Skip to content

Ποιήματα από το κολαστήριο του Γκουαντάναμο

21/06/2007

guantanamopoems.jpg

H είδηση είναι του ΑΠΕ και την διάβασα στο site της Nαυτεμπορικής:

«Ποιήματα γραμμένα από τους κρατούμενους στο Γκουαντάναμο, που αναφέρονται στις εμπειρίες τους στην διαβόητη φυλακή στη βάση του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, έχουν συγκεντρωθεί και θα εκδοθούν αυτό το καλοκαίρι σε βιβλίο με επίμετρο του Ρόμπερτ Πίνσκυ, ο οποίος είχε διατελέσει «εθνικός ποιητής» στις ΗΠΑ.»

Το βιβλίο θα έχει τίτλο «Ποιήματα από το Γκουαντάναμο: Οι κρατούμενοι μιλούν», θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο και ήδη στο site της Amazon.com γίνεται η προπώληση του.

«Ο Μαρκ Φάλκοφ, βοηθός καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Βορείου Ιλινόι, ο οποίος εκπροσώπησε 17 κρατούμενους στο Γκουαντάναμο από την Υεμένη, και συνέβαλε στο να συγκεντρωθούν τα ποιήματα, λέει ότι τα περισσότερα εκφράζουν αισθήματα θρησκευτικής πίστης, νοσταλγίας για τα παιδικά χρόνια και τα σπίτια των κρατούμενων και τον πόθο τους να ξαναδούν τις οικογένειές τους, ενώ άλλα εκφράζουν οργή, απογοήτευση ή ερωτήματα.»

Διαβάζοντας ότι «ορισμένα από τα ποιήματα είχαν χαραχθεί στα πλαστικά ποτήρια που χορηγούνταν στους κρατούμενους με το φαγητό τους, κατασχέθηκαν από τους φρουρούς και ξαναγράφτηκαν από μνήμης» , μου ήρθε στο μυαλό ο Αλέξανδρος Παναγούλης, που έγραψε πολλά από τα ποιήματά του στις φυλακές του Μπογιατίου, σε μικρά χαρτάκια, με πένα ένα σπιρτόξυλο και μελάνι το ίδιο του το αίμα.
Ο Μαρκ Φάλκοφ διάβασε τηλεφωνικά αποσπάσματα από το ποίημα ενός κρατουμένου σε ένα συνεργάτη του Ρόιτερ. Στο ποίημα ο κρατούμενος συνομιλεί με την θάλασσα που περιβάλει το κολαστήριο του Γκουαντάναμο:

«Σε προσβάλλουν οι αλυσίδες μας;
Μας εμπαίζεις στην αιχμαλωσία μας
θέλω να βουτήξω μέσα σου
και να κολυμπήσω ως το σπίτι μου.
Είμαι κλεισμένος σε ένα νησί φυλακή
κι εσύ, η θάλασσα
είσαι συνένοχη με τους δεσμοφύλακές μου
με φυλάς.»

Τα ποιήματα πέρασαν από από αμερικανούς στρατιωτικούς λογοκριτές και πολλά από αυτά απαγορεύτηκαν. Ο εκπρόσωπος του πενταγώνου Πλωτάρχης Τζ. Ντ. Γκόρντον περιέγραψε τα ποιήματα ως «άλλο ένα εργαλείο στην μάχη των ιδεών εναντίον των Δυτικών δημοκρατιών, κατά των οποίων βρίσκονται σε πόλεμο».
Οι εισπράξεις του βιβλίου θα προσφερθούν στο Κέντρο Συνταγματικών Δικαιωμάτων, το οποίο έχει πρωτοστατήσει στην υπεράσπιση των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο. Η τιμή καταλόγου από την Amazon είναι 13,95 $ αλλά υπάρχει έκπτωση 20% για τις προπαραγγελίες (11,16 $).

Advertisements
27 Σχόλια leave one →
  1. 21/06/2007 11:07 πμ

    Το είδα κι εγώ αλλά δεν κατάλαβα αυτό το :
    Ρόμπερτ Πίνσκυ, ο οποίος είχε διατελέσει “εθνικός ποιητής” στις ΗΠΑ.

  2. 21/06/2007 11:10 πμ

    Στην χώρα της δημοκρατίας, την Αμερική, πέρασαν λογοκρισία τα ποιήματα; Τυπογραφικό λάθος έχεις κάνει…ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Μα είναι ποτέ δυνατόν!!!

  3. 21/06/2007 11:34 πμ

    Είδες; Η ιστορία επαναλαμβάνεται…
    (Μια ένσταση μόνο, AfMarx: ο Παναγούλης ήταν (και θα είναι, νομίζω), Αλέκος…Αυτόν τον Αλέξανδρο εγώ δεν τον ξέρω….)

  4. 21/06/2007 11:38 πμ

    Άλλη μια ανατριχιαστική αμερικανιά. Να εκμεταλλευτούν μέχρι τελευταίας ρανίδος τους κρατούμενους. Να πουλήσουν τους στίχους τους, αλλά με στρατιωτική λογοκρισία… Να γράφεις με το αίμα της ψυχής σου και το αίμα του βασανισμένου σου κορμιού και να έρχεται ο καραβανάς να αποφασίσει … τι θα κόψει και τι θ’ αφήσει. Πίκραααα…
    Και κάποια στιγμή κάποιος επιτήδειος θα έχει διασώσει τα λογοκριθέντα και θα τα πουλήσει για χρυσάφι… γνωστό το παραμύθι. Μόνο που πια, ξέρουμε το δράκο κι από πού θα σκάσει μύτη.

  5. 21/06/2007 11:47 πμ

    με το που γύρισα και μπήκα να σε διαβάσω έγινε «τουλίπα» η καρδιά μου με αυτό και τα προηγούμενα ποστ που είχα χάσει..βλέποντάς το συνολικά διαπίστώνω για άλλη μια φορά τη θλιβερότητα της ανθρώπινης φύσης..καλημέρα

  6. 21/06/2007 11:55 πμ

    @L’Enfant de la Haute Mer: κι εγώ δεν κατάλαβα τι σημαίνει ο υπερσυντέλικος «είχε διατελέσει εθνικός ποιητής»…
    Κάποιο μεταφραστικό λάθος μάλλον έγινε…

    @ Μάνο: Στην υπόθεση Γκουαντάναμο (ίσως η μεγαλύτερη ντροπή του αιώνα μας), όπου ξεσκίζονται ψυχές και σώματα, η λογοκρισία των ποιημάτων είναι το ελάχιστο…

    @ Νατασάκι : Εμένα μου αρέσει και το Αλέξανδρος. Δείχνει περισσότερο σεβασμό σ’ αυτό το παλικάρι , που πάλαιψε για την Δημοκρατία μας.

    @ Μαριάνα: Εγώ βλέπω καλές προθέσεις γύρω από αυτήν την κίνηση. Είναι σημαντικό για μένα να γίνεται συζήτηση μέσα στην Αμερική για το Γκουαντάναμο. Και η έκδοση αυτή βοηθάει.

    @ Ελαφίνι : Τι χρώμα τουλίπα; Μαύρη;
    Η αλήθεια είναι ότι έπεσαν πολλά μαύρα ποστ μαζεμένα…

  7. 21/06/2007 11:59 πμ

    ….όλο ευχάριστα πράγματα βλέπουμε…

  8. 21/06/2007 12:04 μμ

    … (αν το θέτεις έτσι…Απλά, τότε, όλοι τον φώναζαν Αλέκο…)

  9. 21/06/2007 12:08 μμ

    @Mάνο: Άστα να πάνε…

    @Νατάσα: Είναι και που εκείνη η χαζοδιαφήμιση (έλα Αλέκοοοοο) ευτέλισε το όνομα αυτό…

  10. 21/06/2007 12:09 μμ

    :)…

  11. 21/06/2007 12:24 μμ

    Tώρα νομίζω ότι κατάλαβα, τι απεικονίζει το εξώφυλλο του βιβλίου.
    Το χαλάκι που στρώνουν οι μουσουλμάνοι για να προσευχηθούν και μπροστά η ειδική πατέντα με τις πακτωμένες χειροπέδες για να τους έχουν δεμένους ακόμα και όταν προσεύχονται!

  12. 21/06/2007 12:28 μμ

    “άλλο ένα εργαλείο στην μάχη των ιδεών εναντίον των Δυτικών δημοκρατιών, κατά των οποίων βρίσκονται σε πόλεμο”.

    τι ακριβώς σημαίνει αυτό; αν ήταν έτσι γιατί κάποια τα άφησαν να δημοσιευθούν και κάποια άλλα όχι;
    δεν θα καταλάβω ποτέ μου πώς σκέφτονται σε αυτή την χώρα…

    πάντως έχω κι εγώ μερικές επιφυλάξεις σαν της Γητεύτριας. Άλλωστε, πιστεύεις πως θα πουλήσει στην Αμερική;

  13. 21/06/2007 12:29 μμ

    Μάλλον έχεις δίκιο.Κι αυτό το κάνει χειρότερο…

  14. 21/06/2007 12:38 μμ

    @Krot: Μ’ αρέσει που αναρωτιέσαι τι εννοεί ο πλωτάρχης! Μπορείς να μπεις στο μυαλό του κάθε στρατόκαβλου αμερικάνου;
    Προφανώς οι πλωταρχαίοι θα προσπάθησαν να μην γίνει αυτή η έκδοση…
    Πάντως είναι καλή η προσπάθειά που κάνει , αφού εξισώνει τα ποιήματα με όπλα. Καταλαβαίνει ακόμα κι αυτός ότι ένα ποίημα μπορεί να πετύχει πιο πολλούς στόχους από ένα όπλο.

    @ Νατάσα : Εγώ αυτό είδα στο εξώφυλλο. Οποιαδήποτε άλλη εξήγηση, δεκτή
    🙂

  15. 21/06/2007 1:09 μμ

    ΘΕΛΩ

    Θέλω να προσευχηθώ
    με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω

    Θέλω να τιμωρήσω
    με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω

    Θέλω να προσφέρω
    με την ίδια δύναμη πούθελα στο ξεκίνημα

    Θέλω να νικήσω
    αφού δε μπορώ να νικηθώ

    Αλέξανδρος Παναγούλης

  16. 21/06/2007 1:40 μμ

    Μια που πιάσατε τους ποιητές και τα γκουαντάναμα (sic), τι θα λέγατε για μία νέα εκστρατεία ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης;

    SAVE BYRON

  17. 21/06/2007 1:41 μμ

    γκουανταναμο – ομονοια ένα τσιγάρο δρόμος

  18. 21/06/2007 2:03 μμ

    αναρωτιεμαι…
    γιατι;
    γιατι να συμβαινουν ολα αυτα…
    γιατι Θεε μου;;;

    – η φρικη παντως συνεχιζει…ενα ‘κριμα’ μου βγαινει σημερα… κριμα…-

  19. 21/06/2007 5:38 μμ

    Με εντυπωσιάζει η δήλωση του εκπρόσωπου του πενταγώνου που θεωρεί τα ποιήματα
    άλλο ένα εργαλείο στην μάχη των ιδεών εναντίον των Δυτικών δημοκρατιών,
    κατά των οποίων βρίσκονται σε πόλεμο
    !

    Γκλούπ!

  20. 22/06/2007 12:57 μμ

    έμαθα μεγαλώνοντας να είμαι επιφυλακτική…
    αλλά το βιβλίο θα το πάρω.
    σαν τον ελάχιστο φόρο τιμής.

    και, θυμάστε;
    «όταν χτυπήσεις δυό φορές
    κι’ ύστερα τρεις
    και πάλι δυό
    Αλέξανδρέ μου…»

    και στη δική μου σκέψη Αλέξανδρος.

  21. 22/06/2007 1:19 μμ

    @Πάνο:
    Ένα σπιρτόξυλο για πέννα
    αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι
    το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί
    Μα τι να γράψω;
    Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω
    Παράξενο και πήζει το μελάνι
    Μέσ’ από φυλακή σας γράφω
    στην Ελλάδα

    (Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)

    @ Νεφέλικα : Shave Byron λέμε… Ξουρίστε τον

    @ Dirty:Α.Τ Γκουαντανομόνοια…

    @ Βασιλική : τα γιατί είναι πολλά. Η φρίκη μία.

    @ Σκύλε: Και απ΄ότι κατάλαβα, τον φοβίζουν τα όπλα-ποιήματα τον εκπρόσωπο του Πενταγώνου…

    @ Εnvain : επιφυλακτικοί να είμαστε… Πρέπει
    Καχύποπτοι όμως προς όλους και για όλα, όχι.

  22. 22/06/2007 3:19 μμ

    την μισώ την καχυποψία…

  23. 22/06/2007 4:56 μμ

    Κύκλους κάνει η ζωή και η ιστορία ε;…

  24. 27/06/2007 4:53 πμ

    Afm: Επειδή το κομμάτι γράφτηκε στο τέλος ενός ακόμη άγριου ξενυχτιού, πιθανώς μπορείς να με εγκαλέσεις για ενδεχόμενη μεταφραστική αστοχία. Ο Πίνσκι είχε διατελέσει “Poet Laureate of the United States”, κάτι σαν θεσμικός “εκπρόσωπος” των αμερικανών λογοτεχνών διορισμένος από τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου: βλέπε ένα, δύο για περισσότερες λεπτομέρειες. Με το συμπάθειο, δεν το ταλαιπώρησα όσο του άξιζε μάλλον.

  25. 27/06/2007 11:05 πμ

    N.Ago: Το λέει και η Χαρούλα αυτό:
    «Φτάνει, φτάνει
    η ζωή μου κύκλους κάνει»

    @Λύκε της στέππας: Σωστή η επισήμανσή σου.
    Άρα το «εθνικός ποιητής» του μεταφραστή του ΑΠΕ , είναι λάθος.
    🙂
    Ευχαριστώ για το comment

Trackbacks

  1. Συζήτηση με την Θάλασσα « Το χέρι
  2. Οι χειρότεροι των χειρότερων. « Διαλείψεις & Παρεμβολές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.590 ακόμα followers

  • Ιουνίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Αρέσει σε %d bloggers: