Skip to content

Η μπαλάντα του κυρ Λαού

05/09/2007

Πώς βαστάνε τα ξεράδια
και ψηφίζουν τα ρημάδια!
Πασόκ μια , Νουδούλα δυο,
μας το κάναν ρημαδιό.

Μίζες μέχρι το μεδούλι,
με τ’ ομόλογα κρυφτούλι,
ούλοι : και το κουμπαριό
το μετράνε με ευρώ.

Ο Κωστής με τα γαλάζια
κι ο Γιωργής που κάνει νάζια,
τα καμένα ξέρε πως
θα τα χτίσουν εντελώς.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
μην ψηφίζεις κάθε όρνιο.
Πάψε νά’σαι μπουνταλάς,
νά’ρθει ανάποδα η Ελλάς.

Κοίτα! Κι άλλοι έχουν μπουχτίσει,
κι άλλοι ψάχνουν μία λύση.
Μη ψηφίζεις πάλι αυτούς,
θα μας πούνε και χαζούς.

——————————–
Ξεκίνησα να γράψω ένα σχόλιο στο σημερινό ποστ της Νατάσας, αλλά μια και δεν έχω τίποτε καλύτερο να γράψω, είπα να το κάνω ποστ.
Το αφιερώνω στην ηθικό αυτουργό της έμπνευσης, ελπίζοντας ότι ο μακαρίτης ο Κ. Βάρναλης δεν έχει κληρονόμους για να ζητήσουν αποζημίωση, ως ποιητόπληκτοι.

30 σχόλια leave one →
  1. 05/09/2007 11:28 πμ

    🙂

    (να το ψάξουμε αυτό, για τους κληρονόμους! )

    Καλημέρα.

  2. 05/09/2007 11:31 πμ

    Δεν το ψάχνω…
    Το αφήνω στην θεά Τύχη, που αγαπά τους ποιητές, αλλά αγαπάει και τους παραποιητές.
    🙂

  3. 05/09/2007 1:14 μμ

    Καλόοοοο

  4. 05/09/2007 1:18 μμ

    αυτοι ναι…Ειναι στιχοι με νοημα…

  5. 05/09/2007 2:13 μμ

    Καλόοοοο 2. Την καλημέρα μου.

  6. 05/09/2007 2:32 μμ

    Σιγα που θα πουν τίποτα οι κληρονόμοι. Εδώ ως τραγούδι κακοποιήθηκε και δεν άνοιξε μύτη, στην παραποίηση θα κολλήσουν?

    Φιλια,
    Ε.

  7. 05/09/2007 2:49 μμ

    Κάπου θα υπάρχει μια χρυσή τομή, απλά φοβούμαι πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που την αναζητούν…

  8. 05/09/2007 3:26 μμ

    Αλλού, εξαιρετική η διασκευή σου! 😉

  9. 05/09/2007 4:14 μμ

    @ έλενα, εννοείς τον γνωστό Notis, στη διασκευή, φαντάζομαι…. (μπλιάχ! )

  10. rebel red permalink
    05/09/2007 4:26 μμ

    MR MARX ζητω την αδεια σου για να το χρησιμοποιησω για δημοσια χρηση…..

  11. 05/09/2007 7:10 μμ

    …Κοίτα… οι άλλοι έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινήσει…

  12. 05/09/2007 8:27 μμ

    @ σ. Καρπίδη: Ευχαριστώ

    @ Preza-tv: Το μεγάλο νόημα το έχουν οι στίχοι του Κ. Βάρναλη. Οι δικοί μου, ένα παιχνιδάκι είναι.

    @Αραμμος: Thanks… Την καλησπέρα μου

    @ Έλενα: Με το τραγούδι δεν θα είχε πρόβλημα κανένας κληρονόμος, αν βέβαια έπαιρνε τα νόμιμα ποσοστά του..,
    🙂

    @ Suspect: Χρυσή τομή υπάρχει μόνο στα μαθηματικά. Στην πολιτική υπάρχουν άλλα χρυσά : όπως χρυσά κουτάλια, χρυσοκάνθαροι, χρυσοθήρες κλπ

    @ Ρενάτα : thank you dear red apple
    🙂

    @ Nατάσα: Ο Νότης ασέλγησε και στην «μπαλάντα του κυρ Μέντιου» αλλά και στην «Δημοσθένους λέξις» του Σαββόπουλου.

    @Rebel Red : Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δότε
    Ελεύθερα αγαπητέ

    @ Dolly: άλλος ήλιος έχει βγει , σ’ άλλη θάλασσα, άλλη γη…

  13. 05/09/2007 10:23 μμ

    Μια ζωή σταυρώνουμε τη ζωή με τα ίδια μας τα χέρια κι εκεινη το μονο που κάνει δεν ειναι να μας κοιτάζει περιλυπη από τον απέναντι τοιχο, αλλά να μας δίνει καινούργιες ευκαιρίες.
    Τώρα να δουμε ποιον και πώς θα τον σταυρώσουμε.
    Μάλλον ο Βαρναλης θα φωνασκεί εκ του ταφου αγαπημένε Αλλου γι αλλου του γυαλού.
    φιλια ριτς

  14. 05/09/2007 11:06 μμ

    Κάτι που μου λέει πως αν μπορούσε να το δει ο μπαρμπα Κώστας θα σε φιλούσε σταυρωτά

  15. 05/09/2007 11:10 μμ

    …έρημε Ξυλούρη…

  16. 06/09/2007 12:21 πμ

    μας φάγανε τα όρνια
    εδώ και τόσα χρόνια!!
    χαχα! καλό ε?

  17. 06/09/2007 12:33 πμ

    Το πόσο μας «πιάνει» δε λέγεται… Από ‘δω το πας από ‘κει το φέρνεις, την έχεις τη φλέβα την ποιητική… Και κάνεις καλές διασκευές. Στα σοβαρά τώρα. Γράφεις ποίηση;

  18. 06/09/2007 9:28 πμ

    Μεροδούλι Μεροδούλι
    γίναν όλοι αφέντες δούλοι

  19. 06/09/2007 2:41 μμ

    @ Ρίτσα : Θα φωνασκεί ο Βάρναλης για την παραποίηση του κυρ Μέντιου; Ελπίζω να μην είναι πολύ αυστηρός, όταν συναντηθούμε.

    @ Αμετανόητε : Κι ένα κρασάκι να πίναμε σταυρωτά, θα μου αρκούσε…
    🙂

    @ Mάνο: Γιατί έρημος;

    @ Φάβα : Δεν μπορώ να πω. Μια ποιητική φλέβα (ναι εκεί στο λαιμό) την έχεις και συ…

    @ Μαριάνα : Δεν γράφω ποίηση. Είναι δύσκολο σπορ.
    Μόνο παρα-ποίηση γράφω.

    @Ιnlovewithlife: Όταν δώσουν και πάλι, αύξηση 50 λεπτά την ημέρα , θα γίνουν ούλοι αφεντικά…
    🙂

  20. 06/09/2007 3:24 μμ

    Πέσ’τα!

  21. 06/09/2007 3:51 μμ

    Σωστός, χώσε και σώσε!

  22. 06/09/2007 4:28 μμ

    μας το κάναν ρημαδιό…

    αυτές οι λέξεις, συνοψίζουν τα πάντα.

    καλησπέρες

  23. 06/09/2007 5:21 μμ

    Μπράβο Μαρξουλίνο και ρυθμό έχει και τις σωστές εικόνες, για να δούμε ο Λιδάκης θα το υιοθετήσει, μιας και ο Ξυλούρης δεν μας άντεξε;

    Περιμένω κι άλλα δείγματα στιχουργικής έμπνευσης…

  24. 06/09/2007 8:41 μμ

    Αλλουφάνη, πολύ καλό και επιφυλάσσομαι να το χρησιμοποιήσω κάποτε, σαν παράδειγμα επίκαιρης παρωδίας.

    Δεν νομίζω «να φωνάζει από τον τάφο του» ο Βάρναλης, όπως ειπώθηκε, διότι και ο ίδιος είχε παρωδήσει ουκ ολίγους ποιητές στον καιρό του. Για παράδειγμα, είχε παρωδήσει (όπως κι άλλοι πολλοί) το «Αν» του Κίπλινγκ, αλλά και την «Πόλη» του Καβάφη (στον Ελευθερο Κόσμο).

    Και σαν δωράκι, μια πιθανώς ανέκδοτη παρωδία του Βάρναλη στη γνωστή «Προσευχή του Ταπεινού» του Παπαντωνίου, που επιτίθεται προσωπικά στον καλό λογοτέχνη, ο οποίος, καθώς ήταν βενιζελικός, είχε ευνοηθεί τα μάλα με διορισμούς σε περιζήτητες θέσεις (διευθυντής Πινακοθήκης κτλ.):

    http://www.sarantakos.com/liter/barnalhs_parwdia.html

    (Το άρθρο στέκει ελαφρώς ξεκρέμαστο τώρα, διότι είναι τμήμα ενός ευρύτερου κομματιού).

    νσ.

  25. 06/09/2007 10:12 μμ

    @ roidis: Τά’πα… Και αμαρτίαν ουκ έχω
    🙂

    @VITA MI BAROUAK : Τα έχωσα…
    🙂

    @ Σπύρο Σεραφείμ: Μια και αναφέρεσαι στη λέξη ρημαδιό, να επισημάνω ότι ο Βάρναλης χρησιμοποιεί στον ίδιο τετράστιχο τις λέξεις «ρημάδια» και «ρημαδιό» πάρα πολύ εύστοχα και χωρίς να κουράζει η επανάληψη.

    @ Κλέλια : Δεν τα κρατάω κρυφά. Ό,τι στιχοπλόκημα κατεβάζει η γκλάβα μου το γράφω στο μπλογκ.
    🙂

    @ Nίκο Σαραντάκο: Το σχόλιο σου εκτός από κολακευτικό για την αφεντιά μου είναι και πολύ διδακτικό.
    Όπως και όλες σου οι «σελίδες».
    Σ’ ευχαριστώ

  26. 12/09/2007 6:40 μμ

    Αχ τι ωραία, ενεπνεύσθην!

    Ο λαός απαιτεί
    την Σαρρή μας στην βουλή
    ή τουλάχιστον Βεργή
    κι’αν κανένας τους δεν βγει
    στης Ελλάδας το καμμένο πτώμα
    να κάνουμε οι μπλόγκερς κόμμα
    να μείνουν μ’ανοιχτό το στόμα.
    Κρίμα που δεν κάναμε ακόμα
    να σας τάξουμε λαγούς με πετραχείλια
    ψηφίστε μας να πάρετε ευρά χίλια
    ξέρω πως σας δώσαν παραπάνω
    αλλά εμείς είμαστε υπεράνω
    είμαστε η φυλή των μπλογκεράδων
    και των αστακομακαρονάδων
    των μοχίτος και των ρέπος
    μαζί να γράψουμε ένα νέο έπος.

  27. 13/09/2007 11:06 πμ

    Αλλου FM μου θυμίζεις τον μπαμπά Δία, Ελληνίδα τη μανούλα Σεμέλη, την original όχι τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό….-;) Τελικά τέτοια προεκλογική καμπάνια είχα να δώ από τότε που ο …..Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του!

  28. 13/09/2007 11:34 πμ

    @Ελληνίδα: έγινα ο «μούσος» σου;

    @Διονυσε: 🙂 και 😉

  29. 14/09/2007 11:58 πμ

    http://otinanaistaexitpoll.blogspot.com/

    Αυτή την Κυριακή ψηφίστε αλλά… διαλύστε τους τα exit polls!

  30. Γιώργης Χολιαστός permalink
    15/07/2008 8:47 πμ

    TO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ
    Ένας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη.
    Αυτός του γυάλιζέ τα παπούτσια, αυτός του έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις διασκεδάσεις του. 0 ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια καλύβα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου αφεντικού. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή. Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή κακομεταχείριση από το αφεντικό του.
    Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν. Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη. Αλλά περίεργο είναι και πως το αφεντικό σεβόταν απόλυτα τήν ιδιοτροπία του υπηρέτη του.
    Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε πάνω στους τοίχους της καλύβας του να βλέπει λέξεις η φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά που κρέμονταν από αυτούς.
    Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια. Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δε δηλωνόταν από τον υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς αυτόν. Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή επιφάνεια κάποιας γωνίας. Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά τέτοια που να αφήνει μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και πατώματος.
    To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές.
    Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί του. Και δε θα νιαζόνταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή αν μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη σειρά του εσήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν τώρα στο γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή.
    Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή στη στάση του υπηρέτη του, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που αντικαθιστώντας κάπoιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρέμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο τής μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών του τον υπηρέτη του. Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ’ αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν.
    Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της καλύβας. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις. Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από τις υπηρεσίες που τους προσέφερε. Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά διασκευασμένες για το σκοπό αυτό, και καθένας πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή φράσεις. Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση, αλλά μερικές φορές και η ίδια τους η ζωή. Γιατί ο υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από το σπίτι όπου μέχρι τότε υπηρετούσε, τότε, πάνω στη φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το σινάφι του. Αλλά και αυτό να μη συνέβαινε, το αφεντικό και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένο υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει και ποτέ δε διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που προσέφερε.
    Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως «αλλαγή», «μιάσματα», «αποστασία», «σκληρός πυρήνας Ευρώπης», «ανάπτυξις», «συμμετοχική δημοκρατία», «σεμνά και ταπεινά», «πάταξις της διαφθοράς» και ό,τι μπορούσε το μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενή τους κατάσταση. Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του. Γιατί στό βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του.
    (Κάθε μη ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα και πράγματα είναι συμπτωματική)
    Γιώργης Χολιαστός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Σεπτεμβρίου 2007
    Δ T Τ T Π S S
    « Αυγ.   Οκτ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Αρέσει σε %d bloggers: