Skip to content

Φόβοι

12/10/2007

Όταν ήσουν πιο μικρός, ήταν πολύ εύκολο να διώχνω τους φόβους σου. Ήταν τόσο παιδιάστικοι. Ο κακός ο λύκος, ο δράκος, η μάγισσα, τα φαντάσματα…
Όλα αυτά, με λίγη κουβέντα και μια αγκαλιά, έφευγαν νικημένα από τον μπαμπά, κι έτρεχαν να κρυφτούν πίσω στα παραμύθια. Μόνο με τους κλέφτες, για τους οποίους άκουγες καμιά φορά από την τηλεόραση, και φοβόσουν μετά να πας στο δωμάτιό σου, έμπαιναν τα μεγάλα μέσα. Με στυλ Ράμπο άνοιγα την πόρτα της ντουλάπας ή κοίταζα κάτω από το κρεβάτι για να σε πείσω ότι κανένας κακός δεν θα τολμούσε ποτέ να μπει στο δωμάτιο σου, όσο ο μπαμπάς ήταν εκεί.
Με τον προχθεσινό σου φόβο όμως πραγματικά τα χρειάστηκα.
«Δεν θέλω να μεγαλώσω.
Αν μεγαλώσω εγώ, θα μεγαλώσει και η γιαγιά και θα πεθάνει.
Κι αν μεγαλώσω πιο πολύ, θα πεθάνετε όλοι»
Δεν ήξερα τι να απαντήσω και είπα ένα αμήχανο «ύπνο τώρα, μη τα σκέφτεσαι αυτά».
Όταν ξύπνησες το πρωί, το είχες ξεχάσει.
Εγώ όχι.
Θέλω να είμαι έτοιμος την επόμενη φορά που θα εκδηλώσεις τον ίδιο φόβο.
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ βέβαια ότι δεν θα μεγαλώσουμε , ούτε ότι δεν θα φύγουμε ποτέ από κοντά σου.
Το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ είναι ότι θα σ’ αγαπάμε για πάντα.
Κι αν κάποιο μαγικό τζίνι μού έδινε μια ευχή, θα ευχόμουν να μπορείς να στέκεσαι γερά στα δικά σου πόδια, όταν έρθει εκείνη η ώρα, που δεν θα μπορώ να είμαι δίπλα σου.

39 σχόλια leave one →
  1. 12/10/2007 10:38 πμ

    «το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ είναι ότι θα σ’ αγαπάμε για πάντα.
    (…) θα ευχόμουν να μπορείς να στέκεσαι γερά στα δικά σου πόδια, όταν έρθει εκείνη η ώρα, που δεν θα μπορώ να είμαι δίπλα σου.»

    αυτό νομίζω πως είναι το «κλειδί» – το θέμα είναι έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολο, και για τους ενήλικες, πόσο μάλλον για ένα παιδάκι….Αλλά είσαι γονιός, και πρέπει να το αντιμετωπίσεις, και καμιά φορά ξαφνικά. Γι’ αυτό να προετοιμαστείς, για να μπορέσεις να τον προετοιμάσεις. Και κυρίως να του εξηγήσεις ότι δεν είναι δικό του το φταίξιμο – η ενοχή είναι από τα πιο βασανιστικά συναισθήματα. Δεν φταίει που θα μεγαλώσει…κι αυτό είναι σημαντικό να το καταλάβει.

    Δες πάντως εδώ – μια πρώτη ιδέα από τους «ειδικούς» και ένα ακόμα – αν και σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν υπάρχουν κανόνες, μόνο μια ιδέα μπορείς να πάρεις.Το κάθε παιδάκι, όμως, ο κάθε άνθρωπος γενικά, είναι διαφορετικός – και πρέπει να μαντέψεις τι θα πεις, πώς και πότε θα το πεις.

    [αναγκαστήκαμε να το αντιμετωπίσουμε πρόσφατα, και το είχα ψάξει…και είναι περιττό να ξαναπώ πόσο μου αρέσουν αυτά σου τα κείμενα, ε;;]

    Καλημέρα.

  2. 12/10/2007 10:52 πμ

    Nατάσα, καλημέρα…
    Τα λινκς σου προς τους ειδικούς θα μελετηθούν . Με μια πρόχειρη ματιά φαίνεται ότι γράφουν χρήσιμα πράγματα.

  3. ναoyssa permalink
    12/10/2007 11:02 πμ

    δεν ξερω γιατι αλλα τους φοβους ξερω ακομμα να διοχνω παιδιστικαα. ξερω οτι υπαρχει ο θεος και ειμαστε..μμ..μαζη

  4. 12/10/2007 11:36 πμ

    ΑΦΜ μου, πολύ συγκινητικό και τρυφερό το κείμενό σου -όπως και αυτά που νιώθεις.

    Συμβουλές εγώ δεν μπορώ να δώσω, αλλά θα σταθώ σε ένα σημείο.
    «Όταν ξύπνησες το πρωί, το είχες ξεχάσει.
    Εγώ όχι.»

    Ούτε εκείνος δεν το έχει ξεχάσει. Και δεν εννοώ απλώς ότι θα επανέλθει η απορία. Αλλά ότι κάπου μες το κεφαλάκι του έμεινε και η ερώτηση και η αμήχανη αντίδρασή σου.
    Κι ούτε ο ίδιος μπορεί να μην το κατάλαβε, αλλά μπορεί να το ξαναθυμηθεί μετά πό πολλά πολλά χρόνια.
    Δεν το ξέρω ως γονιός -το ξέρω όμως ως παιδί. Αναφέρω στους γονείς μου γεγονότα οικογενειακά μας από την παιδική μου ηλικία και απορούν πώς είναι δυνατόν να τα θυμάμαι. Μιλώ για τέτοιου είδους γεγονότα -από κείνα που τρομάζουν ένα παιδί.

    Μην με παρεξηγήσεις, δεν σου κάνω κριτική. Επισημαίνω μόνο πως μάλλον ο γιός σου χτες έκανε το πρώτο μάθημα από το κεφάλαιο «ο μπαμπάς δεν είναι παντοδύναμος θεός». Και δεν είναι κακό, είναι χρήσιμο, ακριβώς για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του ανεξάρτητα -νομίζω.

    Να είστε καλά όλη η οικογένεια!

  5. 12/10/2007 12:03 μμ

    @ Νάουσσα: Ό,τι μας παρηγορεί και μας δίνει ελπίδα είναι καλό. Μακάρι η πίστη σου να σου δίνει δύναμη.

    @Κροτ : είμαι σίγουρος ότι θα επανέλθει η συζήτηση εκεί.
    Αυτό γράφω. Θέλω να είμαι έτοιμος όταν ξαναγίνει η ίδια κουβέντα.
    Γιατί να σε παρεξηγήσω; Επισήμανες κάτι πολύ σωστό

  6. 12/10/2007 12:27 μμ

    ξέρετε..πιστεύω πως θα είστε πάντα εκεί.

    όπως είναι όλοι όσοι μας αγαπούν.

    και το «εκεί» αυτό ο καθένας μας το ονομάζει όπως θέλει.

    εγώ το λέω ουρανό.

  7. 12/10/2007 12:48 μμ

    Μακάρι να μπορούσα να διώξω κι εγώ τον Φόβο μου.

  8. 12/10/2007 1:11 μμ

    Αυτόν τον φόβο όλοι τον έχουμε. Στην αρχή για παππούδες, μετά για γονείς, πιο μετά για σύντροφο και αργότερα για παιδιά. Η ζωή όμως επιβάλλει τους δικούς της ρυθμούς, όσο κι αν παρακαλάμε για το αντίθετο. Ίσως αν τον διαβεβαίωνες ότι θα σας έχει όλους εκεί με κάποιον τρόπο, όχι απαραίτητα μ’ αυτόν που μπορεί να αντιληφθεί αυτή τη στιγμή. Η ευχή πάντως που του δίνεις είναι η καλύτερη απ’ όλες 🙂 Τις καλημέρες μου

  9. ν.κ. permalink
    12/10/2007 1:17 μμ

    Με πήγες 10 χρονια πίσω, όταν ο γιός μου, 3 ετών τότε, λίγο καιρό μετά τον θάνατο του πατέρα μου, μου είχε πεί ακριβώς τα ίδια λόγια! Κι εγώ τότε, λίγο – πολύ τα ίδια του είχα πεί. Τώρα έχω απέναντί μου ένα εφηβάκι που βιάζεται να μεγαλώσει.
    Με συγκίνησες και σ’ευχαριστώ. Νά’στε όλοι καλά…

  10. 12/10/2007 1:22 μμ

    Πραγματικά δύσκολη κατάσταση… Εμείς το περάσαμε σε πρώτη φάση στο τελευταίο επεισόδιο του ΠαραΠέντε, όταν η 4χρονη κόρη μας, βλέποντας το σκηνικό με τις γιαγιάδες που πέθαναν, άρχισε τις ερωτήσεις και πλάνταξε στο κλάμα… Την άλλη μέρα δεν το ξαναρώτησε βέβαια, αλλά δε νομίζω πως το ξέχασε.

  11. 12/10/2007 1:29 μμ

    Σε καλό σου…

  12. 12/10/2007 1:37 μμ

    Εγω συνειδητοποίησα ότι μια μέρα θα πεθάνουμε, σχετικά μεγάλη, Λύκειο πήγαινα,ένα βράδυ Παρασκευής, όταν έτρωγα πατάτες τηγανιτές, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος.Το θυμάμαι γιατί φρίκαρα, αυτό το φρικάρισμα που δε μοιάζει με κανένα άλλο. Δεν ξέρω αν τα μικρά παιδιά το καταλαβαίνουν όπως οι μεγαλύτεροι, ούτε ξέρω τι θα απαντούσα. Απλά εγώ σκέφτηκα ότι σε τέτοιες σκέψεις το πιο επικίνδυνο είναι να αποχτήσεις μια άποψη ματαιότητας για αυτή τη δύσκολη ζωή που ζούμε. Και πιστεύω ότι ο σ/φος Μαρξ θα έχει πολλά να πει στο παιδάκι του, για το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής, οπότε στην τελική, αυτή η ευχή που καταγράφεται στο τέλος του κειμένου του θα υλιοποιθεί, όταν έρθει η ώρα.
    ΥΓ.Εμένα η γιαγιά μου πάντως 96 έφτασε..και πάει ακόμα!

  13. 12/10/2007 1:46 μμ

    Γαμοτο, εγω ακόμα τον έχω αυτόν το φόβο..
    Θα βρεις την άκρη μην ανησυχείς…

  14. 12/10/2007 2:02 μμ

    Οι μεγάλοι φόβοι των μικρών και οι μικροί φόβοι των μεγάλων.
    Πόσο ανθρώπινοι είναι οι «παιδικοί» φόβοι ε;
    Είναι φόβοι όμως ή αγωνίες; Μάλλον το δεύτερο.
    Τα παιδιά μας μαθαίνουν να αγωνιούμε αντί να φοβόμαστε.
    Όταν αγωνιάς, αγωνίζεσαι. Με κάθε τρόπο. Έστω και ενάντια στον νόμο τον φυσικό της ροής του χρόνου.
    «Δεν θέλω να μεγαλώσω»
    Μου το είχε πει και ενένα η μικρή μου κόρη.
    Τότε διάβαζα την «Γραμματική της φαντασίας» του Ροντάρι (αν θυμάμαι καλά το όνομά του» και μετά από λίγες μέρες αρχίσαμε να φτιάχνουμε ιστορίες με πέντε λέξεις που «τυχαία» περιλάμβαναν την λέξη «μεγαλώνω» ή κάποια σχετική.
    Θυμάμαι μια ιστορία για μια γλάστρα που δεν ήθελε να μεγαλώσει γιατί φοβόταν μηπως γίνει κάδος σκουπιδιών. Έτσι όμως τα λουλούδια της ξεράθηκαν και τα πέταξαν στον βρωμερό σκουπιδοτενεκέ της γειτονιάς. Κάπως έτσι ήτανε , δεν το θυμάμαι και καλά. Στο τέλος η γλάστρα αποφάσισε -της κόρης μου ήταν η ιδέα- ναμεγαλώσει και να γίνει ένα όμορφο πυθάρι σαν αυτά που είχαμε δει στο Πήλιο.

  15. 12/10/2007 5:50 μμ

    Δεν το έχω ακούσει ακόμα από τα παιδιά μου, αλλά αν το πουν θα τους απαντήσω ότι αυτή είναι η πραγματικότητα (αλήθεια) αλλά να μη στεναχωριούνται γιατί η ζωή είναι απέραντη (ψέμα).

    Καλού κακού, θα δω και τι λένε οι ειδικοί που παραπέμπει το νατασσάκι! 🙂

  16. 12/10/2007 6:20 μμ

    Δεν μπορώ να σου απαντήσω. Ολα τα παιδιά θέτουν τετοια ερωτηματα. Ολα φοβούνται, οπως φοβαμαι κι εγω. Αλλά , ξέρεις, υπάρχει μια φυσική διεργασία που στη συνεχεια να θωρακίζει, τα κάνει να βλέπουν άλλα πραγματα στη ζωή και ο φόβος αν δεν εχει παθολογικά αιτια, ξεπερνιέται, ή απλώς κρύβεται στα πατζάκια τους και παιζει κρυφτούλι….Μηπως με μας τί συμβαινει , για πες μου ;

  17. 12/10/2007 7:33 μμ

    Όσο θα΄σαι δίπλα του θα νιώθει ασφάλεια και σιγουριά, ακόμα κι όταν μεγαλώσει πολύ! Κάποιος που θα΄χει να γυρνάει και θα ξέρει πως θα ‘ναι πάντα εκεί γι αυτόν.

    (μιλώ ως κόρη)

  18. 12/10/2007 8:18 μμ

    Έτσι θυμάμαι και τον δικό μου πατέρα. Να μου διώχνει τους φόβους. Και φυσικά, εν αγνοία του, να δημιουργεί καινούργιους.
    Τώρα που μεγάλωσε πολύ και προσπαθεί να συγκαλύψει τους δικούς του φόβους (θανάτου) προσπαθώ να σταθώ δίπλα του. Τα καταφέρνω;

  19. imikrimarika permalink
    12/10/2007 8:45 μμ

    http://thelastrealanwnymous.wordpress.com/2007/03/13/%ce%bf-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/#commentshttp://imikrimarika.wordpress.com/2007/04/21/%CE%A4%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AC%CE%BA%CE%B9/

    Σίγουρα δεν είναι η απάντηση στο ερώτημά σου αλλά ίσως σε βοηθήσει να σκεφτείς τι θα μπορούσες να πεις. Πάντως όσο πιο κοντά στην αλήθεια που πιστεύουμε ( η αλήθεια είναι υποκειμενική) είμαστε τόσο καλύτερα είναι . Τα παιδιά νιώθουν αμέσως όταν τους λέμε ψέμματα ή πράγματα τα οποία δεν πιστεύουμε . Ίσως θα μπορούσες να πεις αυτό που πιστεύεις χρησιμοποιώντας ένα παραμύθι, μια παραβολή, ένα παράδειγμα με κάτι που ξέρεις ότι είναι σημαντικό για το παιδί , ένα πρόσωπο, ένα παιχνίδι, ένα τόπο …Ας πούμε η παραλία που πήγαμε διακοπές το καλοκαίρι , δεν τη βλέπουμε αυτή τη στιγμή, δεν τη νιώθουμε , δεν τη μυρίζουμε , σημαίνει ότι δεν υπάρχει ; όχι απλώς δεν μπορούμε να τη δούμε γιατί βρίσκεται μακρυά μας αλλά ταυτόχρονα είναι και κοντά μας γιατί έχουμε τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις μέσα στο νου και τη καρδιά.
    Καλό σου βράδυ !

    http://imikrimarika.wordpress.com/2007/04/21/%CE%A4%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AC%CE%BA%CE%B9/

  20. 12/10/2007 10:34 μμ

    τελικά όλοι, μικροί, μεγάλοι, έχουμε κοινούς φόβους…δεν είναι όμορφο αυτό;
    (αυτό ένιωσα μέσα από τα σχόλια)
    και έρχεται κάποια στιγμή που μαθαίνουμε να τους αντιμετωπίζουμε…και δεν ξέρω πόσο μπορούν να συμβάλλουν οι άλλοι σ’αυτό…μόνο εμείς οι ίδιοι τελικά καθώς περπατάμε στα μονοπάτια του χρόνου…

    φιλιά

  21. 13/10/2007 12:45 πμ

    Τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά την αλήθεια. Όταν εκδηλώνουν τέτοιους φόβους και ανησυχίες, το καλύτερο είναι να το ρίχνουν οι γονείς στο χιούμορ και στο παραμύθι. Σε στυλ: Δεν κατάλαβες καλά μικρέ. Σιγά που θα πεθάνουμε εμείς ή γιαγιά! Εδώ θα μας έχεις για τα επόμενα 200 χρόνια να σου αλλάζουμε τα φώτα στο… διάβασμα και σε άλλα… που θα επινοήσεις για να τον κάνεις να γελάσει. Εκείνος θα ξέρει ότι δεν είναι αλήθεια. Αλλά θέλει το παραμύθι και την τόνωση. Και δως του μια προοπτική, ότι η επιστήμη κάνει θαύματα και προχωράει τρέχοντας κι όσο να μεγαλώσει μπορεί και να έχουν βρει φάρμακα κατά των γηρατειών και μπλα μπλα… Στα παιδιά στην ηλικία αυτή δε χρειάζεται να λέμε την απόλυτη αλήθεια με σοβαρότητα. Και πείσε τον ότι είσαι παντοδύναμος και ότι θα είσαι πάντα παρών. Το χρειάζεται. Εδώ μασάνε τα δικά μου που κοντεύουν να τριανταρίσουν. Όταν ανησυχούν για κάτι, τους λέω πάντα το μαγικό. «Πας καλά μωρέ; Αφού είμαι εγώ εδώ. Τί ανησυχείς;» Κι ας τρέμουν τα πόδια μου… Αυτά όμως γαληνεύουν και βασίζονται. Και όντας γαληνεμένα τα βλέπουν όλα λίγο πιο εύκολα και πιο βατά…

  22. 13/10/2007 1:47 πμ

    :***

  23. 13/10/2007 1:59 πμ

    Οσο μεγαλωνει το παιδι, τοσο περισσοτερο θα σε εκπλησσει. Φυσιολογικο.
    Φροντισε να εισαι παρων.

  24. 13/10/2007 4:53 πμ

    Εγώ πάλι σου εύχομαι, όταν μεγαλώσει ο γιος σου, να θέλει ακόμα να σας έχει μαζί του, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα’χετε κάνει καλή δουλειά..

  25. xnoudi permalink
    13/10/2007 9:39 πμ

    -Σε εξήντα χρόνια θα είμαι 68?
    -Ναι τόσο θα είσαι.
    -Εσύ πόσο θα είσαι?
    -95 (παρένθεση με όλες τις σκέψεις που δεν υπώθηκαν όμως).
    -Δεν θέλω να γίνω 65 γιατί δεν θα είσαι εδώ να το δεις. Πες μου μέχρι που να φτάσω για να μπορέσεις.
    -……….

  26. 13/10/2007 1:36 μμ

    Bλέπω ότι προτείνονται πολλοί και ενδιαφέροντες τρόποι αντιμετώπισης :
    -με αλήθεια,
    -με παραμύθι,
    -με χιούμορ,
    -με λίγο ψέμα,
    -με συζήτηση…
    Θα δω ποιον απ΄όλους θα επιλέξω όταν επανέλθει ξανά το ίδιο θέμα. Ελπίζω να διαλέξω τον πιο αποτελεσματικό.
    Μικροί-μεγάλοι τελικά, τους ίδιους φόβους έχουμε…
    🙂

  27. 13/10/2007 3:33 μμ

    Αριστα δεκα …. μΙκροι και μεγαλοι τους ‘ιδιους φοβους εχουμε…εμεις οι μεγαλυτεροι, λίγο μεγαλύτερους

  28. 13/10/2007 6:02 μμ

    Χνούδι!!!!!!!!!!!!!!

  29. 14/10/2007 7:36 πμ

    Ξέρετε στην προσπάθειά μου να ξεπεράσω το φόβο του θανάτου, ξεπέρασα και το φόβο της αγάπης.
    Έχω ένα γιο – που μεθαύριο κλείνει τα 14 – και έχω ζήσει τη σκηνή που περιγράψατε. Τότε ένιωσα όπως εσείς. Και συμπεριφέρθηκα έτσι ακριβώς.
    Όταν μεγάλωσε όμως τον έβαλα απέναντί και του είπα να μη με αγαπάει τόσο. Γιατί όταν βιολογικά θα φύγω θα πονέσει πολύ. Από τότε το συζητάμε πολλές φορές αυτό που του έχω πει. Το είπα για να τον προστατεύσω όσο μπορώ από την απώλεια. Από αγάπη..

  30. 14/10/2007 9:50 πμ

    Πώς εισαστε Αλλου; Ελπίζω καλύτερα, σημερα μάλιστα που εχει δροσίσει κι η βροχή εχει ξεκουρασει λιγο το δερμα, ίσως και το πνευμα. Κι αυτό παίζει…

  31. 14/10/2007 11:11 πμ

    @So Far:
    Να το χαίρεσαι το εφηβάκι σου! Εσύ έχεις φτάσει ήδη σε πιο δύσκολες ηλικίες.
    Εγώ πάντως δεν θα τολμούσα να του πω «μη μας αγαπάς » . Το βρίσκω πολύ σκληρό. Άσε που μπορεί να το εκλάβει και ως «και μεις δεν σ’ αγαπάμε πολύ, για να μη πονέσουμε αν συμβεί κάτι».

    @ Ρίτσα: Εδώ είμαι αγαπημένη μου…
    (Στη βροχή, κρατάω ομπρέλα. Είμαι πολύ γλυκός και φοβάμαι μη λειώσω)
    🙂

  32. 14/10/2007 11:26 πμ

    Ακούγεται σκληρό αλλά οι γονείς ξέρουν να λένε και τα πιο σκληρά με ωραίο τρόπο. Εξάλλου δεν τα λέμε ποτέ αυτά σε ένα τόσο μικρό παιδί σαν το δικό σας. Να σας ζήσει και οι απαντήσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντα δίνονται..

  33. 14/10/2007 10:10 μμ

    Τρυφερός ο πατερούλης!

  34. 14/10/2007 11:07 μμ

    Πρώτη φορά διαβάζω κάτι δικό σου και έρχομαι από την παρέα του padrazzo… Εξαιρετικό το post…
    Ο μόνος μου φόβος. Όχι μην πάθω κάτι… Μην μεγαλώσω και τους χάσω όλους… Όταν πριν 2 χρόνια πέθαινε η γιαγιά μου μου είπε ότι μας αγαπούσε και για αυτό πεθαίνει ευτυχισμένη. Μας έλεγε να μην στεναχωριόμαστε για εκείνη γιατί έζησε ευτυχισμένα μαζί μας και θα πάει στους ουρανούς. Έβλεπε αγγέλους να κάθονται δίπλα μας στο κρεβάτι που σε λίγες ώρες θα μας χαιρετούσε στην αγκαλιά μου… Από τότε άρχισε να γεννιέται η ελπίδα μέσα μου ότι κάτι υπάρχει και πιο μετά. Όχι γιατί φοβάμαι μήπως πεθάνω και χαθώ στο χώμα. Αλλά για να συναντήσω όλους όσους έχασα και θα συνεχίσω να χάνω… Πριν 2 χρόνια άλλαξε η ζωή μου για πάντα… Αγαπάτε αλλήλους…

  35. 14/10/2007 11:29 μμ

    @So Far : ευχαριστώ πολύ
    @ Κλέλια : 🙂

    @Ιόνιε: Αφού είναι η πρώτη σου φορά εδώ, να σε καλωσορίσω τότε,
    Μιλάς πολύ τρυφερά για την γιαγιά σου.
    Κι εγώ τις αγαπούσα πολύ και τις 2…

  36. 15/10/2007 4:32 μμ

    Ήμουν στον Ιανό το Σάββατο, σ΄ αυτή την παρουσίαση:

    http://animusanimus.blogspot.com/2007/10/blog-post_14.html

    Ευτυχής συγκυρία? Δεν άντεξα να μην στο γράψω, σε σκεφτόμουν πολύ γι΄ αυτή σου την ανάρτηση. Κι η απάντηση με βρήκε ανυποψίαστη. Τελικά στη ζωή η καλύτερες απαντήσεις σου έρχονται όταν το περιμένεις λιγότερο.

    Ρίξε μια ματιά, ενδεχομένως να βοηθήσει¨.

    Καλή μας εβδομάδα 🙂

  37. 16/10/2007 11:41 πμ

    @ Ζαφειρένια : Σ’ ευχαριστώ που με σκεφτόσουν και σ’ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον link.
    Να σε καλωσορίσω και πάλι
    😉

Trackbacks

  1. Η γλάστρα που δεν ήθελε να γίνει πιθάρι « εντΟς εκτΟς εναλλΑξ
  2. Η γλάστρα που δεν ήθελε να γίνει πιθάρι « εντΟς εκτΟς εναλλΑξ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Οκτωβρίου 2007
    Δ T Τ T Π S S
    « Σεπτ.   Νοέ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: