Skip to content

Υπάρχει σήμερα ελληνικό πολιτικό τραγούδι;

22/04/2007


Σε ένα από τα σχόλια του προηγούμενου post ο συμπλόγκερ «The Last Real Anonymous» αναρωτιέται:

Άκουσα πολιτικά τραγούδια ;
Αλήθεια σήμερα ποιος καλλιτέχνης τραγουδάει πολιτικά τραγούδια;
Νομίζω πως τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα, γιατί σήμερα ακόμα και την επανάσταση θέλει να την κάνει “το σύστημα”

Ο συμπλόγκερ Helix στον επίλογο του post του «Είσαι μικρός και δεν χωράς» γράφει:

«Είσαι μικρός και δεν χωράς» τραγούδαγε κάποτε ο μακαρίτης ο Μπιθικώτσης, και υπήρχε πολύς κόσμος που τον άκουγε και δάκρυζε, γιατί καταλάβαινε ακριβώς τι σημαίνουν αυτά τα λόγια. Κόσμος που είχε ζήσει κατοχή και εμφύλιο, που γνώριζε πολύ καλά τι πάει να πει πείνα και ξύλο, ξεριζωμός και φιλότιμο. Εσείς καλά μου παιδιά, μπορείτε άραγε να καταλάβετε και να προλάβετε να αντιδράσετε όσο είναι ακόμα καιρός; Έχετε βρει τα δικά σας «τραγούδια της φωτιάς» που θα αντηχήσουν ξανά στους δρόμους; Ή μήπως περιμένετε να πληρώσετε πρώτα με πιστωτική για να τα κατεβάσετε στο κινητό σας;

Το πολιτικό -κοινωνικό τραγούδι, όπως το γνωρίσαμε από τον Μίκη Θεοδωράκη και τους επιγόνους του, ήταν «ώριμο τέκνο» της εποχής κατά την οποία αναπτύχθηκε, και τις ανάγκες εκείνης της εποχής υπηρέτησε.
Στα χρόνια που ακολούθησαν , όλοι στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, κυνηγούσαν το «greek dream» της κοινωνικής ανόδου και ευημερίας, και ο καθένας χρειαζόταν πια ένα διαφορετικό μουσικό soundrack για την καθημερινότητά του. Στίχοι όπως «πάρ΄’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας, στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή» ή «Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά», ηχούσαν πλέον παράταιρα στα αυτιά του νεοέλληνα και οι νέες μουσικές επιλογές του περιελάμβαναν τα πάντα, (καψουροτράγουδα, ποπ, ροκ, έντεχνα), εκτός από το πολιτικό τραγούδι.
Προσωπικά πιστεύω ότι πολλά από τα πολιτικά τραγούδια της περιόδου ’60-’80 εξακολουθούν να έχουν λόγο… ακρόασης. Οι εποχές μπορεί να άλλαξαν, οι ιδέες όμως και τα νοήματα των τραγουδιών αυτών παραμένουν επίκαιρα.
Όμως σήμερα, υπάρχει ανάγκη για νέο πολιτικό τραγούδι στην Ελλάδα; Υπάρχει…
Γράφονται πολιτικά τραγούδια; Γράφονται.
Αλλά διαφορετικά… Και σε περιεχόμενα και σε ήχο. Έτσι, όπως οι καιροί το απαιτούν και πάλι.
Ένα απ΄αυτά είναι και το «Πάμε (Γκουαντάναμο)», το τραγούδι των Active Member που μπορείτε να ακούσετε στο post αυτό.

Πάμε
Πάμε παρέα, αδερφέ μου, μη κάνεις κράτει
Το έχω άχτι να περάσω απ’ τον συρμάτινο φράκτη
και τον ήλιο να θαμπώσω για λίγο
να μη μας πάρουν χαμπάρι όσο θ’ ανοίγω και θα πνίγω
στης γης τα ρήγματα, τα πιο όμορφα κρίματα
ζωής θελήματα, της φτώχειας γεννήματα
μονάκριβα ποιήματα και δίπλα στα θύματα
η παρέα μου ίχνη αφήνει, και πατήματα
Πάμε…

barbbr_lg.jpg

Υο Noi non vogliamo Bush, il figlio di papa
Non vogliamo questa guerra che e contro l’umanita
Noi prenderemo il sole, il sole e la liberta
sulla spiaggia di Guantanamo il vento ci portera

Τρομάξτε τους ήδη φοβισμένους δεσμώτες
με λόγια και νότες κι οι ατσάλινες πόρτες
ραγίζουν κι οι ταπεινοί τα ουράνια αγγίζουν
δυο πύρινα μάτια και πύργους γκρεμίζουν
Πάμε…

A Guantanamo in gabbia c’ e anche gente innocente
gente presa a caso che non c’ entra niente
Dove sono i processi Le prove I diritti
Noi non stiamo zitti, non stiamo zitti

Falso, falso, falso, falso grande capo
sei un capo solo col fucile puntato
Non ti rispetta piu nessuno ormai nel mondo
Guantanamo e la guerra non nascondono il tramonto
Noi non vogliamo Bush e faraoni predatori
petrolieri ricoperti di rubini e ori
Noi non vogliamo Bush che coltiva il terrore –
ultima spiaggia e speranza per restare al potere
Schiacciati in fondo al mondo come sardine
eppure ancora vedi che l’umanita combatte e vive
Questo canto vola, oltre oceani e colline
dove un nuovo mondo sorge e per voi c’ e scritto: Fine

Lets wonder, lets fly, lets find us
in Guantanamo and free the fire

guantanamo-bay_x-ray020111n696_0963y.jpg

Πάμε σαν διψασμένα πουλιά
μέχρι το Γκουαντανάμο
να πάρουμε τη φωτιά

How can we free the prisoners of war
from indefinite detention down in Cuba
I feel sorry for the innocent ones who suffer
so we dedicate this one to all world leader
If you live in a glass house, don’t throw stones
What gives you the right to invade people’s homes
Terrorism is something that we can’t condone
but there is more than one reason why the towers came down

Πάμε σαν διψασμένα πουλιά
μέχρι το Γκουαντανάμο
να πάρουμε τη φωτιά

Vamos aser lo imposible
por una vez mas como embieja saga
con un tripulacion puro la roja armada
que viene de los sinquo orizontes del mundo
Curagaro deada da aqua
y ensima las barreras enredal istorias
nosostros quon allas de barro y las palabras ammos
libertaremos el fuego en Guantanamo

Je repense aux images des prisons de Guantanamo
Des hommes dans des cages, traites comme des animaux
En detention … loin de Geneve et ses conventions
Certains sont innocents de toutes ces accusations

Faire subir aux autres ce qu’on n’aime pas subir
C’est comme ca qu’ils poussent les terroristes a agir
Je dis Attention Car je sens monter la tension
Ces provocations auront de graves repercussions

Nos dirigeants passent leur temps a semer le vent
Quand vient la tempete, les tours tombent en miettes
Et qui ramassent les pots casses C’est malheureusement
Nous … toujours nous … encore nous … les innocents

barbed-wire_sized.jpg

Πάμε, φώναξε σ’ όλους πως πάμε
μιλάμε, αγαπάμε, νοιώθουμε και τα δεσμά τους σπάμε
Ανταμώνουμε και σ’ άλλη γλώσσα μιλάμε
στου ονείρου την άκρη περνάμε

Noi non vogliamo Bush, il figlio di papa
Non vogliamo questa guerra che e contro l’umanita
Noi prenderemo il sole, il sole e la liberta
sulla spiaggia di Guantanamo il vento ci portera
Non stiamo zitti…
Noi non vogliamo Bush…
Lets wonder, lets fly, lets find us
in Guantanamo and free the fire
Πάμε σαν διψασμένα πουλιά
μέχρι το Γκουαντανάμο
να πάρουμε τη φωτιά
Vamos como pajaros del fuego
en Guantanamo
libertaramos el fuego
Des oiseaux … volent vers les terres
De Guantanamo … l’ile de l’enfer
Πάμε σαν διψασμένα πουλιά
μέχρι το Γκουαντανάμο
να πάρουμε τη φωτιά
Lets wonder, lets fly, lets find us
in Guantanamo and free the fire

Advertisements
29 Σχόλια leave one →
  1. 22/04/2007 5:54 μμ

    Αχταρμάδες λέξεων. Πολιτικό, κοινωνικό, πολιτικοποιημένο, επαναστατικό τραγούδι δεν έχει σημασία αν υπάρχει στην Ελλάδα, γιατί δεν θα κάνει κάποια διαφορά.

    Οπότε η δική μου προσωπική απάντηση στο ερώτημα είναι: Who cares?

  2. 22/04/2007 6:29 μμ

    το τραγούδι ήταν και είναι τρόπος έκφρασης..απο τα carmina burana, τα τραγούδια των μαύρων στις φυτείες, τα ρεμπέτικα..τόσα και τόσα ανά εποχές και λαούς, ήταν πάντα κραυγή και λύτρωση μαζί..ο άνθρωπος πάντα έκανε τραγούδι τα συναισθήματα. τις σκέψεις και τις ανησυχίες του και θα συνεχίσει να το κάνει…σημασία δεν έχει το γιατί και το πως..σημασία δεν έχει το who cares….η ανάγκη της έκφρασης απλά υπάρχει και θα υπάρχει…χωρίς ερωτηματικά..

  3. 22/04/2007 8:29 μμ

    Πολιτικοποιημένο τραγούδι (κ τέχνη γενικά) υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Γιατί η πολιτικοποίηση είναι στάση ζωής και έκφραση αναγκών.
    Αυτό που έχω βαρεθεί είναι η σύγκριση με το παρελθόν που φτάνει στην αυθαίρετη κατακραυγή του παρόντος. Το ’50, ’60, ’70, υπήρχε μια συγκεκριμένη κατάσταση στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο. Οι άνθρωποι είχαν απέναντί τους συγκεκριμένα ταμπού, πολιτικά και οικονομικά συστήματα, δεσμευτικές κοινωνικές δομές κτλ.
    Μπράβο τους που προέταξαν τα στήθη τους στο τότε κατεστημένο και με όπλο την τέχνη τους και τη στάση ζωής τους κατάφεραν πολλές ανατροπές.
    Αλλά δεν μπορώ να πάρω την ευθύνη για τον κόσμο που έφτιαξαν έκτοτε. Ούτε μπορώ να κάνω τη δική μου ανατροπή με τα δικά τους όπλα. Ούτε να τους δώσω πίσω τα νιάτα τους.

    Ας αποφασίσουν απλά τι θέλουν. Το σημερινό πολιτικό τραγούδι είναι λογική συνέπεια να στρέφεται εναντίον τους. Αν θέλουν να υπάρχει, ας μη δίνουν οπισθοδρομικές οδηγίες για τη δημιουργία του κ ας ακούσουν τα μηνύματα που τους κατακλύζουν. Αν δεν θέλουν, ας μείνουν σπίτι χαρούμενοι, κάνοντας πως δεν ακούνε τις φωνές που τους ουρλιάζουν τα λάθη τους.

  4. 22/04/2007 9:54 μμ

    Πως δεν υπάρχει; Η λαίδη Άντζελα δεν έβγαλε το «Αχ, πατρίδα μου» προ ημερών; Αλλά έπεσαν να τη φάνε την ηρωίδα του προλεταριάτου!

    Σοβαρά τώρα, νομίζω πως είναι και θέμα γενικότερης κοινωνικοπολιτικής κατάστασης. Σήμερα πουλάει το σουξέ, όχι το μήνυμα! Αν και συμφωνώ με τα περισσότερα που ήδη ανάφερε η paperflowers πριν. Άλλες εποχές εμποτισμένες με άλλα ιδανικά και τελείως διαφορετικό σύστημα αξιών.

  5. 23/04/2007 2:29 πμ

    Συμφωνώ με το ελαφίνι. Πολιτικό τραγούδι σαφέστατα υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, όσο υπάρχουν άνθρωποι που θα εκφράζουν τους καημούς και τα ντέρτια τους για τη ζωή και τον κόσμο. Το πολιτικό τραγούδι απλά, ανάλογα με την εποχή, αλλάζει μορφές. Άλλοτε είναι επαναστατικό, άλλοτε μπαλάντα, άλλοτε ένα ροκ κομμάτι που μπορεί να περνάει εξαιρετικά μηνύματα για όποιον θέλει να και ξέρει να δίνει σημασία στο στίχο. Πολιτικό τραγούδι γράφουν σήμερα πολλοί. Άλλα είναι απλοϊκά στο στίχο, όπως αυτά των νεαρών συγκροτημάτων, που για μένα είναι απολύτως ρηχός και ξώφαλτσος ο στίχος, έως χαζός. Αντίσταση της πλάκας σε μια κενωνία ψεύτρα.
    Αλλά υπάρχει και ελληνικό τραγούδι που είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό και μάλιστα με υπέροχο στίχο! Έχουμε στιχουργούς μοναδικούς, αληθινούς ποιητές. Δεν είναι το Διδυμότειχο Μπλουζ πολιτικό τραγούδι; Ή τα Γενέθλια του Μπικάκη;
    Γενέθλια
    Στα μονοπάτια του καημού
    στη γέφυρα του στεναγμού
    μ’ έκαν’ η μάνα μου
    Μια φθινοπωρινή βραδιά,
    ζωή την κρύα σου καρδιά
    είδαν τα μάτια μου

    Με κουδουνίστρες πλαστικές
    όμορφες και χρωματιστές
    με νανουρίζανε
    Και τα ματάκια τα μικρά
    είδαν του κόσμου τ’ αγαθά
    και συμφωνήσανε

    Ήταν το γάλα μου πικρό
    και το νεράκι μου γλυφό
    που με μεγάλωνε
    Κι απέναντι στη κούνια μου,
    η μοίρα η κακούργα μου
    και με καμάρωνε

    Ήταν το κλάμα μου μουντό
    σαν κάτι να ‘θελα να πω,
    μα δεν με νιώσανε
    Μια λυπημένη αναπνοή
    για την πουτάνα τη ζωή
    που μου χρεώσανε

    Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
    δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
    Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
    ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

    Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
    άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
    Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
    και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

    Πάνω σε λάσπες και καρφιά
    στ’ άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
    Ισορροπία σταθερή
    για να προλάβω τη ζωή,
    όμως την πάτησα

    Μονό το «α» και το «χ»
    στη σχολική μου εποχή
    πρωτοσυλλάβισα
    Γι αυτό το «αχ» και το «γιατί»
    όπου βρεθώ μ’ ακολουθεί
    κι ας τριαντάρισα

    Έτσι περνούσε ο καιρός
    και γω στο δρόμο μου σκυφτός
    έκανα όνειρα
    Έτυχε να ‘μαι απ’ αυτούς
    που κολυμπάνε στους αφρούς
    και στα λασπόνερα

    Στάζει το αίμα της ψυχής,
    σαν τις σταγόνες της βροχής
    όμως ποιος νοιάζεται
    Και την αόρατη πληγή
    που μέσα μου αιμορραγεί
    ποιος την μοιράζεται

    Και χιλιάδες τέτοια ακόμα… Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, η ευαισθησία καλά κρατεί…

  6. 23/04/2007 2:30 πμ

    Καθε γενια αγωνιζεται για τα δικατης ιδανικα.Καθε εποχη εχει τα δικα της προβληματα.Αλοιμονο να παρεμεναν τα ιδια ,δεν θα υπηρχε εξελιξη.Μελετωντας το πολιτικο τραγουδι βλεπουμε τα προβληματα καθε εποχης.Οταν θα σταματησει να υπαρχει αυτο η θα εχουμε φθασει στην ιδανικη (ουτοπικη)κοινωνια η θα εχουμε φαει τετοιο παραμυθι απο το συστημα που θα ζουμε στην εικονικη πραγματικοτητα μας.

  7. 23/04/2007 3:04 πμ

    Για να υπάρξει πολιτικό τραγούδι πρέπει να υπάρχει πολιτική. ‘Η καλύτερα πολιτικΕΣ για να εκφραστεί η μία σε σχέση με τις άλλες. Τελεία.

  8. 23/04/2007 3:16 πμ

    @ghteytria: Δεν είμαι 100% σίγουρος αλλά αν δεν κάνω λάθος ο Στέλιος Μπικάκης έγραψε αυτό το τραγούδι για το παιδί του που έχασε σε πολύ νεαρή ηλικία. Απο ‘κει και πέρα οι προθέσεις του δημιουργού δεν ερμηνεύονται απαραίτητα με τον ίδιο τρόπο απο το κοινό. Υπό αυτήν την έννοια πολιτικό τραγούδι θα υπάρχει πάντα δεδομένου πως μπορεί κάποιους να εμπνέει για πολιτικές πράξεις άσχετα αν δεν αποσκοπούσε αρχικά σε κάτι τέτοιο.

    @afmarx: Με συγχωρείς αν κάνω κατάχρηση του χώρου σου απαντώντας σε σχόλια τρίτων.

  9. 23/04/2007 8:16 πμ

    Χ.Π. αδερφέ! 😉

  10. 23/04/2007 9:38 πμ

    Πολιτικό τραγούδι… χμ… Τι είναι πολιτικό; Τι δεν είναι;
    Που λέτε φίλοι….
    εγώ το βρίσκω
    να ‘ναι πολύ πολιτικό
    να ‘μαι πουλί μαύρο σε τοίχους
    κι όχι καράβι σ’ έρημη οδό…
    Αλλά ο δρόμος είχε την δική του ιστορία και έτσι και το πολιτικό τραγούδι την δική του. Πολιτικό τραγούδι υπάρχει και θα υπάρχει όσο υπάρχουν πολίτες…

    Lykos (είμαι και φαίνομαι)

  11. 23/04/2007 10:20 πμ

    τώρα κολλάει με πολιτικό τραγούδι να σου ευχηθώ Χρόνια Πολλά;
    να σου τραγουδήσω Βίσση ή Σαμπρέλ 🙂

  12. 23/04/2007 11:28 πμ

    @ Xavier : «who cares?» ρωτάς.
    » I do care» απαντάω.

    @Ελαφίνι: Δεν μιλάω γενικά για το τραγούδι, αλλά για ένα συγκεκριμένο -με βάση το νόημα των στίχων του- είδος τραγουδιού, το πολιτικό τραγούδι…
    @ PaperFlower: Έκανα εγώ «σύγκριση με το παρελθόν που φτάνει στην αυθαίρετη κατακραυγή του παρόντος»;

    @2Σx2 : Πώς ξέχασα το… πολιτικό τραγούδι της Αντζελας Δημητρίου; Ντροπή μου…
    Παλιότερα είχε και η Γαρμπή ένα τέτοιο σαχλοτράγουδο:
    «Είσαι ο ήλιος που έχει γίνει επικίνδυνος
    και κάθε μέρα καίει την επιδερμίδα μου
    απ’ τους πολλούς πολιτικούς
    κι εσύ είσαι ένας απ’ αυτούς
    που ξεπουλάνε μ’ ευκολία την πατρίδα μου
    την πατρίδα μου»
    Και μάλιστα , το τραγούδι γράφτηκε από τον Αντώνη Βαρδή…

  13. 23/04/2007 11:43 πμ

    @ Γητεύτρια : Καλός ο Μπικάκης, αλλά τα «γενέθλιά » του δεν το λες και πολιτικό τραγούδι…
    Φαντάζεσαι τώρα σε διαδήλωση, σε συγκέντρωση ή σε απεργία να τραγουδάνε «με κουδουνίστρες πλαστικές με νανουρίσανε»;
    🙂

    @ Δροσουλίτη : Το παραμύθι μας το ταΐζουν διαρκώς και την εικονική πραγματικότητα που θέλουν, μας την πλασάρουν ολοένα και πιο πειστικά. Σε λίγο θα μας λένε «δεν χρειάζεται να απεργήσεις, γιατί η δημοσκόπηση της ALCO έδειξε ότι ο λαός κατά 68% διαφωνεί με τις απεργίες» ή «Τι τις θέλετε τις εκλογές. Σύμφωνα με τα 10 τελευταία γκάλοπ, ο λαός θέλει πρωθυπουργό τον Καραμανλή»

    @ Fludian: Όχι τελεία.
    Κόμμα.
    ΤΟ κόμμα.
    🙂

    @ Τσομπανόλυκε: Μικρή διόρθωση

    Που λέτε φίλοι, εγώ το βρίσκω
    Να ’ναι πολύ πολιτικό
    να ’μαι πουλί μαύρο σε τοίχους
    κι όχι καράβι σ’ έρημο dock…
    🙂

  14. 23/04/2007 11:46 πμ

    J. Mc Manus: Thank you Brother
    🙂

    Ραφφινάτα : Ευχαριστώ . Να μου τραγουδήσεις ό,τι θέλεις, αρκεί να φοράς εκείνο το κόκκινο σέξι φόρεμα…
    🙂

  15. 23/04/2007 12:00 μμ

    Μάλλον έχουμε μπερδέψει τους όρους. Πολιτικό εγώ θεωρώ το τραγούδι που αναφέρεται σε κοινωνικά θέματα που αφορούν τη ζωή μας. Δουλειά, πείνα, ανεργία, στρατός, φτώχια, απογοητεύσεις και σακαταμένα όνειρα και άλλα παρόμοια. Δεν είναι ανάγκη να είναι επαναστατικό ένα τραγούδι για να είναι πολιτικό.

    Μια λυπημένη αναπνοή
    για την πουτάνα τη ζωή
    που μου χρεώσανε

    Τέτοιους στίχοι είναι πολιτικοί, άσχετα αν γράφτηκε για τον όποιο λόγο. Η πολιτική μέσα από το στίχο δε χρειάζεται να κραυγάζει. Αυτή είναι και η αξία του στίχου.
    Ένα άλλο κραυγαλέο σε στίχο Τσικληρόπουλου. Και μη μου πεις 2Σx2, ότι το γραψε για τη γιαγιά του που πέθανε… 😉 Καλημέρα!

    Ζούμε σ’ έναν κόσμο μαγικό
    με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
    Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
    Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
    κι ευτυχισμένα χρόνια

    Κι εσύ Ελένη και καθ’ Ελένη
    της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
    Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
    Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
    κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει

    Κι εσύ Ελένη και κάθ’ Ελένη
    της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

    Ζούμε σ’ ένα κόσμο μαγικό
    Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
    Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
    Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει

    Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
    δεν του φτάνει ετούτο μόνο
    Με γλυκόλογα σε παίρνει απ’ το χέρι
    Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

    Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
    Αρπάζει, κλέβει τ’ όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι

  16. 23/04/2007 12:00 μμ

    η απάντησή μου παραμένει ίδια..μέσα σε όλες τις μορφές τραγουδιού εντάσσω και το πολιτικό..αλλά να σου πω κάτι?

    *****ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!********

  17. 23/04/2007 12:00 μμ

    κέρασμα δεν έχει?

  18. 23/04/2007 12:04 μμ

    Α ναι! Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα!!! Κάθε χαρά σε όλα τα επίπεδα και πάντα επιτυχίες!

  19. 23/04/2007 12:09 μμ

    Elafini- Γητεύτρια: Ευχαριστώ…
    (Μισό να κάνω ένα ποστ ειδικό για να μη μπερδεύτεί το πολιτικό τραγούδι με τις ευχές)
    ….

  20. 23/04/2007 12:10 μμ

    Τότε καλέ μου Μαρξ μιλάς για επαναστατικό τραγούδι και όχι πολιτικό. Μιλάς για τραγούδια αγωνιστικά. Μα δε γίνεται να γραφτούν σήμερα τέτοια … τι να πούνε «Οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί;»

  21. 23/04/2007 12:18 μμ

    Και εγώ έτσι νόμιζα αλλά το έκανα copy paste και δεν το κοίταξα… Πάντως κπήγαινε με το ο δρόμος είχε την δική του ιστορία!
    🙂
    Lykos

  22. 23/04/2007 1:35 μμ

    νομίζω πως δεν υπαρχουν καινούριες «τασεις» για να μη πω το πολύ βαρύ «ιδέες».
    η «πολιτκή σκεψη» στην ελλάδα σήμερα εχει δύο πολους .
    τον εμφύλιο απο το παρελθόν και την καθημερινότητα όπως παρουσιαζεται απο τα μίντια σήμερα .
    και οι μεν σκεφτονται ότι «τότε» ο κόσμος ήταν καλύτερος ,οι δε σκέφτονται πως όσο δυνατότερα φωνάξουν και εξοργιστούν τόσο μπορούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι υπαρχουν.
    και …τίποτε νεο δεν φαινεται στον ορίζοντα

  23. 23/04/2007 1:36 μμ

    … και θενκς για την επισήμανση του προηγούμενου σχολίου μου .
    :)^^

  24. 23/04/2007 4:14 μμ

    έχει δίκιο η γητεύτρια, κλαθε εποχή αφήνει το στίγμα της και στην τέχνη και στην κοινωνία και παντού.

    Η Ελένη που αναφέρει βέβαια είναι και 20 χρονών τραγούδι, δεν είναι σημερινό. Αλλά και σήμερα γράφονται φυσικά. όσο υπάρχουν πολιτικοποιημένοι άνθρωποι, υπάρχουν και πολιτικά τραγούδια. Επειδή η εποχή βέβαια είναι λίγο μπάχαλο, βγαίνουν κι αυτά πιο μπαχαλεμένα. Αλλά πολιτκά παραμένουν.

  25. 23/04/2007 6:48 μμ

    Γενικά δε μου αρέσουν οι Active Member. Όμως το συγκεκριμένο είναι θεϊκό. Στα tags, εκεί που λες Μουσική με μούσι πρέπει να προσθέσεις και Μουσική με αρ***ια, γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

  26. 23/04/2007 6:49 μμ

    Btw, χρόνια πολλά για τη γιορτή σου.

  27. 25/04/2007 4:54 μμ

    Χρόνια Πολλά για τη γιορτή σου κ από μένα! (πώς σε λένε?)
    Δεν πήγαινε για σένα αυτό με την κατακραυγή.. Αλλά βρήκα ευκαιρία και το είπα! 🙂

  28. jeremy permalink
    23/01/2009 12:00 πμ

    Ο Τζίμης Πανούσης έχει φτιάξει πολιτικά/κοινονικοπολιτικά τραγούδια. Οι στίχοι ορισμένες φορές είναι βέβαια δυσνόητοι, αλλά γενικότερα μιλάει πολιτικά και περνάει τα μυνήματά του με το δικό του τρόπο. (Αποκάλυψη τώρα, Νεοέλληνας, 17 Νοέμβρη απόγευμα, Δεθελοντής μαζί με Active Member, Άντε γαμήσου εργατιά, Είμαι γυφτάκι, Κάγγελα παντού, USA for Marketing)

Trackbacks

  1. Χουντικά τραγούδια και παρατράγουδα (17 ΝΟΕ 2009) « xoroballomata

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Απρίλιος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Αρέσει σε %d bloggers: