Skip to content

Το blog του Ευτύχη

23/10/2007

merikas-book.jpg

«Το blog του Ευτύχη» είναι ένα βιβλίο για παιδιά (9+) της Λένας Μερίκα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Εντάσσεται στη σειρά βιβλίων «γράμματα και ημερολόγια» του εκδοτικού οίκου.
Στην παρουσίαση του βιβλίου στο site του «Κέδρου» μεταξύ άλλων διαβάζουμε:

Είμαι ο Ευτύχης και άνοιξα αυτό το blog για να μοιράζομαι με άγνωστους φίλους κάποιες κρυφές μου σκέψεις, κάποια μυστικά από αυτά που δυσκολεύεσαι να ομολογήσεις σε «ζωντανούς» σου φίλους ή στους γονείς σου-ιδίως σ’ αυτούς, όταν το πρόβλημά σου είναι οικογενειακό!
Και το δικό μου πρόβλημα είναι τέτοιο: οι πελαργοί συνωμοτούν εναντίον μου! Ναι, μη γελάτε! Βάλθηκαν με το ζόρι να με κάνουν μεγάλο αδελφό, μ’ άλλα λόγια σύντομα θ’ αποκτήσω αδελφάκι:-(
Αρκετοί bloggers, αγόρια και κορίτσια, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μου, ανοίγοντας με τη σειρά τους τη δική τους καρδιά. Οι ιστορίες τους, συγκινητικές αλλά και αστείες, με βοήθησαν να δω τη ζωή με άλλο μάτι;-)

Η πιο σπιρτόζα, κεφάτη, απίθανη, μοναδική σειρά με Γράμματα και Ημερολόγια. Μια σειρά για τις περιπέτειες στο σχολείο, το πρώτο αξέχαστο φιλί, τα καβγαδάκια με τους φίλους, τις διαφωνίες με τους γονείς, τις ζήλιες… Με λίγα λόγια, ό,τι σημαίνει να μεγαλώνεις!

Να που η έννοια των διαδικτυακών ημερολογίων «κατακτά» και στην ελληνική λογοτεχνία για παιδιά. Οι νέες γενιές blogger εκπαιδεύονται από τα μικράτα τους.
Όχι σαν και μας που μάθαμε τι εστί βερύκοκο στα -άντα μας.

Στη «Βιβλιοθήκη» του matia.gr θα βρείτε μια κριτική του βιβλίου με την υπογραφή Ν.Π
Advertisements
19 Σχόλια leave one →
  1. 23/10/2007 12:28 μμ

    Το περίμενα ότι κάπου εκεί θα πήγαινε – πρώτα ο Georgie, τώρα αυτό… Θα γεμίσει πιτσιρίκια η blogoσφαιρα! 😆

    (Αυτό ΔΕΝ το δείχνουμε από τώρα στους γιους μας, εντάξει;;
    Καήκαμε, μετά 😉 )

    Καλημέρα

  2. 23/10/2007 12:33 μμ

    Δεν ξέρω… Εμένα εκείνο το «προβλήματα με πελαργούς» που διάβασα στην παρουσίαση του βιβλίου, με ξενίζει λίγο…
    Ελπίζω να μη εμφανίζει το θέμα της γέννησης ενός παιδιού σαν μια διαδικασία που γίνεται από τους πελαργούς…
    Μη ξαναγυρίσουμε πάλι στους πελαργούς και στα λάχανα.
    🙂

  3. 23/10/2007 12:41 μμ

    Φαντάζομαι το λέει μεταφορικά – πιστεύεις ότι κανένα από τα σημερινά παιδιά 9+ (να μην σου πω και πιο μικρό) θα το έπειθε μια εξήγηση με «πελαργούς και λάχανα» ή ότι άλλο μας παραμύθιαζαν εμάς;;

    Τα πιτσιρίκια θα blogάρουν σε λίγο, και χωρίς να πάνε στη γνωστή αλυσίδα μπαταρίας και τηλεφωνίας για να τους δείξουν…. 😉

  4. 23/10/2007 1:40 μμ

    εγώ το βρίσκω τρομακτικό αυτό.
    Σκέφτομαι πως είναι επικίνδυνη διαπαιδαγώγηση. Αντί να βγαίνουν έξω να παίζουν με τους συνομιλήκούς τους, «μαθαίνουν» να εξομολογούνται σε μια οθόνη αυτά που «να ομολογήσεις σε «ζωντανούς» σου φίλους ή στους γονείς σου-ιδίως σ’ αυτούς»…

    Φρίκη είναι. Δλδ από αυτές τις τρυφερές ηλικίες, αντί να χαζογελάνε στο δρόμο ή έστω στο σπίτι με άλλα παιδάκια, να παίζουν δημιουργικά, να μαθαίνουν τον αληθινό κόσμο -παίζουν στα δάχτυλα τον βίρτουαλ.

    Όταν αυτά τα παιδιά αρχίσουν να έχουν προβλήματα κοινωνικότητας, δυσκολίες επικοινωνίας -και όσο κι αν φαίνεται κινδυνολογια, κάνουν και μερικούς αποτυχημένους γάμους-, θα αρχίσουμε να ανησυχούμε;

    Δεν διαφωνώ με την χρήση του δικτύου από τα παιδιά. Αλλά με την επιτήρηση των γονιών και, έλεος, όχι blogging και chat! Όσοι είστε γονείς, έχετε σκεφτεί τους κινδύνους που ελλωχεύουν; Πέρα δλδ από το κακό στην σωματική υγεία (έλλειψη άσκησης, πονοκέφαλοι, κουρασμένα μάτια), και τα προβλήματα στην κοινωνικοποίηση που θα έρθουν σίγουρα.

    Μπορεί να ακούγομαι γκρινιάρα, δεν ξέρω…

  5. 23/10/2007 1:45 μμ

    Συμφωνώ απόλυτα με τη σοβιετικία μου φίλη την Κρότκαγια!Καλύτερα να βγει έξω ο Ευτύχης και να παίξει με τους φίλους του, γιατί δεν τον βλέπω καλά!

  6. 23/10/2007 1:55 μμ

    κροτούλα, καθόλου γκρινιάρα – δίκιο έχεις. Πέρα απ’ την πλάκα, δεν πιστεύω ότι είναι καλό για ένα τόσο μικρό παιδί να ασχολείται με τον υπολογιστή τόσες ώρες – ναι, να μάθει, να εκπαιδευτεί φυσικά, και να ξέρει και να ενημερώνεται – αλλά πάντα με μέτρο και επιτήρηση. Και σίγουρα δεν είναι δυνατό να τα αφήσεις να έχουν blog!

    Μια ένσταση μόνο: προβλήματα κοινωνικότητας, δυσκολίες επικοινωνίας και αποτυχημένους γάμους έχουμε και στις προηγούμενες γενιές – που δεν είχαν Internet. Δεν μας φταίει αυτό – και νομίζω ότι τα σημερινά πιτσιρίκια θα κάνουν καλύτερη χρήση από μας. που το μάθαμε στα 20+ ή και μεγαλύτεροι…
    Γενικά πιστεύω ότι η επόμενη γενιά θα είναι καλύτερη από μας. Αλλά εγώ είμαι μάλλον αισιόδοξη, έτσι κι αλλιώς – ίσως γιατί τη ζω από κοντά.

  7. 23/10/2007 2:08 μμ

    Κι εγώ συμφωνώ (σε πρώτη ανάγνωση) με την Σοβιετοφερμένη, αλλά σκέφτομαι… εγώ όταν ήμουν μικρή, έπαιζα στους δρόμους μήλα, λάστιχο κ εφτάπετρο, έτρεχα με το ποδήλατο, είχα πάντα γρατζουνισμένα γόνατα κτλ… Και κοίτα πού είμαι…. σ’ένα μπλογκ! Για να μην προσθέσω τα προβλήματα επικοινωνίας, τις πιθανότητες για ένα επιτυχημένο γάμο κ δεν ξέρω τι άλλο (μη γίνουμε κ ρόμπα)!

    Δεν φταίει το διαδίκτυο, αυτό είναι το αποτέλεσμα των δικών μας αδυναμιών κ δικό μας καταφύγιο. Αν μάθουμε στα παιδιά μας να επικοινωνούν αληθινά κ με ειλικρίνεια, δεν έχουν να φοβηθούν ούτε από τα τσατ, ούτε από τα μπλογκς. Δεν θα τα έχουν τόση ανάγκη, οπότε θα τα τοποθετήσουν στη διάσταση που τους αξίζει.
    Επίσης, αν θέλουμε τα παιδιά μας να τρέξουν, να πηδήξουν, να γελάσουν κ να συναναστραφούν συνομιλήκους τους, ας ξεκουνηθούμε να τα πάμε σε καμιά παιδική χαρά αντί να τα παρκάρουμε μπροστά στην τηλεόραση, ή σε απανωτές «δημιουργικές ασχολίες»…

  8. 23/10/2007 4:04 μμ

    Δεν ξέρω, ούτε και μένα μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα… Άσε που συμφωνώ απόλυτα με την κροτ!

  9. 23/10/2007 4:04 μμ

    πολύ ενδιαφέρον, thanks!

  10. 23/10/2007 5:16 μμ

    @Νατασσάκι, είπες τις λέξεις κλειδιά: μέτρο και επιτήρηση. Αν αυτά υπάρχουν, τότε είμαστε ασφαλέστεροι. Όχι πως κι οι γονείς δεν κάνουν λάθη (ο αναμάρτητος κλπ κλπ), αλλά έχουν παραπάνω εμπειρία από τα παιδάκια και σίγουρα έχουν κίνητρο την αγάπη και το νοιάξιμο, που είναι πολύ καλοί σύμβουλοι.
    (και, ναι, έλεος, όχι και blog!).
    Από την άλλη είναι έγκλημα να τους στερεις αυτόν τον ωκεανό πληροφοριών και γνώσης που είναι εύκολα προσβάσιμες και «δημοκρατικοποιημένες». Φτάνει να είσαι από πάνω. Και -νομίζω- πως τα φίλτρα είναι χρήσιμα, αλλά δεν αρκούν, γιατί καπου διάβαζα πως οι επιτήδειοι συχνά καταφέρνουν να τα σπάσουν (και τα φίλτρα είναι σαν κόκκινο πανί: εδώ υπάρχει παιδάκι -και ορμάνε με τα κράκερς και δεν ξέρω τι άλλο).

    Από την άλη τώρα που το ξανασκέφτομαι, τα διαζύγια και η έλλειψη επικοινωνίας μάλλον έχουν φτάσει στο ζενίθ τους στην εποχή μας -και ειδικά το πρώτο είναι απότοκο πολλών πολλών παραμέτρων, όπως πχ η χειραφέτηση της γυναίκας (που καλώς έγινε).
    Ο μεγάλος κίνδυνος για την επόμενη γενιά, κατ’εμέ, είναι η αποξένωση και η μοναξιά (σε ακόμα μεγαλύτερες δόσεις). Άλλωστε ήδη η τάση (με ανοδικό χαρακτήρα) δείχνει άρνηση της οικογένειας, αλλά και άρνηση προς τις φιλίες και τις παρέες.

    Παραμένω όχι πολύ αισιόδοξη, αλλά χαίρομαι να βλέπω αισιοδοξία -ειδικά από εκείνους που είναι σε πλεονεκτική θέση, καθώς έχουν παιδιά, και άρα ξέρουν καλύτερα.

    ΑΦΜ, συγγνώμη για την μακρυγορία, αλλά το θέμα με ενδιαφέρει -κι ας είμαι κομμάτι αναρμόδια.

  11. 23/10/2007 5:30 μμ

    paperflowers, η μόνη μου ένσταση σε σχέση με το δίκτυο είναι η ίδια που έχω και για την τηλεόραση: τραβάει σαν μαγνήτης. Κι ένα παιδάκι, που δεν έχει ακόμα διαμορφώσει εμεπιρία και έρμα, είναι πιο ευεπίφορο στο να κολλήσει και να μην ξεκολλάει. Εδώ, το παθαίνουμε οι ενήλικες, πολλώ δε μάλλον ένα παιδί που εντυπωσιάζεται και δεν έχει συναίσθηση του πόσο κακό κάνει στην σπονδυλική στήλη και στα μάτια του -to begin with.

    Για να μη μιλήσω για την απόσταση από το βιβλίο και αρχίσω να γίνομαι γραφική.

    Επειδή είναι θέμα χρήσης και κρίσης, γι’αυτό είναι απαραίτητα το μετρο και η επιτήρηση.

    Ξέρω μητέρες που «παρκάρουν» τα παιδιά τους στο WoW (μιλάμε για 5χρονα και 6χρονα) επειδή έχουν τραπέζι και δεν θέλουν να τις ενοχλούν στην κουζίνα! Που χρησιμοποιούν αυτού του είδους την ασχολία ως επιβράβευση (αν δεν διαβάσεις, δεν έχει ιντερνετ. Φάε για να παίξεις στο κομπιουτερ μετά!). Είναι εξωφρενικό! Κι αντί να γίνεται το νετ εργαλείο εκπαίδευσης, μόρφωσης και διεύρυνσης οριζόντων, γίνεται η βασιλική οδός προς την αποβλάκωση (όπως και η τηλεόραση).

    Με την τελευταία σου παράγραφο, συμφωνώ απόλυτα.

    ΑΦΜ, και πάλι συγγνώμη.

    (παράξενο, σχεδόν μόνο κυρίες έχουμε ασχοληθεί με το θέμα ως τώρα)

  12. 23/10/2007 5:34 μμ

    Στα … άντα σας ;;;
    Εγώ , στα προχωρημένα …. ήντα μου …. και νοιώθω πολύ περήφανη γι αυτό ….
    ———————————
    Και συμφωνώ απόλυτα με την Κροτ …
    Α-ΠΟ-ΛΥ-ΤΑ ….

  13. 23/10/2007 5:47 μμ

    @ τα σημερινά παιδάκια κάνουν και φιλίες και παρέες – όταν τους το επιτρέπουν οι γονείς τους και οι συνθήκες, κροτ μου – ο δικός μου γιος έχει 3 φίλους από τον παιδικό σταθμό (2 χρονών) και οι 4 παρέα πηγαίνουν παντού, έχουμε γίνει παρέα και οι γονείς πια, και νομίζω ότι θα το συνεχίσουν. Πηγαίνουμε σε πάρκα και χώρους για να παίξουν, και στα σπίτια μας τα μαζεύουμε (εναλλάξ) Και σε βεβαιώνω ότι δεν είμαστε οι μόνοι γονείς που το κάνουμε – ίσως και ο AfMarx να σου πει κάτι ανάλογο για το δικό του γιο.
    Και βέβαια τα φίλτρα δεν φτάνουν – θέλει παρακολούθηση, όπως σε όλα: στο τι θα διαβάσει, στο τι θα δει – και πόσο και αν – στην τηλεόραση, που για μένα είναι πολύ πιο επικίνδυνη ως «παρκάρισμα» γιατί υπάρχει σε κάθε σπίτι – ενώ πόσοι νομίζεις έχουν πρόσβαση στο νετ? Και δεν θα συζητήσουμε για την ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης εδώ – και αν δεις από τα στοιχεία της AGB τι βλέπουν τα παιδιά….

    Το να μεγαλώνεις παιδάκια σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο από κάποτε, που μπορούσαμε – η δική μου ηλικία τουλάχιστον – να βγούμε έξω και να παίξουμε, να τρέξουμε και να γνωρίσουμε φίλους – θέλει διαρκή επαγρύπνηση, πολύ προσοχή και φυσικά πολλή αγάπη.
    ( και καθόλου δεν είσαι αναρμόδια – επειδή δεν έχεις παιδί δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να έχεις γνώμη.)

  14. 23/10/2007 8:17 μμ

    Krotkaya,
    Φαντάσου τι λέγανε οι 80άρηδες (από το ράδιο με λυχνίες) για τη γενιά των 60άρηδων (στο τρανζίστορ!) κι εκείνοι με τη σειρά τους για τη γενιά των 40άρηδων (στους προσωπικούς Η/Υ), στη γενιά των 20άρηδων (με το palm top – κινητό – gps – camera – μπρίκι του καφέ) …

    έτσι είναι η εξέλιξη! 🙂

  15. 23/10/2007 8:29 μμ

    νομίζω πάντως πως τουλάχιστον για το θέμα της τηλεόρασης -και των κινδύνων από την κακή χρήση της – όλες οι γενιές ομονοούν.

  16. 23/10/2007 8:54 μμ

    κοίτα να δεις πως πάνε να βγάλουν λεφτά!

  17. 24/10/2007 1:29 πμ

    Γεια σας ΑΦΜ 🙂
    Εχω διαβάσει το μπλογκ του Ευτύχη σε δυο διαδρομές: Πειραιάς-Κηφισιά και Κηφισιά-Πειραιάς.
    Είναι βέβαια παιδικό και δεν αφορά σε καμιά βαρύγδουπη κουλτούρα, αλλά αναφέρεται στο μπλόγκιν και κυρίως στα παιδιά, που ακόμη και όταν δεν έχεις δικά σου θεωρώ πραγματικό κυνήγι θησαυρού να προσπαθείς να καταλάβεις πώς κινούνται, πώς σκέφτονται, πώς νιώθουν…

    Το βιβλίο μιλάει για έναν μελένιο πιτσιρικούλη που μέχρι την ηλικία των επτά είχε συνηθίσει να είναι μοναχοπαίδι και ξαφνικά -μπουμ!- η μαμά του περιμένει παιδί. Ο κόσμος του καταρρέει Εκείνη τη στιγμή αποφασίζει να ανοίξει το μπλογκάκι του, βρίσκει φίλους με παρόοομοιο πρόβλημα 😉 συζητάνε, λύνουν το ζήτημα του πελαργού και όχι μόνο! Οι μπλογκοφίλοι του γίνονται και πραγματικοί φίλοι, συναντιούνται από κοντά και όταν συμβαίνει ένα πρόβλημα στην εγκυμονούσα μαμά…

    Η συνέχεια στο βιβλίο…

    Το Ιντερνετ για τους μικρούς πρωταγωνιστές ήταν απλώς το μέσο επικοινωνίας, όχι κάτι ακραίο.
    Ίσως σε κάποιους φαίνεται υπερβολικά απλό, ίσως άλλοι σκεφτούν ότι είναι κομμάτι της παγκόσμιας συνωμοσίας (μάααι γκαααντ), αλλά από την άλλη ίσως αν σκεφτόμασταν λίγο πιο απλά τα πράγματα να ήταν καλύτερα.

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, συγνώμη για το λονγκ ποστ, αλλά ο Ευτύχης είναι ο Ευτύχης και δεν μπορούσα να κρατηθώ
    😉

  18. 24/10/2007 1:29 πμ

    😮 λονγκ κόμεντ εννοούσα 😳

  19. 24/10/2007 11:11 πμ

    Θέλησα να κάνω αναφορά στο βιβλίο αυτό για να δείξω ότι το φαινόμενο των blog αρχίζει να εμφανίζεται ακόμα και εκεί που δεν θα το περίμενε κανείς, όπως για παράδειγμα ένα λογοτεχνικό βιβλίο για παιδιά.

    Χαίρομαι όμως που η συζήτηση στα σχόλια πέρασε και σε άλλα θέματα παίρνοντας αφορμή από το «blog του Ευτύχη».
    Εννοείται ότι ο γονιός θα πρέπει να επιβλέπει και μάλιστα άγρυπνα τον τρόπο που το παιδί του χρησιμοποιεί ο,τιδήποτε, είτε αυτό είναι τηλεόραση ή dvd ή υπολογιστής ή ηλεκτρονικό παιχνίδι ή ακόμα και εξωσχολικό βιβλίο.
    Δεν βλάπτουν τα μέσα… Ο τρόπος χρήσης τους και η κατάχρησή τους μπορεί να βλάψουν το παιδί. Και όχι μόνο το παιδί.
    ———————–
    aaduck: σ’ ευχαριστώ για την καταγραφή της γνώμης σου για το βιβλίο. Με βάση αυτά που γράφεις , προτιμώ να δώσω να διαβάσει το παιδί μου το «blog του Ευτύχη» παρά τον Χάρυ Πότερ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.590 ακόμα followers

  • Οκτώβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: