Skip to content

Στη σκόνη της ημέρας…

28/03/2007


Έχετε διαβάσει για την ζωγραφική των θιβετιανών μοναχών με χρωματιστή άμμο; Απαιτείται εργασία πολλών ημερών για να φτιαχτούν τα περίτεχνα mandala, τα οποία λίγο μετά την ολοκλήρωσή τους πρέπει να καταστραφούν. Τι άσκηση υπομονής και ταπεινοφροσύνης!
Αν δεν γνωρίζετε για την τέχνη του mandala, σίγουρα θα έχετε ακούσει για την γλυπτική στην άμμο ή στον πάγο. Έργα τέχνης με μεράκι και φαντασία που χάνονται στο φύσημα του ανέμου ή στην άνοδο της θερμοκρασίας.
Ο Scott Wade ασχολείται κι αυτός με ένα είδος εφήμερης ζωγραφικής, μόνο που τα υλικά της τέχνης τους είναι κάπως πιο ευτελή. Ζωγραφίζει πάνω στη σκόνη που μαζεύεται στα παμπρίζ των αυτοκινήτων. Και τα καταφέρνει πολύ καλά.

pilglass031.jpg

Σκέφτομαι ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να καταπιαστώ με κάτι τόσο εφήμερο. Με κάτι, που όσο όμορφο κι αν είναι, θα το ξεπλύνει η πρώτη βροχή…

Στην ουσία όμως και το blogging, το εφήμερο υπηρετεί. Αν ένα post περάσει στη δεύτερη σελίδα, το τρώει το μαύρο σκοτάδι. Τυχαία μόνο, μέσω των μηχανών αναζήτησης, μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον κάποιου αναγνώστη. Δημοσιογραφία του τώρα, λογοτεχνία της στιγμής, εκμυστηρεύσεις και εξομολογήσεις του εφήμερου… αυτό είναι το blogging.
Ζω-γραφική πάνω στην σκόνη της ημέρας…

(* Λαυρέντης Μαχαιρίτσας- Διονύσης Τσακνής : «Η σκόνη»)

Advertisements
31 Σχόλια leave one →
  1. 28/03/2007 9:11 μμ

    Εφήμερος ο χαρακτήρας του blogging; Εφήμερος ως ποιο βαθμό; Και για ποιο λόγο; Την ευθύνη έχει ο μπλογκερ ή το «αδηφάγο κοινό»; Το να υπηρετείς, έστω και άθελά σου, το εφήμερο είναι απαραίτητα κακό; Γιατί η λογική του αλεξιπτωτιστή ή του .. ανταρτοπολέμου δεν καταφέρνει να ωφελήσει το διαδίκτυο και τους χρήστες του; Αν δεχτούμε ότι το εφήμερο είναι ένα πρόβλημα, μήπως η λύση είναι να μπαίνουν απλώς πιο ενδεικτικοί τίτλοι στα ποστ έτσι ώστε όποιος διαβάζει τα αρχεία ενός μπλογκ να βρίσκει ποστ που τον ενδιαφέρουν; Πότε η δημοσιογραφία δε συγγένευε με το εφήμερο; Δημοσιογραφία από δεύτερο χέρι πιο εφήμερη κι από τον τηλεοπτικό χρόνο που περνάει και χάνεται; Και τι διαφορετικό μπορεί να περιμένει κανείς όταν η (ούτως ή άλλως καταδικασμένη στο εφήμερο λόγω της φύσης της) επικαιρότητα απλά αναπαράγεται στις περισσότερες περιπτώσεις των μπλογκ αντί να αναδεικνύεται;

  2. 28/03/2007 10:06 μμ

    Το γούσταρα πολύ το σημερινό σου ποστ.

  3. 28/03/2007 10:09 μμ

    Έχω μέρες να πλύνω το αυτοκίνητο. Αν ο μάστορας ζωγράφιζε στο τζάμι το «κορίτσι με το σκουλαρίκι», θα το άφηνα …επ’ αόριστον.

  4. limaris permalink
    28/03/2007 10:27 μμ

    Είναι εκπληκτική η συγκεκριμένη μορφή ζωγραφικής!

    limaris.wordpress.com

  5. 28/03/2007 11:38 μμ

    ματαιότης ματαιοτήτων?
    χμ… ίσως και όχι…

  6. 29/03/2007 1:31 πμ

    Τα mandala είναι ακριβώς αυτό μια άσκηση υπομονής και ταπεινοφροσύνης.
    Μια άσκηση που σκοπό έχει να διδάξει στον μαθητευόμενο την ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΘΕ δημιουργίας και επιτεύγματος.
    Έχει στόχο να διδάξει την ασημαντότητα αλλά και ταυτόχρονα την τεράστια σημασία του να σκουπίζεις την έρημο.

  7. imikrimarika permalink
    29/03/2007 2:20 πμ

    Γράφεις αυτό που νιώθεις , τη στιγμή που το νιώθεις , επειδή το θες …για να το διαβάσει όποιος θέλει , τη στιγμή που το θέλει …..

  8. 29/03/2007 2:20 πμ

    ματαιότητα ; ποτέ…η ηδονή της στιγμής..

  9. 29/03/2007 4:34 πμ

    Με μελαγχόλησε αυτό θέμα και πρέπει να σου πω ότι είναι από τα πιο όμορφα κείμενα που έχεις γράψει ως τώρα.
    Συμφωνώ και με την άποψή σου για τα θέματα που κρύβονται. Πολλά από τα κείμενά μας τα αγαπάμε, γιατί εκφράζουν συναισθήματα της στιγμής, ή γιατί κοπιάσαμε για να τα γράψουμε συλλέγοντας πληροφορίες, μεταφράζοντας κτλ. Πολλοί που προχωρούν σε κάποια έκδοση το κάνουν και για λόγους συναισθηματικούς. Να κρατήσουν τυπωμένες τις στιγμές. Γιατί σίγουρα και εδώ μέσα ζούμε στιγμές πολύ όμορφες, παρεΐστικες, έντονες.
    Δεν ξέρω αν και κατά πόσο θα περπατούσε ένα Μπλογκανθολόγιο στο οποίο θα μπορούσε ο καθένας μας να αναρτά ότι θα ήθελε να περισώσει ή ότι θα ήθελε να φαίνεται. Σε μεγάλο χώρο όμως, όχι σε μπλογκ. Κάτι σαν το Φιλοξενείο, αλλά σε σάιτ. Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό, γιατί κάπως έτσι νιώθω κι εγώ το εφήμερο των στιγμών στα μπλογκς. Ή ίσως μια ομαδική έκδοση …
    Σημασία έχει πάντως ότι ζούμε τις στιγμές και περνάμε όμορφα, αν μπορέσουμε και να τις κρατήσουμε, ακόμα καλύτερα… Καλημέρα! Και να ‘μαστε καλά να τα λέμε…

  10. 29/03/2007 6:40 πμ

    !!! (gia ton kallitexni kai ton parallilismo sou)

  11. 29/03/2007 12:38 μμ

    Ο Βασιλιάς της Σκόνης!

  12. 29/03/2007 12:53 μμ

    αυτό ισχύει όταν σχολιάζεις την επικαιρότητα αλλά διαφωνώ ότι το blogging είναι δημοσιογραφία,οπτική ματιά άποψη ναι αλλά όχι δημοσιογραφία.
    αν εννοείς ότι ο bloger δεν πληρώνεται τότε ναι ισχύει η συσχέτιση με τον καλλιτέχνη της σκόνης.
    όμορφο και τρυφερό-αυτό που έγραψες

  13. 29/03/2007 1:55 μμ

    scripta NO manent?

  14. 29/03/2007 2:22 μμ

    Έχει μια υπόγεια ποίηση αυτό το κείμενό σου, αγαπητέ Μαρξ, μου άρεσε πολύ. Το εφήμερο πάντως δεν είναι αναγκαστικά αντίπαλο της καλλιτεχνικής ενασχόλησης: σκέψου ότι οι ηθοποιοί και οι χορευτές πορεύτηκαν με το εφήμερο από καταβολής της τέχνης τους. Ίσως εμείς οι «συγγραφείς» καταλαβαίνουμε κάτι από τον καημό τους μέσα από το μπλογκινγκ.

    [@urfurshlaag: Ειλικρινά κολακευμένος…]

  15. 29/03/2007 3:02 μμ

    Μπορεί κανείς να καταπιαστεί με κάτι επειδή του αρέσει απλά. Όπως, βέβαια, υπάρχουν και εκατοντάδες άλλοι διαφορετικοί λόγοι που ωθούν σε οποιαδήποτε ενασχόληση.
    Το mandala ή οποιαδήποτε λιγότερο η περισσότερο γνωστή μορφή εφήμερης τέχνης ικανοποιεί εκείνους που εκφράζονται δια μέσω αυτών. Ακόμα κι αν δεν συνάδουν με την ανθρώπινη ματαιοδοξία ή δεν υπόσχονται καμιά υστεροφημία. Απο την άλλη, κάποιες αντιλήψεις μας είναι τόσο πολύ παγιωμένες που καθετί διαφορετικό ξενίζει. Για παράδειγμα γιατί να μην αισθανόμαστε πιο γοητευμένοι μπροστά απο ένα υπέροχο γλυπτό σε πάγο που ξέρουμε πως θα χαθεί και να νιώθουμε τυχεροί που έιχαμε την ευκαιρία να το δούμε απο κοντά; Πάντως, προσωπικά, δε θα άντεχε κάτι τέτοιο. Είναι σα να ολοκληρώνω ένα παζλ 10000 κομματιών και αντί να το καδράρω να το χαλάσω και να το ξαναρχίσω!

  16. 29/03/2007 3:36 μμ

    Καρμικό το ποστ , αν σκεφτεί κανείς πως μόλις που ξεμύτισα στο μπλοκοχωριό..Ζωγραφική στη σκόνη της στιγμής..χμμ..ίσως όμως και ανεξίτηλη γρατζουνιά του υποσυνειδήτου στη μνήμη. Ότι γράψω θα μείνει για να θυμίζει σε μένα καταρχήν πως κάποτε , κάπως, έτσι το σκέφτηκα

  17. 29/03/2007 3:36 μμ

    Πω πω με συγκίνησες πολύ με αυτό το ποστ AFM! Όπως όλους μας φαντάζομαι… Κάποτε είχα διαβάσει πως ένας μαθητευόμενος σε κάποιο μοναστήρι των μοναχών Σούφι, έπρεπε για δύο χρόνια να σκουπίζει τις αυλές του μοναστηριού… Είναι απλά τα υλικά μας, οι σκέψεις μας, εμείς. Όλα θνησιγενή είναι άλλωστε. Όσα αντίγραφα και να υπάρχουν, η σπίθα της δημιουργίας είναι προσωπική και στιγμιαία… Φιλιά πολλά και καλημέρα σε όλους από το γαλλικό νότο!

  18. 29/03/2007 5:57 μμ

    Κι όμως εγώ το νιώθω ακριβώς αντίθετα: τα post μας μένουν και μαζί τους μένουμε κι εμείς, με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, «τις μικρές μας στιγμές»…!
    Μια «φωτογραφία» της ζωής που περνά και χάνεται…
    (μερικές σκέψεις μου πάνω σ’ αυτό έχουν μείνει και εδώ: http://topapi.blogspot.com/2007/03/site.html)

  19. 29/03/2007 6:01 μμ

    Εφήμεροι συμπλόγκερ…
    Την επόμενη φορά που πάτε να γράψετε στο παμπρίζ του αυτοκινήτου του γείτονα «θέλω πλύσιμο» ή «θρύλος ολέ», σταθείτε και σκεφτείτε για μια στιγμή.
    Μπορεί να σας έρθει η έμπνευση για να ζωγραφίζετε την Guernica.
    ——————————————-
    *Μaya: Καλησπέρα στον γαλλικό νότο.

    *Ηγεμονίδα: Καλώς ήρθες στα blog.
    Καλή συνέχεια.

    *2Σx2 : Μη μου μιλάς για παζλ. Δεν έχω υπομονή για τέτοια. Χαρά στο κουράγιο του, όποιος έχει την υπομονή να τα φτιάξει κομμάτι-κομμάτι.
    🙂

    *Ammos: Να, και «υπόγειος» ποιητής ο Αλλουφάνιος! Εσείς οι συγγραφείς αν μη τι άλλο έχετε φαντασία
    😉

    *Tast3r: verba volant, scripta manet. Aλλά αν τα scripta χαθούνε μέσα στον ωκεανό των post, είτε manet είτε δεν manet, ένα και το αυτό.

    *Κατερίνα: όποιος γράφει δημόσια, δημοσιογραφεί για μένα. Και τα blog είναι δημόσιο μέσο.

    * Σκύλε της Βάλια Κάλντα : Κι εγώ τον «βασιλιά της σκόνης » σκέφτηκα να βάλω αρχικά. Αλλά μετά ο Μαχαιρίτσας και ο Τσακνής νίκησαν στα σημεία τα «ξύλινα σπαθιά»

    *Βάσω : Για τον καλλιτέχνη δεν ξέρω, αλλά εγώ σ’ ευχαριστώ για τα 3 θαυμαστικά σου.
    😉

    *Γητεύτρια: Άσε τις μελαγχολίες και δες το ποστ από την…εγκυκλοπαιδική του άποψη.
    Ευκαιρία να μάθεις να ζωγραφίζεις mandala.
    :p

    *Ελαφίνι: Σκλάβοι των ηδονών; Καλό ακούγεται.

    *Μικρή Μαρίκα: Γράφεις αυτό που νιώθεις , τη στιγμή που το νιώθεις , επειδή το θες …για να το διαβάσει όποιος τοβρει ,όταν το βρει, αν το βρει

    *urfurshlaag : τον ξέρω τον… παλαβό που σκουπίζει την άμμο. Παρακολουθώ το blog του σχεδόν από την αρχή.

    *Krotkaya : Επειδή κάτι είναι εφήμερο, δεν είναι απαραίτητα και μάταιο. Αν δεν μας πρόσφερε κάτι το blogging δεν θα ασχολούμαστας καθόλου. Κάτι καλό μας δίνει…

    *Λιμάρης : Ο συγκεκριμένος τα καταφέρνει μια χαρά… Σίγουρα ζωγραφίζει καλά και με άλλα μέσα.

    *Πάνο : να έρθω εγώ να σου ζωγραφίσω «θέλο πλήσημω»;

    *Γ. Μαργαρίτη : Χαίρομαι που το γούσταρες. Ευχαριστώ.

    *Mauve_All : Λες» αν δεχτούμε ότι το εφήμερο είναι πρόβλημα».
    Δεν το ανάφερα σαν πρόβλημα, αλλά σαν διαπίστωση. Η ίδια η πλατφόρμα που χρησιμοποιούν τα blog επιβάλλει το εφήμερο.

  20. 29/03/2007 6:09 μμ

    Παπάκι : Για αυτόν που τα γράφει σίγουρα είναι κάτι από τον εαυτό του. Κι αν μάλιστα κάνει εξομολογητικό blogging, κάθε ποστ είναι μια φωτογραφία της στιγμής που το έγραψε.
    Εσύ που γράφεις κάτι, θυμάσαι γιατί , πότε και πού το έγραψες και μπορείς να ανατρέξεις όταν θέλεις σ΄αυτό. Αν όμως ένα post περάσει στις πίσω σελίδες, πολύ δύσκολα θα βρει αναγνώστη. Συνήθως όταν μπαίνουμε σε κάποιο blog διαβάζουμε το πολύ πολύ τα 2-3 τελευταία ποστ. Σπανιότατα κάποιος κάνει «βαθιές» ανασκαφές στα ντουλάπια ενός blog.

  21. 29/03/2007 6:28 μμ

    dust in the wind…

    το αυτοκίνητο κουβαλάει μνήμες, ούτως η αλλως

  22. 29/03/2007 7:31 μμ

    Και όμως τα κείμενα μένουν ΑΦM. Kαι έχουν και μία κακή συνήθεια να εμφανίζονται και εκεί που δεν το περιμένεις! [Αυτή η ζωγραφία στο τζάμι του αυτοκινήτου μου θύμισε τα γκράφιτι με κιμωλία σε πεζοδρόμια στην Eυρώπη. Πραγματικά έργα τέχνης καταδικασμένα να μην τα βρεί η άλλη μέρα].

  23. 29/03/2007 7:40 μμ

    Θα διαφωνησω εν μερει AFM, καθως, βλεποντας τα στατιστικα τις τελευταιες μερες, ανακαλυψα οτι καποια παλαιοτερα μου posts ηρθαν πρωτα σε προτιμηση αναγνωστων (φυσικα μεσω μηχανων αναζητησης), οποτε το καθε blog οριζεται απο το αντικειμενο του και απο τα στοιχεια που διαθετει. Η δε καλλιτεχνικη εκφραση του καθενος μας εχει να κανει με την εφημερη εμπνευση και την στιγμιαια ιδεα που ερχεται και καθεται στο μυαλο μας σαν εκεινες τις «καμμενες» εικονες οταν κοιτας το φως. Και η τεχνη οταν γινεται αντικειμενο εμπορικης εκμεταλλευσης (εφόσον θελουμε να διαρκεσει στο χρονο) ειναι απλα βιοποριστικο αντικειμενο. Ας μη ξεχναμε οτι ολα «χους εις χουν» ζω-γραφιζονται.

  24. 29/03/2007 10:20 μμ

    Είμαι σπάνια περίπτωση δηλαδή;;Συνήθως αναζητώ το πρώτο post και ρίχνω και μια ματιά στην πορεία από τα τότε ως τα σήμερα!

  25. 29/03/2007 11:10 μμ

    Οι δημιουργίες είναι προσωπικές, στην αιτία, στην αφορμή και στο ζητούμενο. Ο καθένας μας έχει τον δικό του λόγω υπαρξης εντός και εκτος blogοσφαιρας.
    Για μένα, όλοι αυτοί που φτιάχνουν δημιουργήματα μιας μερας δείχνουν ότι το κάνουν για την χαρά της δημιουργίας….

    Τώρα ότι τα blog μας μενουν δεν ισχύει διότι όλα αυτά φιλοξενούνται σε συστήματα στα οποία δεν έχουμε ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΛΕΓΧΟ!
    Υπάρουν εκεί έξω όσο οι οικοδεσπότες μας θελουν!
    Για μένα, το ζητημα είναι τι μένει όταν το Modem σβήσει.

    Καλώς σας βρήκα!

  26. 30/03/2007 1:41 πμ

    θέλω κάποιος να ξεπλύνει την σκόνη από το μπλογκ μου…

  27. imikrimarika permalink
    30/03/2007 8:43 πμ

    Αν επιμένεις, έρχομαι με το…..λάστιχο!!!

  28. 30/03/2007 11:48 μμ

    Μα, και η ευτυχία εφήμερη είναι κι όμως την αναζητούμε σαν κολασμένοι.
    Αυτή κι αν είναι… σκόνη στο μπαρμπριζ.
    Η μήπως έχετε άλλη άποψη. Τότε συνεχίστε να φλερτάρετε με την αιωνιότητα.

    Φιλάκια

  29. So_Far permalink
    31/03/2007 9:19 πμ

    Εκ πεποιθήσεως πάω κόντρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπω σε ένα blog και να μην διαβάσω όσα κείμενα έχω χάσει. Από σεβασμό στον blogger που επισκέφτηκα. Υπάρχουν bloggers που τα κείμενά τους μήνες πριν τα ξαναδιαβάζω γιατί μου άρεσαν και γιατί κάτι έχουν να μου δώσουν πάλι όταν τα ξαναδιαβάζω. Α, και φυσικά να σχολιάζω εάν δεν με έχουν καλύψει οι προηγούμενοι… Καλή σου μέρα και καλό Σ/Κ.

  30. 31/03/2007 3:34 μμ

    @So_Far
    Έτσι όπως μας τα είπες θα σε χαραχτήριζα τον τέλειο μπλόγκερ, αν δεν έκανες ένα λάθος στην τελευταία φράση σου το οποίο δείχνει ότι όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας. Δε θα το σχολίαζα, αλλά επειδή μίλησες απόλυτα και για σεβασμό, λόγω του ότι έχω εμπειρία στην ιντερνετική επικοινωνία, ας μου επιτραπεί μια επισήμανση.
    Στα πλαίσια της μπλογκερικής δεοντολογίας. Είπες καλημέρα μόνο στον θεματοθέτη. Ενώ πριν είχαν απαντήσει ένα σωρό μέλη, θα μπορούσε να ήταν το «σου» «σας». Η ηλιαχτίδα για παράδειγμα είπε «καλώς σας βρήκα», δεν είπε «σε». Αυτομάτως δημιουργείται μια ζεστασιά γύρω απ’το προφίλ της. Ενώ το «καλή σου μέρα», δημιουργεί εντελώς διαφορετική εντύπωση. Σόρρυ που το λέω και ελπίζω να κατανοείς το σχόλιο. Δεν ενέχει μορφή παρατήρησης σε καμία περίπτωση. Απλά, ο καθένας μας έχει το δικό του το στυλ. Αλλος διαβάζει τα παλιά θέματα από σεβασμό, άλλος λέει καλώς σας βρήκα πάλι από σεβασμό.
    Το άψογο θα ήταν να συνδυάζαμε τους δυο σεβασμούς. 🙂 Καλό απόγευμα σε όλους! 😉

Trackbacks

  1. Dust In the Wind « Spring Time

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Μαρτίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: