Skip to content

Η τυραννία των ηλιθίων

06/12/2007

Ακούω αρκετούς να μιλάνε, ως ιεροκήρυκες, για δημοκρατία στην τέχνη, καλύτερα για εκδημοκρατισμό, για λαϊκότητα, για ευληπτότητα και άλλα παρόμοια. Οταν τους ρωτάς τι ακριβώς εννοούν και κυρίως αν μπορούν να εικονογραφήσουν με παραδείγματα τις απόψεις τους, αδυνατούν να απαντήσουν συγκεκριμένα, ίσως γιατί δεν θέλουν να κατονομάσουν τον… Αντώνη Ρέμο. Αγορεύουν λοιπόν και καταλαβαίνεις αμέσως ότι το ύψιστο παράδειγμα εκδημοκρατισμού που έχουν στο μυαλό τους είναι αυτό των τηλεμετρήσεων και της Eurovision. Κάθε χώρα που μετέχει στην EBU στέλνει το τραγούδι και τον τραγουδιστή που έχει επιλέξει με δημοκρατικές διαδικασίες, ψηφοφορίες, με SMS κτλ., τα τραγούδια παρουσιάζονται σε πανευρωπαϊκή προβολή και οι Ευρωπαίοι αναδεικνύουν το καλύτερο πάλι με «δημοκρατικές διαδικασίες», SMS κτλ. Ο τέλειος εκδημοκρατισμός στην τέχνη, λοιπόν, ή η αποθέωση της συμμετοχικής δημοκρατίας. Μόνο που ο διαγωνισμός της Eurovision δεν είναι τέχνη και η δημοκρατία του δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «τυραννία των ηλιθίων», για να θυμηθούμε τον Σαρλ Μποντλέρ. Είναι η δημοκρατία του πολτού, όπου όλα αλέθονται και τίποτε δεν ξεχωρίζει. Σύμφωνα με τους κανόνες αυτής της δημοκρατίας, τίποτε δεν ιεραρχείται, όλοι είναι το ίδιο. Εξαιρούνται τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ επειδή ακριβώς νομιμοποιούν τον πολτό, αφού οτιδήποτε περάσει απ’ αυτά αποκτά νομιμοποιητικά εύσημα, από το σκουπίδι ως τον υπόδικο.

Για να ξαναγυρίσουμε στην τέχνη, αυτή ήταν πάντοτε υπόθεση μιας ελίτ. Δεν εννοώ μιας κοινωνικής ελίτ, ας πούμε κάποιων μεγαλοαστών ή κάποιων γαιοκτημόνων παλαιότερα. Εννοώ μιας ελίτ ανθρώπων που προσπαθούν, που θυσιάζονται, που είναι ολοκληρωτικά δοσμένοι σε αυτό που κάνουν, που παίρνουν ρίσκα. Και φυσικά εννοώ μιας ελίτ ανθρώπων που έχουν την ικανότητα να αισθανθούν την ταραχή της τέχνης. Και αυτοί μπορεί να είναι οι πιο καθημερινοί άνθρωποι, οι πιο «ασήμαντοι», οι ανώνυμοι της πραγματικής δημοκρατίας.

Η άλλη δημοκρατία στις ημέρες μας είναι εντελώς φαινομενική. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αίσθημα αποξένωσης, μεγαλύτερη πλήξη, μεγαλύτερη περιθωριοποίηση του ανθρώπου όσο από αυτά που δοκιμάζουμε μέσα από τη φαινομενική συλλογικότητα της επικοινωνίας. Τα άτομα (επίτηδες χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη) αναζητούν μια θέση μέσα σε αυτή τη φαινομενική συλλογικότητα και γεμίζουν τις διευθύνσεις του MySpace και εσχάτως του Facebook (που, αν το καλοσκεφθείς, είναι αποτροπιαστικό). Παραδίδονται έτσι άνευ όρων στη δημοκρατία της αγοράς ή καλύτερα στη δημοκρατία των προϊόντων της αγοράς δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της έκφρασης και της δημοκρατίας χωρίς όρια. Ναι, είναι ψευδαίσθηση αυτού του είδους η έκφραση. Είναι μια δημοκρατία του μάταιου. Εκατομμύρια τα μπλογκ και οι μπλόγκερ στο Internet. Εντάξει, εκφράζονται, αν και η σωστότερη λέξη είναι εκτονώνονται. Αλλά για να μείνουμε στον χώρο της τέχνης, δεν βλέπω θεαματικά αποτελέσματα στη βελτίωση της λογοτεχνίας, δεν βλέπω θεαματικά αποτελέσματα στην ποιότητα του διαλόγου, δεν βλέπω θεαματικά αποτελέσματα στις διαδικασίες της πρόσληψης, παρά τα χιλιάδες κείμενα που «αναρτώνται» κάθε λεπτό στις ιστοσελίδες. Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα. Αυτοί αποτελούν την πραγματική δημοκρατία της τέχνης. Η δημοκρατία του SMS δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η δημοκρατία της βουής, έκφραση του πολτού.
—————————————————–
Το κείμενο αυτό του Νίκου Μπακουνάκη (χρόνια του πολλά για σήμερα), δημοσιεύτηκε στο «Βήμα της Κυριακής» στις 2 Δεκεμβρίου 2007. Πιστεύω ότι λέει κάποιες αλήθειες και το θέτω προς προβληματισμό.
Έχω όμως και μία ένσταση… Οι bloggers είτε εκφράζονται είτε εκτονώνονται μπλογκάροντας, δεν νομίζω να έχουν δηλώσει ποτέ ότι κάνουν τέχνη μέσα από τα blog τους. Μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί τα blog για να κοινοποιήσει ή να προβάλλει την δουλειά του, αλλά μέχρι εκεί.
Το blog ούτε βελτιώνουν, ούτε βλάπτουν την Τέχνη. Δίνουν μόνο την ευκαιρία σε κάποιον που έχει τέτοιες ανησυχίες και ασχολείται έτσι κι αλλιώς με την ποίηση, την λογοτεχνία, την μουσική, την ζωγραφική κλπ, να προβάλλει την δουλειά του σε κάποιους άλλους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα. Και από την στιγμή που αυτό γίνεται άμεσα, χωρίς την μεσολάβηση του εκδότη, της δισκογραφικής εταιρίας ή του γκαλερίστα, τολμώ να πω ότι ναι, είναι Δημοκρατία.

Advertisements
17 Σχόλια leave one →
  1. 06/12/2007 12:12 μμ

    Η άλλη δημοκρατία στις ημέρες μας είναι εντελώς φαινομενική. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αίσθημα αποξένωσης, μεγαλύτερη πλήξη, μεγαλύτερη περιθωριοποίηση του ανθρώπου όσο από αυτά που δοκιμάζουμε μέσα από τη φαινομενική συλλογικότητα της επικοινωνίας

    Μόνη διαφωνία για το γενικό «αφορισμό» – εγώ πιστεύω ότι η χρήση της τεχνολογίας βοηθάει την επικοινωνία στις μέρες μας, μα είναι θέμα «χρήσης» – η κακή χρήση, σε οτιδήποτε, και η υπερβολή, πάντα κακό κάνει.
    Το θέμα είναι πώς βάζεις τα όρια..!

    🙂

    Καλημέρα

  2. 06/12/2007 12:42 μμ

    Tα ‘θεαματικά αποτελέσματα’ εξαρτάται κανείς που τα ψάχνει. Ο Μπακουνάκης μάλλον τα ψάχνει και δεν τα βρίσκει, λογοτεχνικά, στα βιβλία που εκδίδονται, εικαστικά στα έργα τέχνης που φιλοξενούν γνωστές γκαλερί κοκ. Αν όμως τα έψαχνε περισσότερο στα blogs πιστεύω ότι θα έβρισκε και πολλά περισσότερα. Κατά το κοινώς λεγόμενο: ό, τι ψάχνεις βρίσκεις.

  3. 06/12/2007 1:19 μμ

    Σωστά, ό,τι ψάχνεις βρίσκεις αν και βέβαια μέσα στο πλήθος της μπλογκόσφαιρας για να βρεις πρέπει να ασχοληθείς, να βάλεις κάτω τον πισινό σου, δεν μπορεί να σου τα φέρει κανείς όλα στο πιάτο. Για τον αρχάριο επισκέπτη είναι (σχεδόν) σαν να μπαίνει σε ένα βιβλιοπωλείο όπου υπάρχουν χιλιάδες βιβλία, όλα στη γλώσσα του, αλλά που δεν γνωρίζει κανέναν συγγραφέα και που δεν υπάρχουν λίστες μπεστσέλερ να τον καθοδηγήσουν.

    Κατά τα άλλα, τα ιστολόγια και η άνθισή τους, αν μη τι άλλο αποδεικνύουν (το έχω γράψει και στο βιβλίο μου) ότι οι ιερεμιάδες περί λεξιπενίας και κρίσης της γλώσσας μας είναι υπερβολικές ή και εντελώς κακόπιστες. Αν τα άγλωσσα, αφασικά μας νιάτα συνεννοούνται με 100 λέξεις, όπως λέει ο μύθος, πώς εξηγούνται τόσα και τόσα ιστολόγια με λόγο που ρέει; -εκτός πια κι αν όλα μα όλα τα γράφουν μεσήλικες.

  4. 06/12/2007 2:29 μμ

    Συμφωνώ απόλυτα με τους προλαλήσαντες! Αυτά θα έλεγα ακριβώς που έγραψαν. Ο Μπακουνάκης τα είδε όλα επιφανειακά και επιδερμικά. Είναι ολοφάνερο ότι δεν γνωρίζει την μπλογκόσφαιρα. Η αλήθεια είναι πως η ζημιά της παραπλάνησης του χρήστη που δεν ζει την μπλογόσφαιρα εκ των έσω, γίνεται από τις μηχανές αναζήτησης. Μπαίνει ο άλλος μέσα και βλέπει 500 αναρτήσεις. Κλικάρει και πέφτει στις εκατοντάδες αναρτήσεις της πιτσιρικαρίας που παίζει. Δεν ξέρει πού να πάει, σε ποιά μπλογκς θα βρει την ποιότητα και το ενδιαφέρον. Στα 20.000 όμως αν τα 1.000 είναι με ποιότητα, ασχέτως θεματολογίας, είναι μια ένδειξη πολύ θετική και αισιόδοξη. Αρκεί να μάθει να απορρίπτει τις 19.000 τα άχρηστα. (Τα νούμερα αυθαίρετα ε; Για παράδειγμα…)

  5. 06/12/2007 3:53 μμ

    Ναι, δίνομαι ολοκληρωτικά… αυτό μου άρεσε. Πάντως τα μπλογκ είναι μία έκφραση μίας «νεάς» δημιουργικότητας. Δημιουργήται ένα νέο στρώμα δημιουργών.

  6. 06/12/2007 6:04 μμ

    Θα συμφωνήσω με τον κ. Σαραντάκο, υπερθεματίζοντας ότι υπάρχουν πολλά καλογραμμένα κείμενα που αναρτούν οι χρήστες στα μπλογκ τους, μερικά ιδιαίτερης αισθητικής αξίας, αλλά όπως ορθά γράφει ο Γεράσιμος, πρέπει κανείς να ψάξει για να βρει ακόμη και ποστ που ίσως αύριο να αναδείξουν τον δημιουργό τους στο στερέωμα των καλλιτεχνικά δόκιμων και αναγνωρισμένων. Λόγω μάλιστα της φύσης των μπλογκ ευνοείται η συγγραφή της σύντομης φόρμας, είδους λιγάκι παραγνωρισμένου στην Ελλάδα και υποτιμημένου από τους εκδοτικούς οίκους.

  7. 06/12/2007 7:30 μμ

    διαβάζοντας το κείμενο θυμήθηκα τον Θεόφιλο – που η τότε ελιτ χρησιμοποιούσε ως μπογιατζή..

    είναι σε όλα το «πως».
    η «οπτική».

  8. 06/12/2007 8:46 μμ

    συμφωνώ με το κείμενο, ιδιαίτερα σε όσα λέει περί δημοκρατίας, ως πολιτικού θεσμικού συστήματος.

    έχω να κάνω δύο σχόλια. Αντιλαμβάνομαι αλλιώς την δημοκρατικοποίηση στην τέχνη. Την αντιλαμβάνομαι ως την προσπάθεια από δημιουργούς και αποδέκτες να πλησιάσουν οι μεν τους δε, χωρίς προκατάλειψη και με θετική διάθεση. Αυτό απαιτεί προσπάθεια και ενασχόληση και από τα δύο μέρη. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα αντιλαμβανόμουν την δημοκρατικοποίηση της τέχνης ως «δημιουργία σούπερ μάρκετ», ως αυτό που είναι πχ η Γιουροβίζιον.

    Το δεύτερο σχόλιο έχει να κάνει με την παρατήρησή σου για τα μπλογκς. Καλώς ή κακώς και σε αυτά αναδεικνύονται και καθρεφτίζονται κάποια στοιχεία της κοινωνίας. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Αν η κοινωνία είναι παθογενής και νοσεί, τέτοιο θα είναι και το πολίτευμά της, και η επικοινωνία της και τα ΜΜΕ της και η τέχνη της… και τα μπλογκς της. Δες πχ την «αναγνωσιμότητα» μπλογκς που ασχολούνται με κουτσομπολιά. Και δες σε πόσο μικρό κοινό απευθύνονται τόσα ουσιαστικά και σημαντικά μπλογκς. Γιατί δυστυχώς, υπάρχει η κυριαρχία του μάρκετινγκ, που συνοδευόμενη από μια πλημμελή παιδεία, επιτρέπει να επιπλέουν οι φελοί και να βουλιάζουν όσα έχουν «ειδικό βαρος».
    Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα χρήσης -που σαφώς είναι και ορθώς επισημάνθηκε ήδη, αυτό είναι το α και το ω. Αν όμως πάμε το συλλογισμό μας πιο πέρα, θα δούμε πως ο τρόπος χρήσης, εξαρτάται από την «ποιότητα» και τα χαρίσματα του χρήστη.
    Αν διαβάζεις espresso, τέτοια «τέχνη» θα επιλέξεις, τέτοια μπλογκς θα διαβάσεις και τετοια κείμενα θα παράξεις.
    Αν ασχολείσαι με την λογοτεχνία και την φιλοσοφία, αντίστοιχες θα είναι οι επιλογές σου στην ζωή και ο τρόπος χρήσης του δικτύου, της τηλεόρασης κλπ.

    Common sense.

    Σωστά αναφέρει ο κ. Σαραντάκος ότι χρειάζεται πολύς χρόνος και ενασχόληση. Και δεν υπάρχουν πάντα διαθέσιμα αυτά. Όμως, για όλα τα πράγματα στην ζωή, αν θέλουμε να πάμε σε βάθος και να βρούμε την ουσία, πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο και κόπο. Το αν θα επιλέξουμε να αφιερώσουμε το χρόνο και τον κόπο προς αυτόν ή κάποιον άλλο στόχο, είναι σαφώς και κατηγορηματικά θέμα παιδείας -ευρύτερης εννοώ, όχι θέμα πτυχίων.

    Συγγνώμη για την φλυαρία.

  9. 06/12/2007 9:29 μμ

    Νομίζω πως ένα κρίσιμο σημείο που διαφεύγει από το άρθρο είναι ακριβώς ότι ο δημόσιος διάλογος και η παρουσίαση της όποιας δημιουργικότητάς σου δεν έχει εγγυημένα αποτελέσματα, αλλά είναι προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε εξέλιξη.
    Μετά από την εμπειρία ενός χρόνου στη μπλογκόσφαιρα, γράφοντας στην αρχή μόνο λογοτεχνία και μετά ό,τι μου κατέβαινε, αλλά και σχολιάζοντας αρκετά, νιώθω πραγματικά ότι προχώρησα σε μια σειρά από θέματα, επειδή ακριβώς έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει συστηματικά σε κάποιους τομείς. Καμιά φορά μάλιστα ξεχνάμε ότι όσοι αυτοεκφραζόμαστε μέσω της γραφής μέχρι την έλευση του ίντερνετ δεν είχαμε πραγματικά κανένα άμεσο τρόπο να βρούμε ένα μεγαλύτερο κοινό και να συνομιλήσουμε μαζί του.

  10. 06/12/2007 11:14 μμ

    Εγω το βρίσκω πολύ απαισιόδοξο άρθρο και μηδενιστικό. Δεν πίστευω ότι ειναι έτσι η πορεία των πραγματων. Υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και μοχθούν για την τέχνη, άνθρωποι που νοιάζονται παρ ότι λίγα καταλαβαίνουν και άνθρωποι που αδιαφορούν παντελώς και προτιμουν Ρέμο και sms κλπ.
    Το ίδιο θα πω για τη δημοκρατία. Οσα συμβαίνουν – τα αδιαφορα, τα πηξε τα δείξε – εχουν να κανουν γιατί βολευτήκαμε και καθήσαμε πάνω στις δάφνες μας. Το σπιτάκι μας, το αυτοκινητάκι μας, τα παιδάκια μας, τα σκατάκια μας , τα σκυλάκια μας…… Ομως, αν κάτι δεν παει καλά στο εγω μας και στον φοβερό ναρκισσισμό μας , την επανάσταση θα την βγαλουμε από το μανίκι με θεαματικές κινήσεις.
    Αυτό πιστευω εγω που ζω στην πολη, στους πολλούς, στους διαφορετικούς και αφουγκραζομαι τις αναπνοές τους.
    φιλω
    χαιρετω
    ριτς

  11. 07/12/2007 3:56 πμ

    Το μέσο έχει απεριόριστες δυνατότηες και είναι σε θέση να επαναπροσδιορίσει, ή καλυτερα να διευρύνει, τον ορισμό του έργου τέχνης αναδυκνείοντας την ίδια την διαδικασία παραγωγής ή την συμμετοχική παραγωγή ώς καθαυτό έργο. Άλλωστε εν πολλοίς η ιστορία της τέχνης είναι πιασμένη χέρι χέρι με την ιστορία του ορισμού της όσο και με αυτήν της εξέλιξης των μέσων παραγωγής της. Αναντίρητα η καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα δεν διεκδικεί δάφνες και προφανώς η τέχνη αφορά αποκλειστικά την ελίτ όπως ακριβώς την ορίζει ο κύριος Μπακαουνάκης! Οι υπόλοιποι εκτός από σπάνιες περιπτώσεις συνήθως αρκούνται στην μαζική αναπαραγωγή αρχετύπων «τέχνης», κοινώς κάνουν αυτό που έμαθαν ως τέχνη ή έχουν δει να γίνεται από άλλους γεγονός που δεν είναι ικανό να παράξει μια νέα avant garde, πράγμα απαραίτητο. Στο «κήνσορες και θεράποντες» ο Umberto Eco κάνει μια πολύ καλή ανάλυση των διαφορετικών επιπέδων της τέχνης (μιλά για τρία, υψηλό, μεσαίο και χαμηλό) και σε σημαντικό βαθμό υπερασπίζεται την μαζική κουλτούρα (χαμηλό) όσο της πρέπει ώστε να καταδείξει ότι και αυτή είναι απαραίτητη από την άλλη όμως η καινοτομία προυποθέτει μια avant garde. Δυστυχώς από τον ψηφιακό κόσμο αυτή μοιάζει ακόμα να απουσιάζει σε σημαντικό βαθμό (τουλάχιστον στην Ελλάδα) καθώς το μέσο και οι δυνατότητες του δεν αξιοποιούνται από τους χρήστες του σαν αυτό να ήταν ένα νοητικό μέσο ή ένα παραγωγικό εργαλείο που ανασυντάσσει την λογική με την οποία γράφουμε ή σκεφτόμαστε για να γράψουμε και ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει δεν γίνεται συνειδητά με στόχο την παραγωγή ενός εικαστικού ή λογοτεχνικού αποτελέσματος. Νομίζω πάντως ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο.

  12. 07/12/2007 10:25 πμ

    Tελικά, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του Ν.Μ, βρήκα ότι στηρίζεται πάνω σε μια κοινοτοπία.
    Μιλάει για τους αληθινούς καλλιτέχνης και γράφει:
    «Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα.»
    Μα αυτό ισχύει για κάθε κλάδο και όχι μόνο για τους καλλιτέχνες. Αντικαταστήστε τη λέξη Καλλιτέχνες με τις λέξεις Συγγραφείς, Ποιητές, Επιστήμονες, Πολιτικοί, Αθλητές ή Εφευρέτες. Θα δείτε ότι ισχύει το ίδιο. Παντού, για να ξεκινήσεις χρειάζεται η ύπαρξη ενός σχετικού ταλέντου, και για να ξεχωρίσεις πολύ δουλειά και αφοσίωση.

  13. 07/12/2007 6:38 μμ

    Με …. πρόλαβες .
    ————————-
    Όσο για το : ««Καλλιτέχνες εξακολουθούν να είναι αυτοί που εργάζονται, που ρισκάρουν, που δίνονται, που αφιερώνονται, που αφιερώνονται ακόμη και σε μια χίμαιρα.» , έχω να πω , πως πρέπει στην αρχή της πρότασης να μπει η λέξη «Πραγματικοί» (ιδίως αν μιλάμε για πολιτικούς ή επιστήμονες . Όχι τίποτε άλλο δηλαδή , αλλά να …. καταλαβαινόμαστε . Γιατί στην εποχή μας , που ισοπεδώθηκαν τα πάντα , ισοπεδώθηκαν και οι λέξεις : «επιστήμονας» , «πολιτικός» , «ποιητής» , «αθλητής» …. και «καλλιτέχνης» ….. και χρησιμοποιούνται άκριτα και αφρόντιστα και επιπόλαια και …. μας ακούνε και τα μικρά παιδιά και …. το κακό , χειροτερεύει .

  14. 08/12/2007 11:52 μμ

    η ισοπέδωση προς τα κάτω είναι ο εθνικός κορμός, μα τι λες τώρα 🙂
    Ζούμε στην εποχή που προβάλλεται η χαζομάρα, πρέπει να κρύβεις το ταλέντο σου γιατί χαλάς την πιάτσα

  15. 10/12/2007 1:53 πμ

    Με την εξαίρεση της άμεσης (πρόσωπο – με – πρόσωπο) επικοινωνίας, όλες οι άλλες μορφές έκφρασης και όλα τα άλλα μέσα μπορούν να αποτελέσουν απλά υποσύνολα του ιστολογείν.
    Το blog είναι αυτόνομο ΥπερΚείμενο.
    Ένα ιστολόγιο δεν μπορεί να είναι παραγωγός πολτού, παρά μόνο αν προσπαθήσει να γίνει έτσι. Εξ ορισμού είναι μέσο ολικής προσωπικής έκφρασης, άρα _αντίδοτο_ της πολτοποίησης.

    Από κει και πέρα, ο καθένας αξιοποιεί το δικό του μπλογκ σαν όργανο έκφρασης (πολλαπλών μορφών), που δεν περιορίζεται από τίποτα, τουλάχιστον θεωρητικά.

    Στα ιστολόγια δεν υπάρχει «δικτατορία της αγοράς». Υπάρχει όμως δυνατότητα για μια (έμμεση) «δικτατορία μετριότητας», από τη στιγμή που το επιτρέψουν οι ιστολόγοι, αν π.χ. θεωρήσουν τις μετρήσεις hits σαν ύψιστο κριτήριο ποιότητας (πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει) και αν αναπαράγουν με αυτό τον τρόπο τις δομές της ευρύτερης κοινωνίας, του «πολτού» των παλιών μέσων.

    Μερικοί ασχολούνται με τα έργα των άλλων, και καλά κάνουν. Άλλοι με τα δικά τους, πράγμα δυσκολότερο. Το μόνο που τους
    περιορίζει (λόγω γλώσσας κυρίως) είναι ο τοπικισμός, η υποκουλτούρα (π.χ.) του παρεϊστικου κουτσομπολιού που θανατώνει την καλλιτεχνική δημιουργικότητα, μετατρέποντας έναν πενταψήφιο αριθμό ιστολογίων σε απλούς δορυφόρους μιας κεντρικής ομάδας από αντιμαχόμενες παρέες, συμμαχίες, κλίκες, κ.ο.κ. (τριψήφιο νούμερο αντί για πενταψήφιο). Αυτή η γκετοποίηση πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία, εν ανάγκη μέσω αλλαγής γλώσσας (στα αγγλικά).

  16. 22/12/2007 2:19 πμ

    Τολμω να πω οτι πριν απο τον πολτό, τον σημερινό, υπήρχε πάλι ενας πολτός επικοινωνιακου τύπου καμωμένος όμως περισσότερο απο τις σάρκες και το αιμμα των ανθρώπων παρά απο sms και ανάλογες σύγχρονες διαδικασίες και μεθόδους επικοινωνίας. Αν το καλοσκεφτούμε ισως τελικά δεχτούμε οτι κακην κακως μετα απο την τεχνολογική επικοινωνιακή επανάσταση των τελευταίων δεκαετιών (διαδύκτιο, κινητή τηλεφωνία, ιδιωτική τηλεόραση κλπ) ο άνθρωπος στην Ευρώπη αλλα και στον πλανήτη δε σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόταν. Η αποξένωση για την οποία γίνεται λόγος δεν είναι μεγαλύτερη σήμερα απ ο,τι τα χρόνια του Ναζισμου στη γερμανία, ας πουμε, όπως και η τέχνη δεν προάγεται ή αφανίζεται σήμερα περισσότερο ή λιγότερο απο χθες, απλα αλλάζουν τα μέσα με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να την εκφράσει. Και βέβαια ναι, ειναι αυτονόητο οτι η ύπαρξη των μπλογκς, του διαδυκτίου δημιουργεί νέα σχεδον χαοτικά δεδομένα για τους ερευνητές, κοινωνιολόγους, διαδικτυολόγους, απαισιόδοξους, κινδυνολόγους ή ακόμα και γνήσιους καλλιτέχνες, άσημους μέχρι χθες ανθρώπους που έχουν πια ενα τρόπο να δηλώσουν με (ή χωρίς) τέχνη την πίστη ή την απέχθεια τους στη Δημοκρατία…
    Μακρυγόρησα…
    (τώρα, δεν ξέρω αν τα λέω σωστά ή λάθος το σίγουρο είναι οτι τα λέω όπως τα αισθάνομαι)
    Καλό ξημέρωμα
    Χρόνια Πολλά
    Καλές Γιορτες

Trackbacks

  1. Kitsch! Kitsch! Kitsch! « Crazy Cows

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.590 ακόμα followers

  • Δεκέμβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Αρέσει σε %d bloggers: