Skip to content

Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι για το ποδόσφαιρο…

23/05/2007


Στο ανεξάρτητο σοσιαλιστικό περιοδικό «Monthly Review» (τεύχος 18) υπάρχει ένα κείμενο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι για μια από τις πιο μεγάλες αγάπες του, το ποδόσφαιρο. Στην εισαγωγή του κειμένου ο Παζολινι γράφει:

«Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μια απόδραση. Ενώ άλλες ιερές παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, ακόμα και η θεία λειτουργία, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει. Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο.»

Ολόκληρο το κείμενο, σε μετάφραση του Κ. Φασούλη, μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

Η αγάπη του Παζολίνι για το ποδόσφαιρο ήταν τόσο μεγάλη που σύμφωνα με την εφημερίδα τα ΝΕΑ, ίσως τον οδήγησε στο να εμπιστευτεί στον ποδοσφαιριστή Ενρίκε Ιραζοκούι τον ρόλο του Χριστού στο αριστούργημά του «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο»
Στις υποσημειώσεις του άρθρου του Monthly Review περιγράφεται αναλυτικά η σχέση του Παζολίνι με το ποδόσφαιρο:

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι ήταν ποιητής, σκηνοθέτης, συγγραφέας, ζωγράφος… και ποδοσφαιριστής. Η ποδοσφαιρική του καριέρα δεν είναι η πιο σημαντική κληρονομιά που μας άφησε. Παρ’ όλα αυτά, η αγάπη του για το ποδόσφαιρο μας λέει πολλά για την πεποίθησή του ότι η λαϊκή κουλτούρα είναι ένα πεδίο πολιτικού αγώνα που δίνει φωνή στους απόκληρους.
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην Καζάρσα, την πόλη που γεννήθηκε στο Φρίουλι, στις αρχές της δεκαετίας του ’40, όταν έγραψε και τα πρώτα του ποιήματα. Τότε είναι που έδωσε τον καλύτερό του εαυτό ως ποδοσφαιριστής κέντρου στην τοπική ομάδα. Όπως και στην ύστερη ζωή του στην πολιτική, τα χρόνια του ως ποδοσφαιριστή ήταν ταραγμένα, σίγουρα όχι χωρίς αντιδικίες, και άφησαν στον κόσμο της Καζάρσας ποικίλες αναμνήσεις.Η αγάπη του Παζολίνι για το ποδόσφαιρο και οι γνώσεις του περί της τεχνικής των παικτών, των σχημάτων, των στιλ και των τακτικών είναι γνωστές. Ο ίδιος αφιερώθηκε σε αυτό: Κάθε στιγμή ήταν κατάλληλη για να παίξει το αγαπημένο του παιχνίδι, κυρίως όταν βρισκόταν στις αλάνες των γειτονιών της Ρώμης αλλά όχι μόνο, όπως στα διαλείμματα του μοντάζ των ταινιών του ή όποτε είχε διαθέσιμο χρόνο.

Αν ζούσε ο Παζολίνι, σήμερα θα υποστήριζε την Μίλαν.
Σκούζι Πάολο, εγώ θα είμαι με την Λίβερπουλ απόψε…
Σσσσσ…  Αρχίζει το ματς!

Advertisements
16 Σχόλια leave one →
  1. 23/05/2007 3:13 μμ

    Τελικά ακόμ ακαι στους πιο «μεγάλους» όλο και κάποιο ελάττωμα θα βρούμε 😉

  2. 23/05/2007 3:17 μμ

    Δεν είναι ελάττωμα αυτό βρε…
    🙂
    Αλλά αυτά τα «μικρά» δεν είναι που φέρνουν τους «μεγάλους» πιο κοντά μας;

  3. 23/05/2007 3:26 μμ

    πω πω, πολύ διαβασμένος ο τύπος.
    έχουν μελετήσει κοινωνικοί και κοινωνικοί επιστήμονες για τη φάση του ποδοσφαίρου και έχουν καταλήξει σε ακριβώς αυτό που είπε «αντικατέστησε το θέατρο είναι μία παράσταση»

    σε μή δυτικές κοινωνίες, πιο απομακρυσμένες από ποδόσφαιρα και αθλήματα και…πολιτισμό, οι κοκορομαχίες π.χ. είναι η ιεροτελεστία τους.

    Σκεφτείτε το
    θέατρο, κοκορομαχίες ποδόσφαιρο. Καμία διαφορά.
    Έχεις ένα κεντρικό μέρος στο οποίο διαδραματίζονται τα δρώμενα και έχεις και θεατές οι οποίοι τα παρακολουθούν εξ αποστάσεως…

    γαμάτος…εγώ δεν ξέρω με ποιόν θα είμαι. Μάλλον τα χρώματα θα το καθορίσουν αυτό 🙂

  4. 23/05/2007 4:05 μμ

    Μ13: Σαν θέαμα είναι πραγματικά μια ιεροτελεστία.
    Και αντέχει ακόμα, παρά τα τεράστια κεφάλαια που παίζονται γύρω του…
    Να δούμε όμως για πόσο ακόμα…

  5. 23/05/2007 5:36 μμ

    Το πιο σημαντικό από τα δευτερεύοντα στη ζωή μας!

  6. 23/05/2007 6:28 μμ

    Την πρώτη και τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο για να δω ποδόσφαιρο ήταν στο parc de price στο παρισι όταν ήρθε η φτωχούλα εθνική Κύπρου για επαναληπτικό αγώνα με την Γαλλία του Michel Platini (έπαιζε ο ίδιος τότε με τον αριθμό 10). Στην Κύπρο είχαμε φάει 7 απανωτά γκολ!
    Όταν λοιπόν μπήκε το πρώτο γκολ, οι Γάλλοι άρχισαν τα ουρλιαχτλα. Εγώ δεν κατάλαβα ούτε είδα τι έγινε. Εμεινα να περιμένω το… replay , όπως και στην τηλεόραση..
    Τέλως πάντων φάγαμε συνολικά 4 γκολ και αυτό ήταν, δεν ξαναπάτησα σε γήπεδο…
    Ο Παζολίνι όμως ε!

  7. 23/05/2007 6:33 μμ

    Μην το λες πώς θα ‘ταν με τη Μίλαν. Μπορεί να αγάπησε τις αληταρίες που έκαναν τη Μίλαν μεγάλη, μπορεί και να πέθανε απ΄αυτές, αλλά τι αιρετικός θα ‘ταν, άμα υποστήριζε τη Μίλαν;
    Εγώ τον βλέπω να προτιμούσε τα εργατόπαιδα της Λίβερπουλ.

  8. 23/05/2007 7:10 μμ

    αύριο κερνάω καφέ για να το γιορτάσουμε..με τη νίκη 😉

  9. 23/05/2007 8:34 μμ

    κοκορομαχίες στις μη δυτικές κοινωνίες???
    πού είδατε αυτό το έργο????

    πας μη δυτικός βάρβαρος????

  10. 24/05/2007 12:59 πμ

    Γιώργο… χάσαμε.
    🙂

  11. 24/05/2007 1:19 πμ

    Με πρόλαβες…….την πατήσαμε! Κι όχι τίποτε άλλο, ποιος ακούει τους «Ιταλούς» άντρες της οικογένειάς το πρωί……Καληνύχτα …..

  12. 24/05/2007 12:44 μμ

    Αχ πόσο μου λείψανε οι ευρηματικές ειδήσεις του απίστευτου Μαρξ μας! Οι οποίες μας οδηγούν σε λαλίστατες εξομολογήσεις μονίμως. 🙂
    Και βρε Γιώργο πώς «χτυπάς» θέματα που λατρεύω, είναι απίστευτο. Τον Παζολίνι τον θαυμάζω κυριολεκτικά. Σαν προσωπικότητα πρώτα. Δευτερευόντως σαν ποιητή και μετά σαν σκηνοθέτη. Ως ποδοσφαιρόφιλος δεν… με αφορά, παρά ιστορικοβιογραφικά.
    Αλλά ως ποιητής ήταν εκπληκτικός αφού με την ποίησή του την ανατρεπτική, παρακμιακή, αιρετική, καταγγελτική, νεορεαλιστική και αριστερής σαφώς απόκλισης, έδωσε μια γροθιά στο κατεστημένο της εποχής, εξαγριώνοντας τα φασισταριά του κόσμου που δεν άντεξαν το ότι ο Παζολίνι έβλεπε και είχε την ομοφυλοφιλία του ως όχημα για μια ολική ανατροπή της κοινωνίας και όχι για να αποκτήσει η κοινωνία μια καλύτερη ανεκτικότητα.
    Ο άνθρωπος ήταν αιώνες μπροστά και φυσικά το παραμύθι των φασιστών ότι επρόκειτο για ερωτικό έγκλημα ο θάνατός του, δεν το κατάπιε κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος.
    Η τραγική ζωή του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για μελέτη και είναι ένα από τα θέματα που βρίσκεται στις μελλοντικές μου προθέσεις για ανάρτηση.
    Ήμουν Ιβηρική καλέ μου γι αυτό χάθηκα. Η μισή μου καρδιά Ισπανία βρίσκεται… η άλλη μισή, Ελλάδα βρίσκεται, ενώ η λογική λέει ότι η Ελβετία είναι ο Παράδεισος της γης, ποιός Έλληνας άκουσε ποτέ τη λογική;

  13. 24/05/2007 1:48 μμ

    dirty jazz NAI, giati>?

  14. 24/05/2007 2:53 μμ

    θέλω να το δω και γω αυτό το έργο!!!

  15. 24/05/2007 8:45 μμ

    Milan oleeeeeeeee
    ops

  16. 24/05/2007 10:30 μμ

    Α! Κι εσύ με τους χαμένους Marx μου;
    Κι εδώ, ξανά η δεξία μπροστά μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Μαΐου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: