Skip to content

Κι ήρθαν όλοι…

30/12/2007



Κι ήρθαν όλοι, γιατί ήταν μακρύ, πολύ μακρύ το προσκλητήριο – οικογένεια, θείοι και θείες, ξαδέρφια και γαμπροί και νύφες, φίλοι και γείτονες, χαμός γινότανε, τα τανγκό και τα βαλσάκια στα μωσαϊκά και στις αυλές της Νέας Σμύρνης, τα αδέρφια με το πικάπ το δανεικό από τα παιδιά του απέναντι γιατρού του Πάσχου, γεμιστές ντομάτες κάτω απ’ την κληματαριά και ρετσίνα από τη μάντρα του Μολυντρή, το χούλα-χουπ τα κυριακάτικα πρωινά στο άλσος, η θάλασσα του Άλιμου να αγκαλιάζει το ίδιο προσφυγιά κι εντοπιότητα και το φορτηγό τού ΤΕΝΤΕΣ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗΣ (κρυφού ΕΔΑΐτη που μας φόρτωνε όλη τη γειτονιά και μας πήγαινε για μπάνιο) κι ο θείος που δεν άντεξε και έκανε δήλωση για να δει τα “μωρά” κι ήρθε μια μέρα μαζί μας και ντρεπόταν να γδυθεί να κολυμπήσει, για τα αποστήματα που ήταν γεμάτο το κορμί, και οι σκιές των παππούδων από τη Σμύρνη ψιθυριστά λέγαν τα λόγια και κρυφοχτύπαγαν το πόδι στο ρυθμό – τάχα μου, έτρεμε το χέρι που βαστούσε το μπαστούνι, γιατί η γιαγιά Ευτυχία, Μικρασιάτισσα και πολύ “κομ ιλ φο”, τους γκρίνιαζε χαμηλόφωνα “Μπρε ζεβζέκη Θάνο, αχ μπρε Κώστα μου, πάλι θα σε πονάνε τα τζιέρια σου το βράδυ, μαζέψου…” κι ο παππούς ο Θάνος γελούσε “Σώπα, κοκόνα μου, το βράδυ μας θα ‘ναι γλυκό και όμορφο σαν κι εσένα!” και χα-χα-χα οι μεσόκοποι με νόημα, και δώσ’ του να ζητάμε “πάρε μου, μαμά, σάμαλι…” και δώσ’ του να καταφτάνουν τα παλικάρια κι οι κοπέλες μας με πρόσωπα σαν φεγγάρι γελαστό κι άλλος με ματωμένο πρόσωπο, άλλη με δεμένο αγκώνα, “Ιούλη μήνα κάθε χρόνο τρώμε το περισσότερο ξύλο”, και νά σου ο αδερφός λαχανιασμένος “πιάσανε τις Λερούδες”, να οι κηδείες, και ξανά γλέντια και γάμοι και χοροί (τότε δε χωρίζανε οι άνθρωποι, λέει η θεία Αλίκη, σώπα μπρε Αλικίτσα μου, χωρίζανε αλλά το κρύβανε από μας τα παιδιά – να, όπως τώρα εμείς δε λέμε στις μικρές για τις σουρτούκες που σαν κλείσουν τα 21 φεύγουν απ’ το σπίτι των γονιών τους), και πάλι απολύσεις, κι οι διαδηλώσεις κι οι απεργίες ένα καθημερνό πανηγύρι στα μάτια των μικρών (“μάνα, σήμερα δε θα φωνάξουμε πάρ’ τη μάνα σου κι εμπρός, δε σε θέλει ο λαός;” – “σουτ, είναι από άλλη διαδήλωση αυτό, απόψε φωνάζουμε 1 1 4″), κι όλα τα βιβλία δε χωράνε πια στην εταζέρα, “θέλω βιβλιοθήκη” – “γιατί, για να μας την κάψουνε για τρίτη φορά; βάλ’ τα στο υπόγειο, να μη φαίνονται κιόλας”, κι ύστερα φέρανε ένα παλικάρι ξαπλωμένο, δε σάλευε, κι όλοι κλαίγανε, κλαίγανε και τραγουδούσαν, και κλαίγαμε κι εμείς που δεν κουνιότανε, κλαίγαμε και τραγουδούσαμε “Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης…”, γιατί, μάνα, τον πήρε; δεν μπορούσε μόνος του εκεί που είναι; ο μπαμπάς πώς μπορεί και μας γράφει “είμαι καλά, εσείς συνεχίστε”; Σώπα, παιδί μου, κανείς δεν μπορεί μόνος, όλοι μαζί ό,τι κάνουμε, προχώρα και φώναζε, προχώρα και…

ΣΤΟΠ. Να ‘σαι καλά, φίλε, σ’ ευχαριστώ για το ταξίδι. Η επιστροφή δικιά μου, τον έμαθα το δρόμο.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Ιούλιο, σαν σχόλιο, στο ποστ «βαλσάροντας στην πόλη» από την επισκέπτρια του blog «άθλια των Αθηνών». Τότε που γράφτηκε, λόγω κάποιων οικογενειακών προβλημάτων, δεν μπόρεσα να το διαβάσω. Καθώς κύλησε ο χρόνος, θάφτηκε κάτω από τις δεκάδες ποστ, τις εκατοντάδες σχολίων και τις χιλιάδες λέξεων που συσσωρεύτηκαν σ΄αυτό το blοg όλους αυτούς τους μήνες. Διαβάζοντάς το τυχαία σήμερα ένιωσα σαν να παρακολουθώ μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Πιστεύω ότι το κείμενο αυτό είναι το καλύτερο σχόλιο που έχω διαβάσει σε blog. Κι αυτός είναι και ο λόγος που το ποστάρω.

Aν κάποιος γνωρίζει την «άθλια των Αθηνών» , παρακαλώ να την παροτρύνει να ξεκινήσει το δικό της blog, αν βέβαια δεν το έχει κάνει ακόμα. Νομίζω ότι θα έχει πάρα πολλά να μας πει…

Advertisements
12 Σχόλια leave one →
  1. 30/12/2007 12:31 πμ

    Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ την ώρα που το διάβαζα ένιωσα τη μυρωδιά της κανέλας, του γαρύφαλλου, της παλιάς κολώνιας και της Αιγιοπελαγίτικης αύρας πούρχεται από «απέναντι»
    Νά’ναι καλά η «άθλια των Αθηνών».
    (Κι εσύ Κάρολε να διαβάζεις τα σχόλια προσεκτικά. Σκέψου να μην τόβλεπες).
    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

  2. 30/12/2007 12:41 πμ

    το είχα δει και τότε – το ίδιο συναίσθημα..
    εικόνες ασπρόμαυρες, «μυρωδιές» από μια εποχή που ξέρω μόνο από αφηγήσεις και ασπρόμαυρες εικόνες..
    Υπέροχο !

  3. 30/12/2007 12:54 πμ

    Εξαιρετικό…

    Βρε «άθλια…», αν πάρω κατά γράμμα αυτό που έγραψες: «τα αδέρφια με το πικάπ το δανεικό από τα παιδιά του απέναντι γιατρού του Πάσχου», μάλλον στην πλατεία Περιμένη της Ν. Σμύρνης θα έμενες

    Μας συγκίνησες!

    Έγραψες αυτά που ακριβώς που ήταν η μικρασιατική προσφυγιά στην Αθήνα…. [μετά το συνωστισμό ( για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας!!!)]

    Μ-π

  4. 30/12/2007 12:59 πμ

    Ως νεοσμυρνιώτης και μικρασιάτης την καταγωγή, ένα θα της έλεγα, με τον τρόπο της γιαγιάς μου: ‘Άφεριμ!’

  5. 30/12/2007 1:09 πμ

    Μάλλον δύσκολα θα την εντοπίσεις Αλλου. Αφησε ένα γερό αποτύπωμα κι αυτό ηταν όλο.
    ριτς

  6. 30/12/2007 12:19 μμ

    Εγώ τώρα τα είδα, το ποστ-το σχόλιο-το βαλσάκι, και κατέβασα, καλά-να-είσαι-ΑΦΜ, το αρχείο.
    Δεν θα μπορούσες να ανεβάσεις καλύτερη ατμόσφαιρα, μέρες που είναι.

    :-*

  7. 30/12/2007 10:58 μμ

    Ανατρίχιασα που το διάβασα… να σαι καλά

  8. 30/12/2007 11:56 μμ

    Τα ίδια συναισθήματα με σας, ένοιωσα κι εγώ διαβάζοντάς το…
    Ελπίζω να ξαναπεράσει από εδώ η «άθλια των Αθηνών» και να διαβάσει τα σχόλιά σας.
    Ή να περάσει κάποιος που την γνωρίζει και να της πει …

  9. giotavita permalink
    31/12/2007 4:35 πμ

    Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια αυτό που ένοιωσα διαβάζοντας αυτό το κείμενο…..
    Μεγαλώνοντας μέσα σε μικρασιάτες και»φακελωμένους αμετανόητους»προγόνους(και μια μάνα,που έγραφε στα 16 της συνθήματα στην κατοχή,που πήγαινε με τα πόδια στο Γεντι-κουλέ αργότερα, στον εμφύλιο .αμετανόητη ΕΔΑιτισα στα 81 της ακόμα) τι θα μπορούσα άραγε να πω εγώ?…….
    Οι μνήμες πονάνε…..

  10. 31/12/2007 11:03 πμ

    Είπα να το γράψω το καλοκαίρι αλλά..

    Εκτός των άλλων να καταθέσω και το κοινόν με την αθλία το φορτηγό «ΤΕΝΤΕΣ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗΣ – ΕΛΕΦΑΣ» με σήμα έναν ελέφας.
    Έτερον ουδέν για την αθλία και γράμματα γνωρίζω

    mumul

  11. Κωνσταντίνος Ματσούκας permalink
    12/01/2008 3:07 πμ

    Ν’ αναρτηθεί με γιγάντια γράμματα μπροσά στη Βουλή!
    Να μεταδίδεται κάθε βράδυ από την κρατική τηλεόραση σε ώρες υψηλής τηλεθέασης!
    Είναι πολύτιμο, πολύτιμο, πολύτιμο!

  12. 18/06/2008 8:20 μμ

    Όλοι μαζί ότι κάνουμε, προχώρα και φώναζε, προχώρα και…
    ΣΤΟΠ. Να σαι καλά,φίλε, σευχαριστώ για το ταξίδι. Η επιστροφή δικιά μου τον έμαθα το δρόμο

    Άφεριν και στην Αθηναία κυρία και σε σένα ουστά:)…εγώ θα αργήσω να επιστρέψω, αλλαξίζει, για το ταξίδι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Δεκέμβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Αρέσει σε %d bloggers: