία της Siemens.

Στη χθεσινή Καθημερινή  η Λίνα Γιάνναρου δημοσιεύει ένα ενδιαφέρον άρθρο με αφορμή το “Ιδιογράφως”:

«Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε… Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής… Πάρε ένα στιλό, ένα μολύβι, μια πένα, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως… Σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου». Αυτά, πάνω κάτω, έγραφε η πρόσκληση - πρόκληση, που μια ωραία μέρα έφθασε στο inbox των Ελλήνων μπλόγκερ, κάνοντας τους πιο μυστικοπαθείς σε ό,τι αφορά την ταυτότητά τους να σαστίσουν. Ιδιόχειρο σημείωμα; Με τα γράμματά μου δηλαδή; Τα δικά μου γράμματα;

Ήταν όμως μόνο ένας φευγαλέος δισταγμός - η πρωτοβουλία είχε ενδιαφέρον, άσε που η συλλογή των ιδιόγραφων σημειωμάτων αφιερωνόταν στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου «που με τη στάση της άφησε ανεξίτηλα το αποτύπωμά της στην ελληνική μπλογκόσφαιρα». Έτσι, γρήγορα το νέο διαδόθηκε και ο ένας μετά τον άλλο οι ιστολόγοι πήραν χαρτί και μολύβι (ή ό,τι άλλο τους βόλευε) και άρχισαν να γράφουν. Ήδη στο μπλογκ των διοργανωτών (autographcollectors.blogspot.com) έχουν αναρτηθεί πάνω από 600 τέτοια σημειώματα, το κάθε ένα από τα οποία ξεσηκώνει και τα ανάλογα σχόλια. «Ωστε τραβάς το λάμδα, ε;», «Τι ορνιθοσκαλίσματα είναι αυτά;» «Ωραία παιδικά γραμματάκια!» κ.ο.κ.

Στην εποχή των κομπιούτερ, των email και των SMS, η ιδιόχειρη γραφή μοιάζει να αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για εμάς (από όσα θα θέλαμε). Ως γνωστόν, πρόκειται για την πιο μικρή κίνηση του σώματός μας, αλλά συνάμα για την πιο δηλωτική της προσωπικότητάς μας. Το γράψιμο είναι μια συνειδητή πράξη, η οποία όμως συνδέεται άμεσα με το υποσυνείδητό μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η γραφολογική ανάλυση χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα από επιχειρήσεις ως εργαλείο στη διαδικασία πρόσληψης προσωπικού ή από σχολεία (του εξωτερικού) για τον εντοπισμό μαθησιακών ή ψυχολογικών προβλημάτων των παιδιών.

Ένα κλικ πιο μακριά

Η αλήθεια είναι όμως ότι σήμερα τα στιλό και τα μολύβια μοιάζουν να είναι πάντα ένα κλικ πιο μακριά από ό,τι το ποντίκι του υπολογιστή ή το κινητό μας και το γράψιμο να αποκτά χαρακτηριστικά μιας ξεχασμένης τέχνης. Εκείνοι βέβαια που βιώνουν… στο πετσί τους αυτή τη μεταστροφή δεν είναι άλλοι από τους ειδικούς γραφολόγους που καλούνται να διαπιστώσουν τη γνησιότητα ή πλαστότητα εγγράφων. «Η αλήθεια είναι ότι ενώ η δουλειά μεγαλώνει, καθώς λόγω των οικονομικών προβλημάτων αυξάνονται τα κρούσματα πλαστογραφιών, δυσχεραίνεται ολοένα η θέση μας, μιας και πολύ απλά δεν έχουμε αρκετά… δείγματα γραφής», εξηγεί στην «Κ» ο δικηγόρος και δικαστικός γραφολόγος κ. Γιώργος Μιχαηλίδης. «Στο 80% των περιπτώσεων, οι πελάτες που έρχονται σε εμάς γιατί αμφισβητούν τη γνησιότητα ενός εγγράφου αδυνατούν να μας προσκομίσουν άλλα χαρτιά με τον γραφικό χαρακτήρα του “υπόπτου”. Έτσι, πολύ συχνά, για να διαπιστώσουμε τη γνησιότητα μιας διαθήκης ή μιας επιταγής (τα συχνότερα κρούσματα πλαστογραφίας) αναζητούμε δείγματα γραφής στα σημειώματα για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, στις μικρές ατζέντες με τα τηλέφωνα ή ακόμα και στις φορολογικές δηλώσεις».

Όταν όμως οι γραφολόγοι εντοπίσουν ικανό δείγμα γραφής, δεν δυσκολεύονται διόλου να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. «Κάθε γραφή έχει μια σειρά από προσωπικά σύμβολα, τα οποία εάν είναι σταθερά και επαναλαμβανόμενα σε ένα κείμενο, τότε αποτελούν τα ειδικά γνωρίσματα της γραφής του συγκεκριμένου γράφοντος και μπορούμε να τα αντιπαραβάλουμε με το επίμαχο έγγραφο», συνεχίζει ο ίδιος. Μεταξύ άλλων, οι γραφολόγοι εξετάζουν τον τρόπο που σχηματίζονται τα γράμματα, εάν είναι μικρά ή μεγάλα, εάν είναι απλά ή με διακοσμήσεις, τον τρόπο που ενώνονται, ποια είναι διάταξη του κειμένου πάνω στο έγγραφο, ποιες είναι οι αποστάσεις ανάμεσα στα γράμματα ή τις λέξεις, την πίεση που έχει ασκήσει ο γράφων στη γραφίδα, ακόμα και την ταχύτητα με την οποία γράφει.

Σύμφωνα με τον κ. Μιχαηλίδη, ακόμα και εάν προσπαθήσουμε, δεν μπορούμε να κρύψουμε όλα αυτά τα γνωρίσματα, είναι βέβαιο ότι κάποιο θα μας προδώσει. «Κάθε γραπτή κίνηση υπόκειται στην επίδραση του κεντρικού νευρικού συστήματος. Δεν μπορεί να τροποποιηθεί από το όργανο της γραφής. Να σας το πω απλά: Εάν κάποιος χάσει το δεξί του χέρι και αρχίσει ξαφνικά να γράφει με το αριστερό, πάλι η γραφή θα εμφανίσει τα ίδια γνωρίσματα».

Ανίχνευση ψυχοσύνθεσης

Μολονότι οι δικαστικοί γραφολόγοι δεν ασχολούνται με τη διερεύνηση της προσωπικότητας του γράφοντος, οι επιστήμες της ψυχολογίας και της εγκληματολογίας έχουν εντάξει στους κόλπους τους τη γραφολογία ως ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για την ανίχνευση της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων.

Όταν για παράδειγμα η artou, ανταποκρινόμενη στην πρόκληση των autographcollectors έγραψε με το χέρι «Ορίστε λοιπόν και ο δικός μου γραφικός χαρακτήρας, και τώρα τι καταλάβατε;», οι γραφολόγοι μάλλον θα έπνιξαν ένα γελάκι.

Αν εξαιρέσουμε κάποιες ανακρίβειες ( για παράδειγμα, η πρόσκληση δεν έφτασε στα inbox των ελλήνων μπλόγκερ, αλλά διαδόθηκε από μπλογκ σε μπλογκ με τη “μέθοδο της πυραμίδας”), η δημοσιογράφος αντιμετωπίζει θετικά το “ιδιογράφως”.
Όμως όλες αυτές οι αναφορές σε  διαθήκες, πλαστογραφίες, γραφολογικές αναλύσεις, δικαστικούς γραφολόγους κλπ, αφαιρούν από το “ιδιογράφως” το χαρούμενο ένδυμα του μπλογκοπαιχνιδιού, και το όλο εγχείρημα, ειδωμένο μέσα από την ψυχρή ματιά του ειδικού, μπορεί στα μάτια κάποιων να  φαντάζει … φοβιστικό.
Οι 645 (μέχρι τώρα)  όμως συμμετέχοντες, ξέρουμε ότι το “ιδιογράφως” δεν είναι τίποτε άλλο παρά   ένα πολύχρωμο και διασκεδαστικό παιχνίδι…

Το λαϊκό τραγούδι συχνά εμπνέεται από την επικαιρότητα με αποτέλεσμα να αποτυπώνει μελωδικά, πάνω στα αυλάκια των δίσκων γεγονότα, που συγκλονίζουν την ελληνική κοινωνία. Ένα τέτοιο δραματικό γεγονός ήταν και ο μεγάλος σεισμός που χτύπησε τα νησιά του Ιονίου πριν 55 χρόνια. Ο σεισμός που εκδηλώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 12 Αυγούστου του 1953, είχε μέγεθος 6,5 με 7 ρίχτερ και ισοπέδωσε την Κεφαλονιά, την Ζάκυνθο και την Ιθάκη, ενώ προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στη Λευκάδα, στην Αιτωλία και στην Ηλεία.
Ο απόηχος, που είχε η μεγάλη αυτή καταστροφή στους απλούς ανθρώπους, καταγράφηκε στα δύο λαϊκά τραγούδια της εποχής, που θα ακούσετε παρακάτω.

Και πρώτα, “ο σεισμός” , ένα τραγούδι του Γ.Μητσάκη, που κυκλοφόρησε το 1953 σε δίσκο 75 στροφών από την Κολούμπια. Μαζί με τον συνθέτη τραγουδά η Ανθούλα Διάνα και ο Γιάννης Τατασσόπουλος.

Μεγάλος έγινε σεισμός στα όμορφα νησιά μας
και βλέπεις μες στα ερείπια καρδιές χαροκαμένες
και τις νησιωτοπούλες μας στα μαύρα ναν’ ντυμένες

Βοήθα Χριστέ και Παναγιά, ω, ω, ω
Σ’ αυτή την πίκρα τη βαριά

Κεφαλονιά και Ζάκυνθος, μαζί και η Ιθάκη
τα πιό ‘μορφα νησάκια μας περνούνε μαύρες μέρες
στους πέντε δρόμους μείνανε, παιδάκια και μητέρες

Βοήθα Χριστέ και Παναγιά, ω, ω, ω
Βοήθα την φτωχολογιά

Γλυκές νησιωτοπούλες μας κι αδέλφια μας νησιώτες
μεγάλος είναι ο Θεός κι εμείς μαζί σας όλοι
θα χτίσουμε όπως και πριν, κάθε χωριό και πόλη

Βοήθα Χριστέ και Παναγιά, ω, ω, ω
Τα πονεμένα μας νησιά

Το δεύτερο τραγούδι είναι ένα ζεϊμπέκικο του Βασίλη Τσιτσάνη και έχει τίτλο “τα νησιά” ή “ο χάρος έστησε χορό”. Κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε δίσκο επίσης 75 στροφών και το ερμηνεύει η Άννα Χρυσάφη μαζί με τον συνθέτη. Χαρακτηριστικό είναι το πένθιμο χτύπημα της καμπάνας στην αρχή του τραγουδιού.

Ο χάρος έστησε χορό στου Άδη τα σκοτάδια
και τρία όμορφα νησιά μας τά’κανε ρημάδια
Ιθάκη και Κεφαλλονιά και Φιόρε του Λεβάντε
κουράγιο και υπομονή στη συμφορά σας κάντε.

Τα σπίτια πέσαν κι οι εκκλησιές, σωπάσαν οι καμπάνες
οι μάνες χάσαν τα παιδιά και τα παιδιά τις μάνες.
Ιθάκη και Κεφαλλονιά και Ζάκυνθος ωραία
και στη ζωή και στο χαμό βρεθήκατε παρέα.

Μα των Ελλήνων οι καρδιές το βάλαν όλες άχτι
να ξανανθίσουν τα νησιά μέσα απ’τη μαύρη στάχτη
Ιθάκη και Κεφαλλονιά και ξακουσμένο Τζάντε
πάλι θα ξαναγίνετε το Φιόρε του Λεβάντε.

Με αφορμή ένα άλλο μεγάλο σεισμό, αυτόν που συγκλόνισε την Θεσσαλονίκη στις 20 Ιουνίου του 1978, ο Άκης Πάνου έγραψε το τραγούδι “σεισμός”. Μόνο που στο τραγούδι αυτό ο συνθέτης δεν περιγράφει τα γεγονότα, αλλά καταγράφει τα συναισθήματα και τις σκέψεις, που κάνει ο καθένας μας, όταν δοκιμαστεί στην δίνη ενός μεγάλου σεισμού. Το τραγούδι “σεισμός” περιλαμβάνεται στον ομώνυμο δίσκο του Άκη Πάνου που κυκλοφόρησε το 1978 και ερμηνεύεται (όπως και τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου) από τον Μιχάλη Μενιδιάτη.

Γιατί να ζήσω φρόνιμα
τα χρόνια μου τα γόνιμα
Ένας σεισμός και χάνεσαι
και παύεις να αισθάνεσαι

Γιατί να κάνω όνειρα
πιο πέρα από το σήμερα
Ένας σεισμός και φύγαμε
κι άειντε να βρεις που πήγαμε

Γιατί να χτίσω μέγαρα
με είκοσι πατώματα
Ένας σεισμός και πέφτουνε
και τρώει η μούρη χώματα

Γιατί, κακά τα ψέματα…Όταν ξυπνάει ο Εγκέλαδος και τρέμει η γη, όση ψυχραιμία κι αν διαθέτει κανείς πάει περίπατο. Όταν τα πάντα- πάνω, κάτω, δίπλα και μέσα σου- αρχίζουν να χορεύουν στο ρυθμό των ρίχτερ, τότε συνειδητοποιείς καθαρά πόσο ανίσχυρο ον είναι ο άνθρωπος και πόσο μάταια και εφήμερα είναι όλα.

—————————

(*) Ο τίτλος του ποστ, είναι παραλλαγή του στίχου του Διονυσίου Σολωμού, από το β’ σχεδίασμα των Ελεύθερων πολιορκημένων: « Για κοίτα κει χάσμα σεισμού βαθιά στον τοίχο πέρα, και βγαίνουν άνθια πλουμιστά και τρέμουν στον αέρα»

Ο Γιάννης Κυριαζής γεννήθηκε το 1915 στην Καβάλα κι εκεί άρχισε να παίζει στην κιθάρα του, κυρίως ελαφρά τραγούδια. Το 1937 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε κλασική κιθάρα. Εκεί γνωρίστηκε με τον Βασίλη Τσιτσάνη που υπηρετούσε τότε στη Θεσσαλονίκη και δούλεψε μαζί του σαν κιθαρίστας και τραγουδιστής. Μέσω του Τσιτσάνη, με τον οποίο διατήρησαν στενή φιλία ως το τέλος, γνωρίστηκε και συνεργάστηκε και με άλλους μεγάλους του ρεμπέτικου, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου, που κυνηγημένοι από τον “μπουζοκομάχο” Μεταξά κατέφευγαν συχνά εκείνο τον καιρό στη Θεσσαλονίκη για να μπορέσουν να δουλέψουν.
Στην διάρκεια της κατοχής θα πάρει μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ και θα οργανωθεί στο ΚΚΕ. Το 1943 μάλιστα θα γράψει κι ένα αντάρτικο τραγούδι, που δεν είναι τόσο γνωστό και έχει τίτλο “Άειντε πάμε”.
Η αντιστασιακή του δράση στην κατοχή “ανταμείφθηκε” μετά τα Δεκεμβριανά, με μια καταδίκη και εγκλεισμό στις φυλακές ως το 1946.
Ο ίδιος ο Γ. Κυριαζής περιγράφει κάποιες αναμνήσεις του από την εποχή εκείνη, σε μία συνέντευξη που παραχώρησε στον Τάσο Σχορέλη , τον Μάρτη του 1978:

«Αργότερα πήγα στρατιώτης. Μετά γνώρισα κάτι παιδιά, τα πίστεψα, τ’ αγάπησα και από τότε άλλαξε η ζωή μου. Πολέμησα τους Ιταλούς, τους Γερμανούς, τους Βούλγαρους στ’ αφιλόξενα βουνά της Μακεδονίας μας και της Ηπείρου κάτω απ’ την καθοδήγηση του ΕΑΜ. Συνέπεια, είκοσι πέντε χρόνια καταδίωξη.
Οταν αποφυλακίστηκα το 1946 μου ‘πανε: “Φύγε. Θα σε σκοτώσουνε”. Μπήκα ένα βράδυ λαθραία στο “ΚΟΡΙΝΘΙΑ” και κατέβηκα στον Πειραιά».

Στην Αθήνα, παρά τις δυσκολίες και το κυνηγητό, προσπαθεί να επιβιώσει και να ενταχθεί στην μεγάλη παρέα του λαϊκού τραγουδιού, δουλεύοντας στην αρχή σε “κακόφημα” μαγαζιά της Τρούμπας. Γρήγορα μετακόμισε σε καλύτερα στέκια, όπως το μαγαζί “του Μάριου” και το “καρέ του άσου” και το 1947 μπαίνει στη δισκογραφία με τα τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα “Εβίβα ρεμπέτες” και “η παραστρατημένη”. Στη συνέχεια θα ηχογραφήσει δεκάδες τραγούδια μεγάλων λαϊκών δημιουργών, αλλά και δικές του συνθέσεις. Την ξεχωριστή κανταδόρικη φωνή του Γιάννη Κυριαζή εμπιστεύτηκαν για να ερμηνεύσει τραγούδια τους συνθέτες όπως ο Απόστολος Καλδάρας, ο Στέλιος Χρυσίνης, Μπάμπης Μπακάλης, Μάνος Χατζιδάκις κ.ά. Διακρίθηκε σαν κιθαρίστας στα λαϊκά πάλκα, αλλά ξεχώρισε επίσης και για τα σιγόντα του, μια και έκανε δεύτερη φωνή σε όλες τις μεγάλες γυναικείες φωνές του λαϊκού τραγουδιού εκείνης της εποχής, όπως η Γιώτα Λύδια,η Καίτη Γκρέυ,η Πόλυ Πάνου και η Στέλλα Χασκίλ.

Ο Κυριαζής, ήταν μια ιδιαίτερη αλλά συγκροτημένη προσωπικότητα, αληθινός καλλιτέχνης με άποψη τόσο για την κοινωνία όσο και για τον κοινωνικό ρόλο του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού. Σε μια συνέντευξή του, θέλοντας να αντικρούσει τις θεωρίες που έλεγαν ότι το ρεμπέτικο τραγούδι είναι προϊόν του περιθωρίου και του λούμπεν προλεταριάτου έλεγε:

«Μας λένε ότι το “Αν είσαι μάνα και πονείς, έλα στ’ Ανάπλι να με δεις” είναι χασικλίδικο, είναι του υποκόσμου κλπ. Γιατί, δηλαδή, πρέπει να το ‘πε ένας φονιάς, ένας ληστής και να μην το ‘πε ο Κολοκοτρώνης; Υπάρχει πιο τραγικός στίχος και πιο μεγαλειώδης; Οποιος κι αν τον έγραψε. Είναι ο πόνος του φυλακισμένου που πέρασε από τ’ Ανάπλι, από το κάθε Ανάπλι της χώρας. Δύναμη του λαϊκού τραγουδιού είναι ότι αντλείται από το λαό και σ’ αυτόν επιστρέφει».

Ο Γιώργος Κοντογιάννης στο μικρό σημείωμα που συνοδεύει το cd “Γιάννης Κυριαζής-ρεμπέτης και τζένλεμαν” (έκδοση του περιοδικού “λαϊκό τραγούδι”), αφού κάνει μνεία στον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του Γ.Κυριαζή γράφει:

(Ο Γ. Κυριαζής )υπήρξε ένας πολιτισμένος (με την ουσιαστική έννοια) άνθρωπος, ένας αληθινός μάγκας (διάβαζε: κύριος), πάντα καλοντυμένος και γόης. Στη δεκαετία του ‘70 τραγουδούσε στο κέντρο “Ωραία μου κυρία” με την Νανά Γκρέτα, φορώντας αληθινά κασμίρ, μεταξωτά φουλάρια και εγγλέζικα παπούτσια

Για τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του Κυριαζή κάνει ιδιαίτερη αναφορά και ο Άρης Νικολαϊδης, στο άρθρο του στο ένθετο “7 ημέρες μαζί” του Ριζοσπάστη (Κυριακή 29 Ιούνη 2003):

Ο Γιάννης Κυριαζής έμεινε γνωστός για τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του. Όλη του τη ζωή έμεινε αταλάντευτος, πιστός στα ιδανικά του. Αυτή η στάση του, όπως ήταν φυσικό, έπαιξε αρνητικό ρόλο στην καλλιτεχνική του καριέρα και συχνά οι πόρτες των μαγαζιών και των εταιριών ήταν γι’ αυτόν κλειστές.
(…)
Οι κακουχίες που πέρασε, αλλά και οι καταχρήσεις που έκανε είχαν σαν αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθεί πολλά χρόνια με την υγεία του (ήταν φυματικός). Έφυγε από τη ζωή τον Ιούνη του 1982. Οσοι τον γνώριζαν, θα τον θυμούνται σαν έναν ευαίσθητο και αυθόρμητο άνθρωπο, έναν ασυμβίβαστο αγωνιστή, ένα παλικάρι.
Τα λόγια και οι πράξεις του το αποδείκνυαν:
«Για ν’ ανεβείς ψηλά πρέπει να περάσεις πολλές πόρτες χαμηλές και στενές και να σκύβεις. Εγώ πάντως κατάπια ένα σπαθί ατσάλινο που έφτανε ως το λαιμό και δε με άφησε να σκύψω και να περάσω τα πορτάκια της υποταγής και του συμβιβασμού».

Το ποστ θα κλείσει φυσικά με μουσική:
“Εβίβα ρεμπέτες”, ((Σπ. Περιστέρη – Απ. Καλδάρα)), η πρώτη όπως είπαμε ηχογράφηση του Κυριαζή σε δίσκο: Μαζί του ακούγεται η Στέλλα Χασκίλ και ο συνθέτης Απ. Καλδάρας:

“Η Γόπα” (Φώτη Χαλουλάκου-Ταμβάκη): τραγουδάει ο Κυριαζής μαζί με τον Χαλουλάκο.

“Να φύγεις, να φύγεις” (Σε στίχους και μουσική του Γ.Κυριαζή). Τον συνοδεύει η Έφη Πανά.

“O μήνας έχει δεκατρείς” (Μ. Κακογιάννη – Μάνου Χατζηδάκι). Είναι η εκτέλεση με την Ζωζώ Σαπουντζάκη, όπου ο Κυριαζής κάνει καταπληκτικό σιγόντο.

—————————————-
*Για το ποστ αυτό χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από το συνοδευτικό σημείωμα του Γιώργου Κοντογιάννη για το CD “Ρεμπέτης και τζέντελμαν” καθώς και από το άρθρο του Άρη Νικολαϊδη για τον Γ. Κυριαζή από το ένθετο “7 ημέρες μαζί” του Ριζοσπάστη.

*Πολύ θα ήθελα αν κάποιος έχει το “Άειντε πάμε” να το συνεισφέρει στο αφιέρωμα αυτό.

Γιατί “ημέρα της Αμαλίας” ρωτάνε μερικοί… Μόνο η Αμαλία είναι;
Υπάρχουν χιλιάδες που υποφέρουν καθημερινά, όπως υπέφερε και η Αμαλία.
Υπάρχουν χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, που ταλαιπωρούνται από την γραφειοκρατεία των υπηρεσιών υγείας, από την έλλειψη προσωπικού των νοσοκομείων του ΕΣΥ, από την έλλειψη κλινών, θαλάμων ανάνηψης και θαλάμων εντατικής θεραπείας.
Υπάρχουν χιλιάδες συμπολίτες μας που υποφέρουν καθημερινά από το ξεχαρβάλωμα του ΕΚΑΒ, από τα σκοτεινά αλισβερίσια φαρμακευτικών εταιριών και γιατρών,από τις ουρές στα ιατρεία του ΙΚΑ, από τα θεσμοθετημένα στην συνείδηση πια του κόσμου φακελάκια, και γενικά από τις μη ανθρώπινες συνθήκες περίθαλψης σε ιδρύματα που μόνο κατ’ όνομα είναι θεραπευτήρια και έχουν καταντήσει “αποθήκες αρρώστων” εξ αιτίας της έλλειψης πόρων,προσωπικού και πολιτικής βούλησης για ένα πραγματικό Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Υπάρχουν, συμφωνώ. Και θα υπάρχουν πολλοί περισσότεροι όσο μένουμε απαθείς και άβουλοι.
Η Αμαλία όμως είναι αυτή που έσπασε την συνωμοσία της σιωπής και μίλησε για όλα αυτά.
Η Αμαλία είναι αυτή που μέσα στον πόνο και στο προσωπικό της δράμα βρήκε την δύναμη να περιγράψει και να καταγγείλει όλο αυτό το σάπιο σύστημα που της έφερε η ζωή στο διάβα της ,και να καταγράψει την μαρτυρία της επώνυμα.
Και η ίδια η Αμαλία ζήτησε να μην αφήσουμε να χαθεί η μαρτυρία της και να την διαδώσουμε όσο μπορούμε. Το ίδιο ζήτησε και η οικογένειά της.
Κι αυτό θα κάνουμε. Έστω και επετειακά. Έστω και μια φορά τον χρόνο.
Θα θυμόμαστε την Αμαλία. «Επειδή», όπως έγραψε και ο πατέρας της Αμαλίας Δημήτρης Καλυβίνος, «η Αμαλία έγινε και δικιά μας».
Γι’ αυτό…
Η 1η Ιούνη θα είναι αφιερωμένη στην μνήμη της. Και κάθε χρόνο κάτι παραπάνω θα προσθέτουμε. Φέτος είναι η εθελοντική αιμοδοσία στη μνήμη της. Θα βρούμε κι άλλες ενέργειες, που μπορούμε να κάνουμε. Κι ας μας κατηγορούν για χίλια δυο οι διάφοροι γυρολόγοι των blogs.
Ο θόρυβος που κάνουν, ευτυχώς, δεν μπορεί να σκεπάσει την καθαρή αλλά γεμάτη αγωνία κραυγή της Αμαλίας : «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι κανόνας.»

Από το περιοδικό “Monthly Review” έλαβα και αναρτώ το παρακάτω δελτίο τύπου:

Η Ελληνική Δημοκρατική Εταιρεία (Ε.Δ.ΕΤ.) και το περιοδικό Monthly Review οργανώνουν διάσκεψη το Σάββατο 31 Μαΐου 2008, ώρα 11.00 π.μ., στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) του Παντείου Πανεπιστημίου (Χιλ 3 & Αδριανού, Πλάκα) με θέμα:

ΝΑΤΟ: από την Gladio στις σύγχρονες επεμβάσεις

Η βασική εισήγηση θα γίνει από τον ερευνητή Daniele Ganser, συγγραφέα του βιβλίου Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ (εκδ. Antilogos, Αθήνα 2007). Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις και συζήτηση.

Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη και υποβάλλεται μέχρι την Πέμπτη 29 Μαΐου 2008, στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@monthlyreview.gr ή τηλεφωνικά στο 210 3214488. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Σε όσους, καλοπροαίρετα, αναρωτιούνται “τι νόημα έχει να βρεθεί το blog της Αμαλίας στην λίστα του sync ξανά”, απαντάω με τα ίδια τα λόγια της Αμαλίας:

«για να έχει νόημα αυτό που κάνω, πρέπει να το διαβάσουν όσο το δυνατό περισσότεροι γιατροί ή φοιτητές της ιατρικής ακόμη καλύτερα.Αυτοί έχουν περισσότερες ελπίδες να “πάρουν” κάτι από αυτή την αθλιότητα που έζησα….»

Το blog της Αμαλίας περιέχει την μαρτυρία της.
Δεν είναι φάντασμα.
Aς μετατρέψουμε αυτήν την μαρτυρία σε ακοίμητη Ερινύα:
-Γι΄ αυτούς που αφήνουν το ΕΣΥ να διαλυθεί
-Γι΄αυτούς που αφήνουν τον ασθενή στο έλεος της γραφειοκρατίας, της υποβαθμισμένης περίθλαψης και των ράντζων .
-Γι’ αυτούς που παίρνουν φακελάκι.
-Γι’ αυτούς που νομοθετούν όχι για να προστατέψουν τον ασθενή, αλλά τις φαρμακευτικές εταιρίες και τα κέρδη τους.
-Γι΄αυτούς που αδιαφορούν
-Για εμάς που εφησυχάζουμε…

Η Αθηνά (Theoulini) πρότεινε κάτι απλό για να επανέλθει το blog της Αμαλίας στην κορυφή της λίστας των blog του sync.

«Θεωρώ ότι το ελάχιστο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε,είναι να κρατήσουμε το μπλογκ της στις πρώτες θέσεις, όπως ήταν και όσο ζούσε. Δε λέω στην πρώτη θέση που κράτησε τόσους μήνες μετά το θάνατός της, αλλά ας είναι στη δεκάδα η μαρτυρία της.
(…)
ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΧΙ ΤΟΣΟ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ…»
(Athena)

Εγώ λέω να βάλουμε στόχο την 1η θέση και θα το πετύχουμε.
Η συνταγή είναι απλή:
Στα blog, οι αναφορές στην Αμαλία είναι αρκετά συχνές.

• Κάθε φορά που σε κάποιο post μας αναφέρουμε το όνομά της, ας το μετατρέπουμε σε link προς το blog της: http://fakellaki.blogspot.com

• Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε σε πρόσφατα post μας που έχουν ήδη αναρτηθεί: να πάμε στην επεξεργασία κειμένου και να μετατρέψουμε την αναφορά μας στην Αμαλία σε link προς το “fakellaki”.

Όταν ξεκίνησε το “ιδιογράφως” δεν περιμέναμε ότι θα έχει αυτή την ανταπόκριση.
Πιστεύαμε ότι θα μαζεύαμε 70, 80, άντε το πολύ 100 ιδιόγραφα. Οι συμμετοχές όμως θα ξεπεράσουν τις 500. Γι’ αυτό και πιο πάνω γράφω ότι “500 ιδιόγραφα είναι πολλά, αλλά… 500 ευχαριστώ είναι λίγα”.
Το “Ιδιογράφως” ξεκίνησε χωρίς πολύ σκέψη. Την μία μέρα έπεσε η πρόταση. Την επόμενη βρέθηκε το κατάλληλο template και την μεθεπόμενη το “ιδιογράφως” άρχισε να ταξιδεύει. Η μία συμμετοχή έφερνε την επόμενη και η Νατάσα κι εγώ , αρχίσαμε με την βοήθεια των μηχανών αναζήτησης να μαζεύουμε τα ιδιόγραφα από blog σε blog. Το μεγαλύτερο κέρδος για μας είναι ότι είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε πολλά ιστολόγια, που κάτω από άλλες συνθήκες, λόγω του μεγάλου αριθμού των blog, δεν θα είχαμε την αφορμή να τα επισκεφτούμε ποτέ.
Τριγυρίζοντας στα blog, διαβάσαμε από ενθαρρυντικά έως κολακευτικά σχόλια, διαβάσαμε όμως και κάποιες επιφυλάξεις. Σε γενικές γραμμές είδαμε ότι η ιδέα του “ιδιογράφως” άρεσε.
Κι αυτό φαίνεται από το αποτέλεσμα. Πεντακόσιοι και πλέον άνθρωποι γούσταραν στην ιδέα και ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ!
Κάποιοι απλά έγραψαν.
Ένα αγαπημένο τους στίχο, μια σκέψη τους, ένα σύνθημα, ένα απόσπασμα από το αγαπημένο τους βιβλίο… Μερικοί έγραψαν με αφορμή το “ιδιογράφως” πολύ ενδιαφέροντα post. Ένα από αυτά, το ποστ του συμμπλόγκερ Γούφα, το χρησιμοποιήσαμε (με την άδειά του) για να φτιάξουμε το μπανεράκι του “Ιδιογράφως”
Άλλοι έκαναν κολάζ, σκίτσαραν ή ζωγράφισαν.
Κάποιοι άλλοι έγραψαν και ζωγράφισαν συγχρόνως.
Κάποιοι άνοιξαν τα συρτάρια τους και μας εμπιστεύτηκαν προσωπικές τους αναμνήσεις.
Μικροί και μεγάλοι σε δράση! Άξιζε που για 2-3 βράδια κλέψαμε λίγο χρόνο από τον ύπνο μας και τον αφιερώσαμε στην ανάρτηση ιδιογράφων.
Άξιζε, επειδή και μεις γουστάραμε με…500!
Στo “Ιδιογράφως” όμως, η δικιά μας δουλειά έχει ημερομηνία λήξεως. Την ημέρα που οι μηχανές αναζήτησης δεν θα εμφανίσουν νέες συμμετοχές, ο ρόλος μας, ως διαχειριστές, θα έχει ολοκληρωθεί.
Γι’ αυτό το λόγο, στην αριστερή στήλη του “ιδιογράφως” γράψαμε : “προσωρινοί διαχειριστές”. Την ημέρα αυτή λοιπόν, που πιστεύω ότι δεν θα αργήσει και πολύ, τα ονόματα των διαχειριστών θα αφαιρεθούν από το blog και το “ιδιογράφως” θα συνεχίσει το ταξίδι του στον ωκεανό του web, χωρίς… πλήρωμα.
Υπήρξαν ιστολόγοι στους οποίους προτείναμε να συμμετέχουν αλλά αρνήθηκαν…
Σεβαστό!
Υπήρξαν άλλοι που βρήκαν την ιδέα χαζή, ελαφριά, μη συνάδουσα με την σοβαρότητα των στιγμών που περνάει … ο πλανήτης, μη συνάδουσα με την σοβαρότητα τους ως blogger…
Σεβαστώτατο!
Υπήρξαν και κάποιοι όμως που αμφισβήτησαν τις προθέσεις μας. (3 είναι, ή μάλλον 2, γιατί ο ένας εμφανίζεται κατά την αγαπημένη του συνήθεια με 2 διαφορετικές ταυτότητες. Τη μια γράφει greeklish και την άλλη ελληνικά. Όσα ελληνικά ξέρει τέλος πάντων. Κλάτς!)
Επειδή αφιερώσαμε εκ των υστέρων την συλλογή των ιδιογράφων στη μνήμη της Αμαλίας μας κατηγορούν ότι θέλουμε να εκμεταλλευτούμε την μνήμη της Αμαλίας για να κερδίσουμε επισκεψιμότητα.
Επισκεψιμότητα , σε ποιο blog;
Επισκεψιμότητα για το “ιδιογράφως”; Μα μόλις εξήγησα ότι στο blog αυτό ο ρόλος μας έχει ημερομηνία λήξης.
Επισκεψιμότητα για τις “Βόλτες”; Μα όποιος έχει μάτια μπορεί να δει. Οι “βόλτες” ήδη σιγά σιγά βυθίζονται στην καλοκαιρινή τους ραστώνη και ο αριθμός των ποστ μιλάει από μόνος του. Αν δεν υπήρχαν τα 2 ποστ για το “ιδιογράφως”, ο Μάϊος θα έκλεινε με απολογισμό 3-4 ποστ και ο Ιούνιος με άλλα τόσα… Συν ένα αποχαιρετιστήριο σαν bonus post. Τα ίδια περίπου ισχύουν και για το blog “Μαμά…ετών 37″ της Νατάσας.

Το ότι αφιερώσαμε την συλλογή εκ των υστέρων στην μνήμη της Αμαλίας και όχι από την αρχή, αποδεικνύει ακριβώς ότι δεν θέλαμε να μαζέψουμε συμμετοχές εν ονόματι της Αμαλίας. Μόλις όμως πιστέψαμε ότι ολοκληρώνεται το project και κρίναμε ότι έγινε μια αξιοπρεπής δουλειά, προσθέσαμε την αφιέρωση. Σ’ αυτήν που με την στάση της, άφησε ανεξίτηλα το αποτύπωμά της στην ελληνική μπλογκόσφαιρα: Στην Αμαλία Καλυβινού.
Τώρα, αν κάποιος πιστεύει ότι, το να αφιερώνεται κάτι όμορφο και ομαδικό στην μνήμη της Αμαλίας, είναι εκμετάλλευση και αθλιότητα, πραγματικά “δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει”…

Εμείς απολαμβάνουμε τα όμορφα ιδιόγραφα που μαζεύτηκαν μέχρι τώρα και όσα ακόμα θα μαζευτούν τις επόμενες μέρες. Το ίδιο προτείνουμε να κάνετε και σεις. Και όσοι δεν συμμετείχατε ακόμα, ευκαιρία να το κάνετε σύντομα.
Πριν πετάξει το πουλάκι…

Γεια σου ρε αστερ-Άκη, καλλιτέχνη μεγάλε.
“Πώς να χαρούμε” ρωτάς, και η ζωγραφιά σου δίνει την απάντηση:
Μα, κάνοντας χαρούμενους τους άλλους γύρω μας!

Το βράδυ της 22ας Μαϊου του 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης πέφτει χτυπημένος ,στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη,έξω από την αίθουσα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, όπου σε κλίμα πρωτόγνωρης τρομοκρατίας εκφώνησε την τελευταία του ομιλία σε συγκέντρωση φίλων και μελών της επιτροπής για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη. Καθώς ο Λαμπράκης αποχωρούσε πεζός από τον χώρο της συγκέντρωσης, οι δολοφόνοι βγήκαν μέσα από το πλήθος των αστυνομικών και έπεσαν επάνω του με ένα τρίκυκλο που οδηγούσε ο παρακρατικός Σπύρος Γκοτζαμάνης. Ο επιβαίνων στο τρίκυκλο, παρακρατικός επίσης, Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, με ένα σιδερένιο λοστάρι καταφέρει θανάσιμο χτύπημα στο κεφάλι του ανυπεράσπιστου βουλευτή. Ο γιατρός, αθλητής, βουλευτής και αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ειρήνης Γρηγόρης Λαμπράκης, παλεύει με τον θάνατο 5 μέρες και στις 28 Μαϊου καταλήγει. Με την στάση ζωής και το θάνατό του το “γελαστό παιδί” της Ελλάδας περνάει στην Ιστορία και γίνεται σύμβολο και παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές. Στην κηδεία που ακολουθεί,χιλιάδες άνθρωποι συνοδεύουν τη σορό του Λαμπράκη, φωνάζοντας «Ο Λαμπράκης ζει».
Ο Μίκης Θεοδωράκης θα γράψει στην εφημερίδα “Αθηναϊκή”: «Χάνοντας τον Λαμπράκη, κερδίσαμε χιλιάδες νέους Λαμπράκηδες, χιλιάδες ήλιους που θα θερμαίνουν και θα φωτίζουν τη μνήμη του»
Δεν έχω σκοπό να γράψω ένα ακόμα κείμενο για την ζωή,την δράση και την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Υπάρχουν στο διαδίκτυο πολλά και καλά αφιερώματα για το θέμα αυτό. Ακολουθεί μια ενδεικτική λίστα με σχετικές σελίδες που αξίζει να διαβάσουμε:

• “Ριζοσπάστης” (11 Μάη 2003):Γιώργος Πετρόπουλος- «Στα 40 χρόνια από την πρώτη Μαραθώνια πορεία»

• “Ριζοσπάστης” (18 Μάη 2003):Νίκος Τσακανίκας- «Στα 40 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη»

• Arcadia: πολυσέλιδο αφιέρωμα «Γρηγόρης Λαμπράκης -Ο φιλειρηνιστής και αγωνιστής της Αριστεράς»

• Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων: πολυσέλιδο αφιέρωμα του Σπύρου Κουζινόπουλου για την “Υπόθεση Λαμπράκη”

• Σπύρου Σεραφείμ (Πολύ χαμηλές πτήσεις): «Υπόθεση Λαμπράκη.44 χρόνια μετά»

• “Οργή Λαού”:“Η δολοφονία του Λαμπράκη”

• “Αν ξαναγενιόμουν”:«Λαμπράκης Γρηγόρης…ο “μοναχικός”μαραθωνοδρόμος της Ειρήνης»

• Νίκος Σαραντάκος (σελίδες Ιστορίας): πολύτιμο φωτογραφικό (και όχι μόνο) «υλικό για την Μαραθώνια πορεία ειρήνης του 1963 και τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη»

Η γελοιογραφία του Μποστ είναι από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που έχει συλλέξει ο Ν.Σαραντάκος στις σελίδες του.

Mουσικός Επίλογος…

Εμπνευσμένα από τις ίδιες φιλειρηνικές ιδέες, για τις οποίες θυσίασε την ζωή του ο Γρ. Λαμπράκης, είναι και τα παρακάτω λαϊκά τραγούδια, που πρέπει να γράφτηκαν περίπου εκείνη την εποχή:
«Το τραγούδι της Ειρήνης», με τον Πέτρο Αναγνωστάκη και την Λίτσα Διαμάντη:

Όλος ο κόσμος πάνω στη γη,
φωνάζει για Ειρήνη
και όσοι χάθηκαν γι΄αυτή
ζητούνε την γαλήνη.

Όποιος θέλει ευτυχία,
όποιος έχει ανθρωπιά
στην καρδιά βαθειά ας κλείσει
ειρήνη, ο πόλεμος να σβήσει.

Από τα χρόνια τα παλιά
σ΄αυτό εδώ το χώμα,
πόσες ψυχές δεν χάθηκαν
μεσ’ στου θεριού το στόμα.

Όποιος θέλει ευτυχία,
όποιος έχει ανθρωπιά
στην καρδιά βαθιά ας κλείσει
ειρήνη, ο πόλεμος να σβήσει.

Το τραγούδι “Στον ήλιο, στο διάστημα” του Χρ. Κολοκοτρώνη με την Πόλυ Πάνου:

Έϊ, σεις οι δυνατοί της γης,
εσείς που κυβερνάτε,
το χρήμα που μαζεύετε
γιατί το σπαταλάτε,
εσείς που κυβερνάτε;

Τα βάλατε με το θεό
και σαν τρελοί ζητάτε
στον ήλιο, στο διάστημα
και στ’ άστρα για να πάτε.

Αντί να κατορθώσετε
σ’ αυτή την οικουμένη
να μην υπάρχουν άρρωστοι
φτωχοί και πεινασμένοι,
τα βάλατε με τον θεό
και σαν τρελοί ζητάτε
στον ήλιο, στο διάστημα
και στ’ άστρα για να πάτε.

Δώστε στην εργατιά λεφτά
να πάρουνε τρακτέρια
να μην οργώνει πια την γη
ο κόσμος με τα χέρια,
να πάρουνε τρακτέρια.

Κάψτε τα διαστημόπλοια
τους πύραυλους ξηλώστε
κι απ’ του πολέμου την οργή
τον κόσμο να γλυτώστε.

Αντί να κατορθώσετε
σ’ αυτή την οικουμένη
να μην υπάρχουν άρρωστοι
φτωχοί και πεινασμένοι,
τα βάλατε με τον θεό
και σαν τρελοί ζητάτε
στον ήλιο, στο διάστημα
και στ’ άστρα για να πάτε.

Το ίδιο τραγούδι, με εναλλακτικό τίτλο “τα βάλατε με το θεό” ερμήνευσε και ο Μιχάλης Μενιδιάτης.

Εγώ προτιμώ την εκτέλεση της Πόλυς Πάνου.
Και ναι… ο πληθυντικός “τα τρακτέρια” δεν μ’ ενοχλεί καθόλου.