Skip to content

Βαρκελώνη-Αθήνα με ποδήλατο, για τα δικαιώματα των προσφύγων

18/11/2007

Από την μια, πιστεύω ότι οι κοινωνικοί αγώνες για να είναι αποτελεσματικοί, θα πρέπει να στηρίζονται στην οργάνωση και στην συλλογικότητα. Από την άλλη όμως βρίσκω χρήσιμες, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, τις μοναχικές προσπάθειες που κάνουν ορισμένοι ακτιβιστές για να αφυπνίσουν τις κοιμισμένες συνειδήσεις μας και να μας παρακινήσουν να ξεκολλήσουμε από τους καναπέδες μας. Και φυσικά τους θαυμάζω για το κουράγιο και την δύναμή τους.

Ο 27χρονος Δημήτρης Παρθύμος, ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου ένα ποδηλατικό υπερμαραθώνιο από την Βαρκελώνη στην Αθήνα. Ο Δημήτρης θα διανύσει μια συνολική απόσταση 4.500 χιλιομέτρων έχοντας διπλό στόχο : να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίστανται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες στην Ευρώπη και να συγκεντρώσει χρήματα για την εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας κατά των διακρίσεων στην Ευρώπη.

4500km.gif

Στο blog του, βλέπουμε ότι – πεταλιά με πεταλιά- ήδη έχει αρχίσει να διασχίζει τα Βαλκάνια. Περάστε από το blog του για να διαβάσετε τα ποστ και να δείτε τις φωτογραφίες και τα βιντεάκια από την προσπάθειά του. Αφήστε οπωσδήποτε κάποιο σχόλιο για να τον ενθαρρύνετε ή να τον συγχαρείτε.
Εγώ του έγραψα, ότι το υπόλοιπο της διαδρομής του στον χάρτη δείχνει …κατηφορικό. Αν δεν πάρει θάρρος, ας χαμογελάσει τουλάχιστον…

—————————————
Σε αναζήτηση στο ΜΠΛΟΟΓΚΛ βλέπω ότι έχουν γράψει για την ποδηλατάδα του Δ. Παρθύμου το blog «ΕΞ-ΑΧΡΕΙΩΝ» και το «this is Elena’s Blog».
Αξίζει να τα διαβάσετε.

Advertisements
7 Σχόλια leave one →
  1. 18/11/2007 10:53 πμ

    Σπουδαία προσπάθεια – και πολύ κουράγιο χρειάζεται, να βοηθήσουμε αν μπορούμε.
    Μπράβο του
    (και πάω να του αφήσω σχόλια.)

    Καλημέρα 🙂

  2. 18/11/2007 11:07 πμ

    Έκανα το καλοκαίρι που μας πέρασε τη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Βαρκελώνη μετ’ επιστροφής οδηγώντας ένα τζιπάκι, από Ηγουμενίτσα μέσω Ιταλίας και Νότιας Γαλλίας βέβαια. Ακόμα θυμάμαι τους πολύ δυνατούς ανέμους για πολλά χιλιόμετρα στη Νότια Γαλλία, πηγαίνοντας για τα σύνορα (τα διόδια πλέον δηλαδή) με Ισπανία. Μπράβο του παιδιού και εύχομαι καλή τύχη, ιδίως με τους αέρηδες.

  3. 18/11/2007 6:41 μμ

    εγώ πάλι αναρωτιέμαι, εντελώς ειλικρινά, πώς ακριβώς τέτοιες προσπάθειες βοηθούν;

    με ποιον τρόπο δλδ?

    χαρά στο κουράγιο του του παιδιού και μπράβο, αλλά είμαι λίγο δύσπιστης ως προς το αποτέλεσμα…

  4. 18/11/2007 8:18 μμ

    Αξιόλογη η προσπάθεια του Μήτσου. Μπράβο γιά το κουράγιο του. Είναι άξιος συγχαρητηρίων γιά την προσπάθεια του να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο, γιά ένα ζήτημα οικουμενικής-κοινωνικής σημασίας. Το θέμα, όμως, είναι να γίνει ευρύτερα γνωστή αυτή η προσπάθεια του μέσω των ΜΜΕ.

  5. 19/11/2007 4:34 πμ

    αχου! και θα παω στην Βαρκελωνη αυτες τις μερες.
    λες να τους πετυχω πουθενα;

  6. 19/11/2007 12:11 μμ

    @ Nατάσα: Σπουδαία προσπάθεια, δεν λες τίποτε…
    4500 χιλιόμετρα είναι αυτά… Δεν είναι παίξε-γέλασε
    🙂

    @ Γεράσιμε : η διαδρομή του σε Γαλλία-Ιταλία τέλειωσε… Έφτασε στα Βαλκάνια πια

    @ Κροτ: μερικές φορές ο συμβολισμός και μόνο μιας προσπάθειας έχει την δικιά του αξία.

    @ Ζorba : επικοινωνιακά το ελληνικό τμήμα της διεθνούς αμνηστίας πάσχει λίγο. Ενώ υπάρχουν τόσα blog πρόθυμα να προβάλουν τέτοιες προσπάθειες, τα αγνοεί ή τα ενημερώνει με καθυστέρηση…
    Και είναι κρίμα

    @ Ποιητή: Να τους «πετύχεις», αλλά με την καλή έννοια. Προσοχή στους ποδηλάτες…
    Προσοχή…
    🙂

  7. 20/11/2007 1:20 μμ

    Κοίτα, και γω όταν ήμουν 15 χρονών, πήγα συμβολικά με μια επιτροπή ειρήνης τροφιμα και τα σχετικα σε πρόσφυγες στη Σερβία…Οι άνθρωποι τα ειχαν μεγάλη ανάγκη..Αλλά ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό..το μόνο που καταφερα ήταν να γνωρίσω τον Άντμιρ και τη Ντράγκανα, τον Σάσα και κάτι άλλα ορφανα..Χαθήκαμε βέβαια τωρα πια με τα παιδιά…το άλλο που κατάφερα ήταν να καταστρέψω την ανεμελειά μου, αλλά ηταν για καλό!τα δύο χρόνια που μου πήρε να ξεπεράσω το σοκ απο αυτά που συνειδητοποίησα, μου διαμόρφωσε το χαρακτήρα. Και ενα πράμα που κατάλαβα ήταν το εξής: όσο και γω να έδινα τα πάντα από τη μεριά μου, δεν αρκούσε για αυτούς τους ανθρώπους. Ξεφλούδιζα τα πολλά στρώματα του κρεμμυδιού που με έκανε να κλαίω και έφτασα στον πυρήνα..Πρόσφυγες υπάρχουν γιατι γίνεται πόλεμος-πόλεμος γίνεται γιατι υπάρχουν συμφέροντα.Από τότε έκοψα τους συμβολισμούς και ρίχτηκα με τα μούτρα στην προσπάθεια για να αλλάξω αυτό το σύστημα που γεννά πολέμους., να εξηγήσω στον κόσμο τι πραγματικά γίνεται.Δεν ξέχασα ποτέ τα παιδιά αυτά, ακόμα και αυτούς που δεν έμαθα το όνομά τους, είναι όλοι μέσα μου, στο μυαλό και την καρδιά μου και η χώρα τους που κομματιάστηκε κι αυτή επίσης. Ο τύπος με το ποδήλατο δε θα καταφέρει τίποτα.δεν έχω πρόβλημα μαζί του, έχω όμως με τη λογική ότι λίγα φράγκα παραπάνω στη Διεθνή Αμνηστία (η οποία κατα το δοκούν ευαισθητοποιείται) θα είναι μια προσφορά. Τα λίγα φράγκα δεν συγκρίνονται με εκατομμύρια ανθρώπους στο δρόμο να διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.590 ακόμα followers

  • Νοέμβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Αρέσει σε %d bloggers: