Skip to content

Οι περιπέτειες της Κάρμεν στην Ελλάδα και άλλες ιστορίες

13/10/2008

Η μουσική και τα τραγούδια μιας ταινίας, συχνά είναι ένα από τα βασικά συστατικά για την επιτυχία της. Υπάρχουν κινηματογραφικά τραγούδια που έχουν κλέψει κυριολεκτικά την παράσταση και έχουν αποκτήσει φήμη μεγαλύτερη ακόμα και από την ταινία στην οποία είχαν πρωτοακουστεί. Πρόχειρα έρχεται στο μυαλό μου το «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» του Μάνου Λοΐζου,που το γνωρίζουν ακόμα και όσοι δεν έχουν δει την ταινία «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού. Άλλο παράδειγμα είναι το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» του Μίμη Πλέσσα, που με την φωνή του Στράτου Διονυσίου έχει γράψει την δικιά του ιστορία στο ελληνικό τραγούδι, ξεπερνώντας την φήμη του Φωσκολικού δράματος «Ορατότης Μηδέν» για το οποίο είχε δημιουργηθεί.
Το τραγούδι που είναι η αφορμή για το παρόν ποστ, ακούστηκε στην ταινία του σκηνοθέτη Florian Rey «Carmen la de Triana» (1938), από την Αργεντινο-ισπανίδα ηθοποιό Imperio Argentina. Το τραγούδι, που έχει τίτλο «Antonio Vargas Heredia» είναι σύνθεση των Jose Molleda και Juan Mostazo και μπορούμε να το παρακολουθήσουμε στο μικρό απόσπασμα της ταινίας:

H πρωταγωνίστρια Ιμπέριο Αρχεντίνα, που το πραγματικό της όνομα ήταν Magdalena Nile del Río, ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη της ταινίας Φλοριάν Ρέυ. Γεννημένη στην Αργεντινή τον Δεκέμβρη του 1906, πέθανε στην δεύτερη πατρίδα της, την Ισπανία,πλήρης ημερών τον Αύγουστο του 2003. Στην πολύχρονη καριέρα της σε θέατρο, κινηματογράφο, ραδιόφωνο και τηλεόραση, λατρεύτηκε όχι μόνο από τον απλό κόσμο αλλά και από τους δικτάτορες της Ευρώπης. Θαυμαστής και φίλος της υπήρξε τόσο ο Ισπανός δικτάτορας Φραγκίσκο Φράγκο, όσο και ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο Χίτλερ γνωρίστηκε με την Ιμπέριο και τον σκηνοθέτη σύζυγό της Φλόριαν Ρέυ το 1938, όταν το ζευγάρι βρισκόταν στην Γερμανία, προσκαλεσμένοι του υπουργού προπαγάνδας της φασιστικής Γερμανίας Τζότζεφ Γκέμπελς, για να γυρίσει την ταινία «Andalusiche Naechte» όπως ήταν ο γερμανικός τίτλος της ταινίας «Carmen la  de Triana» για την οποία μιλάμε. O Γκέμπελς την εποχή εκείνη ήταν ουσιαστικά το αφεντικό της εταιρίας παραγωγής  UFA (Universum Film AG) και ασκούσε ασφυκτικό έλεγχο στο περιεχόμενο και την αισθητική των κινηματογραφικών παραγωγών της εταιρίας αυτής. Ο θαυμασμός και το πάθος, που εκδήλωνε τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά ο Χίτλερ για την ομορφιά και το ταλέντο της Ιμπέριο, άφησε ένα σκοτεινό στίγμα στην φήμη της, χωρίς όμως να σταθεί εμπόδιο για την καριέρας της, που συνεχίστηκε με επιτυχία για πολλές δεκαετίες ακόμα.

Η ταινία προβλήθηκε με επιτυχία στην Αθήνα το 1939 και η ιστορία της Κάρμεν από την Τριάνα (παλιά λαϊκή συνοικία της Σεβίλλης με φλαμέγκο, τσιγγάνους κλπ) συγκίνησε βαθύτατα το ελληνικό κοινό. Σχεδόν αμέσως τα τραγούδια της ταινίας ντύθηκαν με ελληνικούς στίχους  από τον  στιχουργό Μιχάλη Γαϊτάνο και με βασικό κορμό αυτά ανέβηκε στο θέατρο Μικάδο της Θεσσαλονίκης η επιθεώρηση «Κάρμεν»,  κατ΄εντολήν του  εκδότη Γιάννη Βελίδη για να προωθηθεί η «προστατευομένη» του ηθοποιός Μιμόζα.
Την ίδια χρονιά σε δίσκο,το τραγούδι «Αντόνιο Βάργκας Χερέδια» κυκλοφόρησε με την φωνή της Δανάης:

Έχει δύο χείλια, γαρούφαλου χρώμα
και δυό μάτια μαύρα που φλόγες σκορπάνε
και όπου περάσει ακούς μ’ ένα στόμα
Αχ, Αντόνιο Βάργκας Χερέδια Τσιγγάνε

Πηγαίνει μονάχος προς το μονοπάτι
να ‘βρει των τσιγγάνων τρελή συντροφιά
και όπως τον λούζει χλωμό το φεγγάρι
του δίνει πιο πλάνα ακόμα ομορφιά

Αντόνιο Βάργκας Χερέδια
με την μεγάλη καρδιά
ποθώ πολύ τα φιλιά σου
έστω και για μια βραδιά

Για το γερό σου το κορμί μιλάνε κάθε στιγμή
τρελές κοπέλες που ποθούν μαζί σου να φιληθούν.
Τα κορίτσια της Σιέρρα Μορένα
μπορούνε για σένα και να σκοτωθούν
Αντόνιο Βάργκας Χερέδια
μπορούνε για σένα και να σκοτωθούν

Εμπνευσμένο κυρίως από την υπόθεση της ταινίας και κλέβοντας κάποια μέτρα από την μουσική του τραγουδιού «Antonio Vargas Heredia» κυκλοφορεί το 1939 το χασάπικο «ο Αντώνης, ο βαρκάρης». Η μουσική είναι του Σπύρου Περιστέρη και οι στίχοι του Μίνωα Μάτσα, που από νεαρός στιχουργός μέσα σε λίγα χρόνια έγινε το αφεντικό της ελληνικής δισκογραφίας. Στον δίσκο, ως στιχουργός αναφέρεται η Πιπίτσα Οικονόμου ,που ήταν υπάλληλος του Μ. Μάτσα, το όνομα της οποίας χρησιμοποίησε ως ψευδώνυμο ο Μάτσας για να υπογράψει τους στίχους του.
Εδώ ακούμε το τραγούδι από τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Απόστολο Χατζηχρήστο

Ο Αντώνης ο βαρκάρης,ο σερέτης
έπαψε να ζει ρεμπέτης,
θέλει πλούτη και παλάτια
και της Κάρμεν τα δυο μάτια.

Επαράτησε την βάρκα στο λιμάνι
κάτω στο πασαλιμάνι,
τραγουδάει κι όλο πίνει
ταυρομάχος πάει να γίνει.

Μα ο άκαρδος ο ταύρος τον σκοτώνει
και στην γης τον εξαπλώνει,
σαν τον βλέπει η Κάρμεν κλαίει
πάει κοντά του και του λέει:

Αχ Αντώνη μου βαρκάρη μου,σερέτη
τώρα μένω νέτη,σκέτη
μεσ’ τον κόσμο η καημένη
χήρα,παραπονεμένη.

Και μπορεί ο Antonio Vargas Heredia να έγινε Αντώνης, βαρκάρης και σερέτης, ο Mostozo, συνθέτης του αυθεντικού τραγουδιού,αποδείχτηκε ότι ήταν κι αυτός… σερέτης (=ζόρικος).
Όταν πληροφορήθηκε την επιτυχία της ρεμπέτικης εκδοχής του τραγουδιού του, κατέφυγε στα ελληνικά δικαστήρια καταγγέλοντας τους Περιστέρη-Μάτσα για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας και απαιτώντας αποζημίωση. Το δικαστήριο όμως δεν δικαίωσε τον Ισπανό συνθέτη μια και η μουσική ήταν αρκετά παραλλαγμένη και οι ελληνικοί στίχοι δεν ταυτίζονταν με τους αντίστοιχους ισπανικούς. Ο Μάτσας στους στίχους του «Αντώνη» απέδιδε περιληπτικά το στόρι της ταινίας  και όχι το νόημα των στίχων του αυθεντικού τραγουδιού. Λέγεται, ότι σαν μάρτυρα υπεράσπισης οι κατηγορούμενοι εμφάνισαν στο δικαστήριο κάποιον Αντώνη, βαρκάρη στο επάγγελμα, ο οποίος δήλωσε ότι το τραγούδι γράφτηκε ειδικά γι΄αυτόν.
Χωρίς να φοβηθεί από τις δικαστικές διαμάχες, λίγες μέρες αργότερα, ο Παναγιώτης Τούντας κυκλοφόρησε σε δίσκο την δικιά του εκδοχή για την Κάρμεν. Το τραγούδι «τηλεγράφημα στην Κάρμεν» σε στίχους του Β. Μαυροφρύδη, το ακούμε από τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Στελλάκη Περπινιάδη:

Απόψε Καρμεντσίτα μου
μπαρκάρω απ’ τον Περαία
και στη Σεβίλλη έρχομαι
να κάνουμε παρέα.

Γλυκιά μου Κάρμεν έρχομαι,
κοντά να γνωριστούμε
και δίχως άλλο κούκλα μου
ταιράκια να γινούμε.

Να δείς μπουζούκι να σταθείς
με ανοιχτό το στόμα,
που θα ξεχάσεις, ξέρε το
και τον Χερέδια ακόμα.

Κι από τον ταύρο, ξέρε το,
δε θα ‘χω αβαρία,
γιατί έξι χρόνια έκανα
χασάπης στα σφαγεία.

Το τηλεγράφημα βεβαίως δεν έφτασε ποτέ στα χέρια της «Καρμεντσίτας», το τραγούδι όμως γνώρισε επιτυχία. Βλέποντας την επιτυχία του τραγουδιού αυτού ο Περιστέρης και ο Μάτσας έδωσαν συνέχεια στις περιπέτειες της Κάρμεν, με ένα δεύτερο χασάπικο, με το οποίο ερχόταν «η Κάρμεν στην Αθήνα». Στο τραγούδι αυτό γίνεται έμμεση αναφορά στη δικαστική διαμάχη που αναφέραμε πιο πάνω, μια και η Κάρμεν έρχεται στην Αθήνα για να πάρει την κληρονομιά του Αντώνη, όπως ο Μοστόζο ήρθε για να πάρει τα δικαιώματα του τραγουδιού του. Στο τέλος όμως η Κάρμεν, όπως και ο Μοστόζο, έπεσε θύμα της ελληνικής καπατσοσύνης. Ακούμε την άφιξη της Κάρμεν στην Αθήνα από τους Μάρκο Βαμβακάρη και Στράτο Παγιουμτζή.

Ήρθε η Κάρμεν στην Αθήνα
η Ιμπέριο Αρτζεντίνα
την κληρονομιά να πάρει
του Αντώνη του βαρκάρη.

Απ’ το τρένο μόλις φτάνει
τρέχει στο Πασαλιμάνι
την βαρκούλα ν’ αντικρίσει
τα κουπιά της να φιλήσει.

Κι που γύριζε η καημένη
βλέπει κατατρομαγμένη
μες την βάρκα τον Αντώνη
τα πανιά του να απλώνει.

Αντωνάκη μου βαρκάρη
ταυρομάχε παλικάρι
ζεις ακόμη ή γελιέμαι
σε θωρώ κι αναρωτιέμαι.

Κάρμεν Κάρμεν μη φωνάζεις
μη με βλέπεις και τρομάζεις
να πεθάνω ήταν κρίμα
κι έκανα το ψευτοθύμα.

Κάνοντας το ψευτοθύμα, ο Αντώνης την γλύτωσε φτηνά χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα από το αίμα του για τα μάτια της ωραίας Κάρμεν. Η Ευρώπη όμως ήδη στέναζε πλημμυρισμένη στο αίμα, από τα σχέδια για τη νέα τάξη πραγμάτων που θέλησε να επιβάλει ο Χίτλερ, ο μεγάλος όπως είδαμε θαυμαστής της Ιμπέριο Αρτζεντίνα. Η επίθεση της φασιστικής Ιταλίας κατά της χώρας μας, σύντομα έσπρωξε την πατρίδα μας στο αιματηρό ποτάμι του παγκόσμιου πολέμου.
Ο Περιστέρης και ο Μάτσας «επιστρατεύουν» τον Αντώνη τον Βαρκάρη και ντύνουν το τραγούδι στο χακί, με νέους σκωπτικούς στίχους, αυτή τη φορά κατά του Μουσολίνι. Το τραγούδι κυκλοφορεί σε δίσκο στο τέλος του 1940 με τίτλο «το Όνειρο του Μπενίτο». Το ακούμε και πάλι από τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Απόστολο Χατζηχρήστο:

Ο Μπενίτο κάποια νύχτα ζαλισμένος είδε όνειρο ο καημένος,
πως βρισκόταν στην Αθήνα σε μια φίνα λιμουζίνα,
πως βρισκόταν στην Αθήνα σε μια φίνα λιμουζίνα.

Μα σα ξύπνησε και ρίχνει ένα βλέμμα, είπε κρίμα να ‘ναι ψέμα,
ένα τέτοιο μεγαλείο, βρε παιδιά, δεν είν’ αστείο,
ένα τέτοιο μεγαλείο, βρε παιδιά, δεν είν’ αστείο.

Φέρτε πένα διατάζει και μελάνι, τηλεσίγραφο μας κάνει,
μα του λέμε εν τω άμα, αν βαστάς κάνε το θαύμα,
μα του λέμε εν τω άμα, αν βαστάς κάνε το θαύμα.

Δεν περάσανε παρά ολίγες μέρες κι οι θαυματουργιές μας σφαίρες,
το τσαρούχι κι η αρβύλα κάναν στον Μπενίτο νίλα,
το τσαρούχι κι η αρβύλα κάναν στον Μπενίτο νίλα.

Βρε Μπενίτο μη θαρρείς για μακαρόνια τα Ελληνικά κανόνια,
τα ‘χουν χέρια δοξασμένα, παληκάρια ανδρειωμένα,
τα ‘χουν χέρια δοξασμένα, παληκάρια ανδρειωμένα.

Τελειώνοντας κι αυτό το ταξίδι, που κάναμε με την εκλεκτή παρέα της Carmen του Antonio και του Αντώνη, θα πρέπει  εδώ να θυμίσω δύο περσινά ποστ που σαν θέμα είχαν τις «Μνήμες του Δημήτρη Σαραντάκου από τα σατιρικά τραγούδια της Μυτιλήνης στα χρόνια της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφύλιου». Το πρώτο είχε τίτλο «Ο Δημήτρης Σαραντάκος θυμάται και τραγουδάει» και το δεύτερο, η συνέχεια του, είχε τίτλο «Κατ’ αγριγιαθρώπ’ μας φέραν…»
Σ’ αυτό το 2ο ποστ, ο Δημήτρης Σαραντάκος (πατέρας του Νίκου) τραγουδάει μια παρωδία του αυθεντικού Antonio Vargas Heredia, σε στίχους του Αργύρη Αραβανόπουλου, που αναφέρεται στην προσπάθεια κατάληψης της Μυτιλήνης από τους Άγγλους το Δεκέμβρη του 1944.

Κουρώνις, άσπρις γούνις
τσι μπιριδάκια
ήρταν να μας σκλαβώσιν,
τ’ βασλέ τσιράκια.
Μας φέραν τς Αραπάδις
κατσοί μπιλάδις,
για να μας ξιγιλάσιν
τσι να μας πιάσιν

Μα απ΄τ΄ Μυτιλήνι μας, έ ντου μασάτι.
Μα απ΄τ΄ Μυτιλήνι μας, έ ντου μασάτι.
Απού κει που σας φέραν, πίσου θα πάτι
Απού κει που σας φέραν, πίσου θα πάτι

Άκ΄σι του μια τσι καλά
χουρίς τιρτίπια πουλά
τσι κανίβαλι να φέριτι έδγιου
δεν ουφιλά.

Θα δείτι τσι θα σας έρτ νταμπλάς
Αρσιν΄τσοί τσι θηλ΄τσοί,
ούλη η Χώρα
θα κατιβούμι
ούλοι μας ΙΛΑΣ!


Ακούστε το τραγούδι εδώ, αλλά πιστέψτε με… Αξίζει να αφιερώσετε χρόνο για να διαβάσετε τις αναμνήσεις του κ. Δημήτρη Σαραντάκου,ακολουθώντας τα παραπάνω λινκ.
Γράφοντας αυτό το ποστ, πραγματικά απόρησα κι εγώ για το πόση Ιστορία μπορεί να βρει κανείς τελικά αν ψάξει στις πτυχές ενός τραγουδιού…
Μόνο που το ποστ βγήκε πολύ μεγάλο. Πίστευα,και ακόμα πιστεύω, ότι σπάνια διαβάζει κάποιος σε blog κείμενα που έχουν περισσότερες από 500 με 600 λέξεις. Ελπίζω κάποιοι να με διαψεύσετε φτάνοντας μέχρι τον… βυθό αυτού εδώ του ποστ, για το οποίο το word count μετράει, όι όι μάνα’μ, 1615 λέξεις ακριβώς!

24 σχόλια leave one →
  1. 13/10/2008 10:29 πμ

    Μάλιστα…
    Δεν ήξερα ότι ο Αντώνης ο βαρκάρης είχε τέτοια ιστορία!

    (μπορώ να σε βεβαιώσω ότι τις διάβασα, όλες τις λέξεις)
    (κάποιες και 2 φορές :p)

    τς! Δευτεριάτικα! 🙂

    Καλημέρα🙂
    [ζωγραφίζουμε με μουσική, τελευταία, ή μου φαίνεται;]

  2. 13/10/2008 4:57 μμ

    Αφεντικό τα ρέστα μου🙂
    Να σαι καλά!
    …α…
    Κι από τον ταύρο μάθε το
    δε θα χω αβαρία
    γιατί έξι χρόνια έκανα
    χασάπης στα σφαγεία🙂

  3. 13/10/2008 7:39 μμ

    Εξαίρετον, μου ήρεσε! Στην αρχή το πρώτο άσμα το μπέρδεψα με το σχεδόν ομώνυμο Antonio Torres Heredia του Μίκη (τραγουδισμένο απ’τη Μαρία Φαραντούρη), αλλά πρόκειται γιά συνωνυμία προφανώς.
    😉

  4. 13/10/2008 8:11 μμ

    Απίστευτα καλό ποστ, Αλλουφάνη, να’ σαι καλά, άσκολσουν λέμε!

    Και κατά διαβολική σύμπτωση σήμερα πρωί ανέβασα στις δικές μου σελίδες εκείνο το συνεταιρικό ποστ που είχαμε κάνει πέρσι περίπου τέτοιον καιρό για τη Ρετζινέλα, το οποίο τελειώνει με αναφορά σε μιαν άλλη διασκευή ξένου τραγουδιού από τον Περιστέρη, για την οποία, έγραφα, θα μιλήσουμε άλλη φορά -αλλά αφού τα είπες όλα εσύ, θα βάλω απλώς λινκ σε σένα.

  5. 13/10/2008 9:32 μμ

    Πω, Πω, ευχαριστούμε. Θα το ξαναδιαβάσω για να το εμπεδώσω. Δεν αποστηθίζεται το αφιλότιμο. Θέλει και λίγο μυαλό ε;

  6. 13/10/2008 11:06 μμ

    @ Nατάσα: είσαι επιμελής αναγνώστρια. Μερικά μάλιστα τα διάβασες πριν καν τα γράψω🙂

    @Ρούλα : ναι, αυτό το τετράστιχο είναι ξεχωριστό. Είχε εξαετή προυπηρεσία το χασαπάκι. Σιγά που θα την πάθαινε από τον ταύρο.
    Τώρα θυμήθηκα ότι και ο Βαμβακάρης μικρός δούλεψε χασαπάκι. Κι έχει ένα ωραίο κείμενο στην βιογραφία του σχετικό. Να θυμηθώ να το ποστάρω.

    @ Ζorba: Ναι, του Μίκη είναι εντελώς άλλο.
    Είναι ποίηση Λόρκα, σε ελληνική απόδοση Ελύτη. Από τον δίσκο Romancero Gitano.
    Εδώ η Κλέλια τα γράφει με το νι και με το σίγμα.

    @ Νίκο Σαραντάκο: Σ’ ευχαριστώ πολύ.
    Όσο για την «διαβολική» σύμπτωση…
    Καιρός ήταν να την στεγάσεις την «Ρετζινέλα». Ένα ολόκληρο χρόνο στο…νοίκι την είχες.
    Χαίρομαι που είχα κι εγώ συνεισφορά σε εκείνο το επετειακό ποστ.
    @ Ρίτσα: Χαλαρά… Δεν θα βάλω αυτήν την εβδομάδα πρόχειρο διαγώνισμα. 🙂

  7. Βασίλης permalink
    13/10/2008 11:37 μμ

    Ανασάναμε πάλι.

  8. 14/10/2008 12:48 πμ

    κι εγώ ολόκληορ το διάβασα.
    μερικοί δεν βαριόμαστε να διαβάζουμε μεγάλα κείμενα, μη μας αδικείς!

  9. Καναλιώτης permalink
    14/10/2008 1:55 πμ

    όι όι μάνα’μ;;;
    Θετταλός;;; αχαχαχαχα
    Ίδια φυλή με τους Μυτηλινιούς του Σαραντάκου.🙂

    Πολύ μου άρεσε, ειδικά αυτό του Σαραντάκου.

  10. 14/10/2008 4:02 πμ

    (όταν πάει τόσο όμορφα η ιστορία, ή για να το πούμε πχιο λόγια 😛 όταν ρέει ο λόγος, ας είναι και διχίλιαρο το ποστ, διαβάζεται, και ας μη σχολιάζεται, να το ξεσ αυτό😉 )

  11. 14/10/2008 8:57 πμ

    Γράφε εσύ φίλε μου τέτοια πονήματα κι άσε μας να πιάσουμε … πάτο (με την καλή έννοια)!! Καλημέρα

  12. 14/10/2008 12:17 μμ

    @ Βασίλη: έπαινος λακωνικότατος μεν, από τους λίγους δε. Σ’ ευχαριστώ
    @ Κροτ: δεν το έγραψα σαν παράπονο και ούτε αδικώ κανένα. Είναι γνωστή η δυσκολία που έχουν τα κείμενα-σεντόνια να διαβάζονται στην οθόνη ενός υπολογιστή. Άσε που είναι και θέμα χρόνου. Ξέρω ότι θα το διαβάσουν -λίγοι ή πολλοί- μόνο όσοι ενδιαφέρονται για το θέμα.
    @ Καναλιώτη: το «ο Δημήτρης Σαραντάκος θυμάται και τραγουδάει», που το χωρίσαμε σε 2 μέρη για πρακτικούς λόγους, είναι ένα ποστ από τα λίγα… Και ο τρόπος που στήθηκε και η θεματολογία του.
    @ aa παπί: το ξέρω. Ο χρόνος του καθενός μας είναι περιορισμένος και ο αριθμός των blog που ενδιαφέρουν τον καθένας μας γίνονται καθημερινά και πιο πολλά.
    @ Πάνθηρα: βυθός είναι καλύτερη λέξη… Κρύβει και μαργαριτάρια πολλές φορές.🙂

  13. 15/10/2008 9:33 πμ

    ξέφυγα από το «δημοσιογραφικό μου μικρόκοσμο»
    ωραίες πληροφορίες, απ’ αυτές που δεν τις λες και άχρηστες!
    ειδικά μάλιστα που έιναι μετά μουσικής!
    http://www.u-hoo.gr/gianniskafatos

  14. 15/10/2008 11:26 πμ

    ΑΦΜ, ο αριθμός των βλογ που με ενδιαφέρουν, γίνεται καθημερινά και μικρότερος, δυστυχώς…
    Δεν είναι αυτό το θέμα, αλλά είπα να πω κι εγώ το μακρύ μου (ή το κοντό μου τέλοσπάντων!).
    Αν και θα είχε ενδιαφέρον να το κουβεντιάζαμε, ειδικά με σένα που και κοντεύεις να κλείσεις πακέτο ενσήμων εδώ μέσα (δεν το λέω ειρωνικά, έτσι;) και το παρακολουθείς πολύ το θέμα…

  15. 16/10/2008 12:25 μμ

    @ Γιάννη Καφάτε: ευχαριστώ.
    Δεν είναι και «οδηγός επιβίωσης»…🙂
    Όπως λέει και η κατηγορία «μουσική με μούσι», οι ιστορίες είναι το μούσι που συνοδεύει την μουσική
    @ Κροτ: Της σχολής Αλογοσκούφη και συ;
    Αυτός κάνει περικοπές στο εισόδημα μας, κι εσύ στον αριθμό των blog που σ΄ενδιαφέρουν.
    Για τα ένσημα δεν ξέρω…. ΑΠό Γενάρη 2006 μπλογκάρω. Θα ρωτήσω τον Γ. Αυτιά, πότε κατωχυρώνω δικαίωμα μπλογκοσύνταξης😉

  16. 16/10/2008 1:03 μμ

    ως μουσάτος που είμαι τι να σου πω τώρα …
    καλό σαββατοκύριακο (που όλοι πάντα ελπίζουμε να ξεκινάει τις Παρασκευές!!!!)

  17. 09/05/2009 9:25 μμ

    Πολύ καλό ποστ!
    καλό Σαββατοκύριακο!

  18. 10/05/2009 12:15 πμ

    Ου…. από τον Οκτώβρη…
    πού το ξέθαψες αυτό;🙂
    Kαλό (υπόλοιπο τώρα πια) Σ/Κ επίσης

  19. 27/10/2009 5:34 πμ

    Το έφτασα μέχρι το τέλος, και ήταν υπέροχο!

  20. Γιωργος permalink
    20/12/2009 6:14 μμ

    Σας ευχαριστώ για τις πληροφορίες σχετικά με την ιστορία αυτού του σκοπτικού τραγουδιού του Περιστέρη,η δουλεία σας εί αρκετά εμπεριστατωμένη.

  21. 27/09/2012 9:43 μμ

    γεια χαρά, πολύυυυυ καθυστερημένα! ακούγοντας τυχαία τον αντώνη τον βαρκάρη, θυμήθηκα ότι είχα ακούσει (?) σε εκπομπή της ερτ για το λαϊκό τραγούδι ότι το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από τον ισπανικό εμφύλιο και τον αγώνα των δημοκρατικών και ο στίχος γράφτηκε με λίγο «αλλού γιαλλού» τρόπο για να περάσει τη λογοκρισία. το ‘(?)’ πάει στο ότι δεν μπόρεσα να βρώ ούτε τη σχετική εκπομπή ούτε κάποιο κείμενο, παρά μόνο αυτήν την ιστορία που αναφέρετε σε αυτό το άρθρο, πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι άν όντως το άκουσα! θα ορκιζόμουν όμως ότι θυμάμαι σωστά γιατί μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση.

    • 29/09/2012 1:03 μμ

      Δεν ξέρω πώς μπορεί να συνδέεται το τραγούδι με τον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας.
      Αυτή είναι η ιστορία των τραγουδιών όπως την βρήκα ψάχνοντας εγώ,
      Αν βρεις κάτι επιπλέον μπορείς αν θέλεις να το προσθέσεις στα σχόλια.
      Ευχαριστώ

  22. Παπαδοπούλου Ευαγγελία!!! permalink
    11/01/2013 8:55 πμ

    Είναι απίστευτο,ένα τραγούδι μια ιστορία!!!!Πρώτα άκουσα σε πολύ μικρή ηλικία,την μητέρα μου να το τραγουδάει με μια απίστευτη φωνή,που έγραψε στην μνήμη μου ανεξείτηλα.Μόλις πριν λίγο την ρώτησα,που το είχε ακούσει για πρώτη φορά.Και ακούστε την απάντηση.Η μητέρα μου 14 ετών,εν έτη 1942 στην άνω πόλη,στα κάστρα,φιλοξενούμενη από την πρώτη της εξαδέλφη.Σε κάποιο σημείο φύλαγε σκοπιά ένας φαντάρος,(όπου δεν ήξερε η μητέρα μου την καταγωγή του,δεν είχαν μιλήσει ποτέ) και κάθε μέρα,τον άκουγε να το τραγουδάει,και προσπάθησε να το μάθει.Τώρα λέει,να το ακούσετε πολύ καλά,διότι μπορεί να έχω ακούσει τις λέξεις λάθος.Είναι απίστευτο τραγούδι,η Μαμά τραγουδάει το μισό στα Ισπανικά και σε επανάληψη με Ελληνικούς στίχους!Η εξαδέλφη της Μητέρας μου ήταν…η Μητέρα της ΠΟΠΗ ΛΩΡΗ.Οι Θεσσαλονικοίς ξέρουν.Την καλημέρα μου και την Αγάπη μου αφήνω!!

    • 11/01/2013 10:00 πμ

      Ευαγγελία, σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.
      Να είναι καλά η μητέρα σου και να σας το τραγουδάει για πολλά χρόνια ακόμα.

      Την Πόπη Λώρη την ξέρω μέσα από γιουτουμπάκια. Ωραία ζεστή λαϊκή φωνή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Οκτωβρίου 2008
    Δ T Τ T Π S S
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: