Skip to content

To «Ποντίκι» θυμάται τα χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα.

21/04/2007

Οπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι, η συμμορία των απριλιανών που άρπαξε την εξουσία το 1967 είχε, μεταξύ των άλλων, έτοιμη μια… πατέντα με συγχαρητήρια τηλεγραφήματα που έφταναν από παντού και τα οποία μεταδίδονταν από ραδιοφώνου, για να καταδειχθεί όχι μόνο η επικράτηση της «Eπαναστάσεως» σε όλη τη χώρα αλλά και η αποδοχή της από τις λαϊκές τάξεις. Σ’ αυτό το τελευταίο ζήτημα η χούντα έδινε ιδιαίτερη προσοχή, γι’ αυτό και οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης, οι οποίες όχι απλώς έρχονταν από «τα κάτω» αλλά ήταν ταυτόχρονα, με κάποιο τρόπο, και…
…«καλλιτεχνικές» (κυρίως έμμετρες), τύχαιναν ιδιαίτερης μεταχείρισης.

Πλήθος «ποιητών εκ του προχείρου» εμπνεύσθηκαν εγκώμια, αίνους και άλλους ύμνους για το καθεστώς και τους πρωτεργάτες του και συνήθως τους έστελναν σε κάποια αρχή για τα περαιτέρω. Οι «πνευματικοί» αυτοί δημιουργοί το έκαναν είτε για γλείψιμο και κάποιο αντάλλαγμα, είτε από ψώνιο γιατί πίστευαν ότι τα έργα τους είχαν και καλλιτεχνική αξία – εξ ου και φρόντιζαν να τα εκδίδουν κι από πάνω. Με διαταγή του υπουργείου Προεδρίας, π.χ., εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1969 ένα «πόνημα» του δημοδιδασκάλου Θ. Στραγαλινού με τίτλο «Αχτίδες από τον ήλιο της 21ης Απριλίου», το οποίο «αφιερούται εις τους πρωτεργάτας της μεγαλουργού Εθνικής Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967 εξοχωτάτους κ.κ. Πρόεδρον της Κυβερνήσεως και Υπουργόν Παιδείας Γεώργιον Παπαδόπουλον και Α’ Αντιπρόεδρον και Υπουργόν Εσωτερικών Στυλιανόν Παττακόν».Ολίγοι στίχοι αρκούν για να καταλάβει ο καθείς την «υψηλή» τούτη ποίηση:

«Στα μέσα της ανοίξεως
στην τόση ωραιότη
ανέτειλε περήφανη
τ’ Απρίλη εικοστή πρώτη.
Και γελαστός ο ήλιος
με ξέχωρη λαμπράδα
απ’ άκρη σ’ άκρη φώτισε
τη δόλια την Ελλάδα.

Τα στρατευμένα της παιδιά
τα τίμια βλαστάρια
με αρχηγούς περήφανους
αληθινά καμάρια,

βάλαν το στήθος τους μπροστά
αγνοί συνταγματάρχες
και εφωνάξαν μ’ αντρειά
στην πάντα οι κομματάρχες

και τα ρουσφέτια κι οι ψευτιές
η κατηφόρα φθάνει
καθίσετε στην άκρη σας
όλοι οι λαοπλάνοι».

Μπροστά σ’ αυτή την ποίηση ωχριά προφανώς ακόμη και ο Μέντης Μποσταντζόγλου. Ενας άλλος «ποιητής» άμα και λογοτέχνης, ο Ηρακλής Ζαχαριάδης, που αυτοπροσδιοριζόταν μάλιστα και «εθνικός», τύπωσε το 1968 υπό τον τίτλο «Τα ιδανικά μας» μια έμμετρη και «σύντομη ιστορία όλων των εποχών μέχρι και της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967». Η ποίηση αυτή είναι περισσότερο μποσταντζόγλεια από την άλλη:

«Μας φαίνεται σαν τώρα,
που εκινήθη ο Στρατός
και έσωσε τη χώρα.
Τώρα ο Παπαδόπουλος
και ο Στρατός επίσης,
θα επιτύχουν θαύματα
ώστε η Ελλάς να ζήση».

Πολλά τέτοια… ποιητικά έργα ανθολογούνται σε μια έκδοση του 1969 που περιλαμβάνει, όπως αναφέρει, μικρό μόνο μέρος από τις χιλιάδες επιστολές και ποιήματα που κατέφθαναν βροχηδόν στις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες. Ο συγγραφέας της εισαγωγής του βιβλίου επιχειρεί μάλιστα να εξηγήσει πού οφείλεται το πρωτοφανές αυτό φαινόμενο της μαζικής έμπνευσης:

«Η Επανάστασις της 21ης Απριλίου 1967 έγινε πηγή εμπνεύσεως και καινούργιων αισθημάτων σε πάρα πολλούς Έλληνες. Η απότομη κατάργησις του παρελθόντος που επέφερε και η αναδημιουργική πνοή που ενεφύσησε εδημιούργησαν αναμφίβολα ικανοποίηση και ένα πλήθος ελπίδων σε χιλιάδες απλούς ανθρώπους. Η Επανάστασις υπήρξε γι’ αυτούς η αφορμή να εκφράσουν σε ποιητικό λόγο αλλά και σε αυθόρμητες επιστολές ό,τι από καιρό συνειδητά ή ασυνείδητα τους κατεπίεζε, ήταν σαν ένα ηφαίστειο που εξερράγη εκτοξεύοντας ψηλά ό,τι καταπιεζόνταν από καιρό στις καρδιές».

Εδώ βρίσκονται τα πιο πολύτιμα… μαργαριτάρια:

«Δυο τρανοί συνταγματάρχες
κι ο γενναίος Παττακός
όρμισαν σαν καταρράχτες
όπως ένας κεραυνός».

(Θεοφάνης Λαζάκης, Κάτω Τιθορέα).

«Μεσ’ τον Απρίλη έφθασαν
τρεις μάγοι με τα δώρα.
Ο Γιώργος Παπαδόπουλος
κι ο Παττακός στην ώρα.
Ακόλουθα στέκει πιστός
ο Νίκος Μακαρέζος
που στάθηκε στο ραντεβού
και τώρα σαν Εγγλέζος».

(Πρόδρομος Σακελάριος Μιχαηλίδης, ιερεύς).

Οι επώνυμοι

Η πρώτη επέτειος του πραξικοπήματος γιορτάστηκε «δόξη και τιμή» με ειδική φιέστα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ήταν εκεί όλοι οι προσκυνημένοι καλλιτέχνες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής που (όσοι θυμούνται) προκαλούσαν θλίψη στην κοινή, αντιδικτατορική, γνώμη. Δεν βλάπτει να θυμόμαστε (αντιθέτως, βλάπτει να ξεχνάμε) και να σημειώσουμε πως τίποτα δεν τους δικαιολογεί, ούτε αν φοβήθηκαν, ούτε αν εκβιάστηκαν, ούτε φυσικά αν τους άρεσε να γλείφουν τους ισχυρούς:
Παρουσιαστής του προγράμματος ο πολύς Γιώργος Οικονομίδης.
Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας οι κ.κ. Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Κλάβας, Τάκης Αθηναίος, Τάκης Μωράκης και Ανδρέας Χατζηαποστόλου.
Τραγουδιστές και ηθοποιοί που έπαιξαν σε εθνικοχουντικά σκετς: Ρένα Βλαχοπούλου, Φώτης Δήμας, Μαρινέλλα, Γιάννης Βογιατζής, Κώστα Βουτσάς, Γιάννης Πουλόπουλος, Νινή Τζάνετ, Νίκος Σταυρίδης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Σώτος Παναγόπουλος, Τρίο Γκρέκο, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Ρένα Ντορ, Τζένη Βάνου, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού, Τώνης Μαρούδας, Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με το γνωστό… Βατερλό του.
Για το τελευταίο, όσοι δεν γνωρίζουν, ας πληροφορηθούν: Σε επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τον Μπιθικώτση, η οποία δημοσιεύτηκε στο όργανο της χούντας «Ελεύθερος Κόσμος» του Σάββα Κωνσταντόπουλου στις 16 Νοεμβρίου 1967, ο συνθέτης γράφει:

«Γρηγόρη.

Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα “Δειλινά” τον “Υμνο της Επαναστάσεως”. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθισε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μην γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν’ αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά.
(Υπογραφή: Μίκης Θεοδωράκης)

Αθήναι, Ιούλιος 1967».

Ο τραγουδιστής της «Ρωμιοσύνης» και του «Αξιον Εστί», εκτός από Ρίτσο και Ελύτη, αξιώθηκε τελικά να τραγουδήσει και… Ηλία Καραμανέα, κονφερασιέ και στιχουργό του «Υμνου» της δικτατορίας, σε μουσική του αρχιμουσικού Α. Ρεμούνδου. Την Πέμπτη 13 Ιουλίου 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας, η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας:

«Μέσα στ’ Απρίλη τη γιορτή,
το μέλλον χτίζει η νιότη
αγκαλιασμένη, δυνατή,
μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή
και πρώτο το στρατιώτη…».

Επικρατεί η εντύπωση πως η χούντα πρώτη απαγόρευσε τη μουσική του Θεοδωράκη. Για την ακρίβεια όμως, η απαγόρευση έγινε λίγους μήνες πριν από τη δικτατορία, επί κυβερνήσεως Παναγιώτη Κανελλόπουλου, αλλά αφορούσε τη μετάδοση της μουσικής από το ραδιόφωνο που τότε ήταν μόνο κρατικό. Η δικτατορία απλώς επεξέτεινε την απαγόρευση προς… όλα τα σημεία του ορίζοντος. Εκτός, δηλαδή, από τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις απαγόρευσε την κυκλοφορία των δίσκων, κάθε εκτέλεση, ακόμα και την ακρόαση!
Τότε κυκλοφόρησε και το ανέκδοτο:

Ενας αστυνομικός πλησιάζει κάποιον ανύποπτο διαβάτη και, περπατώντας δίπλα του, του τραγουδάει ένα γνωστό τραγούδι του Θεοδωράκη. Αμέσως μετά τον συλλαμβάνει με την κατηγορία ότι… άκουγε Θεοδωράκη!

Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Οδυσσέας Αγγελής υπέγραψε στις 2 Ιουνίου 1967 μια ιστορική διαταγή:

«Αποφασίσαμεν και διατάσσομεν: απαγορεύονται καθ’ άπασαν την Επικράτειαν και καθ’ οιονδήποτε τρόπον η μετάδοσις ή εκτέλεσις μουσικής και ασμάτων του κομμουνιστού Μίκη Θεοδωράκη, αρχηγού της κομμουνιστικής Νεολαίας Λαμπράκη, τα οποία, εκτός των άλλων, αποτελούν και μέσον συνδέσμου μεταξύ των κομμουνιστών. Επίσης απαγορεύονται οι ύμνοι των διαλυθεισών κομματικών νεολαιών. Οι παραβάται θα παραπέμπονται εις τα έκτακτα στρατοδικεία».

Τρεις μέρες αργότερα, η διαταγή εξειδικεύεται:

«Καθορίζεται ότι εις την απαγόρευσιν της παραγράφου 1α, της υπ’ αριθμ. 15/1 Ιουνίου 1967 προκηρύξεως, περιλαμβάνονται και η καθ’ άπασαν την Επικράτειαν αγοραπωλησία, το δάνειον και το χρησιδάνειον των δίσκων της μουσικής και των ασμάτων του κομμουνιστού Μίκη Θεοδωράκη».

Λίγοι ίσως γνωρίζουν ότι το κείμενο της διαταγής του Αγγελή μελοποιήθηκε το 1968 από τον γερμανό μουσικοσυνθέτη Paul Dessau και αποτέλεσε ένα έργο του για αφηγητή, μεικτή χορωδία και ορχήστρα, προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη. Ως ευτράπελος επίλογος ας χρησιμέψει η παρακάτω είδηση που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» στις 12 Σεπτεμβρίου 1967: «Συνελήφθη και παρεπέμφθη εις τον Βασιλικόν Επίτροπον του Εκτάκτου Στατοδικείου Αθηνών η Αθανασία Π. Παναγοπούλου, ετών 23. Εις την οικείαν της, επί της οδού Ευελπίδων 37, είχεν τοποθετήσει εις το πικ απ της δίσκους του κομμουνιστού συνθέτου Μίκη Θεοδωράκη και μετέδιδε αυτούς εις μεγάλην έντασιν. Εις τας χείρας της κατεσχέθησαν 12 δίσκοι».

*Το άρθρο είναι από το τελευταίο «Ποντίκι» ( 19.4.2007). Το βρήκα μέσω του Indymedia, ψάχνοντας μια πληροφορία που άφησε στο προηγούμενο σχόλιο ο συμπλόγκερ  akamas

Advertisements
80 Σχόλια leave one →
  1. 21/04/2007 3:20 μμ

    πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες..μου έκανε εντύπωση η μελοποίηση από τον Dessau..

  2. 21/04/2007 3:25 μμ

    Kι εμένα…
    «έργο για αφηγητή, μεικτή χορωδία και ορχήστρα» με στίχους το διάγγελμα του Αγγελή.
    Φοβερό…

  3. 21/04/2007 4:14 μμ

    Τα «ποιηματάκια» εμμετικά, όπως και όλη η 7ετία (την οποία -ευτυχώς- δεν έζησα, γεννηθήσα το ’73).

    Αυτό για τον Μπιθί δεν το ήξερα 😦

  4. confused permalink
    21/04/2007 4:16 μμ

    Τα ποιηματάκια εμμετικά, όπως όλη η 7ετία, την οποία ευτυχώς δεν έζησα, αφού γεννήθηκα το ’73.

    Αυτό με τον Μπιθί δεν το ήξερα 😦

    Αν εμφανιστεί το σχόλιο 2 φορές, δεν φταίω εγώ, η πόρσε σας φταίει 😡

    • 21/04/2013 12:21 μμ

      δεν πηραζ η αγορι μου αν δεν την εζησες εκεινη την χουντα.ζης την τωρικνη δεν αλαζη τιποτα με μονη διαφορα τοτε ειχαν να φανε αλλα δεν ειχαν ελευθερια λογου,τωρα εχουν ελευθερια λογου αλλα δεν εχουν να φανε

      • ..sxetikoooos... permalink
        22/06/2013 1:12 μμ

        Μάθε ελληνικά κατ’ αρχάς αγόρι μου…
        πειράζΗ, ζΗς, ΤωριΚνη, αλαζΗ….
        Θές να κάνεις και φιλοσοφική ανάλυση για τα καλά της χούντας και την ελευθερία λόγου σήμερα…
        Πέρα απο το «δεν εχουν να φάνε», ενώ στην χούντα είχαν οι ευννοούμενοι… Να μην μιλήσουμε για κοινωνική δικαιοσύνη του διαμοιρασμού της οικονομική πίτας…

  5. 21/04/2007 4:59 μμ

    Αυτό του Dessau πρέπει να ήταν ραπ, 35 χρόνια πριν την εποχή του.

    Ο Μπιθί είχε κάνει κάτι τέτοια αλλά μετά τον ξέπλυνε ο Μίκης, διότι τον χρειαζότανε. Φωνάρα ο μακαρίτης!

  6. 21/04/2007 5:25 μμ

    μήπως θυμάστε και τα αριστουργηματικά επιτεύγματα πατριωτικού περιεχομένου του ελληνικού κινηματογράφου; 🙂

  7. 21/04/2007 5:38 μμ

    Φυλάω ακόμη το τεύχος «η πνευματική ηγεσία γιά την 21η Απριλίου».Και δεκάδες ονόματα στο κεφάλι μου.Και πρόσωπα, αργότερα προβεβλημένα. Είναι η πιό άχρηστη γωνιά της μνήμης μου.Γιατί; επειδή εκείνη η γενιά των κιοτήδων,ως ιδιότητα DNA πλέον, ανίκητη, βλακώδης και ανέμελη,ζεί με τον αυτόματο πιλότο της.

  8. 21/04/2007 6:09 μμ

    Τέλειο το άρθρο, πως θα μπορούσε αλλιώς να είναι, από μια μη φιλο-κυβερνητική εφημερίδα…
    και σε μουσική Γιώργου Κατσαρού βεβαίως βεβαίως, το άσμα :
    «21η Απριλίου, είναι μια μέρα ιστορική
    μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή
    και πρώτο το στρατιώτη…»
    που αποτέλεσε τον επίσημο ύμνο του καθεστώτος!
    Όχι πως αυτού του είδους η μουσική, υστερεί σε σχέση με τα υπόλοιπα εμβατηριακά άσματα, γιατί ως μουσικά έργα και μόνον, είναι άξια λόγου και χρίζουν μελέτης από μουσικολογικής άποψης, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αποτέλεσαν ύμνους μιας περιόδου κρίσιμης για τη χώρα!

    • ..sxetikoooos... permalink
      22/06/2013 1:13 μμ

      Διαχώριζε τα όσα θές να πείς στα σχολιά σου…
      Δεν βγάζουν νόημα…

  9. 21/04/2007 7:02 μμ

    Επανάσταση?
    αχαχχαα
    Πάντως στην Θράκη έγινε επανάσταση στους καμπινέδες.
    Αχ,φαντάζει τραγικό παιδιά,αλλά στα χωριά πέρα έβρεχε.Μόνο οι μπάτσοι είχαν πολιτικές ανησυχίες.
    Κανένα τραγουδάκι για καμπινέδες είχε?

  10. 21/04/2007 7:10 μμ

    Εγώ, δεν έχω πολλά να πω. Έμαθα κάποια πράγματα που δεν ήξερα. Αλλά μελαγχόλησα πολύ Groucho (μπορώ να σε λέω έτσι, μ’αρέσει φοβερά:)… Σήμερα δεν βρίσκεται κάποιος να αποστείλει στον Μίκη μια παρόμοια επιστολή με αυτήν που έστειλε τότε στον Σερ Μπίθι; Γιατί, καλά, αυτοί έφυγαν νωρίς… Αυτός όμως μάλλον παραέμεινε κι άρχισε να ξεχνά…

  11. 21/04/2007 7:24 μμ

    απολογούμαι: είχα πει παρόμοιο ποίημα στο δημοτικό σχολείο…. συγχωρούμαι λόγω ηλικίας;

  12. mauve_all permalink
    21/04/2007 7:38 μμ

    Συμφωνώ με την Industrial Daisies για το «δε βρίσκεται κάποιος σήμερα να στείλει μια παρόμοια επιστολή» στο Θεοδωράκη.. Που ‘ν ‘ τος?
    Ο Μπιθικώτσης και η Μοσχολιού δεν έφυγαν νωρίς αλλά «ξεπλύθηκαν» όπως είπε και ο «Σκύλος τη Βάλια Κάλντα».

    Φοβερό άρθρο πάντως.

  13. 21/04/2007 8:23 μμ

    @Кроткая

    Θεός ο Τζέημς Πάρις… επικές οι ταινίες του με πρώτο πρώτο τον εθνομάρτυρα Πρέκα

  14. imikrimarika permalink
    21/04/2007 8:39 μμ

    Την εποχή της χούντας ήμουν στο Βέλγιο.Πήγαινα ελληνικό δημοτικό σχολείο 2 φορές την εβδομάδα.Αυτό που μου έκανε πάντα εντύπωση όταν άρχιζε η σχολική χρονιά και λαμβάναμε τα καινούργια βιβλία , το πρώτο πράγμα που μας έβαζε ο εκάστοτε δάσκαλος να κάνουμε , ήταν να σκίζουμε τις σελίδες με το «πουλί της χούντας».Μας εξηγούσε με 2 λόγια ο δάσκαλος , βέβαια το μόνο που καταλαβαίναμε είναι ότι ήταν κάτι κακό για την Ελλάδα και γελάγαμε παρά τη σοβαρότητα του δασκάλου γιατί μας φαινόταν περίεργο να σκίζουμε σελίδες από ανέγγιχτα σχολικά βιβλία.
    Επίσης μου έκανε εντύπωση που στο δελτίο ειδήσεων , προς το τέλος , είχε καθημερινά ειδικό αφιέρωμα για την Κύπρο.Μας λέγαν η Κύπρος είναι στην Ελλάδα.Έψαχνα θυμάμαι τον χάρτη της Ελλάδας για να δω τη Κύπρο και δεν την έβρισκα. Για να έρθουμε στην Ελλάδα περιμέναμε να πέσει η χούντα, ήρθαμε το 75. Στις αρχές εξακολουθούσα να πιστεύω ότι η Κύπρος ήταν ελληνικό νησί.

  15. 21/04/2007 8:45 μμ

    @krotkaya
    Αναφέρεστε στις ταινίες, που όλοι όσοι αντιτίθενται στο νέο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού τις θεωρούν προφανώς αξιόπιστες ιστορικές πηγές; 😉
    (όχι για την ιδεολογία της εποχής, αλλά για την εποχή που περιγράφουν)

  16. 21/04/2007 9:15 μμ

    Α, αυτό το ποστ είναι για λινκάρισμα!

    *

    Θυμάμαι ένα τσάμικο της εποχής – δυστυχώς όχι τους …δημιουργούς (παραήμουν μικρός για κάτι τέτοιο):

    – Ορε Γιώργο Πάπα-δόπουλεεεε
    βάστα τα κλειδιά
    βάστα τα γερά!

    (ακολουθούσε σόλο κλαρίνο, με αντίλαλο!)

  17. 21/04/2007 9:24 μμ

    πως γινεται καποιος που απαγορευσαν τραγουδια του να συμμετειχε σε τετοιες φιεστες?ο «επιταφιος»?η «δραπετσωνα»?…:(

    αλλα και σημερα μη νομιζετε,αναλογα πραγματα γινονται.δειτε τι εγινε σημερα στην Κομοτηνη για ενα πανο…φασιστες…

  18. 21/04/2007 9:29 μμ

    δειτε τι εγινε σημερα στην Κομοτηνη για ενα πανο..φασιστες…

    πως γινεται καποιος που του απαγορευσαν τραγουδια του να συμμετεχει σε τετοιες φιεστες?:(

  19. 21/04/2007 10:37 μμ

    πολύ καλό άρθρο …. ξαφνιάστηκα πολύ με Μπιθικώτση ….

  20. 22/04/2007 12:56 πμ

    Μπράβο βρε παιδια! Μπράβο! Με συγκινήσατε με τα σχόλιά σας! Όλοι…
    Αλλά να μου επιτρέψετε να σταθώ λίγο ίσως , και για προσωπικούς λόγους, στην απάντηση της Μικρής Μαρίκας. Συγκινήθηκα με το σκίσιμο των σελίδων που έβαζαν τα παιδιά να κάνουν οι δάσκαλοί τους… Με ρίσκο προσωπικό. Αυτές είναι μορφές αντίστασης που τιμούν την Ελλάδα και που δείχνουν πόσο σημαντικός μπορεί να είναι ο ρόλος ενός καλού δάσκαλου. Ποιά η διαφορά σε αυτό που κάνανε τα παιδιά στην τάξη της Μικρής Μαρίκας, από αυτό που έκαναν στον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών; Τιμή σε όσους δεν ξεχνούν το παρελθόν και ενθυμούνται και διδάσκουν με την πρακτική τους! Γι αυτό μου αρέσετε εδώ μέσα… και στην πλάκα μπροστά και εκεί που πρέπει παρόντες! Venceremos amigos… 😉

  21. 22/04/2007 1:00 πμ

    Αγαπητοί μου!
    Καταφθάνω πυρέσσων δια να σας επαναφέρω εις την εθνικήν τάξιν!
    Πρώτον: Ζήτω η Επανάστασις! Ζήτω!
    Δεύτερον:
    Τρανές μανάδες κάνανε
    τους Τέσσερις Μεγάλους
    Το Γιώργο Παπαδόπουλο
    τον Παττακό και άλλους!

    Απορώ με τους εκπροσώπους της γενιάς του Πολυτεχνείου που το εξέχασαν!!!
    Έρρωσθε! Και του χρόνου!!

  22. diml permalink
    22/04/2007 1:14 πμ

    κατατοπιστικοτατο το αρθρο.
    κ εγω παραξενευτηκα και χαλαστηκα για μπιθικωτση.
    αλλα και οι αλλοι? ανθρωποι της τεχνης – ελευθερη μορφη εκφρασης και κολοκυθια τουμπανα…

  23. 22/04/2007 1:41 πμ

    Παιδιά, χωρίς να θέλω να γίνω απολογητής του Μπιθικώτση (ο οποίος ευτυχώς για άλλες του ερμηνείες έμεινε στη συλλογική μνήμη μας), να σας υπενθυμίσω ότι ο «Σερ» παρέμεινε με κίνδυνο της ζωής του στην Ελλάδα – αυτός και όλη του η οικογένεια. Ο Μίκης κάποια στιγμή έφυγε (και καλά έκανε ο άνθρωπος). Πολλοί άλλοι την κοπάνησαν από την αρχή, πράγμα που ναι μεν έκανε καλό στην κατακραυγή εναντίον της χούντας από τη διεθνή κοινή γνώμη, από την άλλη όμως τους επέτρεπε να αντιδρούν δημόσια χωρίς να φοβούνται τα βασανιστήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς θα είχαμε το σθένος να αντισταθούμε και να φάμε ηρωικά το κεφάλι μας σε μια τέτοια κατάσταση…

  24. 22/04/2007 1:43 πμ

    Ντήαρ Γκράουτσο, σ’ ευχαριστώ για το «post της ημέρας» 🙂

  25. 22/04/2007 9:51 πμ

    άκουσα πολιτικά τραγούδια ;

    αλήθεια σήμερα ποιός καλλιτεχνης τραγουδάει πολιτικά τραγούδια;
    νομίζω πως τα πραγματα γίνονται πολύπλοκα, γιατί σήμερα ακόμα και την επανασταση θέλει να την κάνει «το σύστημα»
    🙂

  26. 22/04/2007 10:24 πμ

    Σκέφτομαι ότι ίσως ο Μπιθί,η Μοσχολιού και οι λοιποί καλλιτέχνες δεν είχαν άλλη λύση. Ποιός θα τολμούσε να αρνηθεί τέτοια πρόσκληση;
    Δεν μπορούσες να κάνεις κι’αλλιώς. Θυμάμαι όταν ο Μακαρέζος και ο Παττακός θέλησαν να επισκεφτούν την οικογενειακή μας επιχείρηση.
    Μπορούσες να αρνηθείς; Mε τι προσόντα, όταν είχαμε την Ασφάλεια νυχθημερόν έξω από την πόρτα του εργοστασίου.

  27. 22/04/2007 12:02 μμ

    απίστευτα πράγματα. έχεις δίκιο, δεν πρέπει να τα αποσιωπούμε όσο δυσάρεστα κι αν είναι.
    συγκλονιστική η επιστολή του Θεοδωράκη: μακάρι να του έστελνε κάποιος μια (σαφώς πιο light επιστολή) πριν ο Μίκης δώσει τη συνέντευξη τύπου στην αρχιεπισκοπή…

  28. 22/04/2007 12:20 μμ

    και κάτι που είχα γράψει σε πολύ ανεπίκαιρη στιγμή, αλλά που τώρα ταιριάζει:

    Κάτι σχετικά γνωστό: ο Μποστ διατηρούσε για χρόνια κατάστημα στην Αθήνα. Eίχε κεραμικά και άλλα αντικείμενα με ανορθόγραφες ρήσεις και ζωγραφιές του. Το 1967, την επομένη της επιβολής της Δικτατορίας, άνοιξε το μαγαζάκι του κανονικά. Σχεδίασε πρόχειρα κάτι σ’ ένα χαρτί, έγραψε και μια φράση και το ’βαλε φάτσα κάρτα στη βιτρίνα. Οι περαστικοί, σταματούσαν, το διάβαζαν και χαμογελούσαν στα κρυφά. Έγραφε απλώς: «ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ»…

  29. 22/04/2007 12:52 μμ

    Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τις ευχές. :)))

  30. 22/04/2007 12:52 μμ

    Στην λίστα των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στις χουντικές φιέστες, να προσθέσω την Κλειώ Δενάρδου που έβγαινε και σταθερά πρώτη στις χουντολυμπιάδες και βεβαίως τις τραγικές δηλώσεις Ντέμη Ρούσου και Νάνας Μούσχουρη όταν ρωτήθηκαν από ξένους δημοσιογράφους τί έχουν να πουν για την χούντα στην Ελλάδα και η απάντηση ήταν: Ποιά δικτατορία; Δεν έχω ακούσει τίποτα!
    Σ’ αυτό που γράφει η Ελληνίδα σχετικά με το αν είχαν άλλη λύση οι καλλιτέχνες, έχω να πω ότι σαφέστατα και υπήρξαν πιέσεις και επιβολή. Αλλά μετράει ο τρόπος αντίδρασης. Εγώ τότε ήμουν μαθήτρια στην τελευταία τάξη του Δημοτικού, και θυμάμαι την επόμενη μέρα τη δασκάλα μας που μας έδινε οδηγίες σαν να είχαμε πόλεμο και έκλαιγε… Και τα επόμενα χρόνια όταν κάθε Απρίλη, τους ανάγκαζε να μας υμνούν με συγκεκριμένα κείμενα, τους εθνοσωτήριους στόχους, ο γυμνασιάρχης το διάβαζε ανάμεσα απ’τα δόντια του στα πεταχτά, κανείς δεν άκουγε τίποτα και μας άφηναν να ξεσαλώνουμε στις γραμμές, λες και ήταν η ώρα του παιδιού. Κανείς δεν άκουγε τίποτα, και κανένας καθηγητής δεν έκανε ποτέ έστω ένα: σουτ! Αντίθετα μια χρονιά που μιλούσε πάλι ο γυμνασιάρχης, η αγαπημένη μας φιλόλογος έφυγε τρέχοντας για τουαλέτα κρατώντας τον εμετό στο χέρι. Τρέξαμε όλες να τη βοηθήσουμε και μας σταμάτησαν… Κι όταν μετά ανέβηκε στην τάξη και ρωτήσαμε τι έγινε… έκλαιγε και έλεγε τίποτα παιδιά μου, προχωράμε στο μάθημα, θα μεγαλώσετε κάποτε και θα καταλάβετε τι σημαίνει να σου σκίζουν την ψυχή! Ήταν η αληθινή Μαρία του λοχαγού Κορέλι! Μια απίστευτη γυναίκα που την είχα 6 χρόνια φιλόλογο…

  31. 22/04/2007 12:56 μμ

    Α, ξέχασα να πω για το Νίκο Μαστοράκη! Θου Κύριε… το χουντόθρεμμα! Τα ξέρετε τώρα… Από τα μπίνγκο μέχρι τη στημένη συνέντευξη των φοιτητών. Σάρωνε στην ΥΕΝΕΔ! Βασιλιάς!

  32. 22/04/2007 1:05 μμ

    Μετανοιωμένος-γράφει κάπου στη βιογραφία του Ζαμπέτα- ο Ντίνος Ηλιόπουλος από την συμμετοχή του στην φιέστα για την 1η επέτειο των απριλιανών, καθώς αποχωρούσε από το στάδιο, ψιθύρισε στον Γιώργο Ζαμπέτα:
    «Γιώργο, τι κάναμε. Τι θα λένε τώρα για μας…»
    Και ο Ζαμπέτας του απαντάει:
    «ό,τι θα λένε και για όλους αυτούς», δείχνοντας τις κατάμεστες κερκίδες του σταδίου όπου είχε σπεύσει όλο το φιλοθεάμον κοινό της πρωτευούσης- λαός και Κολωνάκι- για να παρακολουθήσουν χωρίς καμία πίεση την γιορτή.
    Για να μη ρίχνουμε όλες τις ευθύνες στους επώνυμους.
    «Φταίνε τα τραγούδια του
    φταίει κι ο λυράρης
    μα φταίει κι ο ίδιος ο λαός
    γιατί ’ναι μαραζιάρης»

  33. 22/04/2007 1:07 μμ

    Dolly: αν υποψιαστώ ότι γυρνάς από blog σε blog για να ευχαριστήσεις όσους σού ευχήθηκαν περαστικά, θα φωνάξω τα ΚΝΑΤ να σε δείρουν…
    Άντε ξεκουράσου παιδάκι μου.

  34. 22/04/2007 1:12 μμ

    Γητεύτρια : Αν ο Μαστοράκης ήταν άνθρωπος και δεν ήταν ζόμπι, μετά την εκπομπή που έκανε στην ΥΕΝΕΔ την επόμενη της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείου με τους συλληφθέντες φοιτητές, θα έπρεπε να κάνει χαρακίρι.
    Αντί για χαρακίρι, αυτός έγινε χαρά και κύρης στα κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης σε ΑΝΤ1, STAR κλπ , σκοτώνοντας εκτός από την μνήμη μας και την αισθητική μας.

  35. 22/04/2007 1:28 μμ

    «Και ο Ζαμπέτας του απαντάει:
    “ό,τι θα λένε και για όλους αυτούς”, δείχνοντας τις κατάμεστες κερκίδες»

    σοφή κουβέντα

  36. imikrimarika permalink
    22/04/2007 2:12 μμ

    …μα φταίει κι ο ίδιος ο λαός…
    όλοι φέρουμε ευθύνες για οτιδήποτε γίνεται ακόμη κι αν γίνεται στην άλλη άκρη της γης…

  37. 22/04/2007 3:00 μμ

    δεν είναι φοβερό τελικά πως τίποτα δεν αλλάζει…μου θυμίζει τη νέα διαφήμιση της heineken…οι μήνες, οι εποχές, τα χρόνια, οι αιώνες αλλάζουν, αλλά η μπύρα ίδια..κι από ποιότητα?τα ίδια χάλια

  38. 22/04/2007 3:01 μμ

    κι αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο (όπως και η heineken)…παώ για τον τρίτο καφέ…χάλια…

  39. 23/04/2007 5:06 πμ

    Επειδή τυχαίνει να έχω ασχοληθεί με το θέμα, νομίζω είναι χρήσιμο να πούμε, αν δεν το λέει στο «Ποντίκι», ότι όλες αυτές οι πληροφορίες ακόμα και η σειρά με την οποία δίνονται (ανθολόγιο Χούντας – γιορτές – επιστολή Θεοδωράκη – δίσκοι) συνιστούν στην ουσία αντιγραφή ενός άρθρου του «Ιού» της Ελευθεροτυπίας της 20.4.1997.

    Για του λόγου το αληθές:
    http://www.iospress.gr/ios1997/ios19970420a.htm

  40. 23/04/2007 11:49 πμ

    Cérulaire: Ευχαριστώ για το link για το άρθρο του «Ιού»… Διαφωτιστικώτατο

  41. 23/04/2007 4:56 μμ

    Δεν θα γουσταρα με τπτ μια χουντα αλλα οσοι «κακοπερασαν» στην χουντα καλοπερνανε τωρα…κατι σημαινει αυτο…και μην μου πειτε οτι το αξιζουν γιατι πολεμησαν γιατι δεν θα το αντεξω…

  42. 24/04/2007 12:21 πμ

    Εγώ Μαρξ μου, για τη Χούντα έμαθα μόλις μετά το 1994!!!
    Όχι, δεν διάβαζα στο κελί μου, σαν άλλος Χριστόδουλος.
    Αλλά αυτό που διαπιστώνω από το εξαιρετικό και καλά δομημένο άρθρο σου, είναι ότι τα ονόματα των καλλιτεχνών που αναφέρεις, στη πλειοψηφεία τους υπήρχαν ή είναι φίλοι του…Παναθηναϊκού!
    Αυτό, για εμένα που δεν τα ξέρω και τόσο από κοντά τα πράγματα, δείχνει, πόσο καλλιτεχνική είναι αυτή η ομάδα!!!
    Ο δε Μπιθικώτσης, δεν ξέρω αν έκανε ξανά παρέα με τον
    Μίκη.

  43. 18/11/2007 9:45 μμ

    Μόνο η Γητεύτρια θυμάται την Κλειώ Δενάρδου και το Νίκο Μαστοράκη; Κι όμως ήταν τα δύο ονόματα κλειδιά τη καλλιτεχνικής ζωής στην τότε καινοφανή τηλεόραση.

    Καλά, ο Μαστοράκης απαλλάσεται λόγω πλήρους έλλειψης αρχών και ηθικών αναστολών γι αυτό που έκανε στα παιδιά που ήταν κρατούμενα στο ΚΕΒΟΠ και δεν αξίζει καν να τον συζητάμε.

    Η Κλου (από το κλούβια) Δενάρδου αναδειχθηκε όμως στην αποκλειστική φωνή του ελαφρού τραγουδιού. Δεν υπήρχε εκπομπή στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση (ΕΙΡ ή ΥΕΝΕΔ) που να μην την ακούς να τσιρίζη το εξαιρετικά εκνευριστικό λόγω της άμετρης επανάληψης:
    «Δεν ήταν νησί, ήταν θεριό
    που κείτονταν στην θάλασσα,
    ήταν η αδελφή του Μεγαλέξανδρου»,
    που είχε γίνει δεύτερος ύμνος της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως».

    Και με την ευκαιρία να σας κάνω και μια ερώτηση, να δω πόσο ενημερωμένοι είστε.
    Ποιός έγραψε το παραπάνω τραγούδι όπλο της χούντας που λες κι επινοήθηκε για να μας τσακίζη τα νεύρα;
    Σας βοηθώ: Είναι ένας μουσικοσυνθέτης που διεκήρυσσε (μεταπολιτευτικά βεβαίως) την άρνησή του να συμπλεύση με τη χούντα, και επιμόνως αποσιωπούσε ότι τα τραγούδια του παίζονταν κατά κόρον από τα τότε ΜΜΕ , σε μια προσπάθεια αντιπερισπασμού που έκανε η χούντα για να βρεθή ο αντίποδας και να ξεχαστή ο Θεοδωράκης…

    Στην μεταχουντική του περίοδο ο ίδιος συνήθιζε να απαγορεύη να παίζονται τα έργα του από σταθμούς και καλλιτέχνες που δεν «ενέκγινε» ο ίδιος το… πχοιοτικό τους μέγεθος.

    Και μια που είναι και μέρες χρονιάρες Πολυτεχνιακές, να σας θυμίσω τη άποψη της γνωστής ως τραγουδίστριας της νίκης Σοφίας Βέμπο για τους «πολυτεχνιακούς δράστες» του 73:

    «Μα τι θέλουν και τι γυρεύουν επιτέλους τα βρωμόπαιδα; Γονείς δεν έχουν να τα μαζέψουν; Με την επανάσταση έχουμε την ησυχία μας.
    Τι θέλουν επιτέλους;»

    Δεν είναι σωστό και πρέπον να κοροϊδευόμαστε. Η χούντα είχε επικρατήση και είχε γίνει καθεστώς αποδεδεγμένο από τους περισσότερους καλλιτέχνες (ψωμάκι γαρ) και εν συνεχεία από τη μέγιστη πλειοψηφία του «αδάμαστου» λαού. Θυμάμαι ότι όλοι οι «φιλήσυχοι πολίτες» (η «σιωπηλή πλειοψηφία» του Κωνσταντίνου Καραμανλή του αυθεντικού) λοιδώριζαν τότε τον «αλήτη» Παναγούλη, και όλοι είχαν εκμανή κατά του «παρανοϊκού» Καράγιωργα, που με τις βόμβες του έβαζε δήθεν σε κίνδυνο τη ζωή αθώων ανθρώπων. Όσο για τον ηρωικό Παπά και το πλήρωμά του, πόσοι και πόσοι χαρακτηρισμοί. Προδότη της πατρίδας τον ανέβαζαν, ρίψασπι τον κατέβαζαν…

    Και μετά ήρθε ο… Γιούλης του 74, τα ποντίκια βρυχήθηκαν και πήραν τα πόστα, που τα κρατάν ακόμα εν πάσει επιφάσει δημοκρατικότητος, παροπλισμένε μου Βυρωνάκο με τις Συβαριτικές σου ζαρντινιέρες…

    ___________
    Για τους εργάτες που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο, για την έμπρακτη συμπαράστασή τους στους φοιτητές και τη βοήθεια τους δεν μίλησε ποτέ κανείς.
    Γιατί; Επειδή ήταν τεταρτοδιεθνιστές κι αναρχικοί, κι όχι φαντάροι του ΚΚΕ ή πρώην δηλωσίες που βρήκαν καταφύγιο στο ΠΑΚ;
    Ή μήπως γιατί η αποδοχή αυτή μπορεί να χαλάση τη βιτρίνα της αποκλειστικότητας της φοιτητικής μαρτυρολογίας;

  44. 18/11/2007 10:53 μμ

    @ Αναμοχλευτή:
    1.Επειδή κάποιο τραγούδι του Χατζηδάκι, χρησιμοποιήθηκε όπως λες από την χούντα, αυτό δεν τον καθιστά συνεργάτη της χούντας.
    Για το μόνο που κατηγορήθηκε ο Χατζηδάκις , ήταν μια φωτογραφία με τον Μακαρέζο το ’72.
    Στο επίσημο site του πιστεύω ότι γράφεται η καθαρή αλήθεια. Ο Χατζηδάκις δεν ωραιοποίησε την στάση του, που κατά την γνώμη μου δεν ήταν επιλήψιμη:
    [[ Δύο χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1970, οι επιστολές του έχουν ύφος τελείως διαφορετικό:
    Η απόφασή μου είναι να μην ξαναπατήσω στην Ελλάδα όσο θα υπάρχουν αυτοί οι αλήτες που κυβερνάνε σήμερα, ανακοινώνει στον Μίνω Αργυράκη. Κάθε μέρα κι αποκαλύπτεται μια πιο εφιαλτική πραγματικότητα, που οι ‹κύριοι› αυτοί ανεξέλεγκτα επιβάλλουν.
    Οι δίκες, οι ποινές που επιβάλλουν, τα γεγονότα της Κύπρου, η βαθιά ανηθικότητά τους, μ’ έχουν κάμει βαθιά απελπισμένο για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας….Θα ησυχάσω μόνο σαν τους δω κρεμασμένους στο Σύνταγμα, τους σημερινούς παράγοντες και κυβερνήτες, διαβάζουμε σε επίσης ανέκδοτη επιστολή, προς τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο. Όχι μόνον τους Παπαδόπουλο και Σία, αλλά και όλα τα ανώνυμα ζωύφια που χρόνια τώρα και μ’ όλες τις καταστάσεις, κυβερνάν πραγματικά την χώρα. Γι’ αυτό και δεν υποστηρίζω θνησιγενείς αλλαγές. Γι’ αυτό και υπήρξα εναντίον κάθε ‹προοδευτικής› κινήσεως. Το κράτος δεν λειτουργούσε με προοδευτικές κυβερνήσεις. Γιατί είναι φτιαγμένο από χωροφύλακες. Με τον Παπαδόπουλο βρήκε την ταυτότητά του. Να μια ευκαιρία να ξεριζωθεί. Η Μόνη. Η Μελίνα Μερκούρη, που αντέδρασε μαχητικά στη δικτατορία, δεν του συγχώρησε τη «στάση» του. Κι αυτό, θυμόταν ο ίδιος, μας έφερε για ένα διάστημα σε μεγάλη και οξύτατη αντίθεση, αλλά στο Παρίσι το 1970 η Μελίνα έδωσε τόπο στην οργή (…) και συμφιλιωθήκαμε μ’ ένα θαυμάσιο δείπνο στο εκεί σπίτι της.
    Ο Χατζιδάκις επέστρεψε στην Ελλάδα δυο χρόνια μετά, πριν πέσει η δικτατορία τελικά. Μέλος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, συνέβαλε με άλλες ελεύθερες φωνές, ώστε να προβληθούν ανενόχλητες οι Μέρες του ’36 του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Το 1972, η μελωδία της Τρίτης Διεθνούς ακούστηκε σε μια αίθουσα κατάμεστη από χωροφύλακες.
    Τον ίδιο χρόνο, όμως, οι φίλοι του σοκάρονται βλέποντάς τον σε φωτογραφίες με τον Μακαρέζο. Πώς «παγιδεύτηκε» σ’ αυτή την απογοητευτική χειραψία με τον χουντικό υπουργό; Η Μαρία Φαραντούρη, που εκείνο τον καιρό ζούσε αυτοεξόριστη στην Φλωρεντία, θυμάται ότι «ο Μάνος πήγε στην υπηρεσία αυτή για τη φορολογική του εκκρεμότητα, αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: ζήτησε να έρθω στην Ελλάδα για μια μέρα, για την κηδεία του πατέρα μου, χωρίς να συλληφθώ. Και πράγματι, το κατάφερε».
    Και πώς παρουσιάστηκε ο Μακαρέζος; Ο ίδιος ο συνθέτης είπε αργότερα στους οικείους του, ότι βρισκόταν στο διπλανό γραφείο και υπό αυτές τις συνθήκες, όταν του ζήτησε τη φωτογραφία, δεν την αρνήθηκε. Ο Χατζιδάκις δημόσια, δεν αποκάλυψε ποτέ τον «επιπλέον λόγο» που τον ανάγκασε να φωτογραφηθεί με τον Μακαρέζο…]]
    2. Επίσης αυτά που γράφεις για την Βέμπο, νομίζω ότι είναι εντελώς άδικα. Είναι γνωστό ότι το βράδυ που «έπεσε» το πολυτεχνείο, πολλοί φοιτητές βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι της Βέμπο, η οποία έμενε κάπου πολύ κοντά στο Πολυτεχνείο… Μια αναζήτηση να κάνεις στο google «βέμπο + πολυτεχνείο» θα βρεις αρκετές αναφορές στη στάση της.

  45. 19/11/2007 1:15 πμ

    Διαφωνούμε, αγαπητέ μου Αλουφάνη, αλλά δεν είναι κακό. Δεν ξέρω την ηλικία σου, αν έζησες δηλαδή εκείνα τα χρόνια, όμως σίγουρα γνωρίζεις ότι η Ελλάδα ήταν χωρισμένη σε φανατισμένους «εθνικόφρονες» και αγανακτισμένους αριστερούς (ήταν πολύ, βλέπεις, το χυμένο αίμα και σχετικά πρόσφατο τότε ακόμα). Αυτό κάνει αυτονόητο το γεγονός ότι οι πρώτοι δεν έχασαν ευκαιρία να ταχθούν είτε θερμά είτε χλιαρά με το μέρος των «δικών τους».

    «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» τραγούδησε στη φιέστα των χουνταίων η Βέμπο μετά τα… εμπνευσμένα λόγια του Παττακού και η συμπάθειά της προς τους «αξιωματικούς» ήταν εκφρασμένη. Οι δηλώσεις της για τους εξεγερμένους φοιτητές γράφτηκαν στις εφημερίδες και μεταδόθηκαν από τα δελτία ειδήσεων. Το αν βοήθησε κρύβοντας στο σπίτι της κάποιους από αυτούς, (το σωστότερο είναι να πούμε «λίγους» φοιτητές κι όχι «πολλούς», γιατί πόσους μπορεί να χωρέσει ένα τριάρι διαμέρισμα;) είναι για μένα μια απλή λεπτομέρεια και την εντάσσω στα ανθρώπινα αισθήματα του μέσου εμείς. Δεν υποστήριξα άλλωστε ότι ήταν τέρας, η γυναίκα. Η ουσία όμως είτε το θέλουμε είτε όχι βρίσκεται στην εμφανή υπηρεσία που προσέφερε με τη δήλωσή της αυτή στους έντρομους Μαρκεζίνη-Πιπινέλη και τους χουνταίους, όπως και στο χρόνο που το έκανε.

    Νομίζω ότι η εντιμότερη στάση είναι εκείνη που εκφράζεται απ’ τα λόγια του Ζαμπέτα στον Ηλιόπουλο, που συνοψίζεται στην ιδέα «όλοι ίδιοι είμαστε και στο ίδιο καζάνι βράζουμε». Η πιάτσα που ζούσε, δεν του άφηνε βλέπεις περιθώρια για τσιριμόνιες και ιδεολογικά πλουμίδια.

    Όσο για το Χατζηδάκη, λυπάμαι αλλά δεν πρόσεξε. Οι απαγορεύσεις των έργων του έπεσαν εκ του ασφαλούς, επί άλλων και άλλοτε. Όχι εκεί που έπρεπε για να είναι συνεπής με τα λόγια του.

    Ίσως τα χρόνια που πέρασαν να έχουν απαλύνει τις εντυπώσεις. Δεν εξωράισαν όμως τα γεγονότα και προσωπικά δεν αφήνομαι να αγιοποιήσω εκείνους που έδειξαν αδυναμία (ανθρώπινο άλλωστε) να αντιδράσουν, δίνοντας το αναμενόμενο παράδειγμα σε μας που το αποζητούσαμε. Δεν τους καταδικάζω, βέβαια με απολυτότητα δίκην Ιού, αλλά και δεν τους εκθειάζω.

    Είναι γεγονός ότι η όλη κατάσταση είχε ωθήσει τους ανθρώπους στη σχιζοφρένεια. Από τη μία αναγκάζονταν να δηλώνουν πίστη, προκειμένου να συνεχίσουν να υπάρχουν επαγγελματικά κι απ’ την άλλη οίκτιραν τους εαυτούς τους κάνοντας ελεημοσύνες για να εξιλεωθούν.
    Μετά έγιναν όλοι «αντιστασιακοί».

    Συμπάθα με που σε στενοχώρησα.

  46. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ permalink
    22/11/2007 3:09 μμ

    ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΜΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΤΗΝΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΛΙΚΙ ΑΠΟ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΝΕΩΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΤΑΕΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ‘ΙΟ’ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗ,ΖΑΜΠΕΤΑ,
    ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΚΛΠ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΚΛΗΞΗ. ΣΕ ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΙΤΣΑ ΖΟΥΜΕ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ.

  47. geo permalink
    22/09/2008 6:55 μμ

    Είσαι φανταστικός, συγχαρητήρια αλλά ποιος το περίμενε ο συνθέτης του Άξιον Εστι και της Ρωμιοσύνης να καταντήσει σύμμαχος των συνεχιστών της χούντας

  48. 22/04/2009 11:21 πμ

    η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας:

    «Μέσα στ’ Απρίλη τη γιορτή,
    το μέλλον χτίζει η νιότη
    αγκαλιασμένη, δυνατή,
    μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή
    και πρώτο το στρατιώτη…».
    —————-

    απίστευτο!!
    Χτες βράδυ ο Χαρδαβέλας έδειξε ένα απόσπασμα απο την εκπομπή του το 1977 με τη Βίκυ Μοσχολιού να τραγουδάει μαζί με τον Ξυλούρη, δε ξέρω το τίτλο του τραγουδιού, αυτο που λέει «Ορέστη απ’ το Βόλο Μαρία απ’ τη Σπάρτη γυρεύω το γιο μου» απο το μεγάλο μας τσίρκο του Ξαρχάκου.

  49. Aprilianos permalink
    11/06/2009 12:40 μμ

    δεν πειραζει παιδιά,ζήστε εσείς με τους ‘δημοκράτες’ πολιτικούς που μας κατακλεβουν επι 35 χρονια.Η 7ετία είναι εμετική λέτε,ενώ η 35ετία είναι παράδεισος.Φταίει ο Παπαδόπουλος που δεν ‘τελείωσε τη δουλειά’.Να χαίρεστε τους πολιτικούς σας.Και να προτιμάτε συσκευές Siemens.Ζώα.

  50. 11/06/2009 12:55 μμ

    Οι φιλο-απριλιανές οχιές βγήκαν από το αυγό και σηκώνουν απειλητικά το κεφάλι…
    Πατήστε τους, όπου τους βρείτε.
    ———
    Πάντως, όπως λέει και η παροιμία, όσο και να θέλει η πουτάνα (ΛΑΟΣ) να κρυφτεί και να παραστήσει την κεντροδεξιά ένοικο, η χαρά (φιλο-απριλιανά σταγονίδια) δεν την αφήνει…

  51. athenodoros permalink
    21/08/2011 7:55 μμ

    Πουθενά στο άρθρο δεν είδα ότι συνθέτης του χουντικού ύμνου είναι ο Γιώργος Κατσαρός.

  52. panos permalink
    27/11/2011 5:00 μμ

    παντως οι στιχοι ειναι διαχρονικοι
    ….βάλαν το στήθος τους μπροστά
    αγνοί συνταγματάρχες
    και εφωνάξαν μ’ αντρειά
    στην πάντα οι κομματάρχες

    και τα ρουσφέτια κι οι ψευτιές
    η κατηφόρα φθάνει
    καθίσετε στην άκρη σας
    όλοι οι λαοπλάνοι».

Trackbacks

  1. Καλλιτέχνες και 21η Απριλίου « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
  2. Υπάρχει σήμερα ελληνικό πολιτικό τραγούδι; « Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia
  3. Πόσα ποστ σε άλλα ιστολόγια έχει προτείνει η καλύβα; « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
  4. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  5. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  6. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  7. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  8. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  9. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  10. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  11. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  12. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  13. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  14. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  15. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  16. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  17. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  18. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  19. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  20. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata
  21. Μίκης Θεοδωράκης: Από καλλιτέχνης της Αριστεράς, σημαία της πατριδολαγνείας (το λιγότερο)! | στη γαλαρία... blog
  22. Τίποτα πια δεν είναι αυτονόητο | Η καλύβα ψηλά στο βουνό
  23. Οι επώνυμοι —κατά τη διάρκεια της δικτακτορίας | eglimatologia.gr
  24. -Οι τραγουδιστές της χούντας… « Πόντος και Αριστερά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.589 ακόμα followers

  • Απρίλιος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Αρέσει σε %d bloggers: