Skip to content

Μνήμη Νίκου Μπελογιάννη.

30/03/2008

«Κείμενα από την απομόνωση» του Νίκου Μπελογιάννη

Η Ηρωική διάσταση της προσωπικότητας του Νίκου Μπελογιάννη, είναι γνωστή. Λιγότερο γνωστή, εν τούτοις όχι λιγότερο ουσιαστική, είναι η ύπαρξη ενός πνεύματος που ήταν τόσο πλατύ, ώστε να μπορεί παράλληλα με την εξαιρετικά δύσκολη λόγω των συνθηκών, οργανωτική δουλειά του κόμματος να ασχολείται με ζητήματα όπως αυτό των ριζών της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ενός κομμουνιστή αγωνιστή που μπορούσε να λέει σε εποχή πολιτικού και γλωσσικού φανατισμού, ότι κάνουν μεγάλο σφάλμα που ζητούν τα έργα του Παπαδιαμάντη να μεταφραστούν στη δημοτική. Ενός ανθρώπου που ξεκίνησε την έρευνα και την συγγραφή μέσα στην απομόνωση κάτω από την σκιά του εκτελεστικού αποσπάσματος μιας μελέτης που αφορούσε τις ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το θέμα αυτό δεν είναι ούτε «τυχαίο», ούτε «ειδικό». Η λογοτεχνία, είναι η γραπτή σκέψη και η γενικότερη εικόνα της κοινωνίας της κάθε εποχής, και η έρευνα πάνω στις ρίζες της. Είναι τελικά, μια έρευνα πάνω στις ρίζες του νεότερου Ελληνισμού.

Η μελέτη αυτή ποτέ δεν ολοκληρώθηκε αφού το εκτελεστικό απόσπασμα διέκοψε την συγγραφή της μαζί με την ζωή του Νίκου.
Και όμως, ό,τι διασώθηκε, εξαιτίας των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγινε η συγγραφή, δίνει απαντήσεις σε πλήθος ερωτημάτων. Άμεσα και σε αυτούς που συμφωνούν πολιτικά μαζί του δίνει απάντηση στο ζήτημα των ριζών του νεότερου ελληνισμού. Έμμεσα, αλλά εν τούτοις πολύ σαφώς, δίνει απαντήσεις, σε κάθε άνθρωπο για προβλήματα του σήμερα και του αύριο.

Το μοναδικό κεφάλαιο του βιβλίου που πρόλαβε να συγγράψει ο Νίκος, καθώς και οι σημειώσεις του και οι αποδελτιώσεις στις οποίες θα στηριζόταν η συγγραφή του υπόλοιπου, εκδόθηκαν το 1982 από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» με τίτλο «Κείμενα από την απομόνωση». Την επιμέλεια του βιβλίου την έκανε η σύντροφος του Μπελογιάννη, η Έλλη Παππά, που ήταν συνεργάτισσά του, στη συγγραφή του έργου.
Στον πρόλογό της διαβάζουμε την καταπληκτική ιστορία αυτού του βιβλίου:

…Η μελέτη αυτή έχει μια μεγάλη και πολύ χαρακτηριστική ιστορία. Γιατί ξεκίνησε μέσα στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, στους ατέλειωτους μήνες της απομόνωσης, από την σύλληψή μας ως την πρώτη δίκη. Το γράψιμό της ολοκληρώθηκε στη φυλακή της Κέρκυρας, όπου είχε μεταφερθεί ο Νίκος, όταν τελείωσε η πρώτη δίκη, ως την μεταφορά του και πάλι στα απομονωτήρια της Ασφάλειας, το Γενάρη του ’52, για την δεύτερη δίκη.
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Στην απομόνωση της Ασφάλειας είχαμε αναπτύξει ένα πυκνό «σύστημα επικοινωνίας» με διάφορα μέσα : από το…βήχα, που έδινε συνεχώς το «στίγμα» μας, που έλεγε ότι βρισκόμαστε στο κελλί και είμαστε καλά – ή όταν έπαυε ν’ ακούγεται, ότι κάπου έχουν πάρει τον ένα, κι η επιστροφή του στο κελλί, και ο καθησυχαστικός τόνος του βήχα έφερνε την είδηση πως τίποτα κακό δεν έγινε- ως την αλληλογραφία με σημειώματα, που ανταλλάσσαμε πολλές φορές την μέρα, με σύστημα που ο Νίκος είχε επινοήσει. Αυτή η αλληλογραφία ήταν αρκετά οδυνηρή, ιδιαίτερα για τον Νίκο, που δεν κάπνιζε. Γιατί, για πολλούς μήνες δεν είχαμε μολύβι, δεν θέλαμε να ζητήσουμε από κανένα φρουρό, για να μην κινήσουμε υποψία για την αλληλογραφία μας, κι έτσι γράφαμε με την καύτρα των σπίρτων που τα καίγαμε με αναμμένο τσιγάρο. Για να γραφτεί ένα σημείωμα χρειαζόταν να καούν αρκετά τσιγάρα, έτσι, που το κατάκλειστο κελλί φλόμωνε από τον καπνό. Ο Νίκος άρχισε αιφνίδια να προμηθεύεται τσιγάρα (στην αρχή είχε ένα μικρό μολυβάκι, που το είχε βρει στα σκουπίδια) κι αυτό έδωσε μεγάλη χαρά στους ασφαλίτες. Που έδωσαν, μάλιστα, και σχετικό σχόλιο σε κάποια εφημερίδα, πως τα νεύρα του Μπελογιάννη… σπάσανε, αφού άρχισε να καπνίζει!

Όσο περνούσε ο καιρός, τα γράμματα που ανταλλάσσαμε μεγάλωναν, δεν ήταν πια ένας στοιχειώδης τρόπος επικοινωνίας, αλλά μια πραγματική ανταλλαγή πολλών σκέψεων. (Για να εξασφαλίσουμε το απαραίτητο χαρτί, ψάχναμε μανιωδώς στο βαρέλι των απορριμμάτων, μαζεύαμε βρώμικα χαρτιά, τα πλέναμε και τα στεγνώναμε, και με τον ίδιο τρόπο μαζεύαμε κομμάτια εφημερίδων, κι έτσι κάτι μαθαίναμε από τον έξω κόσμο). Μέσα απ’ αυτή την αλληλογραφία βγήκε κάποια στιγμή η ιδέα πως λείπει μια ιστορία της ελληνικής σκέψης, στην διαδρομή της από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Ο Νίκος, πρότεινε να τη γράψουμε εμείς, και μάλιστα ν’ αρχίσουμε τη δουλειά αμέσως, μέσα στην απομόνωση. Ένας από τους φρουρούς είχε αποκτήσει κάποια οικειότητα μαζί μας, εκτιμούσε τη στάση μας, όπως έλεγε. Ο Νίκος του άνοιξε κουβέντα για βιβλία, εκείνος είπε πως αγαπούσε το διάβασμα και τα καλά βιβλία, ο Νίκος του πρότεινε να μας αγοράζει βιβλία και αφού τα διαβάζουμε, να του τα χαρίζουμε. Δέχτηκε. Άρχισε να φέρνει βιβλία, πρέπει να έκανε μ’ αυτό τον τρόπο μια καλή βιβλιοθήκη. Τα διαβάζαμε, ανταλλάσσαμε κρίσεις και σκέψεις – ιδιαίτερα είχαμε ασχοληθεί με το Βυζάντιο, από την αρχή.

Όταν με πήραν εμένα από την ασφάλεια, τέλος Ιούνη του ’51, ο Νίκος συνέχισε τη μελέτη. Καθώς είχε μείνει σχεδόν μόνος του (αν θυμάμαι καλά, μόνο τη Βάσω Λεβεντάκη είχαν κρατήσει από τις γυναίκες στην Ασφάλεια ως τη δίκη), είχε κάποια μεγαλύτερη άνεση να προμηθεύεται βιβλία. Μου έστειλε κι εμένα μια παρτίδα στη φυλακή, με πολλές σημειώσεις στα περιθώρια. Έτσι, άρχισε να παίρνει μορφή η μελέτη του για τις ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Στη φυλακή της Κέρκυρας, στο ελάχιστο διάστημα που έμεινε εκεί, μπόρεσε να τη γράψει, σαν ένα κεφάλαιο της μεγάλης μελέτης πάνω στη ιστορία της ελληνικής σκέψης, που θα γράφαμε μαζί, αν ζούσαμε βέβαια. Αυτό το «αν ζούσαμε», ήταν η μόνιμη επωδός σε κάθε σχέδιο, μα αυτό δεν εμπόδιζε να κάνουμε σχέδια και να τα βάζουμε σε εφαρμογή, κι αυτό είναι, νομίζω, που έχει σημασία. Ότι ο Νίκος Μπελογιάννης μπόρεσε, μέσα στην απομόνωση της Ασφάλειας, να ξεκινήσει ένα τόσο μεγάλο σχέδιο και να προλάβει να ολοκληρώσει έστω και ένα του κεφάλαιο.

Έτσι, μπορούμε σήμερα να δώσουμε μια πλήρη έκδοση της δουλειάς του Νίκου Μπελογιάννη. Η σημασία της δεν είναι «φιλολογική», είναι ανθρώπινη, και πολιτική και -ίσως- ιστορική. Η ανθρώπινη και η πολιτική της σημασία, είναι και η μέγιστη. Είναι ένα μοναδικό ντοκουμέντο για το πώς ο Νίκος Μπελογιάννης «τοποθετούσε» τον εαυτό του μέσα στη ζωή και στο κομμουνιστικό κίνημα. Αυτή η δίψα για μελέτη και έρευνα, ακόμα και μέσα στις χειρότερες συνθήκες, ακόμα και μέσα στις ώρες της υπέρτατης αγωνιστικής δοκιμασίας, όταν τα περιθώρια για σωτηρία και επιβίωση μηδενίζονταν, νομίζω πως είναι το πιο καλό «παράδειγμα» (αν μπορούμε να μεταχειριστούμε τη λέξη), για τις νεότερες γενιές των κομμουνιστών -ίσως όχι μόνο των κομμουνιστών.

Δεν ξέρω αν θα ξενίσει πολλούς αυτό που θα πω, μα έχω σκεφτεί πολλές φορές, πως αυτή η δουλειά του Νίκου Μπελογιάννη δίνει μια απάντηση σ’ αυτό που λέγεται σήμερα «ανθρώπινη μοναξιά». Αν μπορούμε να μιλήσουμε για μοναξιά, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για την αποθέωσή της: την Απομόνωση.
«Πρόσεχε. Η απομόνωση είναι το χειρότερο βασανιστήριο», μου έγραφε ο Νίκος σ’ ένα από τα πρώτα του γράμματα, μόλις μπορέσαμε να επικοινωνήσουμε. Όταν σκέφτομαι εκείνα τα τσιμεντένια κλουβιά, του Νίκου φωτισμένο νύχτα μέρα μ’ ένα απαίσιο εκτυφλωτικό λαμπιόνι, το δικό μου κατασκότεινο, με μοναδική πηγή φωτός ένα μακρινό λαμπιόνι στο διάδρομο, που έστελνε λίγο μακρινό φως στο ταβάνι, μέσα από το άνοιγμα με τα σιδερένια κάγκελα που ήτανε πάνω από την πόρτα, και να σ’ έχουνε εκεί, μήνες και μήνες, τότε λέω και ξαναλέω πως η «ανθρώπινη μοναξιά», μπορεί ν’ αρχίσει εκεί που τελειώνουνε τα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας, εκεί όπου στομώνει η ικανότητα του ανθρώπου να αλλάζει τους όρους ζωής του, εκεί όπου εξαντλείται η μαχητικότητα και αρχίζει η παραδοχή της ήττας.

Έτσι η ιστορία του Μπελογιάννη ξεπερνάει τον θρύλο ενός ηρωικού και πρόωρου θανάτου και γίνεται μια εκδήλωση βαθύτατης εμπιστοσύνης στη ζωή και στις δυνατότητές της, από ένα νέο άνθρωπο, που έβλεπε ότι η δική του ζωή τελειώνει…
Κάτω από αυτή την προοπτική, ο Μπελογιάννης ξεπερνάει τα όρια της χώρας του, του κόμματός του, του αιώνα του.
Αυτοί οι παράγοντες βέβαια τον γέννησαν και τον διαμόρφωσαν, αλλά ο Νίκος σαν πανανθρώπινο σύμβολο, δεν ανήκει πια μόνο σ’ αυτούς. Δίνει έτσι απάντηση σε ένα πλήθος από προβλήματα, κοινωνικά αλλά ακόμη και ατομικά που έχουν τις ρίζες τους στην απογοήτευση και στην απελπισία που συχνά καταλαμβάνουν άτομα και κοινωνικές ομάδες.
Σε όσους η περιπέτεια της ζωής, φαίνεται σαν μια χωρίς νόημα τραγωδία. Σε ένα μέρος της σημερινής νέας γενιάς, που επειδή η ιστορία δεν της ζήτησε αγώνες και θυσίες, εκτονώνει το αγωνιστικό και ηρωικό ένστικτό της επιδιώκοντας τον κίνδυνο, ίσως και ένα «ηρωικό» θάνατο, με τη μοτοσυκλέτα…
Ενώ για τον Μπελογιάννη, η ζωή είναι πολύτιμη μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτό της…

———————————————————–

*Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μάρτη του 1952, οι Νίκος Μπελογιάννης, Νίκος Καλούμενος, ο Ηλίας Αργυριάδης και ο Δημήτρης Μπάτσης, οδηγούνται στο Γουδί και εκτελούνται με τουφεκισμό στις 4:12 π.μ.
Ένα αφιέρωμα στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων που εκτελέστηκαν μαζί του είναι το παραπάνω απόσπασμα από το άρθρο του Άρη Μωραϊτη, εκδότη και διευθυντή σύνταξης του περιοδικού «Τότε», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νο 29 (2) του περιοδικού, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1987.
(Δραχμαί 300)

* Το τραγούδι στο player είναι από τον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου «Αντάρτικα». Έχει τίτλο «Ο Μπελογιάννης ζει», οι στίχοι είναι του Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή, η μουσική του Λάκη Χατζή και τραγουδάει η Μαρία Δημητριάδη.
*Και αφού αναφέρθηκαν στα σχόλια ακόμα 2 τραγούδια που έχουν σαν θέμα τον Νίκο Μπελογιάννη, ας τα προσθέσω εδώ έτσι ώστε να έχουμε μια μικρή μουσική ανθολογία τραγουδιών για τον Μπελογιάννη.
Σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Βαγγέλη Κυρίτση, ο Μιχάλης Δημητριάδης με συνοδεία χορωδίας τραγουδά «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Είναι από τον δίσκο «14 νέα τραγούδια» και τον διαγωνισμό έντεχνου λαϊκού τραγουδιού που έγινε για το 8ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή.

Σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους του αδερφού του Γιάννη Θεοδωράκη, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά τραγουδά το τραγούδι «Ο Μπελογιάννης». Είναι από την ταινία του Νίκου Τζήμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (1980)

Advertisements
37 Σχόλια leave one →
  1. 30/03/2008 12:52 μμ

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που είδα την ταινία » ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» -πρέπει να είναι η μοναδική που έχω δει μαζί με τους γονεις μου, στις αρχές του ’80 θαρρώ.. Όταν γύρισα σπίτι, τάραξα τον μπαμπά μου στις ερωτήσεις -και διάβασα, από τότε, σχεδόν οτιδήποτε σχετικό έχει γραφτεί.. Το απόσπασμα που παραθέτεις,όπως και όλο το βιβλίο με τις σημειώσεις της Έλλης Παππά είναι συγκλονιστικό…όπως και το σκίτσο του Πικάσσο.

    **Από σύμπτωση, από τις ελάχιστες φορές που είδα κάτι στην τηλεόραση ήταν αυτές τις μέρες ένα ρεπορτάζ για το χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία (το ήξερα, το αναφέρει ο Λουντέμης σε κάποιο από τα αυτοβιογραφικά του βιβλία, αν το βρω θα στο προσθέσω).

    Δεν ξεχνάμε τέτοιους ανθρώπους…
    Καλημέρα

  2. 30/03/2008 2:57 μμ

    Εξαιρετική δουλειά.
    Έχει δίκιο ο Marx που λέει πως για όποιον είναι αποφασισμένος να γίνει ολοκαύτωμα για να «ανθρωπέψει ο άνθρωπος» τίποτα το ανθρώπινο δεν του είναι ξένο.
    Υποκλίνομαι μπροστά στο αθάνατο ποίημα του Δημήτρη Ραβανή Ρεντή. Ωστόσο, με συγκινεί εξίσου και ο «Άνθρωπος με το Γαρύφαλο» σε μουσική Μίκη, στίχους Γιάννη Θεοδωράκη και εκτέλεση από τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά:
    [audio src="http://www.geocities.com/ametanohto/Mpelogiannis_Zormpala.mp3" /]

  3. 30/03/2008 4:49 μμ

    «η «ανθρώπινη μοναξιά», μπορεί ν’ αρχίσει εκεί που τελειώνουνε τα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας, εκεί όπου στομώνει η ικανότητα του ανθρώπου να αλλάζει τους όρους ζωής του, εκεί όπου εξαντλείται η μαχητικότητα και αρχίζει η παραδοχή της ήττας.»
    καταπληκτική αποστροφή.

    Νομίζω πως αξίζει μία μνεία και στο συγκλονιστικό βιβλίο «Η Εντολή» της Διδώς Σωτηρίου (αδερφής της Έλλης Παπά).

    Μπράβο ΑΦΜ.

  4. 30/03/2008 5:38 μμ

    Μπράβο ΑΦΜ και από μένα!!!
    Άς όψονται ο Μιχάλης Κύρκος και άλλοι της τότε ηγεσίας του παράνομου ΚΚΕ και της ΕΔΑ, που δεν δέχτηκαν να μπει υποψήφιος βουλευτής και πιθανόν να μην εκτελεστεί και να μας παραδόσει ένα έργο που θα το μελετούσαν γενιές και γενιές …

  5. 30/03/2008 8:36 μμ

    Τιμή στη μνήμη του! Τιμή σε τέτοιους ΗΡΩΕΣ!

    Γιάννης Ρίτσος – Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο

    Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
    Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
    όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
    Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
    Ξεκρέμασαν μία μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
    Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
    Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
    Σιωπή. Οι λαοὶ περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
    το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.

  6. 30/03/2008 8:43 μμ

    Αμετανόητε το λινκ σου δεν λειτουργεί . This page is not available, λέει…
    Θα το κοιτάξεις σε παρακαλώ; Δεν είναι να τα χάνουμε αυτά που μας χαρίζετε.
    Σ’ ευχαριστώ εκ των προτέρων καθώς και τον Μαρξ για όλα!
    Υπέροχη η Δημητριάδη ρε παιδιά… Ανατριχίλα γαμώτο. Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω το χρόνο, να αλλάζαμε τον ρουν της ιστορίας…

  7. 30/03/2008 9:20 μμ

    @ γητεύτρια, κι εγώ δυσκολεύτικα πριν –και το ανέβασα εδώ, να το πάρετε με δεξί κλικ και απόθήκευση

  8. 30/03/2008 9:35 μμ

    ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ειναι το βιλβιο »Γραμματα στο γιο μου» της Ελλης Παπα που τα εγραφε απο τις φυλακες αναφερεται και στην παραμονη της εκτελεσης του Μπελογιαννη και τις τελευταιες στιγμές που τον ειδε καθως τον επαιρναν απο το κελι του

  9. 30/03/2008 9:41 μμ

    @ Νατάσα: Συγκινητική ταινία…
    Την θυμάμαι αμυδρά όμως .
    Για το χωριό Μπελογιάννης έχω διαβάσει παλιά.
    Αυτές τις μέρες το επισκέφτηκε και ο Λιάπης και όπως γράφει το blog Αθλιότητες
    η υπουργάρα δήλωσε ότι «Το χωριό Νίκος Μπελογιάννης μας δείχνει τί είναι ικανοί να δημιουργήσουν οι Έλληνες όταν είναι ενωμένοι!»…

    @ Αμετανόητε: Σ’ ευχαριστώ για το τραγούδι. Θα το προσθέσω στο ποστ.

    @ Κροτ: Ακριβώς αυτό το απόσπασμα ξεχώρισα κι εγώ… Νομίζω ότι είναι απόσταγμα ζωής… Και τι ζωής! Γεμάτης αγώνες…

    @ Φάρε: Δυστυχώς οι ηγεσίες πολλές φορές δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Αλλά είναι εύκολο να τους κρίνουμε τώρα εκ του ασφαλούς…
    @ Μαριάννα: Θα προσθέσω και το τραγούδι με την Ζορμπαλά , καθώς και μελοποιημένο το ποίημα του Ρίτσου που έγραψες στο σχόλιο.
    Να γίνε με την ευκαιρία μια μικρή ανθολογία για τον Ν. Μπελογιάννη.

    @ Νατάσα-2: Ταχύτης, εξυπηρέτησις!
    🙂

  10. 30/03/2008 9:45 μμ

    @ Aναστασία: Όπως συγκλονιστική ήταν και όλη η ζωή της.
    Σ’ ευχαριστώ για την υπενθύμιση αυτού του βιβλίου

  11. 30/03/2008 10:10 μμ

    @ Μαριάννα: Στο τέλος του ποστ πρόσθεσα άλλα 2 τραγούδια για τον Μπελογιάννη. Με δεξί κλικ πάνω στο link του τίτλου τους και «αποθήκευση δεσμού ως», μπορεί όποιος θέλει να τα αποθηκεύσει στον υπολογιστή του.

  12. 30/03/2008 10:59 μμ

    Ευχαριστώ πολύ Γιώργο μου! Να είσαι καλά! Κι όλοι να ‘μαστε καλά, ν’ αγωνιζόμαστε, να τους τιμάμε και να τους θυμόμαστε!

  13. 30/03/2008 11:04 μμ

    Νατασσάκι μου τώρα το είδα! Ευχαριστώ πολύ και σένα καλή μου! Να είσαι καλά! Απίστευτη είσαι… 😉 Τσακμάκι!

  14. 31/03/2008 5:06 μμ

    Σε «έσωσε» το κόκκινο γαρύφαλλο 😉

  15. 31/03/2008 5:34 μμ

    Ο Νικος Μπελογιάννης, όπως και χιλιάδες κομμουνιστές σε αυτή τη χώρα, δώσαν τα νιάτα και τη ζωή τους για να έρθει μια δίκαιη κοινωνία, για το σοσιαλισμό. Σήμερα,, πράγματι, οι εποχές δεν θέλουν τον ήρωα με το όπλο στο βουνό, ούτε να στέκεται στο εκτελεστικό απόσπασμα..Σήμερα, ο ήρωας είναι αυτός που μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που όλα μοιάζουν μάταια, που το σφυρί και το δρεπάνι λοιδορούνται από εχθρούς και «φίλους», ήρωας είναι αυτός που συνεχίζει στην ανηφόρα της Ιστορίας, ακριβώς για τους ίδιους λόγους που ο Μπελογιάννης έδωσε τη ζωή του. Η ευγενική μορφή του Νίκου Μπελογιάννη φωτίζει το δρόμο όλων αυτών που δεν το βάζουν κάτω, όσων συνεχίζουν αταλάντευτα μέχρι τη νίκη αλλά και όσων δε βολεύονται στον παραλογισμό που έχει επιβάλει το σύστημα. Για αυτό δε θυμόμστε το Μπελογιάννη μόνο αυτές τις μέρες. Γιατι ο Μπελογιάννης ζεί στις καρδίες όλων όσων δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, κάθε μέρα, μέχρι να ξημερώσουν τα σκοτάδια.

  16. 31/03/2008 7:56 μμ

    μπράβο για την ανάρτηση.εξαιρετικά τα αποσπάσματα πού παραθέσατε από τίς πηγές,,…θυμίζουν,συγκινούν,διδάσκουν,…

  17. 31/03/2008 9:38 μμ

    Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν η μεγαλύτερη ίσως προσωπικότητα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Οι μεγάλες προσωπικότητες της Αριστεράς, υπήρξαν θύματα ενός κράτους με κυρίαρχη ιδεολογία που αρκετές φορές άγγιξε τον φασισμό, αλλά και θύτες. Ο ίδιος οΝίκος Ζαχαριάδης, συγκεντρώνει στο πρόσωπο και την ιστορία του, όλα τα στοιχεία του θύτη και του θύματος, τα οποία δυστυχώς έγιναν και στοιχεία της ιστορίας της Αριστεράς. Ο Μπελοιγιάννης, είναι απ αυτούς που δεν τους άγγιξε ο τραγικός κανόνας. Και έζησε πολύ λίγο για να γίνει κανόνας ενδεχομένως αυτός. Πορεύτηκε χωρίς την απολυτοποίηση του εαυτού του, και κράτησε από την μεταφορά του απόλυτου σοβιετικού μοντέλου στην Ελλάδα, μόνο το όραμα του δίκαιου κόσμου. Αν κάποτε ανοίξουν τα αρχεία του ΚΚΕ, ίσως μάθουμε πολλά για τις συνθήκες σύλληψής του

  18. 31/03/2008 10:51 μμ

    Την ιστορία του την έμαθα από ένα ντοκιμαντέρ και από τη γυναίκα του, την ΈΛΛΗ ΠΑΠΑ, που διηγούταν τα γεγονότα. Από τότε, κάθισα και διάβασα για αυτόν. Η αριστερά, τελικά, έχει βγάλει από τα σωθικά της, λεβέντες όχι αστεία.

  19. 31/03/2008 11:08 μμ

    @ Μαριάνα: Είπαμε… Μοιραζόμαστε τα καλά και όσα μας αρέσουν.
    @ Μάνος: Από τι μ’ έσωσε;
    @ Παρτιζάνα: Ο Μπελογιάννης θα ζει, όσο υπάρχουν νέοι που τιμούν την μνήμη του και συνεχίζουν τα οράματά του.

    @ Κόκκινη Κίσσα: Ευχαριστώ και καλώς ήρθες.

    @ Ο Άλλος: Η ιστορία αργά ή γρήγορα θα μιλήσει για όλους και για όλα.

    @ Ν.Αgo: Λεβέντες και λεβέντισσες…
    🙂

  20. 31/03/2008 11:14 μμ

    “Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα. Με την καρδιά μας και με το αίμα μας”. Είναι στιγμές που μου έρχονται τα λόγια αυτά του Μπελογιάννη στο μυαλό, και αναρωτιέμαι… όταν πέρασαν τέτοιο άνθρωποι από το Κόμμα, έχουμε δικαίωμα εμείς οι νέοι κομμουνιστές να πούμε καμιά φορά ότι κουραστήκαμε; Ούτε συζήτηση! Είναι χρέος μας προς όλους αυτούς που έδωσαν το αίμα τους, αλλά και σε όσους κατάφεραν να παραμείνουν ζωντανοί μέσα από όλους αυτούς τους αγώνες να είμαστε πάντα εκεί αταλάντευτοι, ακούραστοι, μαχητικοί!!!

  21. 31/03/2008 11:50 μμ

    @Cypriotcommunist:
    Χαίρομαι όταν διαβάζω σχόλια σαν το δικό σου!
    🙂

  22. 02/04/2008 1:43 πμ

    Σας χαρίζω όλο το δίσκο από την ταινία «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

    Περάστε από το μαγαζί!

  23. 04/04/2008 9:14 μμ

    @ faros
    Ενώ το ΚΚΕ που είπε πράκτορα τον Νίκο Πλουμπίδη που θέλησε να πάρει την ευθύνη πάνω του ώστε να γλυτώσει την εκτέλεση ο Μπελογιάνης είναι προφανώς άμοιρο ευθυνών (όπως πάντα…)

  24. 04/04/2008 11:42 μμ

    @ Johny Q : τώρα το είδα αυτό.
    Thanks

    @ Ηaridimos: Αυτό είναι άλλη και μεγάλη ιστορία… Και σηκώνει πολλή μελέτη

  25. 05/04/2008 1:32 πμ

    Μπήκα 🙂
    (αλλά είχε κρατήσει υπογραφή ως ashton 🙂

  26. 05/04/2008 1:38 πμ

    @ Haridimos: τις απαντήσεις στις δίνει ο Γ.Π.

  27. 05/04/2008 1:53 πμ

    Ανεξάρτητα από τις απαντήσεις κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν.
    Ο Πλουμπίδης όταν πέθανε, πέθανε με τη στάμπα του χαφιέ που του φόρεσε το ΚΚΕ . Η μετά θάνατο αποκατάσταση δεν το αλλάζει αυτό.
    Επίσης δεν αλλάζει το γεγονός πως υπάρχει μια πλειάδα κομμουνιστών που έβγαλε στη σέντρα το ΚΚΕ σαν χαφιέδες/προδότες κλπ και στη συνέχεια τους αποκατέστησε και τους έκανε εικόνισμα…

  28. 12/04/2008 11:13 μμ

    ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη, ο Νίκος Μπελογιάννης junior, έδωσε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη σημερινή Ελευθεροτυπία
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=24381104

  29. 13/04/2008 10:33 πμ

    @Xαρίδημε: Την διάβασα αλλά δεν μου προκάλεσε εντύπωση.Θλίψη ναι. Εντύπωση όχι.
    Δεν είναι ο πρώτος γιος που απαρνιέται τον πατέρα του. Γιατί τον πατέρα του απαρνιέται ο Μπελογιάννης τζούνιορ όταν λοιδορεί αυτά για τα οποία αγωνίστηκε ο πατέρας του. Υποβαθμίζει τον πατέρα του όταν λέει ότι έδωσε την ζωή του για τον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν. Για τα ιδανικά που πίστευε έδωσε την ζωή του ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως και χιλιάδες άλλοι κομμουνιστές και όχι για τον Στάλιν ή τον Ζαχαριάδη

  30. Σουηδός permalink
    14/04/2008 2:31 πμ

    Οργή, θλίψη και μίσος για όλους αυτούς που έβαλαν το χεράκι τους για να τουφεκιστούν άνθρωποι σαν το Νίκο. Άνθρωποι που το μόνο που ήθελαν ήταν μια Ελλάδα με κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνικό κράτος, ισότητα και δημοκρατία. Κρίμα που το μόνο που κερδίσαμε ύστερα από τόσες θυσίες είναι να είμαστε η ουρά της Ευρώπης σε θέματα κοινωνικού κράτους, προστασίας των ασθενεστέρων κοινωνικών ομάδων κλπ. Για αυτό όμως ας όψεται η Δεξιά, και όταν λέω δεξιά, δεν εννοώ μόνο τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ (παλαιότερα ΕΠΕΝ, αλλά τα ίδια σκατά είναι), αλλά τη γενικότερη δεξιά νοοτροπία, που κυριαρχεί στην πολιτική μας ζωή, και μας έχει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, για να δουλεύουμε χωρίς σταματημό. Πότε θα δούμε κράτος προνοίας όπως στις σκανδιναβικές χώρες (1200 ευρώ το μήνα επίδομα κοινωνικής πρόνοιας μέχρι να βρεις δουλειά); Ως πότε θα στέλνουμε μορφωμένη νεολαία στο εξωτερικό, για να πλένει εκεί πιάτα και να καθαρίζει σκάλες; Πρέπει επιτέλους να βάλουμε μυαλό, και να εγκαταλείψουμε την ατομιστική νοοτροπία, που μας πέρασε τόσες δεκαετίες η Δεξιά: «Εγώ θα δουλεύω, και εσύ θα κάθεσαι;;;(ελληνική δεξιά νοοτροπία)», και να την αντικαταστήσουμε με τη νοοτροπία «Σήμερα δουλεύω εγώ και κάθεσαι εσύ, όμως αύριο μπορεί να χάσω τη δουλειά μου, οπότε οι κοινωνικές παροχές χρειάζονται (σουηδική νοοτροπία)», και έτσι θα τεθούν τα θεμέλια για ένα σωστό, δίκαιο κοινωνικό κράτος, και όχι το μπουρδέλο που έχουμε σήμερα.

  31. Nikos permalink
    29/03/2011 11:22 πμ

    afmarx, το λινκ με το τραγούδι του Μιχάλη Δημητριάδη είναι νεκρό.
    Μπορείς να το ξαναβάλεις παρακαλώ;
    Και όλο το cd «14 νέα τραγούδια» αν το έχεις θα μας έδινες μεγάλη χαρά.

  32. 30/03/2011 1:28 μμ

    @Nίκο: εχω κάποιες περιπέτειες με τα αρχεία μου και για την ώρα δεν μπορώ να κάνω κάτι.
    Θα φροντίσω όμως όσο το δυνατόν γρηγορότερα να κάνω ότι μπορώ
    Και για τα λινκ και για ολόκληρο το CD

Trackbacks

  1. -Νίκος Μπελογιάννης: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ « Πόντος και Αριστερά
  2. Νίκος Μπελογιάννης « Xarianara & JChrist’s Playground
  3. Ζει « poetryscale
  4. Νίκος Μπελογιάννης: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ « βιβλιοπωλείο “χωρίς όνομα”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.589 ακόμα followers

  • Μαρτίου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Αρέσει σε %d bloggers: