Skip to content

Η θλίψη του… χρυσόψαρου

07/05/2008

Ίσως κάποτε, κάποιος κοινωνικός μελετητής διατυπώσει καλύτερα και ορθολογικότερα, τον «νόμο» που διαισθάνομαι ότι ισχύει για τον σύγχρονο άνθρωπο:
«Η ένταση και η διάρκεια του συναισθήματος, που μας προκαλεί η αναγγελία μιας τραγωδίας,είναι ανάλογη του αριθμού των θυμάτων, αλλά αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου (ή του κύβου ή της νιοστής δύναμης) της απόστασης του τόπου όπου συνέβη η τραγωδία».
Ξέρω βέβαια ότι τα συναισθήματα δεν μπορούν να εγκλωβιστούν σε μαθηματικούς τύπους, δεν μπορώ όμως να εξηγήσω διαφορετικά, το γεγονός ότι η θλίψη μου για τα θύματα ενός τροχαίου που συνέβη στην γειτονιά μου, είναι πολύ μεγαλύτερη από την θλίψη που ένιωσα για τα 22.000 θύματα του κυκλώνα Ναργκίς, που χτύπησε τη Μιανμάρ.
Με μεγάλη ευκολία προσπερνάμε τους αριθμούς που περιγράφουν την δυστυχία των άλλων:
-134 οι ασθενείς που πέθαναν ως αποτέλεσμα της παντελούς έλλειψης των αναγκαίων φαρμάκων στην πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζας.
-17000 παιδιά ηλικίας κάτω από 5 χρόνων πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της πείνας.
-24.000 άμαχοι σκοτώθηκαν το 2007 στο Ιράκ, είτε λόγω τυφλών τρομοκρατικών χτυπημάτων, είτε με υπαιτιότητα των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων.
-45.000 άνθρωποι τον μήνα θύματα του εμφύλιου στο Κογκό.
-400.000 νεκροί τα 5 τελευταία χρόνια στο Νταφούρ του Σουδάν.
Πώς τα μεταφράζει όλα αυτά το μυαλό μας; Κάπου μακριά, κάποιοι μαύροι,τριτοκοσμικοί, αλλόθρησκοι, απολίτιστοι,δύστυχοι, πεθαίνουν.
Στην καλύτερη περίπτωση λέμε ένα «τι κρίμα, τι ντροπή για τον πολιτισμένο κόσμο μας», για να εκφράσουμε την θλίψη που πραγματικά αισθανόμαστε.
Θλίψη όμως που διαρκεί όσο σχεδόν η μνήμη ενός χρυσόψαρου.

Advertisements
50 Σχόλια leave one →
  1. 07/05/2008 11:22 πμ

    Δυστυχώς είναι γεγονός ότι για τον καθένα η δική του θλίψη, η πιο κοντινή του, νιώθει ότι είναι και η μεγαλύτερη. Είναι κάτι απολύτως «ανθρώπινο»…
    Απ’ την άλλη καλό θα ήταν να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι και για όλους αυτούς τους τρομερούς αριθμούς, αλλά δυστυχώς με τα λόγια δεν γίνεται τίποτα!
    Την καλημέρα μου, με μελαγχόλησες…

  2. 07/05/2008 11:49 πμ

    Για να καταλάβεις καλλίτερα που ζεις κάνε τους το «τέστ των βεδουίνων» ….αν δηλαδή θα πατούσαν ένα κουμπί το οποίο θα τους απέφερε πολλά λεφτά .αλλά θα σκοτωνόντουσαν 5000 βεδουίνοι!

  3. 07/05/2008 11:50 πμ

    Θυμάσαι τις ταινίες της Ναργκίς; Κάτι σαν τον δικό μας Νίκο Ξανθόπουλο, ένα πράμα, αλλά στο πιο ινδικό. Η «Γη ποτισμένη με ιδρώτα» είχε κάνει θραύση στους λαϊκούς κινηματογράφους της δεκαετίας του ’60. Πού να ‘ξερε με πόσο δραματικό τρόπο θα ξαναθυμόταν ο κόσμος το όνομά της…

  4. 07/05/2008 12:01 μμ

    Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι κάτι τραγικό. Ο θάνατος χιλιάδων… είναι απλά στατιστικό στοιχείο…

    Οδυνηρό; Δεν ξέρω, αλλά μοιάζει πολύ κοντά στην αλήθεια μερικές φορές.

    Lykos.

  5. 07/05/2008 1:25 μμ

    καλημερα,με καλυψε ο σκυλος της Βαλια Καλντα.
    για την τραγωδια οπου φτωχος κι η μοιρα του?

  6. 07/05/2008 1:54 μμ

    Έτσι είναι γαμώτο..

  7. 07/05/2008 4:17 μμ

    Θεωρώ φυσική την συναισθηματική αντίδραση στην απώλεια ανθρώπων που γνωρίζουμε.

    Αλλά, ακόμη και όλοι αυτοί που δεν τους γνωρίζουμε, ο χαμός τους μας προκαλεί ένα άλλο είδος θλίψης.
    Αυτό για τον άνθρωπο.

    Καλησπέρα
    (στο ίδιο ύφος περίπου τα ποστ μας)

  8. 07/05/2008 5:46 μμ

    καλα σημερα εβλεπα ειδησεις και σκεφτομουν αυτο ακριβως!ελαχιστα στενοχωριεμαι δυστυχως.τα μικρα ασημαντα δικα μου τα βρισκω απειρως πιο ενδιαφεροντα απο 20.000 νεκρους στην αλλη ακρη του κοσμου.
    τραγικο ε?

  9. 07/05/2008 6:32 μμ

    Δεν συμφωνώ. Πιστεύω οτι εξαρτάται από την δυνατότητα μας να ταυτιστούμε με τα θύματα και αυτό ναι μεν εξαρτάται από την απόσταση αλλά δεν είναι κανόνας.

    Προσοχή η ταύτιση δεν σημαίνει οτι θα νοιώσουμε αναγκαστικά πχ στο Νταρφουρ μαύροι ανιμιστές/ χριστιανοί. Πιο πιθανά να συγκινηθούμε αν αισθανούμε και εμείς καταδιωκόμενοι από ορδές αλλόφυλων.

    Επίσης ρόλο στην, ειλικρινή τονίζω, συγκίνηση μας παίζει συχνά υποσυνείδητα ρόλο η εικόνα που έχουμε διαμορφώσει για τον θύτη. Πχ η αλληλεγγύη προς τους Κούρδους, πέρα από το «ο εχθρός του εχθρού μου είναι δικός μου φίλος», οφείλεται και στο γεγονός οτι στην εθνική συνείδηση οι Τούρκοι είναι σφαγείς.

    Με άλλα λόγια το ενδιαφέρον που μπορεί να νοιώσουμε σε μια δεδομένη κρίση εξαρτάται από εμάς και πάντα είναι υποκειμενικό, άσχετα με το πόσο «ανθρωπιστές» θεωρούμε οτι είμαστε.

  10. 07/05/2008 6:41 μμ

    Εγώ πάλι, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου -αν και με πονάει, και το ξέρεις, ακόμα και ο χαμός άγνωστων…καμιά ανθρώπινη (και μη ανθρώπινη ακόμα) απώλεια δεν είναι «στατιστική» -πόνεσα το ίδιο για τα ζώα και τα δέντρα της Πάρνηθας, πέρσι, όσο και για τους ανθρώπους του Αυγούστου, σχεδόν όσο και για τους νεκρούς τώρα στη Μπούρμα… Και δεν είναι θέμα ανθρωπισμού -ή άλλου -ισμού -απλά, έτσι νιώθω. Ωστόσο πάντα αν χάσεις κάποιον δικό σου είναι πολύ πιο δύσκολο -το ξέρω, σε βεβαιώνω.

  11. 07/05/2008 8:24 μμ

    Κι όσο πιο μαύροι, τριτοκοσμικοί, αλλόθρησκοι, απολίτιστοι, δυστυχείς είναι αυτοί και πεθαίνουν, τόσο πιο άσπροι, ευρωπαίοι, χριστιανοί ορθόδοξοι, πολιτισμένοι, ευτυχείς γινόμαστε εμείς και ζούμε

  12. 07/05/2008 8:51 μμ

    Tραγωδίες όπως αυτή της Μιανμάρ μας κάνουν να αναφωνούμε ένα «Πω, πω τι έγινε!!!»
    με την ίδια έκπληξη που βλέπουμε ένα απίστευτο γκολ του Μαραντόνα π.χ.
    Λίγοι είναι αυτοί που στεναχωριούνται πραγματικά.
    Συμβαίνουν τόσα γύρω μας που περνούν γρήγορα σαν καρέ ταινίας. Πόσα προλαβαίνουμε να αφομοιώσουμε;
    Όταν χρόνια τώρα οι ειδήσεις για καταστροφές και τραγωδίες διαδέχονται τόσο γρήγορα η μια την άλλη, έχουμε συνηθίσει. Δεν σοκαριζόμαστε τόσο ε’υκολα όπως παλιά.
    Η ζωή κι ο θάνατος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που συνεχώς στριφογυρίζει και δεν λέει να πέσει.
    Οι κοντινές τραγωδίες μας αγγίζουν περισσότερο γιατί νοιώθουμε την απειλή γύρω απο την αύρα μας, αγγίζει και δικά μας κομμάτια.
    Φυσικά υπάρχουν κι αυτοί που αδιαφορούν παντελώς – για να μην πω πως χαίρονται κιόλας.

  13. 07/05/2008 9:46 μμ

    Υπέροχο το ποστ σου !!!
    Ως σχόλιο μπορείς να δεις την ανάρτηση μου που αφιέρωσα πρόσφατα στον Σαραμάγκου και συγκεκριμένα στο «Περί τυφλότητος»
    (Το μπλογκ σου το ανακάλυψα μόλις )

  14. 07/05/2008 11:30 μμ

    παιδιά μπείτε στο blog μου και πάρτε το θέμα μου να το προωθήσετε. πρόκειται για έναν παιδεραστή που τον ψάχνει το interpol και ζητά βοήθεια από το κοινό!
    ευχαριστώ εκ των προτέρων…
    καλό βράδυ

  15. 07/05/2008 11:48 μμ

    Αυτή η μνήμη χρυσόψαρου συνοδεύετεαι και από μία αυταπάτη.Πιστεύουμε πως ο κόσμος είναι αυτό που ζούμε εμείς, και η καταστροφή, η πείνα,ο θάνατος, είναι οι δραματικές εξαιρέσεις στον ανθρώπινο πολιτισμό.Τα πράγματα είναι αντίστροφα. Ο κόσμος είναι το θανατικό στο Ιράκ, η πείνα στην Αφρική,η λεηλασία της Ασίας και μικρή νησίδα ευμάρειας, είναι αυτό που ζούμε εμείς. Σε λίγα χρόνια, όταν οι πεινασμένοι του κόσμου αρχίζουν να μυρίζουν το φαί που πετάμε στα σκουπίδια μας, τότε τα σύνορα δεν θα μπορούν να τους κρατήσουν. Και το συναισθηματικό μας φορτίο για την καταστροφή,θα είναι ευθέως ανάλογα της απόστασης που μας χωρίζει.Γιατί θα είναι δίπλα μας

  16. 08/05/2008 1:02 πμ

    Χρυσόψαρα ή επιλεκτικοί ελέφαντες? Όταν ή άμα κάτι μας στερήσει τον φραπέ, τα τσιγάρα, το γκούντις, τη βενζίνη στο νισσάν, την είσοδο στο κλάπ, ή και βασικότερα πράγματα, θα τα κατανοήσουμε όλα καλύτερα κ αναλυτικότερα. Με 130 δολλάρια το βαρέλι το πετρέλαιο θα πρέπει να σκεφτόμαστε κ υβριδικά σιγά σιγά, δεν τη βλέπω σίγουρη την αναπαυτικά πολυθρόνα μας. Ο Λαζόπουλος προχθές είπε -κ το κράτησα- πως οι μοντέρνες πατρίδες φτιάχνονται στα κεφάλια μας. Την καλησπέρα μου, πολύ ωραίο το ποστ σου κ πάλι, γεια σου αλλού

  17. sasantsos permalink
    08/05/2008 2:05 πμ

    Το κακό είναι η συνήθεια που έχουμε αποκτήσει στο να ακούμε & να διαβάζουμε τέτοιες ειδήσεις μα η απάθεια είναι το χειρότερο…
    ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΩ
    S FOR SANTSOS

  18. 08/05/2008 4:06 πμ

    Poly kalo to post.
    Symfono me ton sesantsos. Pleon mas exoyn ginei synitheia. Poses fores ta teytaia xronia den akousame gia tromeres fysikes katastrofes?
    Makari i fysi na min akdikeite gia oti tis exoume kanei.

  19. 08/05/2008 7:57 πμ

    Έξοχο κείμενο, μπράβο ΑΦΜ!…
    Η απόσταση ουδετεροποιεί καταστάσεις, γεγονότα. Ναι.
    Ευτυχώς μέσω της καταγραφής αυτής στην ανθρώπινη μνήμη, (ίσως) χτίζεται αργά και βασανιστικά μια χρήσιμη (ίσως και ομαδική) συνείδηση…

  20. 08/05/2008 9:16 πμ

    Μνημη χρυσοψαρου , επιτυχης εκφραση,δεν το ειχα σκεφθει ,εχουν μυαλο τα ψαρια και δη τα χρυσα???Ο ξενος πονος δεν σε ακουμπα,οσο και να λεει η γλωσσα μας οτι πολυ λυπαμαι και ειναι τοσο πολυ η δυστυχια που παρακολουθουμε καθημερινα απο τις τηλεορασεις για την πεινα της αφρικης γιατους πολεμους που εχουν ξεκινησει οι φιλοι μας οι αμερικανοι ,για τις καιρικες καταστροφες που συντομα λενε θα βρεθουν προ των πυλων και της χωρας μας, για τους ανηθικους ανθρωπους ανα τον κοσμο και φοβαμαι για τα παιδια μας σε τι ονειρεμενο κοσμο τα στελνουμε να ζησουν με τι ιδεωδη και καταπατημενες ισοπεδωμενες αξιες.Μας κεντριζεις το ενδιαφερον με τα κειμενα σου.Φιλικα ελευθερια.

  21. 08/05/2008 11:15 πμ

    Τελικα ισως και η μνήμη του χρυσόψαρου να σε προστατευει, γιατι αν θυμάσαι κάθε μέρα:

    – τα ομόλογα

    – τον Χαζόπουλο

    – την ακρίβεια

    – τους μπάτσους στη Σινδο

    – τα 4 γκολ που έφαγε ο ΠΑΟΚ

    – τα λεφτά που δεν φτάνουν

    – τις δόσεις της πιστωτικής (σιγα μην σε αφήσουν να ξεχάσεις)

    – Την παγκοσμια διατροφική κρίση

    – Τα παιδάκια στη Γαζα και το Νταρφουρ

    τότε το βλέπω το χρυσόψαρο να βράζει στη γυαλα του….

  22. papaioannou permalink
    08/05/2008 1:07 μμ

    Δεν είναι η απόσταση που ουδετεροποιεί καταστάσεις και γεγονότα.
    Είναι το πόσο αυτά τα γεγονότα τείνουν να αλλοιώσουν την «ρουτίνα» μας ή να μας βγάλουν από αυτή.
    Όλα τα γεγονότα -που βρίσκονται σε αυτή την κατηγορία- ονομάζονται και περιγράφονται ευρύτερα με τον όρο «Αλλαγές»
    Αυτά τα γεγονότα δημιουργούν πάντα συναισθήματα. Ενίοτε δε…
    μας τρομάζουν.
    Αλλά και ο τρόμος είναι συναίσθημα

  23. 08/05/2008 1:56 μμ

    Προσυπογράφω στις απόψεις των tsopanis και Abravanel.
    Για μένα δεν είναι θέμα χιλιομετρικής αποστάσεως η «αδιαφορία», ούτε μικρής διάρκειας της μνήμης, για δυο λόγους.
    1ον πλέον «ζούμε» στο επονομαζόμενο «πλανητικό χωριό», όπου η πληροφορία διαχέεται σε κλάσματα δευτερόλεπτου. Οι αποστάσεις συνεπώς έχουν εκμηδενιστεί.
    2ον με τον ίδιο τρόπο αντιδράσαμε και αντιδράμε για αυτά που γίνονται στην «γειτονία» μας κατά το παρελθόν. (Θα μαζευτούν οι διανυόμενοι να κάνουν καμία συναυλία τις οποίας τα έσοδα θα διατεθούν για βοήθεια βλέπε Τουρκία σεισμοί 1999 αν θυμάμαι καλά) η καμία διαδήλωση υπέρ της φίλης χώρας (Σερβίας) από τον «ευαισθητοποιημένο λαό» που τρέχει όπου τον οδηγούν τα ΜΜΕ. (Μούγκα για τις σφαγές των Σέρβων ωστόσο).
    Λυπάμαι πολύ Αναστασία, αλλά δεν ταιριάζει το όπου φτωχός και η μοίρα του, αλλά το όπου ο λαός και η μοίρα του, ο οποίος κρίνει θυμάται και συμπαραστέκεται τον παθόντα με δυο τα ακόλουθα κριτήρια.
    1. το συμφέρον του
    2. αν έχει πάθει το ίδιο κατά το παρελθόν. Αν έχει περάσει αντίστοιχη κρίση δηλαδή. Μόνο αυτός που βιώνει το πρόβλημα εκ των έσω, μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της συμφοράς. Οι υπόλοιποι θα λένε χαριτωμένα πράγματα για στατιστικές, αδιαφορίας και κοινωνική σήψη.
    Γιαυτούς τους δυο παραπάνω λόγους έχουμε την μνήμη του χρυσόψαρου (πολύ πετυχημένο), αγαπητέ Α.Φ.Μ. κατά την γνώμη μου. Ό,τι είναι κοντά ή μακριά από την πόρτα, το συμφέρον, και τα βιώματα μας , μας στενοχωρεί στα πλαίσια του ανθρωπισμού μας.

  24. 08/05/2008 2:06 μμ

    Από τη μία ισχύουν αυτά που γράφεις σε σχέση με την απόσταση. Από την άλλη, εκτός από την απόσταση είναι και η αίσθηση της αδυναμίας να κάνεις κάτι -λόγω απόστασης, φύσης του συμβάντος κλπ. Δηλ. οκ, θα θλιβείς (τώρα σωστό είναι αυτό γραμματικά?) αλλά και να το έχεις διαρκώς στο μυαλό σου, τι αλλάζει, εφόσον αντικειμενικά δεν μπορείς να κάνεις κάτι? (και μην ακούσω για τηλεμαραθώνιους, συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας κλπ, νισάφι, τα είδαμε αυτά. Έχει αρχίσει να γίνεται βαλβίδα εκτόνωσης της απελπισίας μας, σχεδόν κάτι σαν την προώθηση mail για την σωτηρία του υποθαλάσσιου αμμώδη καβουροσάλιαγκα).
    Από τη άλλη, μπορεί να ισχύει αυτό που λέει ο Γιώργος Χ, περί αυτοπροστασίας, αλλά αυτό είναι και αυτό που γίνεται αιτία να μας ….. κάθε μέρα. Είναι καιρός τα χρυσόψαρα να κάνουν την γυάλα να υπερθερμανθεί, να βράσει, να ξεχειλίσει και να έρθει τούμπα. Ακόμα, πρέπει να κρατάμε όλα αυτά στη μνήμη μας, όχι για να είμαστε κάθε μέρα θλιμμένοι, απελπισμένοι, θυμωμένοι, αλλά για να μετατρέψουμε αυτά τα συναισθήματα σε αισιοδοξία και αλλαγή στάσης ζωής στην καθημερινότητα μας. Οι ανατροπές γίνονται ξεκινώντας από τα μικρά καθημερινά γύρω μας. Την συμπεριφορά στο αυτοκίνητο, στις αγορές, στο διπλανό μας, στα αδέσποτα, στη γειτονιά, στη δουλειά, στην κάλπη…
    Σόρρυ για το σεντόνιον.

  25. 08/05/2008 3:49 μμ

    Φοβάμαι συνδίκτυε ΑΦΜ πως, παρότι έχεις φυσικά δίκιο, την εξήγηση την έχει δώσει ο Σεντ Εξυπερί:

    -Είναι το ομορφότερο τριανταφυλλο του κόσμου επειδή είναι το ΔΙΚΟ μου τριαντάφυλλο.

    Είτε σε θετική, είτε σε ιχθυακή ανάγνωση, το ίδιο είναι…

  26. 08/05/2008 6:19 μμ

    Το θέμα δεν είναι ο θάνατος, αυτός είναι νομοτέλεια, όλα πεθαίνουν… Το θέμα, φρονώ, είναι η υποκρισία του συμπάσχειν επιλεκτικά, όταν η τραγωδία ακουμπά το τομάρι μας. Κι αυτό δεν με παραπέμπει σε χρυσόψαρο αλλά σε άλλο ζώο, βλ. γαϊδούρι. Την καλησπέρα μου και πάλι.

  27. 08/05/2008 6:37 μμ

    Τή σκέφτηκα την εξίσωσή σου και νομίζω ότι είναι σωστή: Η θλίψη ως ισοδύναμο της έλξης, με μονάδα μέτρησης το άτομο.
    Όπως ακριβώς μικραίνει η έλξη με την απόσταση, έτσι κι η θλίψη.
    Κι ο «σοφός» λαός τό ‘πε κι αλλοιώς: Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται.

    Διάβασα με προσοχή, όση μού επιτρέπει η ηλικία μου…, και όλα τα σχόλια. Όλα πρόσβαρα. Ξεχώρισα κάποιες «ατάκες» από τον «άλλο», τον «πίκο απίκο» κι άλλους αλλά προσχωρώ «με τα τσαρούχια» στην κατάληξη του/της «αντίδραση & σέξ».

    Στον «Νομάδα» αφιερώνω το …παμπάλαιο ανέκδοτο για την μαύρη και την άσπρη αγελάδα.

    Σ’ όλους μας εύχομαι καλό κουράγιο, διότι αυτά που υποδεικνύει ο/η «αντίδραση & σέξ» τό απαιτούν… Σε μεγάλη μάλιστα δόση.

    αγάπη-αφοπλισμός-ειρήνη
    Ναπολέων

    Υ.Γ.
    Τα ραδιόφωνα πάντως σήμερα ανεβάζουν τους νεκρούς σε 80.000 με το 40% παιδιά…

  28. Giotavita permalink
    08/05/2008 7:59 μμ

    Δεν θα πω τίποτα αγαπητέ μου Α.Φ.Μ. για την μνήμη του χρυσόψαρου. Την γνωρίζω «πόσο» λειτουργεί λόγω επαγγέλματος της κόρης μου.
    Για όλους εμάς όμως που σχολιάζουμε την δυστυχία των συνανθρώπων μας, ταπεινά θα ψιθυρίσω: ACTION AID…εκτός αν προτιμάτε τους γιατρούς χωρίς σύνορα…
    Με την αγάπη μου χωρίς λινκ…
    Αυτός που δεν έχει την μνήμη ψαριού ψάχνει και βρίσκει!!!

  29. 08/05/2008 8:56 μμ

    Επιστημονικά βεβαιωμένο είναι ότι υποσυνείδητα, ακόμα και στον θάνατο πολύ κοντινού του προσώπου, ο άνθρωπος χαίρεται που δεν είναι αυτός στη θέση του μακαρίτη. 😦

  30. 08/05/2008 9:32 μμ

    Κάποτε πουμουνα νιά και τρελλαινόμουν με τους αριθμούς και την ψυχρότητά τους – ενω εγώ έβραζα από συναισθήματα – είχα γράψει ενα μεγάλο αρθρο γι αυτούς στις τότε Αποχρώσεις. Κι ενας αναγνωστης μουστειλε επιστολή λεγοντας μου ότι μεγαλώνοντας οι αριθμοί είτε θα σμικρύνονται, είτε θα μεγαλώνουν. Δεν θα ειχαν ομως σιγουρα το μεγεθος και τη σημασια που ειχαν στη δεδομένη χρονική στιγμή….Πόσο δικιο είχε, λοιπόν. Μεγαλώνοντας χαθηκα μεσα στους αριθμούς . Και το ποστ που εχω ανεβάσει εχει κι αυτο αρκετούς
    σε φιλω /ριτς

  31. 08/05/2008 9:42 μμ

    afmarx μου πολύ καλές οι σκέψεις σου ..
    Τι το ψάχνεις.. . Υπάρχουν άν8ρωποι και α8ρωπάκια …
    Μπορεί να πέσεις ξερός δίπλα τους και αυτοί να προσπεράσουν χωρίς ματιά… Πόσο μάλλον να δουν πέρα από την Αφρική ή την Ασία.
    πολιτισμένη Δύση ή Far west?
    Καλησπέρες
    και…κατι άσχετο … δεν ξέρω αν εφτιαξα σωστά το λινκ για το ιδιόγραφο … που ουσιαστικά δεν είναι χειρόγραφο αλλά κολάζ- μονταζ.. pppp

  32. 10/05/2008 12:33 πμ

    Δεν θα σε κουράσω
    Μ.Μ.Ε.

  33. 10/05/2008 7:46 πμ

    Yπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;
    Εγώ πάλι πιστεύω οτι όλες αυτές οι ειδήσεις, αυτές οι καταστάσεις, έχουν στον καθένα μας την επίδραση που του πρέπει. Και ανάλογα πορεύεται στη ζωή του.

  34. 10/05/2008 11:05 πμ

    Πιστεύω (ρομαντικά ίσως) ότι πολύς κόσμος πραγματικά λυπάται και πραγματικά επιθυμεί να σταματήσει αυτή η συνεχής απώλεια ανθρώπινων ζωών.

    Πιστεύω ότι όλοι νιώθουμε, παρακουλουθώντας τις εξελίξεις παγκόσμια, ότι ο «πόλεμος» που αφορά στην οικονομική κρίση, αφορά όλους μας.

  35. Mara Lisha permalink
    10/05/2008 4:58 μμ

    Η είδηση πάντα μας δημιουργεί θλίψη, τις περισσότερες φορές όμως ευχόμαστε από μέσα μας να είναι του γείτονα το χρυσόψαρο που απεβίωσε…

  36. 10/05/2008 7:19 μμ

    Καλό Σαββατοκύριακο,AFMarx!

  37. 10/05/2008 9:36 μμ

    Κάποιες φορές , η … Μνήμη του Χρυσόψαρου , είναι ή μπορεί να είναι …. μια άμυνα της ψυχής .
    Κάποτε στον χώρο της δουλειάς μας , μετά από ένα 5ωρο χειρουργείο , «χάσαμε τη μάχη» με τον θάνατο , και χάθηκε ένα 7χρονο κοριτσάκι που είχε πέσει από τον τρίτο όροφο … Καταπτοημένοι όλοι εντελώς , μείναμε λίγο ακόμα προσπαθώντας να συνέλθουμε … Τότε κάποιος με ρώτησε :
    – Θα μπορέσεις να … ακούσεις μουσική σήμερα ;
    – Τρελλάθηκες ; (απάντησα) ούτε το σάλιο μου δεν μπορώ να κατεβάσω … ούτε θα φάω σήμερα … όχι να ακούσω και μουσική …
    Μετά από κάποια ώρα , μπήκα στο αυτοκίνητο για να γυρίσω σπίτι … Άνοιξα μηχανικά το ράδιο και σιγομουρμούρισα το τραγούδι που άκουγα …
    Το συνειδητοποίησα , (πόσο γρήγορα είχα «ξεχάσει») την ώρα του βραδινού φαγητού … Κι όμως … ο «αλέκτωρ» δεν είχε αργήσει να λαλήσει … στην ώρα του λάλησε ….
    ————————
    Μια περίπτωση είναι κι αυτή …

  38. 12/05/2008 10:15 μμ

    Τι θέλετε τώρα και με ενοχλείτε εγώ είμαι μια χαρά.
    Τι είναι αυτά που λέτε όλοι σας?
    Εγώ έχω τις δικές μου ανησυχίες.
    Για παράδειγμα μπορεί να είμαι ένας από τους 54%, που θέλω για πρωθυπουργό τον Μπούλη,μπορεί να είμαι ένας από αυτούς που πάνε να γεμίσουν το μπιτόνι στο βενζινάδικο,μπορεί να είμαι ένας από αυτούς που έτρεξαν στο super market και ξεσήκωσαν όλα τα γάλατα.
    Αφήστε με ήσυχο έχω και 4χ4.

  39. 12/05/2008 10:47 μμ

    Πέρνα απο το μπλόγκ μου να θαυμάσεις την ελληνική κατάντια!
    Διώχνουν τον Κούλογλου απο την ΕΤ -1

  40. 14/05/2008 6:56 μμ

    http://www.tera-amou.pblogs.gr

    Από χθες συμμετείχα στο μπλογκοπαίχνιδο και σας ενημέρωσα. Καλό βράδυ

  41. 15/05/2008 8:26 πμ

    Αν η μισή μας καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή εκεί …βρίσκεται. 😕

  42. 15/05/2008 11:13 μμ

    Συγνώμη αλλά γιατί δεν μπορώ να «ανεβάσω» στο σχετικό site το αυτόγραφο μου;
    Με πολλούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς!…

  43. 15/05/2008 11:39 μμ

    greendim ανεβάστε το ιδιόγραφο στο δικό σας blog, κι από κεί θα το πάρουμε εμείς 🙂

  44. 16/05/2008 7:47 πμ

    Μ η θλίψη όσο διαρκεί η μνήμητου χρυσόψαρου είναι common factor σε όλα
    συναίσθημα όσο διαρκεί το συναίσθημα του χρυσόψαρου
    σκέψη όσο διαρκεί η σκέψη του χρυσόψαρου
    αντίδραση όσο διαρκεί η αντίδραση του χρυσόψαρου…

    προτείνω το χρυσόψαρο να γίνει πακόσμιο σύμβολο πια ..
    είναι πιο ειλικρινές για όλους μας

  45. 16/05/2008 2:11 μμ

    το παραδέχομαι

    έχω την μνήμη χρυσόψαρου

  46. 16/05/2008 8:34 μμ

    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ
    ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΜΕ,
    ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΜΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ.

    ΑΛΟΥΦΑΝΙΕ ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΝΕΟ ΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΓΝΙΟ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΓΙΑ ΟΔΗΓΙΕΣ.

    ΟΠΟΙΟΣ ΑΛΛΛΟΣ ΘΕΛΕΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ

  47. 17/05/2008 4:27 μμ

    καλέ πώς γίνεται τόσοι πολλοί να προλαβαίνουν και σχόλια να γράφουν σε πολλών άλλων μπλογκ και συνεχώς να αναβαθμίζουν τα δικά τους μπλογκ;

    εγώ δεν τα καταφέρνω, ούτε καν το παιχνίδι με το χειρόγραφο πρόλαβα να παίξω…
    άσε που έχουμε τρεχάματα τώρα με τη επίσκεψη του κ. Παπούλια στην σουηδία και ένας χαμός γίνεται εδώ… σαν να πνιγόμαστε ε’ ένα κουτάλι νερό, κάπως!!!
    έχουμε μετά και το ταξίδι στην Πόλη… κατά τ’ άλλα πάμε μια χαρά! ουδέν στρες 😉

  48. Greek Girls permalink
    02/09/2008 7:31 μμ

    Τα χρυσόψαρα έψουν αισθήματα!

Trackbacks

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Μαΐου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: