Skip to content

Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη.

15/11/2007

…και ξαφνικά
πιάσαν οι ζέστες το Νοέβρη
καλοκαιριά
στην καρδιά του χειμώνα.

Ήταν οι ανάσες των παιδιών,
κοντά – κοντά,
σαν να ’ταν μια αναπνοή
κι οι ανάσες στα παράθυρα
κοντά – κοντά,
σα να ’τανε ένα μπαλκόνι η Αθήνα,
κι οι φωτιές που καίγανε στους δρόμους τα σκουπίδια,
κοντά – κοντά,
σα να ’ταν πυρκαγιά,
κι ήταν οι σφαίρες
κι ήταν το αίμα.

Και ξαφνικά
πιάσαν οι ζέστες το Νοέβρη
κατακαλόκαιρο
στη μέση του χειμώνα.
(«Ένας ζεστός Νοέβρης»)

Το «ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη» είναι μια συλλογή ποιημάτων, που αναφέρονται στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Τα 16 ποιήματα της συλλογής γράφτηκαν μέσα στην καρδιά των γεγονότων,από τον λογοτέχνη, δημοσιογράφο και αγωνιστή της εθνικής αντίστασης Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή, ο οποίος ήταν παρών στα 48 του χρόνια στο πλευρό των φοιτητών.

Με την ευαισθησία του ποιητή, την ματιά του δημοσιογράφου και τον παλμό του αγωνιστή, ο Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής ήταν εκεί, δίνοντας και παίρνοντας δύναμη, δίπλα στους φοιτητές, που:

Σταματήσανε τα μαθήματα
να κάνουμε ανώτατες σπουδές στους δρόμους.

Οι αρχιτέκτονες χτίζουν οδοφράγματα
οι γιατροί μαθαίνουν τον πόνο
οι νομικοί κάνουν πρακτική εξάσκηση στο δίκιο
οι μαθηματικοί μετρούν τις δυνάμεις
οι μηχανικοί κατασκευάζουν χιλιοκύκλους
οι φυσικοί ελέγχουν τη σύνθεση του αίματος.

Οι ζωγράφοι,
με το καβαλέτο τους στημένο μπροστά στα τανκς
ζωγραφίζουν το θάνατο.

(«Ανώτατες σπουδές»)

Στο «ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη» οι στίχοι του Ραβάνη-Ρεντή «κινηματογραφούν» την ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών, μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Τότε, που όλοι περίμεναν κάτι:

Οι πολιτικοί περιμένουν εξελίξεις
οι αδιάλλακτοι περιμένουν
έστω και την επέμβαση του ΝΑΤΟ
οι ποιητές περιμένουν βραβεία
οι μαγαζάτορες περιμένουν πελάτες
οι γιωταχίδες περιμένουν το Σαββατοκύριακο.

Οι φοιτητές περιμένουν συμπαράσταση.

(«Περιμένουν»)

Οι φοιτητές, που ξυπνάνε τις συνειδήσεις των φοβισμένων πολιτών και τους βγάζουν από το καβούκι τους, για να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον, για να γνωρίσουν τον εαυτό τους:

Ως τότε δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον
και μες στο σπίτι μας ακόμη.
Ως εκείνη τη μέρα του Νοέμβρη,
δεν ξέραμε ποιος κάθεται στο διπλανό διαμέρισμα.

Και ξαφνικά,
συναντηθήκαμε στο ασανσέρ με τον συνταξιούχο του τρίτου,
συναντηθήκαμε στην είσοδο με τη νοικοκυρά του πρώτου,
συναντηθήκαμε στην πόρτα με έναν εργάτη,
με έναν πρώην υπουργό,
συναντηθήκαμε στο δρόμο με τους απέναντι
και κατεβήκαμε την Πατησίων.

Και ξαφνικά χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον,
κι απλώσαμε τις αντένες μας στα ίδια κύματα:
1050 χιλιόκυκλοι.

(«Το κέρδος»)

Τα ποιήματα του Ραβάνη-Ρεντή είναι ένα πραγματικό ρεπορτάζ των ημερών εκείνων, χωρίς την χυδαιότητα και την φτήνια των σημερινών τηλεοπτικών ρεπορτάζ. Δεν υπάρχουν μικρόφωνα, κάμερες και ρεπόρτερ που διαγκωνίζονται για να πάρουν μια δήλωση. Υπάρχουν μόνο τα μάτια, τα αυτιά και η καρδιά του ποιητή, ολάνοιχτα σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω του:

(…)
Μα, ναι… Ήμουνα ΕΚΕΙ.
Τι να σας πω;
Δυο χιλιάδες; Τρεις χιλιάδες;
κι άσε τους έξω…
Όχι, το αίμα δεν είναι δικό μου.
Βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ
απ’ την Τετάρτη… ή την Τρίτη;
Στα κάγκελα δεμένα χέρια, πρόσωπα, πλακάτ,
με το φορείο φέραν μια κοπέλα.
Όχι, δεν ξέρω πόσων χρονών.
Όχι, δε φαινότανε το πρόσωπό της.
Όχι, σας λέω, το αίμα δεν είναι δικό μου…
Τι σας έλεγα; Για την κοπέλα.
Όχι, δεν ξέρω πώς τη λένε.
(…)
(«Ένα παιδί αφηγείται»)

Καθ’ ένα από τα 16 ποιήματα αυτής της συλλογής είναι μια ψηφίδα μνήμης και τιμής για όσους αγωνίστηκαν κατά της χούντας. Για να μη ξεχάσουμε ποτέ τον 17άχρονο Διομήδη Κομνηνό,τον πρώτο νεκρό της εξέγερσης, που σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του καθεστώτος είχε «βεβαρυμένο παρελθόν»:

Βεβαίως,
είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης.
Πέντε χρονών, στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,
δέκα χρονών, ξυπόλυτος,
με μια φέτα ψωμί στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,
στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.
Στα δεκαεπτά
μ’ ένα πλακάτ στο χέρι:
ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

(«Στο Διομήδη Κομνηνό»)

Εκεί που άλλοι βλέπουνε μαρμάρινους σταυρούς πάνω στους τάφους των νεκρών του Νοέμβρη, ο ποιητής βλέπει ορόσημα. Ορόσημα-οδόσημα, για να δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι νεώτερες γενιές:

Σταματήσαμε την πορεία
να θάψουμε ένα νεκρό.
Βάλαμε κι ένα σταυρό.
Ύστερα κι άλλον.
Και πιο πέρα.
Και παρακάτω.
Κι άλλο σταυρό.

Έτσι, μας είπαν,
θα βρούνε το δρόμο
εκείνοι που έρχονται.
(«Ορόσημα»)

Στις  «Σελίδες του Νίκου Σαραντάκου» θα βρείτε περισσότερα ποιήματα από το «ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη» και πληροφορίες για τις εκδόσεις του βιβλίου. Επίσης θα βρείτε στοιχεία για τον σεμνό και παραγνωρισμένο ποιητή Δημήτρη Ραβάνη- Ρεντή (1925-1996), που ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε, σίγουρα έχουμε τραγουδήσει ή τουλάχιστον έχουμε ακούσει αντάρτικα τραγούδια με δικούς του στίχους («Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους», «Σαν ατσάλινος γίγας», «Βροντάει ο ‘Oλυμπος και πάλι», «Ο Μπελογιάννης ζει»).
Και με την ευκαιρία, ας ακούσουμε ένα από αυτά, αποδίδοντας φόρο τιμής στον ποιητή και στις ιδέες του.

«Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους»

22 σχόλια leave one →
  1. 15/11/2007 12:23 μμ

    Στο ανθολόγιο Γ & Δ δημοτικού υπάρχει το ποίημα «Χαρμόσυνο γεγονός» – και ευτυχώς, τόσα χρόνια διαβάζονται τα ποιήματά του στις σχολικές γιορτές…

    (και το βιβλίο υπάρχει στο βιβλιοπωλείο της Σύγχρονης εποχής, τουλάχιστον, ακόμα)

  2. 15/11/2007 12:33 μμ

    Μπράβο σε αυτούς που έκαναν το Ανθολόγιο Γ και Δ δημοτικού. Μπράβο και στους δασκάλους που θα διδάξουν το ποίημα.
    (Και σε σένα μπράβο για το ρεπορτάζ από την «Σύγχρονη εποχή»…🙂 )

  3. 15/11/2007 12:35 μμ

    ναι, εγώ δεν έγραψα κανένα μπράβο σε σένα και τον Ν. Σαραντάκο που το παρουσιάσατε!🙂

    (ο Άκης πάει Τρίτη, και τους το έβαλε η δασκάλα από χθες. )

    Καλημέρα

  4. 15/11/2007 1:25 μμ

    Συγκινητική η αναφορά στον ποιητή, αυτός ο «άγνωστος» για τους πολλούς, όπως σωστά γράφεις, ήταν ήρωας για μας στα σχολεία. Με το ποίημα «Στο Διομήδη Κομνηνό» με το βεβαρυμένο παρελθόν και ποιός δεν έκλαψε;
    Σε κάθε γιορτή του Πολυτεχνείου τα ποιήματά του ήταν σημαία μας.
    Μπράβο σου που τον θυμήθηκες και του αφιέρωσες το φετινό ποστ! Μπράβο και στον Σαραντάκο για τις λεπτομέρειες του έργου του και της βιογραφίας. Δεν ήξερα ότι ήταν ο δημιουργός της Θείας Όλγας και του Θαύμα φαγητό θα γίνει με φυτίνη με φυτίνη!🙂 Όταν επί χούντας ασχολήθηκε με τη διαφήμιση… ούτε για τα θεατρικά ήξερα.
    Ευχαριστώ και εσένα και τον Σαραντάκο! Και του χρόνου!

  5. 15/11/2007 2:20 μμ

    Ναι το βιβλίο κυκλοφορεί ακόμα, και εγώ ο ίδιος πριν 2 χρόνια το πήρα (από τη Σ.Ε. βέβαια…).

    Το «ανώτατες σπουδές» με άρεσε περισσότερο προσωπικά.

    Thanks και για το λινκ του Σαραντάκου. Έχει πολύ υλικό ο άτιμος…

  6. 15/11/2007 2:44 μμ

    Αχ αυτό το τραγούδι, το τελευταίο, το πρώτο.
    Να σαι καλά που το θυμίζεις

  7. 15/11/2007 4:49 μμ

    Όντως, οι «ανώτατες σπουδές» ήταν ωραίο.
    Κι ο Σαραντάκος μεγάλος συλλέκτης. Από το Πολυτεχνείο φαινότανε ότι δεν κάνει για μηχανικός…

  8. 15/11/2007 5:53 μμ

    πολύ καλό το αφιέρωμα ΑΦΜ. Να περιμένουμε κι άλλα καλά για το τριήμερο, ε?

  9. 16/11/2007 1:13 πμ

    Τι να πω για το Ρεντή χωρίς να αδικήσω τη μνήμη και την προσωπικότητα του;
    Από τα πολλά διαλέγω ένα που ακόμα με συγκινεί: Στα γραφεία της Μπουμπουλίνας το 1991 (τότε γραφεία ΚΟΑ του ΚΚΕ, σήμερα κτίριο του υπ. Πολιτισμού και παλιότερα κολαστήριο της ΕΣΑ) ερχόταν να συμπαρασταθεί στους νέους της διπλοδιαλυμένης τότε ΚΝΕ με την ίδια ζέση, την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια σεμνότητα που τόκανε και το Νοέμβρη του 73. Ζητούσε την άδεια να μας πει τη γνώμη του και ζητούσε και συγγνώμη αν μιλούσε λίγο παραπάνω. Κι όλα αυτά σε 25αρηδες που κρεμόταν από τα χείλια του.
    Από όλες τις «προσωπικότητες της Αριστεράς» ήταν τότε ο μόνος που όχι μόνο δεν αρνιόταν να γράψει στον «Οδηγητή» (όπως έκαναν τότε πολλοί μέχρι να δουν πού θα κάτσει η μπίλια) αλλά έφερνε και τα κείμενα του για… έγκριση και κοκκίνιζε όταν τα στέλναμε για δημοσίευση χωρίς να τα κοιτάξουμε.
    Όπως είπε κι ο ίδιος, ο Ρεντής
    ΖΕΙ σ’ όλους τους καιρούς, σ’ όλους τους τόπους
    στο κάθε σπίτι που ‘ν’ δικό
    ΖΕΙ με τους ανθρώπους
    που χτίζουν έναν κόσμο σοσιαλιστικό.

  10. 16/11/2007 3:34 πμ

    Καλά που έχουμε κανένα αφιέρωμα εδώ γύρω να μας θυμίζει μέσα από τις οθόνες τέτοιες επετείους. Γιατί, τώρα που αφήσαμε τις τάξεις πίσω, δεν έχει ούτε χορωδίες με πατριωτικά τραγούδια, ούτε σκετς ούτε τίποτα…Σνιφ:(

  11. regimientocinqo permalink
    16/11/2007 11:08 πμ

    Μα τί θυμήθηκες, και μας θύμισες, τώρα..
    Ο Ραβάνης -Ρεντής αν θυμάμαι καλά είχε γράψει και το «ο Μπελογιάννης ζει» – ή ήταν ο Πάρνης;
    Και ο Νοέμβρης είναι δικός τους και δικός μας.
    Γενικώς ΟΛΑ είναι δικά τους και δικά μας

  12. 16/11/2007 1:05 μμ

    @ Μαριάνα: Να υποθέσω ότι το έχεις απαγγείλει σε σχολική γιορτή το ποίημα για τον Διομήδη Κομνηνό;

    @Άθλιος: Κι εμένα μ’ άρεσε το «ανώτατες σπουδές»… Όσο για το υλικό στις σελίδες του Σαραντάκου, δεν το συζητώ… Πολύ και εκλεκτό υλικό έχει (ο άτιμος…)🙂
    @Padrazo : ευχαριστώ…

    @ Σκύλε της Βάλια Κάλντα: μέγας συλλέκτης!
    Αλλά ευτυχώς δεν κρύβει όσα συλλέγει σε μπαούλα, αλλά τα μοιράζεται μαζί μας.

    @ Κροτ: Σίγουρα θα δούμε πολλά και καλά αφιερώματα στα blog… Χρόνο και όρεξη να έχουμε για να τα διαβάζουμε

    @ Αμετανόητε : Έτσι τον περιγράφουν όσοι των γνώρισαν από κοντά : σεμνό και γλυκό.
    Σ’ ευχαριστώ για την κατάθεση της προσωπικής σου εμπειρίας για τον Ραβάνη-Ρεντή. Πλουτίζει το ποστ.

    @ Αντίγονε: Σνιφ…
    (έχει πολύ θέατρο όμως, απ΄όσο είδα στο blog σας)😉

    @regimientocinqo: Και το «ο Μπελογιάννης ζει» και άλλα τραγούδια…
    Επίσης πολλά παλιά διαφημιστικά σλόγκαν είναι δικά του (Η θεία Όλγα ξέρει, Θαύμα φαγητό θα γίνει με φυτίνη με φυτίνη)

  13. 16/11/2007 2:40 μμ

    Να υποθέσεις Γιώργο μου ότι πάντα στα σχολεία ήμουν η δασκάλα του Πολυτεχνείου με ομιλίες που έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά και στα ισπανικά και έχουν δημοσιευτεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά. Όχι για την αρτιότητά τους, μα γιατί φρόντιζα να μην περνά η μέρα του Πολυτεχνείου και η σύγχρονη ιστορία μας στη ζούλα.
    Συνήθως η τάξη μου αναλάμβανε τη γιορτή, όπου μαζί με τα παιδιά φτιάχναμε ταμπλώ με φωτογραφικό υλικό, τραγουδούσαμε πάνω από δέκα τραγούδια επαναστατικά, τα παιδιά διάβαζαν τα συγκλονιστικά ποιήματα και κείμενα κι εγώ είχα την κεντρική ομιλία.
    Μια χρονιά μάλιστα, τώρα τελευταία πριν φύγω για Ελβετία, έγινε το έλα να δεις, γιατί ο σύλλογος διδασκόντων πήρε απόφαση, με μόνη μειοψηφούσα εμένα, να έρθουν τα παιδιά στη γιορτή του Πολυτεχνείου με την εθνική στολή!!! Χωρίς να πω κουβέντα στους μαθητές μου ήρθαν την επόμενη με τα κανονικά τους ρούχα ΟΛΟΙ. Φυσικά εγώ γέλασα και τους είπα μπράβο κι εγώ αυτό θα έκανα, αλλά πείτε μου γιατί το κάνατε να πω το λόγο στους συναδέλφους.
    – «Γιατί οι επαναστάσεις κυρία δε γίνονται με στολές. Κι εμείς σήμερα δε γιορτάζουμε, τιμούμε και πενθούμε μαθητές, που δε θα μας ήθελαν στολισμένους! »
    Ε, ναι… έκλαιγα…

  14. 16/11/2007 5:55 μμ

    πολύ καλό αφιέρωμα συγχαρτήρια!

  15. 16/11/2007 7:04 μμ

    Όμορφα τα ποιήματα… και παραλίγο 18.😉

    Αναφέρομαι βέβαια στον εξαίρετο αντιδικτατορικό τόμο με τα 18 λογοτεχνήματα γνωστών και λιγότερο γνωστών Ελλήνων συγγραφέων που κυκλοφόρησε, για λόγους λογοκρισίας λέγεται, με τον προαναφερόμενο τίτλο (νομίζω ο ακριβής τίτλος ήταν «18 κείμενα») εκείνη την εποχή. Έπεσε στα χέρια μου σε βιβλιοθήκη βρετανικού πανεπιστημίου πριν αρκετά χρόνια. Ελπίζω να κοσμεί τα ράφια των βιβλιοθηκών και των Ελληνικών πανεπιστημίων.

  16. 16/11/2007 8:05 μμ

    Καλησπέρα Allou με τα ωραία αφιερώματά σου.

    14ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου….( Κανεις δεν μένει με τα χερια σταυρωμένα)

    Πρώτοι και καλύτεροι στον αγώνα ενάντια στη χούντα ήταν οι νέοι άνθρωποι. Ιδιαίτερα οι φοιτητές δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι.

    Μπήκαν μπροστάρηδες στον αγώνα για μια λεύτερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα.

    Με απεργίες σ’ όλες τις σχολές των Πανεπιστημίων και με πορείες στους δρόμους, έδειξαν σ’ όλους τους Έλληνες ποιος ήταν ο μοναδικός δρόμος για να πέσει η χούντα. Έδειχναν σ’ όλο το λαό ποιος ήταν ο δρόμος για να αγωνιστούν όλοι μαζί να φύγουν οι δικτάτορες, να γυρίσουν οι φυλακισμένοι και οι εξορισμένοι στα σπίτια τους και να επανέλθει η δημοκρατία στην Ελλάδα. Πραγματικά οι φοιτητές ήταν εκείνοι που έκαναν το

    Πάλης ξεκίνημα. . .

    ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΠΑΛΗΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

    Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί (2)

    Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί. (2)

    Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους, μήνυμα στέλνουν οι πρώτοι νεκροί (2).

    Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα, για να ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί (2).

    Ξανά από την αρχή . . .

    * Πότε ακριβώς όμως έγιναν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου της Αθήνας που γιορτάζουμε σήμερα;
    * Το Νοέμβρη του 1973. Ήταν 14 Νοεμβρίου όταν οι φοιτητές της Αθήνας συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο κι άρχισαν να διαμαρτύρονται για τη χούντα και ζητούσαν ελεύθερες εκλογές και βέβαια να φύγουν οι δικτάτορες.
    * Έχω δει στην τηλεόραση σκηνές από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Μου έκανε εντύπωση το σύνθημά τους:

    “ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

    * Ναι, αλήθεια αυτά ήταν τα κύρια συνθήματα. Ζητούσαν ψωμί. Δηλαδή όλος ο λαός να έχει δουλειά και να μην πεινάει κανένας. Ζητούσαν παιδεία. Όλα τα παιδιά του λαού δηλαδή να μπορούν να σπουδάζουν δωρεάν στα δημόσια σχολεία. Τέλος ζητούσαν και ελευθερία. Να φύγει η χούντα, να ζουν όλοι οι Έλληνες ελεύθεροι και αδερφωμένοι.
    * Εμένα μ’ εντυπωσίασε όταν τους άκουσα που φώναζαν όλοι μαζί:

    ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ

    ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

    ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

    ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

    * Πολύ θα το ήθελα να μπορούσα να ήμουνα κι εγώ εκεί. Τους έβλεπα και τους ζήλευα έτσι που διαδήλωναν με το χαμόγελο στα χείλη. Να τρέχω κι εγώ μαζί τους, να είμαι κι εγώ σαν κι αυτούς ένας λεβέντης.

    ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ

    Σαν τον αϊτό φτερούγαγε στη στράτα

    τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια,

    Με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια

    Λεβέντης εροβόλαγε (2).

    Στα μάτια του ένα, ένα σύννεφο,

    μες στην καρδιά, καρδιά του σύννεφο.

    Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο

    κι ο χάρος εροβόλαγε. ( 2)

    Σφαλούν τα μάτια, μάτια, κι οι καρδιές,

    σφαλούν τα πα, τα παραθύρια.

    Μετά χιμάει ο χάροντας καβάλα

    κι εκείνος χαμογέλαγε (2).

    Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη,

    ποιον κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει.

    Γιατί βουβά είναι τα βουνά κι οι κάμποι

    Λεβέντης εροβόλαγε (2).

    Ξανά η πρώτη στροφή . . .

    – Ήταν χιλιάδες οι λεβέντες που τους κουβέντιαζε όλη η Ελλάδα για την παλικαριά τους.

    * Ο λαός της Αθήνας πώς αντιμετώπισε τους φοιτητές; Τους βοήθησε;
    * Και βέβαια τους βοήθησε. Διαδήλωνε κι αυτός στους δρόμους της Αθήνας ενισχύοντας με κάθε τρόπο τους φοιτητές. Γύριζαν στους δρόμους και φώναζαν παντού:
    o “ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ”, “ ΚΑΤΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ” .
    * Για να επιτύχει ένας αγώνας πρέπει να αγωνιστούν όλοι ενωμένοι. Για να κυλήσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

    ΠΟΙΗΜΑ: ΚΙ Όμως

    Κι όμως γνώρισα την πίκρα της ομηρίας πάνω σε τούτον τον θαλασσοδαρμένο βράχο.

    Και να σκεφτείς ξόδεψα ολάκερη ζωή ψάχνοντας τη ψυχή μου

    Που τη βρήκα και την άφησα βουλιάζοντας μέσα στο πηχτό σκοτάδι.

    Πίσω απ’ αυτή γυρεύοντας πια, όλο γυρεύοντας, μπλεγμένος στα γρανάζια

    μιας άσκοπης ζωής.

  17. 16/11/2007 8:06 μμ

    @ ALLU Συγγνωμη για το μακρινάρι, αλλά ήταν αναγκαίο. Δεν θα το ξανακάνω. θαμαι καλό παιδί
    ριτς

  18. 17/11/2007 10:44 πμ

    Τον είχα γνωρίσει. Πολύ συγκινητικό το σημερινό σου ποστ. Μ’ αρέσει που τελειώνεις με το αγαπημένο τραγούδι που τραγουδούσαμε, τουλάχιστον η γενιά μου κιόλας από τα χρόνια του Λαμπράκη και του Πέτρουλα. Με την ευκαιρία δες το δικό μου αφιέρωμα στην ημέρα. Σε ενδιαφέρει σίγουρα.

  19. 17/11/2007 2:36 μμ

    Στο κλίμα της ημέρας, σήμερα δημοσιεύω κι εγώ δύο άγνωστα ποιήματα για το Πολυτεχνείο.

    Αντί Στεφάνου

  20. 18/11/2007 12:23 πμ

    Καλησπέρα Αλλου. Αυλαία για απόψε… Του χρόνου πάλι ή οποτε οι αναγκες το επιβάλλουν
    Ζητω και παλι συγγνωμη για το σχολιο με το σχολείο Βόλου. Απλώς με ενθουσίασε
    ριτς , φιλια

  21. 18/11/2007 9:38 πμ

    @ Γητεύτρια: Τα παιδιά , πολλές φορές, με το ένστικτό τους και μόνο κρίνουν καλύτερα από τους μεγάλους. Mπράβο τους που αντιστάθηκαν στη γελοία πρόταση να γιορτάσουν την επέτειο του Πολυτεχνείου με εθνικές ενδυμασίες.

    @Γ . Μανουσάκη : σ’ ευχαριστώ

    @ Γεράσιμε: Τα «18 κείμενα» ήταν η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια των πνευματικών ανθρώπων εκείνης της εποχής (Σεφέρης, Βάρναλης, Ρίτσος κλπ) να περάσουν με την έκδοση τους αυτή κάποια μηνύματα στον λαό, παρά την αυστηρή λογοκρισία που είχε επιβάλει η χούντα.

    @ Grandman : πολύ ωραίες οι φωτογραφίες του Κ. Μεγαλοκονόμου για την Ελλάδα που έφυγε…
    Και ωραίο το slide show που έκανες.

    @ Νεφέλικα : Πολύ δυνατά και τα 2 ποιήματα της Κ. Θεοτοκά.
    Ευχαριστώ

    @ Ριτσάκι : Αν ξαναζητήσεις συγνώμη επειδή άφησες μεγάλο σχόλιο, θα σε χαστουκίσω…🙂
    (Απ΄ό,τι κατάλαβα, είναι σχέδιο για σχολική γιορτή…)

Trackbacks

  1. Θα πάμε κι εμείς… « Μαμά…ετών 36…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Νοεμβρίου 2007
    Δ T Τ T Π S S
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Αρέσει σε %d bloggers: