Skip to content

Γιατί είχα έρωτα στα γράµµατα…

30/05/2007


«Το 1909 µε βρέσκει πέντε χρονώ παιδάκι.
Ήµουνα από τότες κιµπάρης. Σφιχτοδεµένος. Είχα πρώιµη ανάπτυξη.
Παρατήραγα δεξιά αριστερά. Σφουγγάρι. Τα µάτια µου αρπάχνανε. Εβύζαιναν παντού.
Έστηνα τ’ αυτί κι άκουγα,εκεί που μιλούσαν οι γέροι, οι σοφότεροι. Να μασώ την γλώσσα.
Μου αρένανε ν’ ακώ κουβέντες.Όταν ιστορούσανε.
Άκουγα. Κι ό,τι λέγανε τα κράτηγα.
Μου αρένανε τα μυστήρια του ντουνιά.
Επάγαινα στις γκάιντες, εκεί που τραγουδάγανε.
Το κάθε ξηµέρωµα µ’ έβρισκε στο πόδι.
Από ρουχαλάκια, δεν είχαµε, μπαλωµένα φορήγαµε.
Παπούτσια ούτε για δείγµα.
Διπλοβελονιά ντουσέκι το παλιοπαντελονάκι.
Και µονοφόρι.
Κι αν ξέπεφτε κανένα παλιοπάπουτσο, το ‘ραβα µε κερωµένο γκιούλι για να µη σπάει.
Εχανόµουνε στα χωράφια ξιπολησιάς. Και τα κανιά µου γιοµάτα σηµάδια.
Έβρεχε και πιλάλαγα στη βροχή. Έπεφτε µπόρα, δεν µ’ απάνταγε.
Τα ‘βαζα µε τα στοιχειά της φύσης.
Βούταγα µια βάρκα και κοντραριζόµουνα µε τα κύµατα.Την άνοιξη φούσκωνε η ψυχή µου.
Εκαθόµουνα µε τις ώρες στις πλευρές κι άκουγα τα λουλούδια που έσκαζαν.
Είχα µονίµως µια φούντωση. Έτσι ενθυµούµαι.
Πέντε χρονώ, µ’ έστειλε ο πατέρας σχολείο.
Από το υστέρηµα του µ’ αγόρασε ποδιά.
Ετότες φορήγαµε ποδιές. Αλατζαδένιες. Υπήρχαν και τα ντρίλια.
Κι ήµαστε όλα τα παιδιά µια κοψιά. Λόγω στολής.
Τα γράµµατα τ’ αγάπησα, τα ‘παιρνα στον αέρα.
Επήγα στο σχολείο. Ξύλινα θρανία. Κι ένας πίνακας.
Κιµωλίες µε το δελτίο, πιο ακριβές κι απ’ το γαρούφαλο.
Βιβλία δεν είχαµε.
Το µάθηµα τ’ αρπάζαµε από το στόµα του δάσκαλου.
Μόλις τελείωνα µε την διδασκαλία, ξαµολιόµουνα στα χωράφια και έλεγα µεγαλοφώνως τι άκουσα. Το ‘λεγα πολλές φορές.
Αφού φχαριστιόµουνα, το ξανάρχιζα κι έβαζα και δικά µου µέσα.
Ό,τι µου ‘ρχότανε. Το µεγάλωνα. Άµα µου άρεσε µια λέξη, µια φράση, την έλεγα και την ξανάλεγα.
Κι όταν µε σήκωνε στο µάθηµα, του ξηγιόµουνα αβέρτα.
Εκεί όµως που πάθαινα µεγάλη ζηµιά ήταν µε τον Πάρι και την ωραία Ελένη.
Τον Αγαµέµνονα. Ξέρξη. Δαρείο. Τους Άθλους του Ηρακλέους.
Όπου εστεκόµουνα, αυτούς τους πατριώτες τους έβλεπα οµπρός µου.
Και τις ναυµαχίες. Με πρώτη εκείνη που έλαβε χώρα στή Σαλαµίνα.
Ετούτοι οι πρόγονοι πολύ µε συγκίνησαν.
Ταίριαξαν µε την ψυχή µου.
Ο δάσκαλος καταλάβαινε τι αντάρα γινόταν µέσα µου και µε είχε περί πολλού.
Ήµαστε ζόρικοι. Αλλά σ’ εµένα δεν σήκωσε ποτές χέρι.
Γιατί είχα έρωτα στα γράµµατα.
Τους άλλους τους µούρλαινε στις φάπες.Τους διάταξε, ο καθένας να φέρνει τη βέργα του.
Και µε την βέργα του τον έδερνε.
Να και τούτη, να και κείνη.Και του καρούλιαζε τα χέρια.
Όταν έµαθα την αλφαβήτα,γιόµισαν τα µάτια µου δάκρυα.
Μου κονόµησε ο πατέρας ένα µολύβι.
Εβρήκα κι ένα χαρτί άσπρο κι άρχισα να συνταιριάζω τις πρώτες λέξεις.
Τις έγραφα και µετά τις διάβαζα φωναχτά.
Τι δε θα ‘δινα να θυµηθώ την πρώτη λέξη που ‘γραψα.
Αλάφρωσε η ψυχή µου από την φούντωση.
Τα γράµµατα µου παίρναν την στενοχώρια.
Από µικρό παιδάκι στα βάσανα.
Έβλεπα τον πατέρα µου να δουλεύει, να κουράζεται. Αλλά το ψωµί δεν έφτανε.
Πώς να θρέψει τρία παιδιά; Κι η µάνα µου µαρτύρησε να µας αναστήσει.
Είχα κλίση στα γράµµατα.Κι όταν φτάσαµε σ’ εκείνους, Βυζάντιο και τα ρέστα, ξανάπαθα ζηµιά.
Όλους εκείνους τους αυτοκρατόρους, Κωνσταντινούπολη, Αγία Σοφιά.
Έπεφτα να πλαγιάσω, αλλά πού ύπνος.
Τα ‘παιρνα απ’ το δάσκαλο και τα ‘φερνα στον ύπνο. Συντροφία.
Ξαγρύπναγα και τα ‘βλεπα. Κοιµόµανε και ‘ρχόσανε στα όνειρα.
Βυζάντιο. Η άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως.
Εσηκωνόµουνε ως υπνοβάτης και ξέβγαινα όξω τες νύχτες, µπας και τους συναντήσω.
Κι όλο ρώταγα το δάσκαλο εκείνα που σκεφτόµουνα, να πάρω απαντήσεις.
Αλλά δεν κράτησα πολύ τα γράµµατα.
Πριν τελειώσω την τέταρτη τάξη, το 1912, επήραν τον πατέρα µου στρατιώτη και άφησα το σχολείο για να πάµε µε τη µάνα µου σε δουλειά.
Τρία µωρά στο σβέρκο. Εµένα.Τον Λεονάρδο.Και τον Φραγκίσκο.
Ήµανε ο µεγαλύτερος. Κι ήπρεπε να κονοµάµε.
Από δουλειά σε δουλειά, εγίνηκα κι εφηµεριδοπώλης.
Εξέκλεφτα χρόνο στις γωνιές και κλεφτά εδιάβαζα τα µεγάλα γράµµατα.
Τους τίτλους.
Κι εµάθαινα τα γραµµατάκια.
Και τα καλλιεργούσα όπως όπως».

Ο Μάρκος Βαμβακάρης,θυμάται τα σχολικά του χρόνια… Και μας συγκινεί.
Από την σειρά «Ρεμπέτικος Μύθος» των εκδόσεων Τεγόπουλου-Μανιατέα, με κείμενα και επιμέλεια του Γιώργη Χριστοφιλάκη.
Δυό επισημάνσεις μόνο:
-Πόσο ζωντάνια έχουν οι ρηματικοί τύποι που χρησιμοποιούσε στον προφορικό του λόγο ο Μάρκος :Μου αρένανε,τα κράτηγα,εχανόµουνε,φορήγαµε…
-Διαβάζοντας το απόσπασμα αυτό, μπόρεσα να καταλάβω πώς ξεφύτρωσαν ο Σωκράτης, ο Πάρης, η Ωραία Ελένη,ο Μενέλαος, ο Ηρακλής, η Λερναία Ύδρα και ο Ξέρξης μέσα στους στίχους ενός ρεμπέτικου τραγουδιού («Ήθελα νά’μουν Ηρακλής»)
«Εκεί όµως που πάθαινα µεγάλη ζηµιά ήταν µε τον Πάρι και την ωραία Ελένη.
Τον Αγαµέµνονα. Ξέρξη. Δαρείο. Τους Άθλους του Ηρακλέους.
Όπου εστεκόµουνα, αυτούς τους πατριώτες τους έβλεπα οµπρός µου.»

Advertisements
18 Σχόλια leave one →
  1. 31/05/2007 12:19 πμ

    Όπως είναι γραμμένο νιώθεις να τον ακούς τον μέγα Βαμβακάρη. Γιατί είναι μέγας! Τα δε τραγούδια του στιχουργικά τε και μουσικά είναι αριστουργήματα.
    Μια παράκληση αφού μιλάμε για το ρεμπέτικο (ή καλύτερα το λαϊκό αστικό τραγούδι). Ψάχνω για ένα συγκεκριμένο τραγούδι του Τσιτσάνη που το τραγούδησε ο Απόστολος Χατζηχρήστος και έχει τίτλο » Είσαι αριστοκράτισσα». Που μπορώ να το βρώ; Αν κάποιος γνωρίζει, παρακαλώ ας μου πει.

  2. 31/05/2007 10:09 πμ

    Apeirota: Δεν το έχω το συγκεκριμένο τραγούδι…
    Ελπίζω να βρεθεί κανένας μερακλής που να το έχει….
    🙂

  3. 31/05/2007 10:26 πμ

    Υποκλίνομαι στον άρχοντα Βαμβακάρη και στις ευαισθησίες σας. Ο γενάρχης του σύγχρονου τραγουδιού μας. Και τώρα, δείτε πού κατάντησε αυτό… Στους Παρασκευάδες και Σία

  4. 31/05/2007 10:42 πμ

    Τι όμορφη λαλιά! 🙂

  5. 31/05/2007 11:23 πμ

    Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

    α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο «Για την Αμαλία».
    β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
    γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο
    Για την Αμαλία – http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
    Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

  6. 31/05/2007 12:45 μμ

    Εξαιρετικός! Μεγάλη φυσιογνωμία… με συγκίνησες με το απόσπασμα του. Συμφωνώ με την επισήμανσή σου για τη ζωντάνια των ρηματικών τύπων που χρησιμοποιούσε. Ποίηση! Αληθινή ποίηση! Φαντάζεσαι αυτοί οι άνθρωποι να είχαν άλλες ευκαιρίες; Μεγαλούργησαν από το πουθενά.
    Του χρωστάμε τόσα πολλά… Μεγάλος Δάσκαλος!

    @apeirotas
    Νομίζω το έχει κάποιος φίλος μου ειδικός και σχετικός, θα τον ρωτήσω.

  7. 31/05/2007 1:38 μμ

    Καθαρός αγέρας…

    …κι εκείνο το

    «Τα µάτια µου αρπάχνανε. Εβύζαιναν παντού» δε σου θυμίζει το

    «κι άρμεγες με τα μάτια σου, το φως της οικουμένης»

    του Ρίτσου, από τον «Επιτάφιο»;

    *

    Τελικά ο Μάρκος συμπλήρωσε τις σπουδές του στα σοκκάκια και τους τεκέδες του Περαία. Και με αυτά τα υλικά, έστησε τις δωρικές κολώνες του ελληνικού τραγουδιού.

  8. 31/05/2007 2:06 μμ

    @ghteytria

    Σ’ευχαριστώ πάρα πολύ. Ενημέρωσέ με σχετικά, γιατί το ψάχνω πάρα πολύ καιρό.

  9. 31/05/2007 10:20 μμ

    Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Τσάντας
    Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
    Πρώτη εκτέλεση: Απόστολος Χατζηχρήστος, Σμυρνιωτάκι

    Είσαι αριστοκράτισσα κι ωραία
    με πολλά καράβια στον Πειραία
    τι ήθελες με μένα εσύ να μπλέξεις
    δεν βρήκες άλλον τη σειρά σου να διαλέξεις

    Θέλεις πάντα να ‘μαι στο πλευρό σου
    μες την κούρσα και στο κότερό σου
    άλλη σαν φιλήσω με ζηλεύεις
    χωρίς αιτία θες εσύ να παιδεύεις

    Κι όμως με καιρό θα με πετάξεις
    και το ξέρω γνώμη πως θ’ αλλάξεις
    έτσι τα ‘χεις σ’ όλους καμωμένα
    ένα καπρίτσιο μόνο είμαι εγώ για σένα

    Το τραγούδι ανήκει στη συλλογή με τραγούδια του Τσιτσάνη «Τα προπολεμικά», Νο. 6 (δεν θυμάμαι την εταιρεία)

    καλησπέρα σε όλους (για να μη λες πως δε γνωρίζουμε κι απο ρεμπέτικα Μarx ;))

  10. 31/05/2007 11:35 μμ

    Θα συμφωνήσω με:
    το «μέγας Βαμβακάρης» του Apeirota
    το «άρχοντας Βαμβακάρης « του advocatus diaboli
    το » όμορφη λαλιά» της Confused
    » Αληθινή ποίηση» της γητεύτριας Μαριάννας
    το «Καθαρός αγέρας» και τον παραλληλισμό με τον στίχο του Ρίτσου του Πάνου
    και θα παραδεχτώ ότι το Ελαφίνι αν και κλασσικο-ροκού κάτι σκαμπάζει από ρεμπέτικα.
    Όμως τo τραγούδι θέλει ο Απείρωτας (σε mp3) και όχι τους στίχους βρε ελαφινάκι.
    ————————-
    pølsemannen : ευχαριστώ για την ενημέρωση…
    Είμαστε έτοιμοι…

  11. 01/06/2007 12:42 πμ

    έψαξα και δεν υπάρχει..βρήκα πως είναι στη συλλογή «τα προπολεμικά» που κυκλοφόρησε το 1994 νομίζω..ο πατέρας μου μέγας συλλέκτης και πιστεύω πως θα το έχει..όταν βρω χρόνο θα το ψάξω..αλλιώς αγαπητέ apeirota δοκίμασε μήπως βρεις το cd…καληνύχτα 🙂

  12. 01/06/2007 1:45 πμ

    τώρα το βρήκα..

    βίντεο για την Αμαλία

  13. 01/06/2007 9:28 πμ

    @elafini

    Είσαι αστέρι!!!

  14. Για την Αρλέτα permalink
    01/06/2007 2:05 μμ

    Αχ ήχατε ωραίο θέμα και ωραία κουβέντα αλλά εγώ ως συνήθως αργοπορημένη… κι απ το γραφείο (σςςς μην τ ακούσουνε κι έχουμε μπελάδες)

    Ο Βαμβακάρης ήταν ωραίος σαν Έλληνας
    Εκείνο το «Χαράματα η ώρα τρεις» είναι για μένα ένα διαμάντι, απ τα πιο όμορφα τραγούδια των Ελλήνων. Μπράβο για το αφιέρωμα και για την ιδιαίτερη γωνία που επέλεξε να δει τον Πατριάρχη!

    Υ.Γ. Για την Αριστοκράτισσα του Τσιτσάνη θα κοιτάξω μόλις πάω σπίτι, κάτι μου λέει.

  15. 01/06/2007 3:19 μμ

    Γράψε λάθος, δεν το βρήκα το τραγούδι του Τσιτσάνη…
    Γκρρρ…

  16. Nώντας permalink
    14/11/2007 3:49 μμ

    Αγαπητέ apeirotas σήμερα 14-11-2007 συμπτωματικά βρέθηκα στο blog.Αν ακόμη εξακολουθείς να ψάχνεις το τραγούδι του Τσιτσάνη,Είσαι αριστοκράτισσα κι ωραία,ευχαρίστως να σου το στείλω.Απλά γράψε μου στο e-mail μου.

    Νώντας

Trackbacks

  1. Κόσµος. Κοσµάκης. Και κουραδόπλαση « Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia
  2. Ήθελα να ΄μουν Ηρακλής | dimart

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Μαΐου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: