Η  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία με ειδικά αφιερώματα στο χθεσινό της φύλλο, μας θύμισε ότι στις  20 Ιουλίου συμπληρώνονται 40 χρόνια από την ημέρα που ο άνθρωπος πάτησε στη σελήνη.

Άναυδοι εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν (τηλεοπτικά) την προσεδάφιση της σεληνάκατου Eagle, τον Νιλ Αμστρονγκ να κάνει το πρώτο βήμα ανθρώπου στη Σελήνη δηλώνοντας «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα», τον Εντουιν «Μπαζ» Ολντριν να ακολουθεί μολογώντας «εκπληκτική ερημιά», όσο ο τρίτος αστροναύτης, ο Μάικλ Κόλινς, τους περίμενε μέσα στο θάλαμο διοίκησης Columbia.

Άρμστρονγκ και Όλτριν έμειναν δυόμισι ώρες στη Σελήνη, τράβηξαν φωτογραφίες, εγκατέστησαν πειραματικούς σταθμούς, συλλέκτες μορίων, σεισμόμετρα και κάτοπτρα που θα δέχονταν ακτινοβολία λέιζερ από τη Γη για να καταγραφεί η ακριβής τροχιά της Σελήνης.

Πριν επιστρέψουν στη Γη μεταφέροντας 22 κιλά σεληνιακές πέτρες και χώμα, άφησαν μια επιγραφή που έγραφε “Εδώ άνθρωποι από τον πλανήτη Γη πρώτη φορά πάτησαν το πόδι τους στη Σελήνη, το 1969 μ.Χ. Ερχόμαστε εν ειρήνη εν ονόματι ολόκληρης της ανθρωπότητας”. Και για να μην υπάρχει αμφισβήτηση για την προέλευση του επιτεύγματος, ύψωσαν την αμερικανική σημαία.

Η αποστολή του “Apollo 11″ στέφτηκε λοιπόν από απόλυτη επιτυχία, όσο κι αν οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας παγκοσμίως διαρηγνύουν τα καλτσόν τους ισχυριζόμενοι ότι η προσεδάφιση στη σελήνη δεν έγινε ποτέ.
Λίγους μήνες πριν την αποστολή του “Apollo 11″ , τον Μάη του 1969 είχε προηγηθεί η αποστολή του “Apollo 10″. Σύμφωνα με όσα διαβάζω σε διάφορα site, ύμνος της αποστολής αυτής ήταν το τραγούδι “Fly me to the moon”. To τραγούδι συνέθεσε το 1954 ο Bart Howard αλλά το έκανε επιτυχία αργότερα ο Frank Sinatra.  Ας το θυμηθούμε:

Πέστε μας πώς περάσατε
απάνω στη σελήνη
τι είδατε, τι κάνατε
τι πρόκειται να γίνει.

Τι χαμπάρια απ΄την σελήνη
και τι βρήκατε σε κείνη.

Αν πάτε δεύτερη φορά
περάστε απ΄την Αθήνα
και πάρτε στο ταξίδι σας
κάνα κιλό ρετσίνα.

Τι χαμπάρια απ΄την σελήνη
και τι βρήκατε σε κείνη

Μεσ’ στο διαστημόπλοιο
πάρτε και μπουζουκάκι
και πέστε πως βρισκόσαστε
σε κάνα ταβερνάκι.

Τι χαμπάρια απ΄την σελήνη
και τι βρήκατε σε κείνη.

Φοβερά ψαγμένη ενδυματολογική πρόταση για την επόμενη κινητοποίηση των blogger…
To αγαπημένο μαύρο χρώμα των blogger δείχνει οργή, αγανάκτηση, επαναστατικότητα, θλίψη, πίκρα, προβληματισμό, προχωρημένο στυλ και άποψη,  κρύβει τις μπυροκοιλιές των θερινών ατασθαλιών και αναδεικνύει  την… πιτιρίδα.
Τέλος, το σύνθημα στο στήθος  στέλνει το σωστό μήνυμα ακόμα κι αν, όπως συνηθίζεται, η διαμαρτυρία των blogger είναι “βουβή”.  Βουβή είπαμε, όχι τυφλή.
Διατίθεται για  κάθε νούμερο (με την καλή έννοια) blogger
Δεκτές όλες οι κάρτες.
Βερεσέ δεν έχει.

Ματωμένη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στις πεδιάδες και τα βουνά σου.
Κοράκια μαζεύτηκαν στα παραθύρια των χαμόσπιτων και κρώζουν την έλευση του χθες.
Τα όρνια πήρανε το μήνυμα και κατασπαράζουν τα εναπομείναντα φτερουγίσματα της λευτεριάς.
«Ποτέ πια!» κράζουν σύσσωμα, διασπώντας το φως του ήλιου σε χιλιάδες αδύναμες δέσμες.
Ή σε δεσμά στα πόδια σου, δυστυχισμένη ματωμένη ήπειρος, που θέλουν να σε γονατίσουν ξανά, να, λίγο πριν προλάβεις να σηκωθείς.
Έγκλημα βαφτίσανε την φωνή σου, το βλέμμα σου, το τραγούδι σου.
Τους φάρους της καταγάλανης θάλασσας σου, θέλουν να καταρρίψουν.
Να τους θάψουν στην άβυσσο της σάπιας βλέψης τους.
Σε κάθε στενό, βλέπω τον στρατό, να μαραίνει με αποστροφή τα λουλούδια που φύτρωσαν στις χαραμάδες των πέτρινων σπιτιών σου.
Ματωμένη, περήφανη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στους δρόμους σου.
Η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Όταν πάει να γιατρευτεί, να και μια νέα μαχαιριά στα γερά σου χέρια.
Καθώς στάζει βουβά στη γη σου, που ελεύθερα να περπατήσεις σου είναι απαγορευμένο, οι κραυγές σου απομένουν θλιβερά βουβές.
Καθώς ποτάμι θα γίνεται, η ροή του θα σπάσει τα τσιμεντένια φράγματα και θα τα διασκορπίσει σε μικρές πέτρες σε κάθε επιφάνεια του κόσμου.
Και όλο και κάποιο χέρι μας θα την σηκώσει.
Ένας πέφτει και εκατό σηκώνονται. Έτσι μας δασκαλέψατε, μην το ξεχνάτε.
Όμοια η φωνή, όμοιο το πρόσωπο, όμοια καπνίζεται το τελευταίο τσιγάρο από το βορρά ως το νότο.
Δημιουργήστε την πιο γερή αλυσίδα, αυτή που εμείς δεν φοβόμαστε.
Αυτή που θα φρουρεί τα παιδιά σου, σαν την μάνα.
Φρουρείστε την ελπίδα και με ένα περιστέρι στείλτε την στον κόσμο.
Με μοναδικό παραλήπτη την αξιοπρέπεια και αποστολέα μια ολόκληρη χώρα.
30/6/2009
Ισπανία
Χ.

Ο άγνωστός  φίλος  Χ.  μου έστειλε από την Ισπανία το παραπάνω όμορφο ποίημα .  Όπως σημειώνει στο email που μου έστειλε «αν θες πρόσθεσε αυτή την απόπειρα ποίησης στην σελίδα σου. Είναι το μόνο που μου βγήκε διαβάζοντας αυτά τα γεγονότα.
Δεν έχω προσδοκίες ότι μπορεί να βοηθήσει στην ευαισθητοποίηση  κόσμου αλλά επίσης δεν μπορώ να έχω τη σκέψη μου σε δεσμά.»

Βρήκα το ποίημα συγκλονιστικό και το δημοσιεύω στο blog με μεγάλη χαρά.
Και να, ένας από τους κύριους λόγους που μου αρέσει το blogging.  Μας δίνει την ευκαιρία να έχουμε αυτές τις μικρές, απρόσμενες αλλά τόσο σημαντικές στιγμές επικοινωνίας. Μ’ ένα email, ένα σχόλιο, ένα ποίημα, ένα τραγούδι…

Κλείνουν ένα στόμα, ανοίγουμε χιλιάδες! Το τελευταίο τριήμερο του Ιούνη στην παραλία της πόλης μας θα λάβει χώρα το 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Μετά από 12 χρόνια προσπάθειας των αντιρατσιστικών και μεταναστευτικών συλλογικοτήτων της πόλης, το Φεστιβάλ έχει αναδειχθεί σε ένα σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός της άλλης Θεσσαλονίκης. Η συμμετοχή χιλιάδων πολιτών κάθε χρόνο δείχνει ότι πέρα και ενάντια από τις κυρίαρχες φωνές του μίσους, υπάρχει ο δρόμος των κοινών αγώνων, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας. Και αυτό μας δίνει δύναμη. Ακόμα περισσότερο φέτος, καθώς το Φεστιβάλ συμπίπτει με την χειρότερη επίθεση που δέχονται οι μετανάστες και οι πρόσφυγες τα τελευταία 15 χρόνια. Κυβέρνηση, αστυνομία, ακροδεξιές συμμορίες έχουν συσστρατευθεί ενάντια στους μετανάστες που η ίδια τους η πολιτική καταδικάζει στην «παρανομία», ενάντια στα δικαιώματα όλων μας, ενάντια στη δυνατότητα μας να ζούμε αδελφωμένοι στις γειτονιές μας. Όσοι και όσες συμμετέχουμε στο Φεστιβάλ, ντόπιοι και μετανάστες, πιστεύουμε αντίθετα ότι καμιά ζωή δεν είναι λαθραία, κανένα δικαίωμα δεν είναι περιττό, κανένας άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος.
Για αυτό μπορούμε και γιορτάζουμε μαζί. Το φετινό Φεστιβάλ συνδιοργανώνεται από περισσότερες από 120 συλλογικότητες της πόλης: μεταναστευτικές κοινότητες, συνδικάτα, αντιρατσιστικές ομάδες, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, φοιτητικά σχήματα, ομάδες καλλιτεχνών, πολιτικές οργανώσεις. Στις τρεις ημέρες προγραμματίζονται 26 εργαστήρια – συζητήσεις για θέματα όπως τα εργασιακά δικαιώματα μεταναστών και ελλήνων στον καιρό της εργασιακής επισφάλειας, η νέα μεταναστευτική πολιτική, οι απελάσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η βία στα σύνορα, η επιθετικότητα των ακροδεξιών συμμοριών, τα νέα κατασταλτικά μέτρα, ο αποκλεισμός των χρηστών και των ψυχικά ασθενών, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, ο ελληνικός εθνικισμός. Θεματικοί χώροι θα αναδείξουν ιδιαίτερες θεματικές όπως η καταστολή της μετανάστευσης στα ελληνοτουρκικά σύνορα και η διοργάνωση του NoBorderCamp στη Μυτιλήνη τον Αύγουστο, η προσβασιμότητα των δημόσιων χώρων για τα άτομα με αναπηρίες, η εξέγερση του Δεκέμβρη. Το πολιτιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει 8 θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις με τη συμμετοχή της Θεατρικής Ομάδας Μεταναστών του Οδυσσέα, των μαθητών του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Πυλαίας, της Κρουστωδίας, του «Θεάτρου Έξω Από Τα Τείχη», του Συλλόγου Γυναικών ΡΟΜ, της ομάδα VANDA και της κουβανικής ομάδας Cuba Baila. Παράλληλα θα προβληθούν πάνω από 15 ταινίες και ντοκυμαντέρ για τα σύνορα, τις συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές, τα ναρκωτικά, την ψυχική υγεία, την αναπηρία, την ομοφυλοφοβία, την εξέγερση του Δεκέμβρη. Στις δύο σκηνές συναυλιών, την Ανατολική και τη Δυτική, θα συμμετέχουν πάνω από 30 μουσικά σχήματα, πάντα εθελοντικά και χωρίς αμοιβή. Στο πρόγραμμα της Δυτικής ξεχωρίζουν οι BOIKOT, γνωστό ska συγκρότημα από την Ισπανία που έρχεται ειδικά για το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Στην Ανατολική, τους ήχους των προσφύγων από το Αφγανιστάν και άλλες χώρες θα πλαισιώσουν καλλιτέχνες όπως η Σαββίνα Γιαννάτου και οι Primavera, η Μαρία Φωτίου και η Λωξάνδρα, ο Χρήστος Μητρέντζης, ο Γ. Λεκόπουλος, ο Γ. Αετόπουλος, ο Ανδρέας Καρακότας και άλλοι. 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Κλείνουν ένα στόμα, ανοίγουμε χιλιάδες! Όταν ξεκινούσαμε στη Θεσσαλονίκη το πρώτο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, μόλις βγαίναμε από το μεσαίωνα της δεκαετίας του ’90: τότε που η «φιλόξενη» Ελλάδα υποδεχόταν τους πρώτους μετανάστες με σκούπες και απελάσεις, οι «αγανακτισμένοι πολίτες» πυροβολούσαν ανθρώπους για ένα καρπούζι και τα κανάλια έφριτταν με τους «αλβανούς κακοποιούς».
Μετανάστες και ντόπιοι δουλέψαμε πολύ από τότε για να σπάσουμε το φόβο, να σπείρουμε την αλληλεγγύη και να παλεύουμε μαζί σήμερα για ίσα δικαιώματα.
Σήμερα, 12 χρόνια μετά, θέλουνε να μας γυρίσουν πίσω στην ίδια βαρβαρότητα. Οι «επιχειρήσεις – σκούπα» και τα καινούργια αστυνομικά σώματα, τα σπασμένα κεφάλια στα σύνορα και οι εμπρησμοί τζαμιών και καταστημάτων, η χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών και η επίθεση στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, στρέφονται ενάντια σε όλη την κοινωνία.
Είναι η προσπάθεια τους να μας ξανακλείσουν το στόμα, να μας χωρίσουν, τους «έλληνες» από τους «αλλοδαπούς», τους «νόμιμους» από τους «παράνομους», τους «σταθερούς» από τους «επισφαλείς». Και πιο πολύ, είναι η αγχωμένη εκδίκηση του κράτους (και του παρακράτους) για την εξέγερση του Δεκέμβρη. Γιατί, παρά την καταστολή, οι κερδισμένοι αυτής της χρονιάς ήμασταν εμείς. Πρώτα οι φυλακισμένοι και οι φυλακισμένες, με την απεργία πείνας του Νοέμβρη. Ύστερα, οι χιλιάδες εξεγερμένοι νέοι του Δεκέμβρη. Λίγο μετά το κίνημα αλληλεγγύης στην Κούνεβα, με τα δεκάδες σωματεία, τους επισφαλείς εργαζόμενους, τις μετανάστριες, όλους αυτούς που κάνουμε τρεις δουλειές για να ζήσουμε ή δεν βρίσκουμε καμιά. Ψάξαμε μαζί δρόμους οργάνωσης και αντίστασης στην μαύρη και ελαστική εργασία, το δουλεμπόριο των εργολαβιών, την εργοδοτική τρομοκρατία. Και πιο πρόσφατα, οι μετανάστες που κινητοποιήθηκαν πηγαία ενάντια στον καθημερινό εξευτελισμό και την καταστολή. Όλο και περισσότερα στόματα ανοίγουν, για να μιλήσουν, να φωνάξουν και να τραγουδήσουν. Αυτοί που δεν έχουν φωνή ακούγονται όλο και περισσότερο.
Για αυτό και οργανώνουμε για δωδέκατη χρονιά το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Για να ακουστεί η φωνή μας για πραγματική και οριστική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, για υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά τους, για ίσα δικαιώματα στο σχολείο και την υγεία, για σταθερές δουλειές με δίκαιες αμοιβές για έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους.
Για να ανοίξουν τα σύνορα, να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες και να σταματήσει η βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των απελάσεων, των κρατικών δολοφονιών.
Για να τελειώνουμε με τις ακροδεξιές συμμορίες που θέλουν να μετατρέψουν τις γειτονιές μας σε γκέτο του μίσους, κλείνοντας μέχρι και τις παιδικές χαρές για να μην παίζουν μαζί τα παιδιά των μεταναστών και των ντόπιων!
Για τον αγώνα των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια και ελευθερία, για την υπερηφάνεια των ομοφυλόφιλων, για το δικαίωμα των αναπήρων στην πρόσβαση, για τον αυτοκαθορισμό των μειονοτήτων ενάντια στην εθνικιστική υστερία.
Για να κερδίσει η αλληλεγγύη και όχι ο φόβος.
Για να συνεχιστεί ο Δεκέμβρης. Γιατί, όπως φωνάξαμε και τότε, οι τρεις μέρες του Φεστιβάλ, τρεις μέρες αντίστασης, γιορτής και αλληλεγγύης, θα είναι από τις «δικές μας ημέρες», αυτές που έρχονται.
Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα στους μετανάστες και τις μετανάστριες, υπηκοότητα στα παιδιά. 
Ανοιχτά σύνορα, άσυλο, αλληλεγγύη στους πρόσφυγες.
Να σπάσουμε τα σύνορα στις γειτονιές μας !
———————-

• *Όλο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για το τριήμερο ΕΔΩ

• *Ραδιοφωνική Κάλυψη και ζωντανές θεματικές εκπομπές από το χώρο του Φεστιβάλ από το Ραδιόφωνο 1431ΑΜ (www.1431am.org)

(Μια ποιητική κατάληψη/ανάληψη/μετάληψη του χώρου της Μπλογκοσλοβακίας από τον Νοσφεράτο, την Ροδιά , την Χρονοστιβάδα, τον Καναλιώτη, και άλλους καταραμένους ποιητές)

Σ’ ένα δρομάκι σκοτεινό , εκεί που περπατούσα
βλέπω ζωάκι ξαφνικά : Σαρανταπαπαρούσα
Που περπατούσε κουνιστό κουνώντας τα παπάρια
και τα παπάρια έλαμπαν , γυαλιστερά σαν ψάρια
που μόλις έπιασε Ψαράς , κι ήσαν πολλά στο δίχτυ
και ήταν η ώρα δώδεκα , βαθειά στο μεσονύχτι.

Περάσαν τα μεσάνυχτα -γοργά περνά ο χρόνος-
κι αναρωτιέται ο Ψαράς: «να γίνω δολοφόνος
ενός θεσπέσιου ψαριού σαρανταπαπαράτου
που έχει σφραγίδα στα πλευρά «Σπηλιά του Νοσφεράτου»;
Οχι! ποτέ δεν θα σκοτώ-, δεν θα δολοφονήσω
τέτοια ψαρούκλα όμορφη. Της πείνας ας ψοφήσω!

Τέτοια σκεφτόταν ο Ψαράς κι απόμενε κολώνα
κι ας νύσταζε, κι ας πείναγε, κι αύριο ας είχ’ αγώνα…
Στο τέλος τ’ αποφάσισε και κόβει ένα παπάρι
τρώει το μισό τηγανιστό, το υπόλοιπο στο Ψάρι
το δίνει με μισή καρδιά γεμάτη καλοσύνη
κι εκείνο, στ’ άλλα τριανταεννιά τον γράφει και τον σβήνει!

Και τότε ηκούσθη μια φωνή,λες κι ήρθε απ΄τα ουράνια
που έμοιαζε με τη φωνή που βγάζει η Ανίτα Πάνια:

-Εγώ δεν είμαι έντομο, εγώ δεν είμαι ψάρι
μα θεία δίκη μ’ έκανε να χάσω κάθε χάρη.
Εγώ που λέτε ήμουνα ρούσα, παπά γυναίκα
τα κάλλη μου θα τύφλωναν και μεραρχίες δέκα.
Σαράντα χρόνων ήμουνα και ο παπάς ογδόντα.
Τις νύχτες σαν καιγόμουνα κι έψαχνα ανακόντα
αυτός κοιμόταν κι έτσι εγώ τι νά’κανα για πες μου,
-δεν ήθελα τα κάλλη μου να φάει ο καναπές μου-
βαφόμουνα, ντυνόμουνα κι έβγαινα στο κυνήγι,
έψαχνα άνθρωπο κι εγώ να σβύσει μου τα ρίγη.
Κι όπως δεν είμαι οπαδός του ΛΑ.Ο.Σ και του Πλεύρη,
ποτέ μου δεν απέκλεισα κάποιον που σαν αλεύρι
δεν ήτανε το χρώμα του λευκό, μα σοκολάτα.
Αρκεί ποντίκια νά’πιανε, δεν μ’ ένοιαζε αν η “γάτα”
ήταν λευκή ή καφετιά, μαύρη ή κιτρινιάρα,
μόνο να είναι ζωηρή ήθελα και χαδιάρα.
Και ο παπάς σαν τό’μαθε απ΄τον καντηλανάφτη,
πού’ναι σπιούνος κι άσχημος, κι όλο φωτιές ανάφτει,
άνοιξε τα βιβλία του κι ευθύς ρίχνει κατάρες
κι έτσι από κόρη όμορφη, απέκτησα παπάρες.
Ευρέθηκ’ ένας χριστιανός και μάγος με πατέντα
κι ήρθε να παίξουμε χαρτιά. Τον κέρδισα με κέντα
και ξαναπήρα τη μορφή που είχα την πανώρια
και τα σαράντα αρχίδια μου τα μοίρασα στ’ αγόρια
που όταν λένε παπαριές και ρίχνουνε κατράμι
νά’χουν αντίβαρο αυτά, να μη τους λείπει δράμι!

Όμως του πάπαρδου ο θυμός δεν έλεγε να σβήσει
και πιάνει το μαγόπουλο να το τσουρομαδήσει
- ογδόντα ήταν οι χρόνοι του, μα το ‘λεγε η καλιά του
μόνο σ’ εμένα, ο άχρηστος, δεν έκαν’ τη δουλειά του-
Είδε απόειδε ο φουκαράς, τα μάγια παίρνει πίσω
κι έμεινα με το δίλημμα “να κλαύσω ή να τ’ αφήσω ?”
Δώσ’ του, λοιπόν, απ’ την αρχή παπάρια να φυτρώνουν
κει που ‘χα χίλιες ομορφιές τους άντρες να θαμπώνουν.
Το πήρα απόφαση κι εγώ, πως η ομορφιά μου εχάθη
- έτσι είναι πάντα ο άνθρωπος, στα ύψη ή στα βάθη…
σ’ άλλες ποδιές να σφάζονται σαράντα παλικάρια
κι άλλοι να παίρνουν στη ζωή ντουζίνες τα παπάρια –
Κι όπως σκεπτόμην όλ’ αυτά βγήκα να πάρω αέρα
αφού έτσι ή αλλιώς ο διάολος μας πήρε τον πατέρα…

Μια στάση στο περίπτερο, έκανα για τσιγάρα
κι ως μ’ είδε ο περιπτεράς τον σήκωσε αντάρα…
“Κάτι έχω για του λόγου σου, μα είναι ανθρακούχο”
μου είπε μόλις άκουσε το μαύρο ντέρτι που ‘χω
Τρέχει, μου φέρνει το χυμό… κείνον, φτερά που δίνει
που κάνει πέτρα το λαπά, τον κώλο φινιστρίνι
Τι να ‘κανα η βαριόμοιρη, τον ήπια… άσπρο πάτο
μπας κι επιτέλους σηκωθώ κι έρθουν τα πάνω κάτω.
Μα όσο εγώ είδα αλλαγή, την είδε κι ο Γιωργάκης
που απόξω είν’ σοσιαλιστής και μέσα Μητσοτάκης
Γι αυτό κι εσείς με βλέπετε στις στράτες και στις ρούγες
να σέρνω τα παπάρια μου αντί να ‘χω φτερούγες…
να ‘μαι από μέσα παπαδιά, γλυκιά, ρασοφορούσα
κι απέξω μια σιχαμερή σαρανταπαπαρούσα.


Αυτά είπε η βαριόμοιρη κι άτυχη ζωντοχήρα
που έτσι τόσο άσπλαχνα την βάρεσε η μοίρα
και κούτσα κούτσα έσυρε τα τριανταενιά παπάρια
-πιστεύω δεν ξεχάσατε το ένα που στα ψάρια
το τάισε εκείνος ο ψαράς απ΄την αρχή στο ποίημα,
και τώρα αυτή σαν περπατά, γέρνει δεξιά στο βήμα.

Το βάδισμα το λικνιστό της δίνει άλλη χάρη
καθόλου δεν της φαίνεται που λείπει το παπάρι
τέτοιο γυναίκας κούνημα δεν είναι απ΄ την Ελλάδα.
“Τόσα χρόνια βαρελάς τέτοιο πάτο δεν ματάδα”
φώναξε ένας βαρελάς που έχει να δει βαρέλι
απ’ τον καιρό του Πάγκαλου, -τώρα πουλάει μέλι.

Εκεί όπου εσερνότανε το τέρας το καημένο
συναπαντά ένα Βοσκό με μια προβιά ντυμένο.
Της λέει «καλό μου έλα εδώ για να σε καμαρώσω,
κι απ’ το κουτσό πορπάτημα εγώ να σε γλιτώσω »
κι αυτή το χάβει μονομιάς -το ψέμα έχει χάρη-
κι ο τσέλιγγας δίνει μια -ΧΡΑΠ!- και κόβει το παπάρι
που επερίσσευε μονό και την ενόχλει τόσο…
«Να έχεις χάρη στον Ψαρά που δε θα σε σκοτώσω»
της λέει και κάνει σουβλιστό το δόλιο παπαράκι
και της προσφερει μια μπουκιά, να το γευτεί λιγάκι.

Εκείνη λέει «ευχαριστώ, μα είμαι φαγωμένη»
κι αναχωρεί καλπάζοντας μισομελανιασμένη
απ’ τη τρομάρα τη τρελλή που έλαβε η μαύρη
πάει να χωθεί στη τρύπα της, κακό να μη ξανάβρει…
Μα έλα που λογάριαζε να πλέξει με βελόνες
σαράντα θήκες να φορεί ν’ αντέχει τους χειμώνες
και τώρα τριανταοχτώ της έμεινε να πλέξει
κι αναφωνεί μαρτυρικά τα λόγια του Αλέξη:
«Μέσα στην ατυχία μου, την τύχη μου τη βρήκα!
Δύο παπάρια έχασα, μα γλίτωσα μια προίκα,
μέσα σε χαλεπούς καιρούς δυο θήκες είναι φύρα
κι ευχαριστάω τον Ψαρά, τον Τσέλιγγα, τη Μοίρα.»

Κι εκεί που ευχαρίσταγε τους πάντες στη ζωή της
όπως τους αμερικανούς μεσ΄τη βουλή ο Σημίτης
μια σκέψη ήρθε στου μυαλού την πόρτα της απ΄έξω,
“σύριζα μου τα κόψανε, στο ΣΥΡΙΖΑ θα τρέξω,
και θα τους πω τον πόνο μου. Εκείνοι θα με νοιώσουν
κι απ΄την κατάρα του παπά, μπορεί να με γλυτώσουν”.

Τα βήματα της τά’ συρε μέχρι την Κουμουνδούρου,
είδε καπνούς, μαύρους καπνούς, όμως δεν ήταν πούρου.
Έστησ’ αυτί και άκουσε σκληρές που λέγαν λέξεις
ο Αλέκος ήταν από τη μιά, στην άλλη ο Αλέξης.
Χτυπά και της ανοίγουνε. Καλώς την “συνιστώσα”
της λένε κάθησε εδώ, μη περπατάς σαν κλώσσα.
Κι εκείνη τότε σκέφτηκε: “φιλόξενοι είναι τούτοι,
εδώ θ’ αράξω να σωθώ, στο κόμμα τούτι φρούτι.

Όσοι θαρρούν το ζωντανό πως έχει πια γλιτώσει
βαριά σκοτάδια έχουνε κι αργεί να ξημερώσει
Πολλά δεινά της έρημης της φύλαγεν η μοίρα
να… επάνω στα παπάρια της εκάθησε μια ψείρα
Κόλλησε πίσω, δεξιά, εκεί που την πονούσε
όταν με χάρη ζηλευτή τ’ αρχίδια της κουνούσε
Ήτανε μαύρη, γκάγκανη, λες κι ήρθε απ’ άλλα μέρη
-πολλοί είπαν πως έμοιαζε και του Καρατζαφέρη-
κι είχε το μάτι του φιδιού, της νυχτερίδας μύτη
και μια ελιά στα πισινά, παχιά σαν του Σημίτη.
Όσο η ψείρα χόρταινε και ζήταε κι άλλο αίμα
η παπαδιά ξυνότανε και ζούσε μέσ’ στο ψέμα.
Φαίνεται της καλάρεσε, γλυκά τη γαργαλούσε
όμως τι θα γινότανε η ψείρ’ αυτή αν γεννούσε ;

«Φύγε κυρά μου από δω, δεν θέλουμε φαγούρα
μας φτάνει όση πήραμε των εκλογών χασούρα»,
της λέει εκεί ένας ψηλός με μαύρα ματογυάλια.
Αυτή θιγμένη ένιωσε. Ήταν που ήταν χάλια.

Κρύος ιδρώς την έλουσε, αυτό δεν το ‘χε υπ’ όψη
ώσπου μια φιλενάδα της, της είπε να τα κόψει
Ήξερε αυτή κι ανέκραξε “κόψ’ τα για θα σε φάνε
οι ψείρες δεν παλεύονται σαν πιάσουν και πεινάνε”
Αμέσως βρέθηκε ο γιατρός, βρεθήκαν νοσοκόμοι
ακτινογράφοι, ασφαλιστές και χίλιοι άλλοι ακόμη.
Είχε στην άκρη δυο δραχμές για τα γεράματά της
τι να ‘κανε, τις έδωσε να κόψουν τ’ απαυτά της.
Σαν βγήκε από την κλινική, φώναξε τα κανάλια
δηλώσεις έκανε γι αυτούς, που απ’ τα μαύρα χάλια
με κόπο τη γλιτώσανε και με αυτοθυσία
- τα φακελάκια που ‘δωσε δεν είχαν σημασία-

Τ’ άλλο πρωί που ξύπνησε σαν παραζαλισμένη
-η νάρκωση τη ζάλισε κι ήταν ζαβλακωμένη-
κουνάει λίγο το κορμί, απλώνει τα ποδάρια
και νοιώθει από κάτου της  σαρανταδυό  παπάρια!!!

«Η εγχείριση δεν πέτυχε, η ασθενής θα ζήσει,
αρκεί να παίρνει διαρκώς ένα καλό γαμήσι»
η δόκτωρ της χειρουργικής με στόμφο απεφάνθη
και η καημένη η παπαδιά της έστειλε και άνθη,
χρυσάνθεμα, γλαδιόλες μπλε, τουλίπες μαύρες δέκα,
να ευχαριστήσει τη γιατρό, μη την αφήσει σέκα!
Δεν τό’χε λίγο η γιατρός -μεγάλη ντοκτορέσσα-
να δώσει μια στην ασθενή κι ύστερα χέσε μέσα…

Μαζεύει τα παπάρια της και βουρ στον αστυνόμο
να εφαρμόσει του ζητεί ένα αρχαίο νόμο,
που λέει ότι ο γιατρός όταν αποτυχαίνει
αποζημιώνει το κακό που ο ασθενής παθαίνει,
αλλά ο αστυνομικός που ήταν τροχονόμος,
της ψιθυρίζει σιγανά «κοιμάται τώρα ο νόμος..»
Το ζωντανό ξεγλίστρησε με όλα τα παπάρια
Και τράβηξε για Περισσό – του πήρε δύο φεγγάρια.
Τον αρχηγό εζήτησε να πει δυο-τρία λόγια
Την Παπαρήγα του ‘φεραν, για τα κουβεντολόγια
Μόλις την είδε ένοιωσε μια κρύα ανατριχίλα
Τα σκέλια της υγράνθηκαν, μουσκέψανε τα χείλια
Η λίμπιντο ξεχείλισε στα δυο ζεστά κορμιά τους
Το τι θα γίνει φαίνονταν μέσα από την ματιά τους
Η αύρα που παράχθηκε από αυτή εδώ την σχέση
Παράνομη κηρύχθηκε σ’ Ανατολή την Μέση

Η Παπαρήγα στάθηκε, θυμήθηκε το κόμμα
-Είναι σωστό ομόφυλα ή με το ίδιο σώμα;
-Ποια είναι τα ομόφυλα ερώτησε το κτήνος
-Γυναίκα εσύ, γυναίκα εγώ, συνδυασμός και φίνος
-Αυτ’ απαιτεί πολύ δουλειά απάντησε το τέρας
Η αρχηγός την έπιασε την προσβολή της μέρας
Συγνώμη ζήτησε ευθύς να πάει προς πιπί της
Και προς τα Πρίνος τράβηξε να δει την προκοπή της

Εκεί μασχάλες ξύρισε έκανε και μπικίνι
Βλέφαρα επιμήκυνε έφτιαξε και το φρύδι
Με λέιζερ αφαίρεσε τις τρίχες χωρίς πόνο
Και σύσφιξη κατάφερε ‘να μέτρο και ‘να πόντο
Ανταύγειες έκανε ξανθές και χτένισμα ωραίο
Οι πανάδες έφυγαν πια, -το πρόσωπο μοιραίο
Στα γρήγορα, στα πεταχτά περνά από Ασλάνη
Γούνα αγοράζει ολόσωμη από άγριο καπλάνη
Απ’ Αεράκη αγόρασε όλα τα αξεσουάρ
Και το μπικίνι έστρωσε με ένα σεσουάρ

Έτσι του εμφανίστηκε και το ‘καμε να τρέμει
Τώρα είν’ δυο τα θηλυκά, -το τρίτο είν’ η Τρέμη
Άνοιξε λίγο τη γούνα και πρότεινε το πόδι
Έδειξε το εσώρουχο που είχε ένα ρόδι
Άνοιξε λίγο πιο πολύ σαν ένα αεράκι
Και του ‘δειξε ‘τσι ξαφνικά όλον τον Αεράκη
Σουτιέν δαντέλα και μισό, -απέξω ΄ταν η ρόγα
Ζαρτιέρες μαύρες πρόστυχες, -δεν πέρναγε η ώρα
για να τα βγάλει ολ’ αυτά με τα πολλά της δόντια
σιγά σιγά νωχελικά με τέχνη σολομώντεια
-Τώρα εμπρός να ζήσουμε τον άγριο τον πόθο
-Πάρε όμως το χάπι σου, προφύλαξη για νόθο
Αγκαλιάστηκαν και μπλέχτηκαν τα δυο κορμιά μαζί
Τα πόδια κουλουριάστηκαν μέ’ σε γλυκό φιλί
Τα μπλόκια σεξολίμνασης ξεμπλόκαραν αμέσως
Πολλών ετών ενέργεια ξεχύθηκε εμμέσως
Καλά ο Ράιχ τάλεγε, βόγγηξε η Αλέκα
Και ο Γιούνγκ πολύ σωστός είπε η άλλη γυναίκα

Κι ενώ ο Λένιν φύλαγε απ’ έξω από το κτίριο
εντός κορμιά ιδρώνανε -σωστό θεραπευτήριο
Ο πόθος τους εξάντλησε αφού όλα τα’ καναν
και τα κορμιά χαρήκανε, ένοιωσαν, αποκάναν
-Πόσο του μήνα έχουμε; ρώτησε η Αλέκα
-Είκοσι Ιούνη απάντησε; αμέσως η γυναίκα
-Μπορώ λοιπόν έν’ ακόμη τσιγάρο να καπνίσω
Και ένα το βράδυ που με τον πρέσβη θα δειπνήσω
Χτες ο Αβραμόπουλος με ζήτησε και με βρήκε
“Ιούλιο τσιγάρο γιοκ” είπε, κι αμέσως βγήκε
Και με επέπληξε αυστηρά μη τύχη και μας δει
εμένα (ή και τη Λιάνα) να καπνίζω στην Τιβί
μα τι σου λέω τώρα, προβλήματα ‘χει η δουλειά
Πρέπει να φύγεις όμως, να μην ξαναπεράσεις πια
Θα σε ξεχάσω μόνο όταν θα ‘μαι ένα πτώμα
Άφησε αν θέλεις κάποια ενίσχυση στο κόμμα

Το Κόμμα εξέδιωξε την Σαρανταπαπαρούσα
Μήπως και ήταν τροσκιστής; Συντρόφισσα του Ρούση;

Με κλάμα εποδέθηκε και έβαλε τα ρούχα
(Στο κλάμα ήτανε καλή και μάλλον ταλαντούχα)
-Αυτό που νιώσαμε οι δυο δεν έχει νοιώσει άλλος
Ουτ΄ Έλληνας ουτ΄ Ιταλός μα ούτε κάνας Γάλλος
Και ‘σύ με διώχνεις άσπλαχνα συντρόφισσα Αλέκα
Πριν λίγο αναστέναζες με φώναζες μπεμπέκα
Για να σου δείξω πόσο εγώ έχω την σχέση νοιώσει
(Ενώ εγώ περίμενα, να μ’ έχεις στελεχώσει
έτσι όπως σε άκουγα επάνω μου να πίνεις
απ’ το ποτό του έρωτα, -Πιές δεν θα παχύνεις)
Αλλ’ άστ’ αυτά ‘ναι παρελθόν τώρα πάμε για νέα
Εγώ εκπέμπω στα μακρά και συ είσαι βραχέα
Εγώ το βίωσα πολύ. Μέσα απ ‘το κορμί μου.
Απ’ το κορμί μου πάρε αυτά, ενίσχυση καλή μου.
Και δυο παπάρια, τα πιο χοντρά, χούφτωσε με μία
Σαν Σαμουράϊ τα ‘κοψε με μια περίσσια βία
Στο κόμμα τα κατέθεσε σ’ ένα βωμό στο αίθριο
Για να μαθαίνει η νια γενιά τι ‘ναι το ολέθριο.

Στον Περισσό τους έφεξε, τ’ αρχίδια φέραν γούρι
κι έτσι στις νέες εκλογές δεν πήραν το αγγούρι
που παίρνανε κοντολογίς σαράντα τόσα χρόνια
κι αναθαρρήσανε κι αυτοί, γινήκαν ευρω-ψώνια
Το μάθαν τ’ άλλα κόμματα που κλαίνε για εξουσία
και βάλθηκαν με το φρικιό να ‘ρθουν σε συνουσία
Τι συνεντεύξεις, τι κους-κους, τι γεύματα στο Χίλτον
- τους επερίσσευε ο παράς, “για βρούβες” είπαν “στείλ’ τον” –
τι δεξιώσεις προς τιμήν του θαυμαστού πλασμάτου
του λυγερού και φουντωτού σαρανταπαπαράτου !!!
Ωραία ήταν όλ’ αυτά, μα ήταν οι μεζέδες
ήταν τα προκαταρκτικά ν’ ανάψουν οι μπουφέδες
Κοινό ήταν πλέον μυστικό, όλοι μπροστά στην ήττα
για σωτηρία ορέγονταν σαράντ’ αρχίδια πίτα

(Και ξαφνικά ο Νοσφεράτος γυρίζει από τη θάλασσα καμένος και γιαουρτοπασαλειμένος μονολογεί ποιητικά: )

Καλά ρε σεις , δεν γίνεται , δεν είναι δυνατόν !!!
Τι βλέπουν τα ματάκια μου; Ποιητικόν γκρεμόν
-Μου πήρανε τους στίχους μου και μου τους κάναν λιώμα
Και γώ μόλις που γύρισα -από τα μπάνια- πτώμα.
Τι μπλέκετε τα έντομα με τις πολιτικούρες;
μήτως δεν βαρεθήκατε τόσες αλογομούρες ;
Τι φταίει αυτή το ζωντανό, με τα πολλά ποδάρια
Γιατί μου την εμπλέκετε με τ’άλλα τα παπάρια;
Θαρθει καιρός που η μικρή Σαραντοπαπαρούσα
σαν την φιλήσει Πρίγκηπας θα γίνει μια θεούσα
Θ’αφήσει τα εγκόσμια , θα παει μοναστήρι
κι εκει με τις καλογριες θ’ αρχίσει μπίρι -μπίρι.

(Ακούει μοναστήρι η Ανεπίδοτη και εμπνέεται αγιοποιήσεις!)
Το έντομο ξεθάρεψε και βγήκε για σεργιάνι
κανένα δεν συνάντησε και έγινε χαρμάνι
μέσα στον οχετό της σαραντοπαπαρούσας
έζεχνε ζωμός από παπάρι ρούσας
κανείς δεν επλησίαζε μήπως και βρωμίσει
απ’ το ζουμί του παπαριού που είχε πια αχνίσει
στο μοναστήρι έτρεξε και βρήκε πια την λύση
με την αγιοποίηση απέκτησε και ρήση
μαζί με τις καλόγριες που είχαν απηυδήσει

(Χτυπημένος από οξεία-τρομώδη ηλίαση ο Νοσφεράτος εξακολουθεί το ποιητικό παραλήρημα: )

Πιο πάνω από το Κου- Κου- Ε, πιο πέρα απ’ την Αλέκα
Και της ΝουΔούς τον βολευτή τον Τρομερό Γκιουλέκα
πιο πέρα από το Σύριζα κι  από τον Αλαβάνο
- αναρωτιέμαι : άραγες ,εδώ, τι ρίμα βάνω; -
Και πιο ψηλά απ’ το Πασόκ και τον Καρατζαφέρη
-που τα μαλλάκια του τσιμπά , λευκό, ‘να περιστέρι
Πιο πάνω απ’ τον Τρεμόπουλο πιο περα απ’ τον Ρινάλντι
Η Ποίηση φεγγοβολά αστραφτερό διαμά(λ)ντι…

(Η επίκληση της Ποίησης όμως από τον Νοσφεράτο, ξυπνάει εκδικητικά φαντάσματα. Η Ύβρις ξυπνάει την Νέμεση- Γκρίζα διαφήμιση για το περιοδικό της σ. Λιάνας- και γίνεται χαμός.)
Μα για σταθήτε τι’ναι αυτό, που έρχεται τροχάδην
ρακένδυτο,τρομακτικό, σαν μανεκέν του Άδη;
Στο φάντασμα της Ποίησης θαρρώ πως λίγο μοιάζει.
Ν’ ακούσουμε τι θα μας πει, μα εμένα με τρομάζει.

-Αυτό το πράγμα τώρα εσείς για ποίημα μας το λέτε;
Δεν είναι καν κατάλληλο χαρτί για τουαλέτες…
Παπάρια εδώ, παπάρια εκεί, παπάρια παραπέρα,
παπάρια απ΄το ξημέρωμα, ως που τελειώνει η μέρα!
Τη χώρα που τους ποιητές γεννά με το τσουβάλι,
ποτέ μου δεν περίμενα να ειδώ σε τέτοιο χάλι.
Οι ποιητές σας κέρδισαν κάθε λογής βραβείον,
Νόμπελ δεν έχει για εσάς, πάρτε το παπαρίων.

~~~~~~ΤΕΛΟΣ~~~~~

H ιδέα, οι αρχικοί στίχοι (ελπίζω και η συνέχεια) είναι του Νοσφεράτου.
Τα ταλασί ιντερμέδια είναι της Ροδιάς.
To λαχανί είναι η δικιά μου συνεισφορά στο έπος, μια και δεν φάνηκε ο Καναλιώτης  (ακόμα).
Τα μελιτζανί είναι οι συνέχειες της Χρονοστιβάδας.
Τα ροδακινί και το παράρτημα είναι του Καναλιώτη.
Η λιλά πινελιά είναι της Ανεπίδοτης

Το μουλτικολόρ έπος συνεχίζεται(;)

Μπαλάντα στους ποιητές, “άρρωστοι” που είναι*

(Συνεισφορά του  Καναλιώτη)
(Ειν’ η Ροδιά αληθινή ή είναι μια ιδέα;)
Το Νοσφεράτο ξέραμε ήταν αλλού παρέα
Πάντα στην γκρίνια ήτανε την δημιουργική
(Την γκρίνια που ο Uderzo την ζωγραφίζει γκρι)
Απ’ το μου-λου επέρασε μεσ’ τον σκληρό πυρήνα
(Ήταν μαθές Μαοϊκός ή του Εμβέρ Χότζα νήμα;)

Πριν όμως ενταχθεί στο ρεύμα των γκοσίστ
(Ααααα!!! όταν μπάσκετ έπαιζε έδινε πάντα ασσίστ)
Το σχολείο που επήγαινε είχε μεγάλη αυλή
Εκεί ήταν που τον γνώρισε Ωιμέ και τρις Αλλή
Το στιχάκι πού ‘λεγε «Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο»
Με τον «Τρεμό» το έφτιαξαν σε διπλανό θρανίο

Μα όταν εμεγάλωσε και πίσω από τις λέξεις
Συχνά πυκνά φαινότανε να είναι ο Αλέξις
Και εκεί του ήρθε μπέρδεμα για την Μακεδονία
(Η αλήθεια είναι ότι του έφερε μεγάλη αγωνία)
Mέθυσος τριγύρναγε ως άλλος Τσάρλς Μπουκόφσκι
Και ο Τρεμό του έλεγε «την λένε Μακεντόνσκι»
Στο τέλος τον ξαπόστειλε να πάει στις Βρυξέλες
Να μην τον βλέπει άλλο εδώ και να του λέει τρέλες.

Αυτά όλα σκεφτόντανε φεύγοντας από την κάλπη
Και ξαφνικά του πέρασε μια τρέλα σαν του Άλμπι**
Αν ποτέ του έβλεπε μια Σαρανταπαπαρούσα
Να είναι εκεί, αληθινή, πραγματική, παρούσα
Και ο μετανάστης ν’ ασφυκτιά από το σφιχταγκάλιασμά της
με τα παπάρια τα πολλά τον έχει στην ποδιά της
Ποιανού το μέρος θα ‘πρεπε να πάρει, που λέει ο λόγος
Τώρα που ψήφισε Τρεμό και είναι οικολόγος;

Εκεί ήταν που ξύπνησε μέσα σε κρύο ιδρώτα
Μαύρο σκοτάδι ήτανε και άναψε τα φώτα
Νερό στο πρόσωπο έριξε, κοίταξε στον καθρέφτη
(ο ωραίος άνδρας που ήταν εκεί και του ‘μοιαζε για κλέφτη
του έχει κλέψει την καρδιά σαράντα-τόσα χρόνια)
Το όνειρο θυμήθηκε, Τρεμό και Macedonia

Πολλά μαζί του πέσανε και άρχισε να τρέμει
Μην κοντά σε όλα αυτά του έρθει και η Τρέμη
Κάνε θεέ των παλαβών να μην του τύχει πάλι
Ξανά αυτό το ζωντανό μπροστά του σε κρεπάλη
Κάνε θεέ των όμορφων να έχει ωραίο ύπνο
Και μακριά απ’ όλα αυτά ποὺ ἀδιάκοπα τοῦ συμβαίνανε στὸν ὕπνο καὶ στὸν ξύπνο***

——————————
*ο τίτλος είναι αναφορά στο ποίημα του Κ.Καρυωτάκη “μπαλάντα στους ποιητές, άγνωστοι που είναι”.

**’Εντουαρντ Άλμπι
***Στράτης Μυριβήλης – Μιὰ μαχαιριά

- Ήταν μεγάλος ποιητής ο Ρίτσος; Αν ναι, γιατί βλέπουμε μεγάλες περιόδους με μερικές και ολικές εκλείψεις του; Το ΚΚΕ τον χρησιμοποίησε ή τον έχει ακόμη στο λαϊκό εικονοστάσιο, όπως κάποτε;

Ο Γιώργος Λιάνης (ρεπόρτερ, δημοσιογράφος, βουλευτής και- με την αρωγή και συμπαράσταση της εξαδέρφης Μιμής-πάλαι ποτέ υφυπουργός) απευθύνει την πιο πάνω ερώτηση -μνημείο αρλούμπας- στον Μίκη Θεοδωράκη, σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ.
Προσέξτε.
α. Για τον Γιάννη Ρίτσο έχει αμφιβολία. Δεν ξέρει αν ήταν μικρός ή μεγάλος ποιητής. Αμφιβάλει. Και την αμφιβολία του την στηρίζει στο ότι “βλέπουμε” (αυτός δηλαδή βλέπει… Ο πληθυντικός είναι πληθυντικός της  μεγαλοπρέπειας) μερικές και ολικές εκλείψεις στην πορεία του Ρίτσου. Με μια ματιά που έριξα στην χρονολογικά ταξινομημένη εργογραφία του Ρίτσου δεν διέκρινα  εκλείψεις στο έργο του, ούτε μερικές ούτε ολικές, παρά μόνο σε καιρούς που ήταν κυνηγημένος ή εξορισμένος.
β. Για το ΚΚΕ όμως ο δαιμόνιος ρεπόρτερ δεν έχει καμιά αμφιβολία. Το ΚΚΕ ή εκμεταλλεύτηκε τον Ρίτσο και τον παράτησε μετά θάνατον ή τον εκμεταλλεύτηκε και εξακολουθεί να τον εκμεταλλεύτεται και μετά θάνατον. Για τον ξάδερφο της Μιμής δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο.
Κι έρχεται η απάντηση του Μίκη που βάζει και τον Λιάνη και τα πράγματα στη θέση τους:

«Θα ήταν ίσως βαρετό και ψυχοφθόρο για την όποια μεγάλη προσωπικότητα να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο της καθημερινότητας. Άλλωστε δεν το έχει ανάγκη, γιατί γι΄ αυτή σημασία έχει το έργο της να υπάρχει ζωντανό μέσα στους ανθρώπους. Οσο για το ΚΚΕ, γιατί τόση σκληρότητα; Υπάρχουν πολλοί από μας που θυσιάσαμε τα νιάτα μας ακολουθώντας τα ματωβαμένα του λάβαρα. Κάτω από τη σκιά τους διδαχτήκαμε, ψηλώσαμε, ολοκληρωθήκαμε. Στο κάτω-κάτω, το ΚΚΕ είναι μια ιδέα που άλλαξε ριζικά τον λαό και τη χώρα μας, όπως άλλαξε βαθιά τον Γιάννη Ρίτσο, δημιουργώντας για τους απογόνους αυτό το πρότυπο του πολίτη-ποιητή».

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν οι 3 δαιμόνιοι ρεπόρτερ. Οι 2 έγιναν βουλευτές και ο τρίτος κυνηγάει ακόμα εξωγήινους στο ALTER.
Τώρα θα μου πεις, τι σου φταίνε οι άλλοι 2…
Φταίνε, φταίνε!

Από την επομένη των ευρωεκλογών, η φιλολογία του πολιτικού ρεπορτάζ κάνει λόγο για υιοθέτηση από την κυβέρνηση της ατζέντας του ΛΑ.Ο.Σ. σε ό,τι αφορά τα θέματα της αντιμετώπισης του προβλήματος των μεταναστών και της «ασφάλειας του πολίτη». Είναι σαφές πως με πρόσχημα την απώλεια ψήφων της ΝΔ προς τα χαμηλότερα «πατώματα» της πολυκατοικίας, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υλοποιήσει ακόμα πιο σκληρά μέτρα καταστολής σε βάρος των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας. Για την ακρίβεια, θα προχωρήσει στην υλοποίηση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που χτυπά σκληρά τα δικαιώματα των μεταναστών, σέβεται μόνο τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και ζητά τη νομιμοποίηση μόνο εκείνων που είναι αναγκαίοι για τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Επιπλέον, το να στραφεί η συζήτηση προς το ζήτημα των μεταναστών – όσο υπαρκτό και μεγάλο κι αν είναι – είναι ό,τι πιο βολικό για να περάσουν πιο εύκολα μια σειρά αντιλαϊκά μέτρα, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Από την οικονομική κρίση πλήττονται όλοι οι εργαζόμενοι. Και οι Έλληνες και οι ξένοι που δουλεύουν στη χώρα μας βιώνουν στους χώρους δουλειάς ένα όργιο εργοδοτικής τρομοκρατίας. Μήπως οι αποφάσεις που πάρθηκαν πρόσφατα στο Συμβούλιο Απασχόλησης της ΕΕ δεν χτυπούν όλους ανεξαιρέτως τους εργάτες; Μήπως δεν αφορά τον Έλληνα, αλλά και τον μετανάστη εργάτη το δίλημμα που βάζει η ΕΕ ή δέχεστε να δουλεύετε όποτε κι όταν θέλουν τα αφεντικά ή απολύεστε; Μήπως δεν τους αφορά όλους η μείωση των μισθών και των ασφαλιστικών εισφορών, στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας»; Μήπως δεν αφορά τον Έλληνα εργάτη, όταν ο μετανάστης συνάδελφός του οδηγείται από αυτήν την πολιτική σε απόγνωση, όταν δουλεύει με την απειλή της απέλασης, της σύλληψης, της αστυνομικής βίας, για να πάρει κάποια ψίχουλα;

Είναι αναμφισβήτητο ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα είναι υπαρκτό, μεγάλο και σύνθετο. Για παράδειγμα, η κουβέντα που γίνεται για την «ασφάλεια του πολίτη στο δημόσιο χώρο» είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστική. Πραγματικά αναβαθμισμένη είναι μια περιοχή που οι κάτοικοί της ζουν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια, γιατί έχουν ένα μισθό που καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες τους, δεν ζουν την ανασφάλεια για το μεροκάματο και τις συντάξεις τους, απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια. Έχουν δωρεάν χώρους πρασίνου και υποδομές αναψυχής και αθλητισμού για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Αν υποθέσουμε ότι φυλακίζονται όλοι οι μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση και ζητούν οι διάφορες «επιτροπές αγανακτισμένων», οι κάτοικοι θα μπορούν να μιλούν για ασφάλεια και αναβάθμιση, όταν θα είναι άνεργοι ή με μισθό πείνας, χωρίς χρήματα για να ταΐσουν τα παιδιά τους;

Αν είχαν όλα τα παραπάνω και οι ίδιοι και οι μετανάστες εργάτες που θα συμβίωναν στον ίδιο χώρο, δεν θα ήταν τότε αναβαθμισμένη και ασφαλής η περιοχή; Για όλα αυτά, οι Έλληνες και οι μετανάστες εργάτες πρέπει να παλέψουν μαζί. Να αγωνιστούν για να μην πληρώσουν την οικονομική κρίση. Να δώσουν αγώνα ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, που είναι ταξικός όσο κι αν η άρχουσα τάξη προσπαθεί να εμφανίσει ως αντίπαλο στον εργάτη τον εργάτη.

Κώστας Πασακυριάκος
Εφημερίδα Ριζοσπάστης 11/6/2009
Στήλη “επωνύμως”

———————

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι παρόμοιο, αλλά ο Κώστας Πασακυριάκος τα έγραψε μια χαρά στον σημερινό Ριζοσπάστη.

*Επειδή οι μεγάλες επιτυχίες κρατάνε πολλές σεζόν, ενόψει εκλογών ξαναποστάρω τα προεκλογικά μου σουξέ: “Η μπαλάντα του κυρ (ίαρχου) λαού“.

Πώς βαστάνε τα ξεράδια
και ψηφίζουν τα ρημάδια!
Πασόκ μια , Νουδούλα δυο,
μας το κάναν ρημαδιό.

Μίζες μέχρι το μεδούλι,
με τ’ ομόλογα κρυφτούλι,
ούλοι : και το κουμπαριό
το μετράνε με ευρώ.

Ο Κωστής με τα γαλάζια
κι ο Γιωργής που κάνει νάζια,
Βατοπέδι-Ζίμενς, φως
δεν θα ρίξουν δυστυχώς.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
μην ψηφίζεις κάθε όρνιο.
Πάψε νά’σαι μπουνταλάς,
νά’ρθει ανάποδα η Ελλάς.

Κοίτα! Κι άλλοι έχουν μπουχτίσει,
κι άλλοι ψάχνουν μία λύση.
Μη ψηφίζεις πάλι αυτούς,
θα μας πούνε και χαζούς.

(Παρα-ποιώντας την “μπαλάντα του κυρ Μέντιου” του Κ.Βάρναλη)

Αν πιστεύεις
-ότι ο Κωστάκης είναι ο πρωθυπουργός που μας ταιριάζει…
-ότι το ξεπούλημα του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής, των λιμανιών κλπ είναι μεταρυθμίσεις
-ότι δεν υπάρχουν χειροπιαστά σκάνδαλα, αλλά μόνο υποκινούμενη σκανδαλολογία,
-ότι η Ν.Δ κυβερνά με διαφάνεια και τιμιότητα και όχι με όρους coza nostra,
Αν πιστεύεις
-ότι στο δίλημμα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, το Πασόκ είναι από την μεριά του σοσιαλισμού
-ότι αν αλλάξουμε τον Κωστάκη με τον Γιωργάκη δεν θα βουλιάξουμε
-ότι με το να μείνει το Πασόκ πέντε χρόνια μακριά από την εξουσία πήρε συγχωροχάρτι για τα πράσινα σκάνδαλα, τις πράσινες μίζες και την πράσινη ρεμούλα,
Αν δέχεσαι με αδιαφορία την κατάργηση του οκτάωρου και
του πενθήμερου
Αν ανέχεσαι στις εργασιακές σχέσεις την “ευελιξία” που βολεύει τον εργοδότη και γεμίζει ανασφάλεια τον εργαζόμενο,
Αν είσαι ικανοποιημένος με την αύξηση του 1 ευρώ που σου
εξασφαλίζουν οι πράσινοι και γαλάζιοι εργατοπατέρες,
Αν λες ευχαριστώ για το φιλοδώρημα που δίνουν αντί για βασικό μισθό και την ελεημοσύνη που δίνουν για κατώτερη σύνταξη,

Αν σε περίπτωση που ψήφιζες, θα ψήφιζες πάλι τα κόμματα του δικομματισμού ή τα δεκανίκια τους,

ε, τότε μια χαρά είναι η και η παραλία!
Η Πετρούλα είπε ότι ο καιρός θα είναι υπέροχος.
Μην είσαι κουτός.
Μην αφήσεις το μπάνιο για την κάλπη.
Μη ψηφίσεις.
Θα ψηφίσω εγώ για σένα.

Συμπληρώθηκαν δυο χρόνια από τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου.
Της Αμαλίας, που πάλαιψε με  αξιοπρέπεια, κουράγιο και δύναμη την αρρώστια της.
Της Αμαλίας, που όρθωσε τ’ ανάστημά της απέναντι σ’ αυτό που αποκαλούμε   “σύστημα” υγείας, καταγγέλοντας την ασυνειδησία των  γιατρών, την ασυδοσία των  φαρμακευτικών εταιριών και την αδιαφορία του κράτους και των υπηρεσιών του.
Της Αμαλίας, που  η προτροπή της “να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, όχι κανόνας”, έγινε σύνθημα σε εκατοντάδες ιστολόγια, δύο χρόνια τώρα.
Άλλαξε όμως τίποτε μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια;
Ναι άλλαξε, αλλά μόνο προς το χειρότερο.
Το Ε.Σ.Υ ξεχαρβαλώνεται μέρα με την μέρα.
Τα δημόσια νοσοκομεία στενάζουν από έλλειψη πόρων και ανθρώπινου (ιατρικού και νοσηλευτικού) δυναμικού.
Το φακελάκι από “μεμονωμένο περιστατικό” και “θλιβερή εξαίρεση” τείνει να γίνει θεσμός και… ενδονοσοκομειακή ίωση.
Και η υγεία κατάντησε να είναι δικαίωμα για λίγους και αγαθό μόνο για τους έχοντες και κατέχοντες.
Άγονος λοιπόν ο αγώνας της Αμαλίας;
Άγονος!
Κι έτσι θα είναι άκαρπος και άγονος , όσο εμείς οι υπόλοιποι εξακολουθούμε να κάνουμε όνειρα μόνο για τον εαυτό μας, όσο παλεύουμε μόνο για το προσωπικό μας βόλεμα, όσο  μένουμε «βουβοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένοντας ίσως κάποιο θάμα».
—————————————–
-To “point of view” είναι από το blog του Αρκούδου.
-Στο blog της Big Mama: Η Αμαλία, μέσα από τα μάτια και τις αναμνήσεις της φίλης της.