Skip to content

Σοφίας…εγκώμιον

25/02/2008

Για την Σοφία Κολοτούρου διάβασα πρώτη φορά στο blog της Γητεύτριας το Καλοκαίρι του 2007, όταν η Σοφία κυκλοφόρησε σε βιβλίο τα «Αν-επίκαιρα ποιήματα» της. Το ποστ της Γητεύτριας παρέπεμπε σε μια συνέντευξη της Σοφίας στην εφημερίδα «Τα Νέα», όπου η Σοφία παρουσιάζοντας τον εαυτό της αναφερόταν και στο πρόβλημά της:

Με λένε Σοφία Κολοτούρου. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1973. Έχω Έλληνες γονείς και παππούδες. Επομένως θέμα φυσικών συνόρων δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα στη ζωή μου. (…)
Υπήρξε ένα άλλο σύνορο στη ζωή μου. Το γλωσσικό σύνορο. Από την πρώιμη εφηβική μου ηλικία άρχισα σταδιακά να χάνω την ακοή μου. Ο λόγος παραμένει μέχρι σήμερα απροσδιόριστος. Οι γιατροί είπαν πως πρόκειται για καταστροφή του ακουστικού νεύρου. Σήμερα πια τα νεύρα έχουν αδρανήσει ολικά. Προτού χάσω εντελώς την ακοή μου πρόλαβα να αναπτύξω κανονικά την ομιλία και να μάθω σταδιακά να επικοινωνώ με τη βοήθεια της χειλεοανάγνωσης. Έτσι φοίτησα σε «κανονικά» σχολεία, υπήρξα άριστη μαθήτρια όλες τις χρονιές, τελείωσα τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου με 20, σήκωσα τις σημαίες των σχολείων στις παρελάσεις, μπήκα στην Ιατρική Σχολή και αποφοίτησα με πολύ καλή βαθμολογία, ειδικεύτηκα στην Κυτταρολογία. Αυτή η πορεία ήταν επιβεβλημένη. Έπρεπε πάντα να διαβάζω πάρα πολύ, για να αναπληρώσω μέσω των γραπτών κειμένων ό,τι έχανα από τον προφορικό λόγο.

Πάλι στο blog της Γητεύτριας, σε μεταγενέστερο ποστ, διάβασα την είδηση ότι οι Active Member στον τελευταίο τους δίσκο «Όταν οι μικρόνοοι hiphoρραγούν» συμπεριέλαβαν ένα τραγούδι σε ποίηση της Σοφίας.

Το τραγούδι έχει τίτλο «Μήνυμα σε μπουκάλι» και το ποίημα είναι το παρακάτω:

Η αίσθηση του κόσμου ήταν λειψή,
από τη γέννησή μου ως τώρα.
Στο ιστορικό μου γράψανε: κουφή
κι έτσι έμεινε -μια κούφιαν ώρα.

Μες στο μυαλό μου, ωστόσο η μελωδία
με κατακλύζει, πλημμυρίζω από ήχους.
Των τραγουδιών διαισθάνομαι την αρμονία
κι έτσι συχνά μεθώ απ’ τους στίχους.

Τον κόσμο σας ποθώ να τον διαβάσω
στα στρογγυλά σημάδια στο χαρτί.
Της γλώσσας σας τα μυστικά να εξιχνιάσω
ποτέ μου δε βολεύτηκα στην άκρα σιωπή.

Εντάχτηκα στη σκέψη σας, των ήχων
το φλοίσβιμα, το θρόισμα και η ριπή του ανέμου
και μέσα τα χτυπήματα της πόρτας και των τοίχων-
ήχοι που δεν τους άκουσα στ’ αλήθεια εγώ ποτέ μου.

Κι ωστόσο στα ποιήματα με σπρώχνει η φαντασία.
Τη γλώσσα σας χειρίζομαι και σας τη στέλνω πίσω.
Ν’ αφουγκραστείτε εδώ κι εσείς μία στιχομυθία
που -αν και κουφή- μπορώ να εκφωνήσω…

Πλέει το μήνυμά μου στο μπουκάλι,
μποτίλια στο νερό το πελαγίσιο.
Κι εγώ ετοιμάζομαι, απ’ την αρχή και πάλι
τα μυστικά μου να σας κοινωνήσω.

Χθες έμαθα ότι η Σοφία αποφάσισε να γίνει blogger. Το πώς και το γιατί, το εξηγεί η Σοφία στο πρώτο ποστ του blog της:

Μια φορά κι ένα καιρό, όχι πολύ παλιά, τα blog άρχισαν να εξαπλώνονται στο διαδίκτυο, να αυξάνονται, να πληθύνονται και να το κατακυριεύουν. Τότε πολλοί φίλοι και γνωστοί έφτιαξαν το δικό τους blog. Οι περισσότεροι μάλιστα, γνωρίζοντας το πάθος μου για την ποίηση με προέτρεψαν να φτιάξω κι εγώ ένα –κυρίως ποιητικού χαρακτήρα- και ειδικά όταν κυκλοφόρησα την πρώτη μου ποιητική συλλογή πριν από λίγους μήνες.

Δεν πίστευα όμως πως υπήρχε λόγος να προσθέσω ένα ακόμα ποιητικό blog στα ήδη υπάρχοντα, τα περισσότερα εκ των οποίων τα έχουν φτιάξει οι προαναφερόμενοι φίλοι και γνωστοί και είναι εξαιρετικά.

Μου δημιουργήθηκε όμως πρόσφατα η ανάγκη να φτιάξω κι εγώ blog, όχι πια για την ποίηση, αλλά σχετικά με την κώφωση, από την οποία πάσχω. Αυτό γιατί δεν υπάρχει (εξ όσων γνωρίζω) ανάλογο blog στον κυβερνοχώρο.

Πιστεύω πως είναι πια καιρός κι εμείς οι κωφοί άνθρωποι να αποκτήσουμε την ισότιμη φωνή που μας παρέχει ο γραπτός λόγος. Ένα προσωπικό blog ενός κωφού ανθρώπου είναι απαραίτητο να υπάρχει, κυρίως για να μπορέσουν οι άλλοι -εσείς οι αναγνώστες- να έρθετε σε επαφή με τον κόσμο μας, για να μπορέσετε να επικοινωνήσετε με μια ομάδα συμπολιτών σας που ως τώρα έμενε εν πολλοίς αποκλεισμένη από τον ευρύτερο κοινωνικό ιστό.

Το blog έχει τίτλο «Κουφός είσαι, ρε; Δεν ακούς;» , υπότιτλο «Όλα όσα θέλατε να μάθετε για την κώφωση, από πρώτο…αυτί» και η διεύθυνση για να το επισκεφτείτε και να το προσθέσετε στα links σας είναι http://kofosi.blogspot.com

Η Σοφία στο χθεσινό της ποστ περιγράφει τις εντυπώσεις μιας κουφής όπως γράφει από την συναυλία των Active Member στο Gagarin:

Αυτό που κατάλαβα από το τραγούδι μου είναι ότι ήταν μωβ, όπως και το χρώμα της σκηνής εκείνη την ώρα. Μου αρέσει το μωβ, είναι μυστήριο χρώμα κι αλλάζει συνεχώς. Μια σταλίτσα μπλε αν του ρίξεις –αν έχεις μπλε εκείνη την ώρα, δηλαδή blues, μελαγχολία στην καρδιά σου- γίνεται κι αυτό μελαγχολικό. Μα τη στιγμή που τα βλέπεις όλα ρόδινα, ρίχνεις λιγουλάκι κόκκινο στο μωβ και γίνεται ζωηρό και χαρούμενο.

Όποιος ακούσει το τραγούδι μου ελπίζω να χρησιμοποιήσει και τους δυο τρόπους, και τις δύο ψυχικές διαθέσεις. Όπως κι εγώ βλέπω τα πράγματα πότε μελαγχολικά και πότε ρόδινα. Κυρίως, μη συνδέετε την αναπηρία με τη μελαγχολία και τη δυστυχία, αυτό είναι μύθος: αγαπάμε εξίσου το ροζ στη ζωή μας, και μπορούμε να αντιληφθούμε συχνά και το la vie en rose, όπως όλοι σας.

Διαβάζοντας το blog της Σοφίας, πιστεύω ότι προσεγγίζουμε τον κόσμο των κωφών και κατανοούμε καλύτερα τα ιδιαίτερα προβλήματά τους:

Γιατί, πρέπει να σκεφτείτε μήπως την επόμενη φορά που θα κορνάρετε σε έναν πεζό στο δρόμο κι εκείνος δεν κάνει στην άκρη ή την επόμενη φορά που θα ζητήσετε μια πληροφορία και δεν σας απαντάνε, και φωνάξετε όλο θυμό: “ Έι, εσύ! Σου φωνάζω ρε, δεν ακούς; Κουφός είσαι; ” μήπως τότε βρεθεί κάποιος να σας απαντήσει θετικά:
“ Ναι, είμαι κουφός”.

Αυτό που περιμένω από την Σοφία, μια και πήρε τον… άσχημο δρόμο του blogging, μετά το blog για την κώφωση (kofosi.blogspot.com), να ανοίξει και το ποιητικό της blog (kosofi.blogspot.com). Δεν θα είναι ένα ακόμα ποιητικό blog. Θα είναι το δικό της ποιητικό blog.

Advertisements
17 Σχόλια leave one →
  1. 25/02/2008 12:45 μμ

    🙂

    Θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που καταφέρνουν να ξεπερνούν τις «ιδιαιτερότητες» που έχουν, με τόσο κέφι και όρεξη για ζωή και δημιουργία!

    Και το blog της Σοφίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, και οι στίχοι που διάβασα μου άρεσαν πολύ
    🙂

    Καλημέρα, καλή εβδομάδα.

  2. 25/02/2008 1:25 μμ

    Σήμερα θα μαι στο Βυζαντινό Μουσείο.
    Φαντάζομαι ότι λόγω θέματος και Καστανιώτης πρέπει να ξέρεις…

  3. 25/02/2008 1:28 μμ

    Συν-bloger alou αγνόησε το προηγούμενο comment.
    Πήγαινε σε άλλο φιλαράκι.

    Για σένα είναι αυτό:

    Έχω μια πρόκληση για σένα σε βιβλιοπαιχνίδι…

  4. 25/02/2008 2:30 μμ

    Mπράβο στην Σοφία.

  5. 25/02/2008 3:18 μμ

    Πες της Σοφίας , πως – κατά κάποιον τρόπο – είναι τυχερή , που δεν ακούει …(ο κόσμος μας έχει πια πνιγεί στην ηχορρύπανση) …
    Εκτός αυτού , πες της , πως υπάρχουν και ΠΙΟ κουφοί από εκείνη … Είναι όλοι αυτοί , που δεν μπορούν να αφουγκραστούν τον παλμό της πραγματικής ζωής , της ζωής που λέγεται Αγάπη , Προσπάθεια , Πίστη στα Ιδανικά … Είναι η ζωή που ενυπάρχει μέσα μας και όχι … γύρω από τα αφτιά μας …
    Πες της …
    Αλλά , άσε καλύτερα … θα της τα πω εγω .

  6. 25/02/2008 4:34 μμ

    Αχ Γιώργο μου πόσο με συγκινείς! Πόσο θα χαρεί το Σοφάκι μόλις δει το ποστ σου! Είναι από τα πιο αξιολάτρευτα πλάσματα που έχω συναναστραφεί. Εκλεκτή φίλη! Εκλεκτή! Έχουμε ζήσει τα άπειρα, καθημερινά στους εκφραστές, αλλά και από κοντά γιατί κάθε φορά που κατεβαίνω Αθήνα βλεπόμαστε. Γνωριστήκαμε τυχαία όταν γράφτηκε στους εκφραστές. Στην πορεία ανακαλύψαμε πως μέναμε στην ίδια γειτονιά και είχαμε πολλούς κοινούς γνωστούς και φίλους. Έχουμε ζήσει τρελές χαρές παρέα, τέτοιες, που θυμάμαι να κάνει διακοπές στην Κεφαλλονιά και να ψάχνει νετ καφέ για να τα πούμε. Κι ότι δεν προλαβαίναμε, το λέγαμε με μήνυμα στο κινητό! 🙂
    Όταν την πρωτοσυνάντησα με τον άντρα της το Νίκο, έναν εξαιρετικό άνθρωπο, από κάθε άποψη, μα η ζωή της στέρησε την ακοή, αλλά ήταν γενναιόδωρη μαζί της σε όλα τα υπόλοιπα, είδα αυτό που περίμενα. Αυτό που βγάζει ο λόγος της, η αύρα της, αυτό που εκπέμπει η ποιητική γραφή της. Ένα πλάσμα λαμπερό, καλότατο, αξιολάτρευτο, γελαστό, σεμνό και ταυτόχρονα ώριμο και ήρεμο, μ’ εκείνη την ηρεμία που χαρίζει η σοφία στους ανθρώπους. Αυτή που επισήμανες και που η γλυκιά Σοφία τη διαθέτει εν αφθονία, μαζί με γοητεία σαφώς!

    Να είσαι καλά Γιώργο μου!

  7. 25/02/2008 4:54 μμ

    μπράβο σου ΑΦΜ.
    και βέβαι μπράβο και στη Σοφία!

  8. 25/02/2008 5:02 μμ

    Πω πω ρε παιδιά, θα με τρελλάνετε (οι υπόλοιποι, η γητεύτριά μου δεν πιάνεται, αφού ξέρει πόσο την αγαπάω και πόσο θέλω να τα πούμε πάλι και από κοντά – αυτόν τον καφέ θα τον κεράσω εγώ, ε; )

    Διαφωνώ λίγο μόνο με το εγκώμιο, αφήστε τα εγκώμια βρε σεις, μια παρουσίαση είναι, μια παρουσίαση που ούτε εγώ δεν θα την έγραφα τόσο άρτια.

    Αλλά δεν γράφω για να δεκτώ εγκώμια, μα γιατί νομίζω ότι πραγματικά υπήρχε ένα κενό ενημέρωσης εδώ. Κυρίως, ενημέρωση για σας που ακούτε, αλλά και για να γίνει μια προσπάθεια συσπείρωσης και έκφρασης και άλλων χειλεοαναγνωστών κωφών, που ζουν (ζούμε) μεν μέσα στην κοινωνία, αλλά δεν έχουμε και κάποιο συλλογικό τρόπο αυτοπροσδιορισμού (σε αντίθεση με τους νοηματίζοντες κωφούς, που είναι μια οργανωμένη και συγκροτημένη ομάδα, που μπορεί και διεκδικεί πολλά πράγματα).

    Το γράφω αυτό γιατί ήδη δέκτηκα κάποια μηνύματα από άλλους κωφούς χειλεοαναγνώστες, που έχω γνωρίσει στο φόρουμ «Αναπηρία τώρα» (www.disabled.gr) και μου ζήτησαν κι εκείνοι να γράψω τις ιστορίες τους. Δεσμεύτηκα σε επόμενο ποστ να παρουσιάσω μερικές ιστορίες με τον τίτλο «ιστορίες φίλων».

    Μου αρέσει η σκέψη ότι δίνεται σε αυτούς (όπως και σε μένα) ένα γραπτό βήμα να εκφραστούν.

    Για το μόνο που δεν είμαι τελείως σίγουρη είναι αν εσάς τους ακούοντες σας ενδιαφέρουν πράγματι οι ιστορίες των κωφών, και γι’ αυτό χαίρομαι με τα σχόλια.

    Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Αλλουφανίδη (αυτό μου το κόλλησε η Μαριάννα -γιατί παίζω στο παιχνίδι του γλυκού Αλλουφανίδη, θυμάστε; ) για την παραπάνω παρουσίαση.

    Θα χαρώ να σας βλέπω όλους στο μπλογκ.

  9. 25/02/2008 5:11 μμ

    Μπράβο, μπράβο!!
    Και στον Αλλουφάνιο για το ποστ αυτό, αλλά και στην ίδια τη Σοφία για την προσπάθεια της!!

  10. 25/02/2008 7:49 μμ

    Κάθε μέρα που περνά νοιώθω πιο πλούσιος και πιο γεμάτος γιατί γνωρίζω νέα όμορφα πρόσωπα μέσα στην ασκήμια των καιρών.
    Το πιο πρόσφατο ήταν η γνωριμία μου με τη Σοφία.
    Νά’σαι καλά Κάρολε που μας τη γνώρισες.

  11. 25/02/2008 11:50 μμ

    Τα μπράβο, τα συγχαρητήρια και όλα τα… λευκά λουλούδια στην Σοφία…
    🙂

  12. 26/02/2008 10:36 πμ

    Μπράβο πάνω απ’ όλα στη Σοφία, αλλά και σε σένα που μας ενημερώνεις για κάθε τι σπουδαίο…
    Την καλημέρα μου, χαίρομαι να περνάω από εδώ!

  13. 26/02/2008 10:50 πμ

    @Νεραϊδόσκονη:
    Να περνάς, να περνάς… Χαίρομαι κι εγώ.
    Αλλά λύσε μου μια απορία που έχω…
    Υπάρχουν ειδικά νεραϊδοξεσκονόπανα για την νεραϊδόσκονη;
    :p
    🙂

  14. 26/02/2008 11:27 πμ

    Καλέ είναι δυνατόν να θέλει κάποιος να ξεσκονίσει την νεραϊδόσκονη;
    (Είναι η δικαιολογία για μας τις εργαζόμενες μανούλες που κάνουμε τα στραβά μάτια!) 😉

Trackbacks

  1. Το τραγουδι της ειναι μωβ « Black Cat, Red Cat

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.589 ακόμα followers

  • Φεβρουαρίου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    2526272829  
  • Αρέσει σε %d bloggers: