Εκλο-YES!/Εκλο-NO!

Τα καλά νέα:
Ξεκουμπίζονται οι ύαινες.

Τα κακά νέα :
Ξανάρχονται τ’ αρπακτικά.

Ο “δεκάλογος του πότη” και οι αρχαίες του ρίζες

«Το πρώτο φέρνει όρεξη
το δεύτερο υγεία
το τρίτο φέρνει την χαρά
το άλλο απελπισία,
το πέμπτο τη συζήτηση,
το έκτο φασαρία,
το έβδομο τη συμπλοκή,
το άλλο αστυνομία,
το ένατο τη σύσταση,
το δέκατο ζημία…
Και από τα δέκα πάνω
ό,τι θέλω κάνω»
Ο πιο πάνω “δεκάλογος του πότη” κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές. Ίσως τον συναντήσατε και σεις να στολίζει τον τοίχο  σε κάποια ταβέρνα, ουζερί ή κουτουκάκι.  Μπορεί μάλιστα να μπήκατε στον πειρασμό να τον φωτογραφίσετε, όπως εγώ. Εκείνο που μπορεί να μη ξέρετε είναι το πόσο βαθιά απλώνονται μέσα στους αιώνες  οι ρίζες του δεκάλογου αυτού.

Ο κωμικός ποιητής Εύβουλος (4ος π.Χ αιώνα) στην κωμωδία του “Σεμέλη ή Διόνυσος” (από την οποία σώζονται λίγα αποσπάσματα) παρουσιάζει τον θεό του κρασιού να λέει :

«Τρεῖς γὰρ μόνους κρατῆρας ἐγκεραννύω
τοῖς εὖ φρονοῦσι· τὸν μὲν ὑγιείας ἕνα,
ὃν πρῶτον ἐκπίνουσι, τὸν δὲ δεύτερον
ἔρωτος ἡδονῆς τε, τὸν τρίτον δ᾽ ὕπνου,
ὃν ἐκπιόντες οἱ σοφοὶ κεκλημένοι
οἴκαδε βαδίζουσ᾽. ὁ δὲ τέταρτος οὐκ ἔτι
ἡμέτερός ἐστ᾽, ἀλλ᾽ ὕβρεος· ὁ δὲ πέμπτος βοῆς·
ἕκτος δὲ κώμων· ἕβδομος δ᾽ ὑπωπίων·
ὁ δ᾽ ὄγδοος κλητῆρος· ὁ δ᾽ ἔνατος χολῆς·
δέκατος δὲ μανίας, ὥστε καὶ βάλλειν ποιεῖ·»

Kαι σε μετάφραση (όπως την βρήκα στο διαδίκτυο):

«Τρεις μοναχά κρατήρες γεμίζω για τους φρόνιμους:
τον πρώτο για την υγεία, τον δεύτερο για τον έρωτα και την ηδονή,τον τρίτο για τον καλό ύπνο και μόλις πιουν κι αυτόν οι μυαλωμένοι γυρνούν στα σπίτια τους. Ο τέταρτος δεν είναι από μένα αλλά από κατάχρηση, ο πέμπτος φέρνει φασαρίες, ο έκτος το μεθύσι, ο έβδομος τα χτυπήματα, ο όγδοος τον αστυνόμο, ο ένατος την οργή, ο δέκατος φέρνει την τρέλα και σε ρίχνει κάτω ξερό».

Από τους δέκα κρατήρες στα δέκα ποτηράκια η απόσταση είναι μικρή. Σαν γλυκόπιοτο κρασί κυλάνε οι αιώνες.
Και τώρα που τα μάθατε όλα αυτά, τι λέτε για “ακόμα ένα ποτηράκι”;
Μας το σερβίρει η Κάκια Μενδρή:

Καλοκαιρινές σκέψεις με μέτρο

Κάποτε τα Καλοκαίρια μετρούσα  παγωτά και μπάνια.
Μετρούσα πόσο είχα μαυρίσει.
Μετρούσα σε πόσες μέρες θα άνοιγαν ξανά τα σχολεία
Τώρα μετράω  θερμίδες, πίεση, χοληστερίνη και τριγλυκερίδια.
Άλλα μέτρα, άλλα σταθμά…
——————
Τις τελευταίες μέρες μετράω μαζί με όλους τους άλλους Έλληνες τις πυρκαγιές, τα καμμένα δάση και τους ξεσπιτωμένους ανθρώπους. Μετράω το μέγεθος της καταστροφής και την ανικανότητα των “υπευθύνων”.
Αλλά τι παραπάνω να περιμένουμε από μια κυβέρνηση που ο αμετροεπής και φαφλατάς πρωθυπουργός της βάζει κάτω χαλαρά στο μέτρημα οποιοδήποτε οκτάχρονο, στα παγωτά στα μπάνια και στο playstation;

Ήγγικεν η (αι)ώρα…

Ώρα να την κάνουμε κι εμείς σιγά-σιγά.

Επιστροφή, όταν δροσερέψουν οι μέρες…

Houston, we have a… song

Η  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία με ειδικά αφιερώματα στο χθεσινό της φύλλο, μας θύμισε ότι στις  20 Ιουλίου συμπληρώνονται 40 χρόνια από την ημέρα που ο άνθρωπος πάτησε στη σελήνη.

Άναυδοι εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούσαν (τηλεοπτικά) την προσεδάφιση της σεληνάκατου Eagle, τον Νιλ Αμστρονγκ να κάνει το πρώτο βήμα ανθρώπου στη Σελήνη δηλώνοντας «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα», τον Εντουιν «Μπαζ» Ολντριν να ακολουθεί μολογώντας «εκπληκτική ερημιά», όσο ο τρίτος αστροναύτης, ο Μάικλ Κόλινς, τους περίμενε μέσα στο θάλαμο διοίκησης Columbia.

Άρμστρονγκ και Όλτριν έμειναν δυόμισι ώρες στη Σελήνη, τράβηξαν φωτογραφίες, εγκατέστησαν πειραματικούς σταθμούς, συλλέκτες μορίων, σεισμόμετρα και κάτοπτρα που θα δέχονταν ακτινοβολία λέιζερ από τη Γη για να καταγραφεί η ακριβής τροχιά της Σελήνης.

Πριν επιστρέψουν στη Γη μεταφέροντας 22 κιλά σεληνιακές πέτρες και χώμα, άφησαν μια επιγραφή που έγραφε “Εδώ άνθρωποι από τον πλανήτη Γη πρώτη φορά πάτησαν το πόδι τους στη Σελήνη, το 1969 μ.Χ. Ερχόμαστε εν ειρήνη εν ονόματι ολόκληρης της ανθρωπότητας”. Και για να μην υπάρχει αμφισβήτηση για την προέλευση του επιτεύγματος, ύψωσαν την αμερικανική σημαία.

Η αποστολή του “Apollo 11″ στέφτηκε λοιπόν από απόλυτη επιτυχία, όσο κι αν οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας παγκοσμίως διαρηγνύουν τα καλτσόν τους ισχυριζόμενοι ότι η προσεδάφιση στη σελήνη δεν έγινε ποτέ.
Λίγους μήνες πριν την αποστολή του “Apollo 11″ , τον Μάη του 1969 είχε προηγηθεί η αποστολή του “Apollo 10″. Σύμφωνα με όσα διαβάζω σε διάφορα site, ύμνος της αποστολής αυτής ήταν το τραγούδι “Fly me to the moon”. To τραγούδι συνέθεσε το 1954 ο Bart Howard αλλά το έκανε επιτυχία αργότερα ο Frank Sinatra.  Ας το θυμηθούμε:

Δεν έχω υπ’ όψη μου ποιο τραγούδι “συνόδευε” νοερά την απογείωσή του “Apollo 11″, αλλά είμαι σίγουρος ότι οι άνδρες που αποτέλεσαν το πλήρωμά του μετά την πετυχημένη επιστροφή τους στη γη, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τον τραγουδιστή Θωμά Θεόδωρο να τους ρωτά συνοδεία μπουζουκιού “τι χαμπάρια απ΄τη σελήνη”. Εσείς όμως που διαβάζετε τις “βόλτες”, μπορείτε να ακούσετε κι αυτό το άσμα ευθύς αμέσως. Και παρακαλώ προσέξτε την… “διαστημική” εισαγωγή. Υπερπαραγωγή λέμε…

Πέστε μας πώς περάσατε
απάνω στη σελήνη
τι είδατε, τι κάνατε
τι πρόκειται να γίνει.

Τι χαμπάρια απ΄την σελήνη
και τι βρήκατε σε κείνη.

Αν πάτε δεύτερη φορά
περάστε απ΄την Αθήνα
και πάρτε στο ταξίδι σας
κάνα κιλό ρετσίνα.

Τι χαμπάρια απ΄την σελήνη
και τι βρήκατε σε κείνη

Μεσ’ στο διαστημόπλοιο
πάρτε και μπουζουκάκι
και πέστε πως βρισκόσαστε
σε κάνα ταβερνάκι.

Τι χαμπάρια απ΄την σελήνη
και τι βρήκατε σε κείνη.

Για S, M, L, XL, XXL και XXXL blogger

Φοβερά ψαγμένη ενδυματολογική πρόταση για την επόμενη κινητοποίηση των blogger…
To αγαπημένο μαύρο χρώμα των blogger δείχνει οργή, αγανάκτηση, επαναστατικότητα, θλίψη, πίκρα, προβληματισμό, προχωρημένο στυλ και άποψη,  κρύβει τις μπυροκοιλιές των θερινών ατασθαλιών και αναδεικνύει  την… πιτιρίδα.
Τέλος, το σύνθημα στο στήθος  στέλνει το σωστό μήνυμα ακόμα κι αν, όπως συνηθίζεται, η διαμαρτυρία των blogger είναι “βουβή”.  Βουβή είπαμε, όχι τυφλή.
Διατίθεται για  κάθε νούμερο (με την καλή έννοια) blogger
Δεκτές όλες οι κάρτες.
Βερεσέ δεν έχει.

Ονδούρα

Ματωμένη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στις πεδιάδες και τα βουνά σου.
Κοράκια μαζεύτηκαν στα παραθύρια των χαμόσπιτων και κρώζουν την έλευση του χθες.
Τα όρνια πήρανε το μήνυμα και κατασπαράζουν τα εναπομείναντα φτερουγίσματα της λευτεριάς.
«Ποτέ πια!» κράζουν σύσσωμα, διασπώντας το φως του ήλιου σε χιλιάδες αδύναμες δέσμες.
Ή σε δεσμά στα πόδια σου, δυστυχισμένη ματωμένη ήπειρος, που θέλουν να σε γονατίσουν ξανά, να, λίγο πριν προλάβεις να σηκωθείς.
Έγκλημα βαφτίσανε την φωνή σου, το βλέμμα σου, το τραγούδι σου.
Τους φάρους της καταγάλανης θάλασσας σου, θέλουν να καταρρίψουν.
Να τους θάψουν στην άβυσσο της σάπιας βλέψης τους.
Σε κάθε στενό, βλέπω τον στρατό, να μαραίνει με αποστροφή τα λουλούδια που φύτρωσαν στις χαραμάδες των πέτρινων σπιτιών σου.
Ματωμένη, περήφανη ήπειρος, το αίμα ξανάρχισε να κυλάει στους δρόμους σου.
Η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Όταν πάει να γιατρευτεί, να και μια νέα μαχαιριά στα γερά σου χέρια.
Καθώς στάζει βουβά στη γη σου, που ελεύθερα να περπατήσεις σου είναι απαγορευμένο, οι κραυγές σου απομένουν θλιβερά βουβές.
Καθώς ποτάμι θα γίνεται, η ροή του θα σπάσει τα τσιμεντένια φράγματα και θα τα διασκορπίσει σε μικρές πέτρες σε κάθε επιφάνεια του κόσμου.
Και όλο και κάποιο χέρι μας θα την σηκώσει.
Ένας πέφτει και εκατό σηκώνονται. Έτσι μας δασκαλέψατε, μην το ξεχνάτε.
Όμοια η φωνή, όμοιο το πρόσωπο, όμοια καπνίζεται το τελευταίο τσιγάρο από το βορρά ως το νότο.
Δημιουργήστε την πιο γερή αλυσίδα, αυτή που εμείς δεν φοβόμαστε.
Αυτή που θα φρουρεί τα παιδιά σου, σαν την μάνα.
Φρουρείστε την ελπίδα και με ένα περιστέρι στείλτε την στον κόσμο.
Με μοναδικό παραλήπτη την αξιοπρέπεια και αποστολέα μια ολόκληρη χώρα.
30/6/2009
Ισπανία
Χ.

Ο άγνωστός  φίλος  Χ.  μου έστειλε από την Ισπανία το παραπάνω όμορφο ποίημα .  Όπως σημειώνει στο email που μου έστειλε «αν θες πρόσθεσε αυτή την απόπειρα ποίησης στην σελίδα σου. Είναι το μόνο που μου βγήκε διαβάζοντας αυτά τα γεγονότα.
Δεν έχω προσδοκίες ότι μπορεί να βοηθήσει στην ευαισθητοποίηση  κόσμου αλλά επίσης δεν μπορώ να έχω τη σκέψη μου σε δεσμά.»

Βρήκα το ποίημα συγκλονιστικό και το δημοσιεύω στο blog με μεγάλη χαρά.
Και να, ένας από τους κύριους λόγους που μου αρέσει το blogging.  Μας δίνει την ευκαιρία να έχουμε αυτές τις μικρές, απρόσμενες αλλά τόσο σημαντικές στιγμές επικοινωνίας. Μ’ ένα email, ένα σχόλιο, ένα ποίημα, ένα τραγούδι…

Δελτίο Τύπου για το 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Κλείνουν ένα στόμα, ανοίγουμε χιλιάδες! Το τελευταίο τριήμερο του Ιούνη στην παραλία της πόλης μας θα λάβει χώρα το 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Μετά από 12 χρόνια προσπάθειας των αντιρατσιστικών και μεταναστευτικών συλλογικοτήτων της πόλης, το Φεστιβάλ έχει αναδειχθεί σε ένα σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός της άλλης Θεσσαλονίκης. Η συμμετοχή χιλιάδων πολιτών κάθε χρόνο δείχνει ότι πέρα και ενάντια από τις κυρίαρχες φωνές του μίσους, υπάρχει ο δρόμος των κοινών αγώνων, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας. Και αυτό μας δίνει δύναμη. Ακόμα περισσότερο φέτος, καθώς το Φεστιβάλ συμπίπτει με την χειρότερη επίθεση που δέχονται οι μετανάστες και οι πρόσφυγες τα τελευταία 15 χρόνια. Κυβέρνηση, αστυνομία, ακροδεξιές συμμορίες έχουν συσστρατευθεί ενάντια στους μετανάστες που η ίδια τους η πολιτική καταδικάζει στην «παρανομία», ενάντια στα δικαιώματα όλων μας, ενάντια στη δυνατότητα μας να ζούμε αδελφωμένοι στις γειτονιές μας. Όσοι και όσες συμμετέχουμε στο Φεστιβάλ, ντόπιοι και μετανάστες, πιστεύουμε αντίθετα ότι καμιά ζωή δεν είναι λαθραία, κανένα δικαίωμα δεν είναι περιττό, κανένας άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος.
Για αυτό μπορούμε και γιορτάζουμε μαζί. Το φετινό Φεστιβάλ συνδιοργανώνεται από περισσότερες από 120 συλλογικότητες της πόλης: μεταναστευτικές κοινότητες, συνδικάτα, αντιρατσιστικές ομάδες, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, φοιτητικά σχήματα, ομάδες καλλιτεχνών, πολιτικές οργανώσεις. Στις τρεις ημέρες προγραμματίζονται 26 εργαστήρια – συζητήσεις για θέματα όπως τα εργασιακά δικαιώματα μεταναστών και ελλήνων στον καιρό της εργασιακής επισφάλειας, η νέα μεταναστευτική πολιτική, οι απελάσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η βία στα σύνορα, η επιθετικότητα των ακροδεξιών συμμοριών, τα νέα κατασταλτικά μέτρα, ο αποκλεισμός των χρηστών και των ψυχικά ασθενών, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, ο ελληνικός εθνικισμός. Θεματικοί χώροι θα αναδείξουν ιδιαίτερες θεματικές όπως η καταστολή της μετανάστευσης στα ελληνοτουρκικά σύνορα και η διοργάνωση του NoBorderCamp στη Μυτιλήνη τον Αύγουστο, η προσβασιμότητα των δημόσιων χώρων για τα άτομα με αναπηρίες, η εξέγερση του Δεκέμβρη. Το πολιτιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει 8 θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις με τη συμμετοχή της Θεατρικής Ομάδας Μεταναστών του Οδυσσέα, των μαθητών του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Πυλαίας, της Κρουστωδίας, του «Θεάτρου Έξω Από Τα Τείχη», του Συλλόγου Γυναικών ΡΟΜ, της ομάδα VANDA και της κουβανικής ομάδας Cuba Baila. Παράλληλα θα προβληθούν πάνω από 15 ταινίες και ντοκυμαντέρ για τα σύνορα, τις συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές, τα ναρκωτικά, την ψυχική υγεία, την αναπηρία, την ομοφυλοφοβία, την εξέγερση του Δεκέμβρη. Στις δύο σκηνές συναυλιών, την Ανατολική και τη Δυτική, θα συμμετέχουν πάνω από 30 μουσικά σχήματα, πάντα εθελοντικά και χωρίς αμοιβή. Στο πρόγραμμα της Δυτικής ξεχωρίζουν οι BOIKOT, γνωστό ska συγκρότημα από την Ισπανία που έρχεται ειδικά για το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Στην Ανατολική, τους ήχους των προσφύγων από το Αφγανιστάν και άλλες χώρες θα πλαισιώσουν καλλιτέχνες όπως η Σαββίνα Γιαννάτου και οι Primavera, η Μαρία Φωτίου και η Λωξάνδρα, ο Χρήστος Μητρέντζης, ο Γ. Λεκόπουλος, ο Γ. Αετόπουλος, ο Ανδρέας Καρακότας και άλλοι. 12ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Κλείνουν ένα στόμα, ανοίγουμε χιλιάδες! Όταν ξεκινούσαμε στη Θεσσαλονίκη το πρώτο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, μόλις βγαίναμε από το μεσαίωνα της δεκαετίας του ’90: τότε που η «φιλόξενη» Ελλάδα υποδεχόταν τους πρώτους μετανάστες με σκούπες και απελάσεις, οι «αγανακτισμένοι πολίτες» πυροβολούσαν ανθρώπους για ένα καρπούζι και τα κανάλια έφριτταν με τους «αλβανούς κακοποιούς».
Μετανάστες και ντόπιοι δουλέψαμε πολύ από τότε για να σπάσουμε το φόβο, να σπείρουμε την αλληλεγγύη και να παλεύουμε μαζί σήμερα για ίσα δικαιώματα.
Σήμερα, 12 χρόνια μετά, θέλουνε να μας γυρίσουν πίσω στην ίδια βαρβαρότητα. Οι «επιχειρήσεις – σκούπα» και τα καινούργια αστυνομικά σώματα, τα σπασμένα κεφάλια στα σύνορα και οι εμπρησμοί τζαμιών και καταστημάτων, η χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών και η επίθεση στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, στρέφονται ενάντια σε όλη την κοινωνία.
Είναι η προσπάθεια τους να μας ξανακλείσουν το στόμα, να μας χωρίσουν, τους «έλληνες» από τους «αλλοδαπούς», τους «νόμιμους» από τους «παράνομους», τους «σταθερούς» από τους «επισφαλείς». Και πιο πολύ, είναι η αγχωμένη εκδίκηση του κράτους (και του παρακράτους) για την εξέγερση του Δεκέμβρη. Γιατί, παρά την καταστολή, οι κερδισμένοι αυτής της χρονιάς ήμασταν εμείς. Πρώτα οι φυλακισμένοι και οι φυλακισμένες, με την απεργία πείνας του Νοέμβρη. Ύστερα, οι χιλιάδες εξεγερμένοι νέοι του Δεκέμβρη. Λίγο μετά το κίνημα αλληλεγγύης στην Κούνεβα, με τα δεκάδες σωματεία, τους επισφαλείς εργαζόμενους, τις μετανάστριες, όλους αυτούς που κάνουμε τρεις δουλειές για να ζήσουμε ή δεν βρίσκουμε καμιά. Ψάξαμε μαζί δρόμους οργάνωσης και αντίστασης στην μαύρη και ελαστική εργασία, το δουλεμπόριο των εργολαβιών, την εργοδοτική τρομοκρατία. Και πιο πρόσφατα, οι μετανάστες που κινητοποιήθηκαν πηγαία ενάντια στον καθημερινό εξευτελισμό και την καταστολή. Όλο και περισσότερα στόματα ανοίγουν, για να μιλήσουν, να φωνάξουν και να τραγουδήσουν. Αυτοί που δεν έχουν φωνή ακούγονται όλο και περισσότερο.
Για αυτό και οργανώνουμε για δωδέκατη χρονιά το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Για να ακουστεί η φωνή μας για πραγματική και οριστική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, για υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά τους, για ίσα δικαιώματα στο σχολείο και την υγεία, για σταθερές δουλειές με δίκαιες αμοιβές για έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους.
Για να ανοίξουν τα σύνορα, να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες και να σταματήσει η βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των απελάσεων, των κρατικών δολοφονιών.
Για να τελειώνουμε με τις ακροδεξιές συμμορίες που θέλουν να μετατρέψουν τις γειτονιές μας σε γκέτο του μίσους, κλείνοντας μέχρι και τις παιδικές χαρές για να μην παίζουν μαζί τα παιδιά των μεταναστών και των ντόπιων!
Για τον αγώνα των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια και ελευθερία, για την υπερηφάνεια των ομοφυλόφιλων, για το δικαίωμα των αναπήρων στην πρόσβαση, για τον αυτοκαθορισμό των μειονοτήτων ενάντια στην εθνικιστική υστερία.
Για να κερδίσει η αλληλεγγύη και όχι ο φόβος.
Για να συνεχιστεί ο Δεκέμβρης. Γιατί, όπως φωνάξαμε και τότε, οι τρεις μέρες του Φεστιβάλ, τρεις μέρες αντίστασης, γιορτής και αλληλεγγύης, θα είναι από τις «δικές μας ημέρες», αυτές που έρχονται.
Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα στους μετανάστες και τις μετανάστριες, υπηκοότητα στα παιδιά. 
Ανοιχτά σύνορα, άσυλο, αλληλεγγύη στους πρόσφυγες.
Να σπάσουμε τα σύνορα στις γειτονιές μας !
———————-

• *Όλο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για το τριήμερο ΕΔΩ

• *Ραδιοφωνική Κάλυψη και ζωντανές θεματικές εκπομπές από το χώρο του Φεστιβάλ από το Ραδιόφωνο 1431ΑΜ (www.1431am.org)

Το έπος της σαρανταπαπαρούσας.

(Μια ποιητική κατάληψη/ανάληψη/μετάληψη του χώρου της Μπλογκοσλοβακίας από τον Νοσφεράτο, την Ροδιά , την Χρονοστιβάδα, τον Καναλιώτη, και άλλους καταραμένους ποιητές)

Σ’ ένα δρομάκι σκοτεινό , εκεί που περπατούσα
βλέπω ζωάκι ξαφνικά : Σαρανταπαπαρούσα
Που περπατούσε κουνιστό κουνώντας τα παπάρια
και τα παπάρια έλαμπαν , γυαλιστερά σαν ψάρια
που μόλις έπιασε Ψαράς , κι ήσαν πολλά στο δίχτυ
και ήταν η ώρα δώδεκα , βαθειά στο μεσονύχτι.

Περάσαν τα μεσάνυχτα -γοργά περνά ο χρόνος-
κι αναρωτιέται ο Ψαράς: «να γίνω δολοφόνος
ενός θεσπέσιου ψαριού σαρανταπαπαράτου
που έχει σφραγίδα στα πλευρά «Σπηλιά του Νοσφεράτου»;
Οχι! ποτέ δεν θα σκοτώ-, δεν θα δολοφονήσω
τέτοια ψαρούκλα όμορφη. Της πείνας ας ψοφήσω!

Τέτοια σκεφτόταν ο Ψαράς κι απόμενε κολώνα
κι ας νύσταζε, κι ας πείναγε, κι αύριο ας είχ’ αγώνα…
Στο τέλος τ’ αποφάσισε και κόβει ένα παπάρι
τρώει το μισό τηγανιστό, το υπόλοιπο στο Ψάρι
το δίνει με μισή καρδιά γεμάτη καλοσύνη
κι εκείνο, στ’ άλλα τριανταεννιά τον γράφει και τον σβήνει!

Και τότε ηκούσθη μια φωνή,λες κι ήρθε απ΄τα ουράνια
που έμοιαζε με τη φωνή που βγάζει η Ανίτα Πάνια:

-Εγώ δεν είμαι έντομο, εγώ δεν είμαι ψάρι
μα θεία δίκη μ’ έκανε να χάσω κάθε χάρη.
Εγώ που λέτε ήμουνα ρούσα, παπά γυναίκα
τα κάλλη μου θα τύφλωναν και μεραρχίες δέκα.
Σαράντα χρόνων ήμουνα και ο παπάς ογδόντα.
Τις νύχτες σαν καιγόμουνα κι έψαχνα ανακόντα
αυτός κοιμόταν κι έτσι εγώ τι νά’κανα για πες μου,
-δεν ήθελα τα κάλλη μου να φάει ο καναπές μου-
βαφόμουνα, ντυνόμουνα κι έβγαινα στο κυνήγι,
έψαχνα άνθρωπο κι εγώ να σβύσει μου τα ρίγη.
Κι όπως δεν είμαι οπαδός του ΛΑ.Ο.Σ και του Πλεύρη,
ποτέ μου δεν απέκλεισα κάποιον που σαν αλεύρι
δεν ήτανε το χρώμα του λευκό, μα σοκολάτα.
Αρκεί ποντίκια νά’πιανε, δεν μ’ ένοιαζε αν η “γάτα”
ήταν λευκή ή καφετιά, μαύρη ή κιτρινιάρα,
μόνο να είναι ζωηρή ήθελα και χαδιάρα.
Και ο παπάς σαν τό’μαθε απ΄τον καντηλανάφτη,
πού’ναι σπιούνος κι άσχημος, κι όλο φωτιές ανάφτει,
άνοιξε τα βιβλία του κι ευθύς ρίχνει κατάρες
κι έτσι από κόρη όμορφη, απέκτησα παπάρες.

Ο ξάδερφος που δίδασκε (αντικομμουνισμό) και μέτρο δεν εκράτει

- Ήταν μεγάλος ποιητής ο Ρίτσος; Αν ναι, γιατί βλέπουμε μεγάλες περιόδους με μερικές και ολικές εκλείψεις του; Το ΚΚΕ τον χρησιμοποίησε ή τον έχει ακόμη στο λαϊκό εικονοστάσιο, όπως κάποτε;

Ο Γιώργος Λιάνης (ρεπόρτερ, δημοσιογράφος, βουλευτής και- με την αρωγή και συμπαράσταση της εξαδέρφης Μιμής-πάλαι ποτέ υφυπουργός) απευθύνει την πιο πάνω ερώτηση -μνημείο αρλούμπας- στον Μίκη Θεοδωράκη, σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ.
Προσέξτε.
α. Για τον Γιάννη Ρίτσο έχει αμφιβολία. Δεν ξέρει αν ήταν μικρός ή μεγάλος ποιητής. Αμφιβάλει. Και την αμφιβολία του την στηρίζει στο ότι “βλέπουμε” (αυτός δηλαδή βλέπει… Ο πληθυντικός είναι πληθυντικός της  μεγαλοπρέπειας) μερικές και ολικές εκλείψεις στην πορεία του Ρίτσου. Με μια ματιά που έριξα στην χρονολογικά ταξινομημένη εργογραφία του Ρίτσου δεν διέκρινα  εκλείψεις στο έργο του, ούτε μερικές ούτε ολικές, παρά μόνο σε καιρούς που ήταν κυνηγημένος ή εξορισμένος.
β. Για το ΚΚΕ όμως ο δαιμόνιος ρεπόρτερ δεν έχει καμιά αμφιβολία. Το ΚΚΕ ή εκμεταλλεύτηκε τον Ρίτσο και τον παράτησε μετά θάνατον ή τον εκμεταλλεύτηκε και εξακολουθεί να τον εκμεταλλεύτεται και μετά θάνατον. Για τον ξάδερφο της Μιμής δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο.
Κι έρχεται η απάντηση του Μίκη που βάζει και τον Λιάνη και τα πράγματα στη θέση τους:

«Θα ήταν ίσως βαρετό και ψυχοφθόρο για την όποια μεγάλη προσωπικότητα να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο της καθημερινότητας. Άλλωστε δεν το έχει ανάγκη, γιατί γι΄ αυτή σημασία έχει το έργο της να υπάρχει ζωντανό μέσα στους ανθρώπους. Οσο για το ΚΚΕ, γιατί τόση σκληρότητα; Υπάρχουν πολλοί από μας που θυσιάσαμε τα νιάτα μας ακολουθώντας τα ματωβαμένα του λάβαρα. Κάτω από τη σκιά τους διδαχτήκαμε, ψηλώσαμε, ολοκληρωθήκαμε. Στο κάτω-κάτω, το ΚΚΕ είναι μια ιδέα που άλλαξε ριζικά τον λαό και τη χώρα μας, όπως άλλαξε βαθιά τον Γιάννη Ρίτσο, δημιουργώντας για τους απογόνους αυτό το πρότυπο του πολίτη-ποιητή».

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν οι 3 δαιμόνιοι ρεπόρτερ. Οι 2 έγιναν βουλευτές και ο τρίτος κυνηγάει ακόμα εξωγήινους στο ALTER.
Τώρα θα μου πεις, τι σου φταίνε οι άλλοι 2…
Φταίνε, φταίνε!