Skip to content

Πώς έπεισα την Μιμή να γίνει blogger…

18/01/2007

Ο Έλληνας τηλεθεατής έχει μνήμη χρυσόψαρου. Οπότε, στοιχηματίζω χαλαρά ότι ξεχάσατε ποια ήταν η 1η είδηση στα δελτία ειδήσεων πριν ο Ευαγγελάτος πάρει αγκαλιά το μπαζούκας και καθιερώσει το army look στα στούντιο.
Aποκλείεται να θυμάστε με ποια είδηση ξεκινούσε το δελτίο του ο Άκης Παυλόπουλος, πριν οι πυροτεχνουργοί και οι στρατιωτικοί αναλυτές πλημμυρίσουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, ορμητικότερα απ’ όσο πλημμύρισαν το WC της αμερικανικής πρεσβείας τα νερά του πληγέντος καζανακίου (μάρκας Νιαγάρα) …
Σίγουρα ξεχάσατε πως ο καημός του Χατζηνικολάου, πριν η τρομολαγνεία επιστρέψει στις οθόνες μας, ήταν αν η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου πούλησε τα φλιτζανάκια του προέδρου στο γιουσουρούμ. Σβύσατε από την μνήμη σας ότι η μεγάλη ανησυχία του Κακαουνάκη και το ντέρτι του Τράγκα ήταν τι θα απογίνουν τα αρχεία του μακαρίτη του Ανδρέα Παπανδρέου.
Τι μεγάλες στιγμές! Και να, το ένα ρεπορτάζ πίσω από το άλλο.
Και να, παράθυρα επί παραθύρων , για το ποια θα είναι η τύχη των αρχείων αυτών. Γιατί δεν δίνει η Δήμητρα τα αρχεία στο Πασόκ, ρωτούσε το ένα παράθυρο. Τα δίνει η Δήμητρα, αλλά δεν τα παίρνει ο Γιωργάκης, απαντούσε ο άλλος από το δίπλα παράθυρο. Τα ζήτησε η πρόεδρος της βουλής διαβεβαίωνε ο τρίτος από το κάτω δεξιό παράθυρο. Παραλίγο, να μας πουν ότι τα ζήτησε και ο Διονύσης Μαραθιάς για να τα εκδόσει σε βιβλίο μαζί με το «Ατίθασο αλαζονικό τακούνι» της Βασιλικής του ΑΝΤ1-ριάλιτυ «the mission» δηλαδή…
Μπουχτισμένος κι εγώ ως εκεί που δεν παίρνει άλλο και προκειμένου να γλυτώσω την διόγκωση των δικών μου αρχ…είων, κάθησα και έστειλα ένα email στην κυρία Λιάνη-Παπανδρέου.
«Αγαπητή Δήμητρά μου», ξεκινούσε το email.
Ναι ρε! «Δήμητρά μου» την αποκαλώ … Τραβάτε κανένα ζόρι;
Έχω οικειότητα μαζί της… Άδικα ψήφισα πασόκ στις εκλογές;
Εγώ την αποκαλώ «Δήμητρά μου» κι αυτή μου απαντά «ποιος είστε κύριε Μου;» Το προσέξατε το «μου» της οικειότητας ή να το γράψω με bold γράμματα;

«Αγαπητή Δήμητρά μου… Αντί να παρακαλάς τον ένα και τον άλλο για να πάρει το αρχείο του προέδρου, θα σε συμβούλευα να το κρατήσεις εσύ και να ανοίξεις ένα blog όπου τμηματικά, περιστασιακά και ανάλογα με την διάθεσή σου, να δημοσιεύεις κομμάτια του, ώστε να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Άνοιξε ένα blog Δήμητρά μου και σε διαβεβαιώνω από τώρα ότι θα σκίσεις. Κάτι «αμπελοφιλοσοφίες», «Mακμάνοι», «Παραφωνιάδες», «Ψιλικατζούδες» και κάτι «Καλύβες στο βουνό» θα βλέπουν την πλάτη της «Ροζ βίλας στην Εκάλη», του δικού σου δηλαδή blog, στα στατιστικά με τα δημοφιλέστερα blog της WordPress και θα τρίβουν τα μάτια τους.
Ταλέντο στο γράψιμο έχεις… Το απέδειξες γράφοντας το βιβλίο σου «10 χρόνια και 54 μέρες» πριν χρόνια. Θέματα για να γράψεις έχεις. Τι λέω θέματα… ΘΕΜΑΤΑΡΕΣ. Άλλο είναι να γράφει στο blog της η Κούλα πώς γνώρισε τον Κυριάκο στο πάρτι της LIFO κι άλλη αίγλη έχει να γράφεις εσύ για το πώς γνώρισες τον πρόεδρο στην πτήση 644 για Μαδρίτη. Και σε πληροφορώ αγαπητή μου ότι το blogging είναι ασφαλέστερο από την συγγραφή βιβλίων. Mπορεί να μπλογκάρει η Σάρα και η Μάρα, αλλά δεν έχει blog η κυρία Αθήνη-Τσούνη η επoνομαζόμενη και χαστουκίστρια-φεμινίστρια. Οπότε στα blog δεν θα σε χαστουκίσει κανένας. Ο μόνος κίνδυνος που διατρέχεις είναι να σε βρίσει κάποιος ανώνυμος, αλλά με κατάλληλη διαχείριση σχολίων το κακό ελαχιστοποιείται. Θα σε φέρω σε επαφή με την Μιραντολίνα, που είναι εξπέρ, για να σε εκπαιδεύσει στo comment moderating.
Και αν το blog σου αποκτήσει την επιτυχία που περιμένω και για την οποία είμαι σίγουρος, θα δεις ότι θα σου ανοίξουν διάπλατες οι πόρτες της πολιτικής. Γονατιστός θα έρθει ο Γιωργάκης για να σου προσφέρει θέση στο ψηφοδέλτιο της Α’ ή της Β΄ Αθηνών. Τα blog έχουν την δύναμη. Δεν είδες τι έγινε με τον Vrypan; Από απλός blogger , βρέθηκε να συμβουλεύει το Πασόκ και τον Γιωργάκη για θέματα podcasting και λοιπών social media…
Αγαπητή Δήμητρα, ελπίζω να σε έπεισα ότι το πολιτικό σου μέλλον είναι συνυφασμένο με το μπλογκερικό σου μέλλον. Περιμένω εναγωνίως το πρώτο σου post.»

Περιμένετε κι εσείς μαζί με μένα. Η «Ροζ βίλα στην Εκάλη» θα ανέβει οσονούπω στο wordpress.

17 σχόλια leave one →
  1. 18/01/2007 12:10 μμ

    Και ‘γω θέλω να γίνω σύμβουλος. Του Γιωργάκη , του Κωστάκη, ακόμα και στη Παπαρήγα πάω.
    Πόσο πιο χαμηλά να πέσω για να με πάρει ένας από όλους σύμβουλο;

    Βοήθα ρε θείε πες κανα καλό λόγο, στείλε κανα μέϊλ, βάλε τα κονέ σου να δουλέψουν.
    Και καλά αμα δεν έχουν θέση συμβούλου ας μου δώσουν μια θέση α-βούλου στη βουλή….

  2. 18/01/2007 12:56 μμ

    Brilliant…

  3. 18/01/2007 2:52 μμ

    :):)
    λιώνω για το Ατίθασο Αλαζονικό Τακούνι της Βίκυς του The Mission

  4. 18/01/2007 3:37 μμ

    Θ’ ανγκαστώ να βάλω φωτο-τσόντες α-λα Καλύβας τότες! χαχαχαχαχαχα

  5. 18/01/2007 4:56 μμ

    Αν ανέβει τέτοιο blog εγώ περιμένω τη στιγμή – γιατί γι΄ αυτή ζω – που θα μας εξηγήσει πώς σκέφτηκε να σκεπάσει το κρεβάτι του μακαρίτη με τη σημαία της Παλαιστίνης. Νομίζω ότι θα αποκαλύψει όλο τον επαναστατικό καταρράκτη που διέρχεται από το μυαλό της.

  6. 18/01/2007 8:21 μμ

    afm,

    Τώρα τελευταία κατεβάζεις πολλές φαεινές ιδέες…

    *

    Μακμάνους,

    η καλύβα δεν ανέβασε ποτέ τσόντα. Ενίοτε, καλλιτεχνικό γυμνό!

    (το οποίο λειτουργεί όπως ο οίνος: ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου!)

  7. Mariella permalink
    18/01/2007 9:03 μμ

    Κι όμως έγώ έλιωσα στην κυριολεξία διαβάζοντας το τακούνι. Στην αρχή πίστεψα πως έχει να κάνει με μια γόβα στιλέτο …που εκδικείται. Μπαίνοντας όμως με «πήρε » μαζί του. Και μην μου πείτε πως οι περισσότεροι απο μας δεν έτυχε ποτέ να βρεθούμε στην ανάγκη να «παίξουμε» κομψά ή άκομψα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Είναι ρεαλιστικό και το γράψιμό της εξαιρετικό, με αιφνιδίασε ομολογώ. Τώρα για το υπόλοιπο κομμάτι κους -κους γύρω απο την συγγραφέα πραγματικά με αφήνει αδιάφορη προσωπικά. Έμαθα να επικεντρώνομαι στα δικά μου τα στραβά !

  8. kolhis permalink
    18/01/2007 9:13 μμ

    Πολύ σοφή παρότρυνση! Τώρα my dear so far θα έγραφα κανένα καταλλήλως διαχειριζόμενο κι ανώνυμο σχόλιο για τον καταρράκτη που διέπει το μυαλό της, αλλά θα το παίξω πολιτισμένη!
    Όσο για τον Ευαγγελάτο με το μπαζούκας ανά χείρας, σας διαβεβαιώ πως ήταν ο λόγος να βγάλω εισιτήριο μια ώρα αρχύτερα για Γαλλία!!! Χίλιες φορές ο Σαρκοζύ να κηνυγάει άραβες…
    Καινούρια στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, κυκλοφορώ ινκόγκνιτο κι αναρωτιέμαι: ΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΣΕ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ LIFO???

  9. 18/01/2007 9:27 μμ

    και έλεγα που την ξέρω αυτή την Βασιλική Τσάβου… από το περιβόητο γα-mission φυσικα!!!

  10. 19/01/2007 12:48 πμ

    @SykoFantiS_Bastoyni
    πήγαινε όπου θέλεις αλλά την Παπαρήγα άφησε την για μένα… θα κανα τα πάντα για ένα δωματιάκι «στο σπίτι του Λαού» κι ας έχει θέα το άγαλμαμ του Λένιν…
    @ΑΦΜ
    Αγαπητέ δεν είσαι φίλος, δεν φτάνει που έχει ξεσηκωθεί το ποντίκι μου, με όλο αυτό το τάκα τάκα, πρωί μεσημέρι βράδυ για να φτάσω την «καλύβα που ναι εκεί ψηλά στο βουνό» (Πάνο αν είναι αυθαίρετη, φρόντισε να την κατεβάσεις κάτω στην πεδιάδα, γιατί θα τα πώ όλα στον 30φυλόπουλο 😉 ), τώρα βάζεις στο παιχνίδι και τα μεγάλα όπλα…
    Θα μας καθαρίσει με διαφορά στήθους…

    @Μιμή μην τον ακούς και τέλος πάντων αν τον ακούσεις φρόντισε να πάς στο blogger γιατί η wordpress κολάει συνέχεια 😉 …

    Καλή σας ημέρα και σας ευχαριστώ για την φιλόξενία !!!

  11. 19/01/2007 2:33 πμ

    Δηλαδή, δεν κατάλαβα…. γιατί στη wordpress? Τι στοιχεία έχεις και το λες αυτό?

  12. 19/01/2007 5:39 πμ

    I crossed my fingers and I wished ….
    Ρε AFM λες ο Χατζηνικολάου τώρα που έφυγε από τον Κοντομηνά να τον δούμε από τα μέρη μας?

  13. 19/01/2007 10:40 πμ

    Άκου και την συνέχεια. Το μπλόγκ σκίζει, την ( ξανά)ανακαλύπτει ο Εκδότης, της (ξανά)παίρνει συνέντευξη και την (ξανά)πατά όπως στο 01.
    Κάνει κύκλους η ζωή ε;

  14. 19/01/2007 11:18 πμ

    Συκοφάντη εσύ είσαι πια ένα σύμβολο στην ελληνική podcast σκηνή… Κι ένα σύμβολο χρειάζεται συμβούλους. Θα με προσλάβεις;
    χαμένο κορμί: θενξ για το… γαλλικό
    :p
    Εντεκα : Εσύ έλειωσες, αλλά κάποιοι άλλοι (τ)έλειωναν κάνοντας cyber με το αλαζονικό τακούνι .

    Μακμάνε είσαι καταδικασμένος να βλέπεις την πλάτη της Δήμητρας. Συγνώμη φίλε…
    :p

    Πάνο, η κίνησή μου με την Δήμητρα είναι εντελώς ιδιοτελής. Σκέφτηκα ότι αν με βάλει στα link της , κάποιους αναγνώστες θα τσιμπάω κι εγώ.

    Mαριέλα μόνο τα αποσπάσματα που έχει στο μαραθοblog διάβασα. Σαν θέμα και σαν γραφή δεν μου έκαναν καμία εντύπωση. Μια και δεν έχεις blog (ή έχεις και το κρύβεις;), αφού σού άρεσε τόσο πολύ το βιβλίο μπορείς να γράψεις μια κριτική και να την ανεβάσω στο blog μου.

    Kolhis μια χαρά είσαι εσύ στα Παρίσια… Αλίμονο από μας
    :d
    Κατερίνα: Γα-μίσιον;;;;; Φτού, κακά λόγια!
    Μα πού έβαλα το πιπέρι;
    😉

    Παράφωνε Είσαι στο top 5…
    Ανεβοκατεβαίνεις στις θέσεις 1 έως 5 με χάρη χορευτή των μπολσόι… Τι να πούμε και μεις από τον βυθό; Κλαψ …Λυγμ…θλιψ…

    C-Doll Δεν πιστεύω να θέλεις να κυκλοφορεί η κυρία Παπανδρέου με ζάσταβα;
    Με πόρσε θα κυκλοφορεί…Και πόρσε είναι το wordpress είπαμε!

    Philos αν είχε πιθανότητα να βγάλει κέρδος, να είσαι σίγουρος ότι θα μπλόγκατε εδώ και καιρό… Και αυτός και πολλοί άλλοι

    Indictos άσε που θα της δώσει και δικιά της στήλη

  15. 19/01/2007 1:00 μμ

    πιπέρι?

    μα τι είπα?

    😦

  16. Mariella permalink
    21/01/2007 8:14 μμ

    Όχι, δεν έχω δικό μου blog, και ευχαριστώ πολύ που μου δίνεις βήμα από εδώ. Εργάζομαι καιρό ως αναγνώστρια σε εκδ. οίκο και μπορώ να γίνω πολύ σαφής. Το μεγαλείο του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι δίνει την εντύπωση του χαζοβιόλικου, αλλά ανατρέπει τελικά. Αν κάνεις τον κόπο και διαβάσεις πάνω από 15 σελίδες, δεν θα το αφήσεις. Μια κανονική γυναίκα, εργαζόμενη και μητέρα, που μπαίνει τα βράδυα στο Ίντερνετ και προκαλεί φουρτούνες στον αντρικό πληθυσμό… Ποια είναι αυτή η γυναίκα; Τι ψάχνει εκεί; Και τι είναι όλοι αυτοί οι τύποι; άγρια ζώα, σαν τους πελάτες των σκυλάδικων; Μας λένε πως στο Ίντερνετ μπαίνει κοινό κυρίως νεανικό, και με ανώτερη ή ανώτατη μόρφωση. Αυτό δεν φαίνεται καθαρά, αλλά στο βιβλίο της διαγράφονται άτομα που πετάνε (Alex, Sir Wise, Gamaos), το καθένα στον τομέα του, ενώ άλλα πέφτουν πολύ χαμηλά, ξεφτιλίζονται εντελώς. Παρελαύνουν τύποι, πολύ ρεαλιστικοί, και βεβαίως πολύ παραστατικά γραμμένοι.
    Όσοι από μας περιφέρονται στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ είμαστε περισσότερο φιλικοί και το έχουμε βάλει στη ζωή μας με διάφορους τρόπους. Άλλοι δημιουργώντας profiles στα διάφορα “sites» στα φόρουμ ή και blogs. Υπάρχουν όμως κι άλλοι που δεν έχουν καμία σχέση, προφανώς τους άρεσε ο έντονος ερωτισμός-αισθησιασμός του ( η μυρωδιά του, διότι δεν περιγράφεται καμιά ερωτική πράξη σε αντίθεση με τόσα και τόσα σύγχρονα μυθιστορήματα. Το βιβλίο είναι εξαιρετικό γιατί, αντίθετα με την πλειοψηφία των σημερινών μυθιστορημάτων, δεν είναι και τόσο πολύ συμβολικό, δεν έχει νοήματα που προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο, αλλά είναι πάρα πολύ ρεαλιστικό, γραμμένο από κάποιον με ιδιαίτερη πρακτικότητα. Ξεκινά σαν σαπουνόπερα,αποκτά σύντομα δοκιμιακό χαρακτήρα, ακολουθούν εφυέστατες παρατηρήσεις πάνω στο πώς εμφανίζεται η γυναίκα τον 20ο αιώνα (πολύ εύστοχες αναφορές πάνω στη Μόλλι Μπλουμ του Τζόυς), πολύ όμορφα γραμμένες σελίδες από τη δουλειά της ηρωίδας, τις σχέσεις με τις φίλες με αστείες σκηνές μεταξύ τους άκρως διασκεδαστικές – γυναίκες σημερινές, σχεδόν μισότρελλες με τα άγχη τους, τις απορρίψεις τους και τα «πακέτα» που έχουν φάει, που βγάζουν φοβερό γέλιο (εδώ έλιωσα), μετά σύντομες και κοφτερές φιλοσοφικές ιδέες, που κατά κάποιο τρόπο τις περιμέρνεις, ο έρωτας (το ζητούμενο και στο Ίντερνετ και στη ζωή) και το φοβερό, απροσδόκητο τέλος. Που έχει βέβαια πολύ ουσία, που έχει βέβαια πολύ αλήθεια.
    Όπως είδες έγραψα την δικιά μου κριτική, εφ’ όσον τόσο ευγενικά μου το ζήτησες και μας φιλοξενείς στο blog σου. Θεωρώ πως είναι δροσερό το βιβλίο της Βασιλικής Τσάβου, πέρα από το ότι έχει ρυθμό και μαεστρία (αν το καλοσκεφτείς φτιάχνει τουλάχιστον 10 παραστατικότατους ήρωες), και επίτρεψέ μου έχει και νόημα. Ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία σου.

  17. Αλέκα permalink
    14/02/2007 12:20 πμ

    Διάβασα το βιβλίο της Βασιλικής Τσάβου και το βρήκα μάλλον αλλοπρόσαλλο! Η σύνδεση των ενοτήτων είναι χαλαρή, το λογοτεχνικό ύφος επιπέδου δημοτικού σχολείου και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω την ατάκα για τον «δολοφόνο της ψυχής της».

    Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι πρωτότυπη, δηλαδή να παρουσιάσει τη ζωή μιας γυναίκας που βρίσκει διέξοδο στο Internet, αλλά η πλοκή είναι φτωχή και από κάποιο σημείο και πέρα που η Λουίζα διαβάζει συνεχώς τα email της καταντά βαρετό. Το τέλος είναι απροσδόκητο, αλλά τελικά πέρα από κάποιους ευφυείς και κωμικούς διαλόγους το βιβλίο δεν έχει ούτε ρυθμό, ούτε τελικά εκμεταλλεύεται το πρωτότυπο θέμα του.

    Το διάβασα και πέρα από κάποιες απολαυστικές στγμές και σκηνές, δεν μου έμεινε τίποτα. Κι ακόμα ψάχνω τον δολοφόνο … της ψυχής της!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Ιανουαρίου 2007
    Δ T Τ T Π S S
    « Δεκ.   Φεβ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: