Skip to content

Αχ, αχ, μις Ελλάς…

03/11/2008

Στις 20 Γενάρη του 1929, ο πρώτος διαγωνισμός για την ανάδειξη της ωραιότερης Ελληνίδας, έρχεται να ταράξει την καθημερινότητα της Αθήνας του μεσοπολέμου.Τα πρώτα αυτά καλλιστεία διοργανώθηκαν με πρωτοβουλία της ένωσης συντακτών, στη μεγάλη σάλα του κέντρου Delice. Η νικήτρια θα ταξίδευε δωρεάν «εις Παρισίους», όπου θα γινόταν σύμφωνα με τις εφημερίδες ο… «αγών» μεταξύ των 20 αντιπροσώπων των ευρωπαϊκών χωρών για την ανάδειξη της ομορφότερης Ευρωπαίας.
Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» (μια «ΕΣΠΡΕΣΟ» της εποχής, απ΄όσο κατάλαβα ξεφυλλίζοντάς την διαδικτυακά), με πρωτοσέλιδο αναλυτικό ρεπορτάζ περιγράφει την πρωτόγνωρη αυτή διαδικασία:

Η εορτή της ανακηρύξεως της μις Ελλάς, πρώτην φοράν διοργανωθείσα εφέτος, υπήρξε κάτι το εξαιρετικόν. Όλα τα τραπεζάκια του «Ντελίς» είχον καταληφθή αρκετά ενωρίς από πλήθη του εκλεκτοτέρου και ωραιοτέρου Αθηναϊκού ωραιοκόσμου. Η υπηρεσία του «Ντελίς» ματαίως προσεπάθει να τακτοποιήσει και τοποθετήσει τας χιλιάδας του κόσμου, που συνέρρευσαν δια να παρακολουθήσουν την πρωτότυπον εορτήν.
Το μεσονύκτιον ένας τηλεβόας ειδοποιεί τα ζεύγη που εχόρευαν εις τον στίβον να αποσυρθούν δια να χορεύσουν αι υποψήφιαι δια να γίνει η τελική κρίσις της επιτροπής.
(…)
Ο κόσμος εκσπά εις φρενιτιώδη χειροκροτήματα και ορμά εξ εφόδου δια να αναρριχηθεί στις καρέκλες, στα τραπέζια και εις ό,τι άλλο μπορούσε να προσφέρει θέαν. Η σάλα του «Ντελίς» παίρνει όψιν πανηγυρικήν και τα χειροκροτήματα διαδέχονται τας ζητωκραυγάς και κάθε λίγο το κοινόν προσπαθεί να επιβάλει τας συμπαθείας και τα αντιλήψεις του.


Από τις 10 υποψήφιες, αμέσως ξεχώρισαν οι 3, και το χρώμα του φορέματος που φορούσε η κάθε μια από αυτές (κόκκινο, άσπρο, μαύρο) έγινε εκλογικό σύμβολο για το φιλοθεάμον κοινό:

«Κόκκινο» φωνάζουν οι θαυμασταί της δίδος Πετρουνάκου υψώνοντας στα χέρια τους κατακόκκινα μήλα Αμερικής, τα οποία ευρίσκοντο εν αφθονία στα διάφορα τραπεζάκια του σουπέ. «Άσπρο! άσπρο» εφώναζαν οι θαυμασταί της δίδος Κριεζή, ανεμίζοντες εις τον αέρα τα μανδήλιά τους.«Μαύρο! μαύρο!», εμαίνοντο οι θαυμασταί της δίδος Καρατζά, παραμένοντες λόγω των μειονεκτημάτων του χρώματος άνευ εκλογικής σημαίας.

Τελικά η επιτροπή αποσύρεται και  ύστερα από ψηφοφορία επιλέγει την νικήτρια.
Η εφημερίδα «Εμπρός» περιγράφει την νικήτρια ως εξής:

Ασπασία Καρατζά. Η μις Ελλάς του 1929. Σας την παρουσιάζομεν: Καλλονή, όχι εντυπωσιακή, αλλά πραγματική. Χαρακτηριστικά γνησίως ελληνικά, σύμφωνα με τους κανόνας της συμμετρίας, που δίδουν διά την γυναικείαν καλλονήν τα αριστουργήματα των Ελλήνων γλυπτών της αρχαιότητος. Αναστήματος μάλλον υψηλού. Μελαχροινή, σιταράτη, με μαλλιά καστανά. Ετών 23. Πατρίς αι Πάτραι.

Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι στα πρωτοσέλιδα των αθηναϊκών εφημερίδων για την αναγγελία του ονόματος της  νικήτριας, άρχισε η αμφισβήτηση της εκλογής της  από τις ηττηθείσες ανθυποψήφιες. Επιφανή μέλη της κριτικής επιτροπής, όπως  ο διευθυντής της Καθημερινής Γεώργιος Βλάχος, ο πρόεδρος της Ενώσεως συντακτών Αρ. Καμπάνης και ο λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου, αναγκάζονται να απολογούνται στις εφημερίδες για το κατά πόσο η επιλογή τους ήταν δίκαια και σωστή. Η εφημερίδα μάλιστα «Εσπερινή» διοργανώνει κανονικό δημοψήφισμα για το  ποια θα έπρεπε να είναι τελικά η νικήτρια.

Ο αντίκτυπος όλων αυτών των… συγκλονιστικών γεγονότων στα λαϊκά στρώματα αποτυπώνεται στο τραγούδι «μις Ελλάς» του Αντώνη Διαμαντίδη ή Νταλγκά, που κυκλοφόρησε σε δίσκο εκείνες τις μέρες. Ας το ακούσουμε:

Πατρινή πεντάμορφη κοπέλα
θέλω να μου πεις, θέλω να μου πεις,
σε μπελά έβαλες πολλούς και μένα
τι είναι αυτό το μις, τι είναι αυτό το μις;

Αχ, αχ, μις Ελλάς
τι’ ναι τούτα που τραβάς.
Σε ζηλεύουν όλα τα κορίτσια,
θέλουν μις Ελλάς.
Αχ, αχ, μις Ελλάς
τί’ναι τούτα που τραβάς.
Σε ζηλεύει τώρα κι η δική μου
είναι να γελάς.

Είμαι δα κι εγώ αρραβωνιασμένος
σε μια γειτονιά, σε μια γειτονιά.
Κι ήθελα να παντρευτώ ο καημένος
με μια Μπουρναριά, με μια Μπουρναριά.

Αχ, αχ, μις Ελλάς
τώρα συ μου τα χαλνάς,
δεν παντρεύουμαι, μου λέει, ακόμα,
πωπω πωπωπω μπελάς.
Αχ, αχ, μις Ελλάς
τώρα συ μου τα χαλνάς,
θέλω να μπω στο Ντελίς μου λέγει
νά’βγω μις Ελλάς.

[Γειά σου μις Ελλάς, γειά σου…
Γειά σου Πατρινοπούλα μου, γειά σου…]

Πάνω στο θέμα των πρώτων καλλιστείων υπήρχε-ευτυχώς- και ο αντίλογος. Αντίλογος όχι στην ομορφιά, αλλά στην εμπορευματοποίησή της. Χαρακτηριστικό είναι το χρονογράφημα από τον Ριζοσπάστη εκείνων των ημερών του λογοτέχνη και επιφυλλιδογράφου Νίκου Κατηφόρη, ο οποίος στην στήλη «κόκκινες πινελιές» που υπέγραφε με το ψευδώνυμο «Προλετάριος» έγραψε σχετικά με το θέμα αυτό:

Κόκκινες... πινελι�ς

Μίς Ελλάς… Την ξαίρετε; Προχθές το βράδυ την ανεκάλυψαν σ΄ένα χορό που δόθηκε στο «Ντελίς» επίτηδες για να την βρουν… Α, κακομοίρα «Ελλάς»! Είναι φαίνεται μοιραίο μια και οι φίλοι σου, τα τέκνα σου, οι «πατριώτες»,σε διαπομπεύουν, να σε κλάψω εγώ που δεν σ΄αγαπώ καθόλου για το θλιβερό σου κατάντημα… Πώς κατήντησες έτσι, αλήθεια φτωχή «Ελλάς»; Ήσουνα πρώτα η γλυκειά «πατρίς», ήσουνα η «Ελλάς των ηρώων», ήσουνα η «Ελλάς του πολιτισμού», η «Ελλάς των φώτων», η «μητέρα της Δημοκρατίας» και τώρα κατήντησες να γίνεις μια κοινή «μις». Δεν μπορώ να σε πιάσω στην φαντασία μου με το κατάντημά σου.
Εσύ που δημιούργησες τον «αρχαίο πολιτισμό», μου φαίνεσαι μ’ αυτό το παρατσούκλι που σου κόλλησαν σα μια στεγνή, ξερή, σχολαστική,ευσεβής περιηγήτρια εγγλέζα που έρχεσαι με την Καινή Διαθήκη και μια τοπογραφια των αρχαίων μνημείων, μ’ ένα ζευγάρι φασαμέν για να θαυμάσεις τον Παρθενώνα… Αυτά έχει ο κόσμος αγαπητή Ελλάς… Είσαι μια γεροντοκόρη, ή έστω μια κόρη που πρόκειται να εκτεθείς στο διεθνές νυφοπάζαρο των καλλονών… Βλέπεις λοιπόν μικρή μου (επίτρεψέ μου να σε λέω μικρή) αυτός ο ρεζίλης ο αστός δε διστάζει σε τίποτε προκειμένου να κάνει την προπαγάνδα του.
Αφού όλος ο κόσμος εγέμισε από «μις», δεν μπορούσε και τούτη η χώρα των νυμφών, των δρυάδων και των θεαινών να μείνει έξω. Είναι αδυσώπητος ο οδοστρωτήρας του κεφαλαίου. Ξεκινώντας από το Λονδίνο έφτασε ίσαμε την άκρη του Λευκάτα, που έδωσε το πήδημά της η Σαπφώ θαρρώντας πως εκεί ήτανε το τέλος του κόσμου… Έτσι αφού όλες οι γυναίκες έγιναν «μις», δε μπορούσε οι απόγονες της ωραίας Ελένης να μη φορτωθούν κι αυτές με το ξερό και παγωμένο παρατσούκλι της «μις». Κι αφού όλα τα κράτη θα έκαναν την εκλογή τους για τη «μις» του τόπου τους, εσύ πώς θα μπορούσες να μείνεις πίσω;
Σ’ ακούω φτωχή μου «μις» να μου λες:
-Αφού λόγοι εθνικής προπαγάνδας το επιβάλλον να γίνω «μις», ευχαρίστως δέχομαι τον ρόλο μου.
Δεν έχω καμμιάν αμφιβολία για την αγάπη σου προς το «έθνος» αν σου πω όμως κάτι, δεν ξαίρω τι απάντηση θα μου δώσεις…
Λοιπόν, αφού θέλεις να μάθεις, φτωχή μου «μις» και τα παρακάτω άκουγε. Το σήμερον ημέρα όλα τα πάντα έγιναν εμπορεύματα… Άλλα τα κατεργάζονται, άλλα τα βάζουν σε κουτιά, άλλα τ’ αφίνουν στη φυσική τους κατάσταση… Ως κι η ομορφιά κι αυτή εμπόρευμα έγινε… Θα το πίστευες ποτέ σου; Κι όμως έτσι είναι. Αν η Αφροδίτη σου εζούσε και η Ελένη σου δεν είχε πεθάνει, γι΄αυτόν τον αχρείο τον αστό, δεν θα ήταν παρά εμπορεύματα.Η διαφορά, φυσικά, είναι πως δεν πουλιούνται με το ζύγι.Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για το ξεπούλημα. Αυτό δεν έχει σημασία… Πάντα κι η ομορφιά δεν αξίζει πιότερο από την τιμή που της δίνει το παζάρι…Έ όπως κάνουν διεθνείς εμποροπανηγύρεις για τα διάφορα εμπορεύματα, το ίδιο και για την ομορφιά κάνουν τους περίφημους διαγωνισμούς καλλονών. Κι επειδή η γυναίκα συγκεντρώνει σ’ ομορφιά ό,τι χρειάζεται ο αστός για την καλοπέρασή του, γι’ αυτό στους διαγωνισμούς αυτούς βλέπεις να τρέχουν οι γυναίκες…. Φυσικά δε θέλω να προσβάλω κανένα από τα φιλότιμα κορίτσια. Δεν είμαι κι εγώ παρά ένας θεατής που βλέπω στη σκηνή. Τα παρασκήνια είναι για μένα ένα μυστήριο… Εξηγηθήκαμε «μις» Ελλάς;
Προλετάριος

Και για το τέλος, να αναφέρουμε ότι η δεσποινίς Ασπασία Καρατζά ταξίδεψε «εις Παρισίους» όπου στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό, παρά την υπέρμετρη αισιοδοξία της, κατετάγη δεύτερη. Όπως δεύτερες κατετάγησαν και όλες οι άλλες διαγωνιζόμενες, πλην της Ουγγαρέζας νικήτριας Ελισσάβετ Σιμόν. Διότι, αυτή ήταν η εκ των προτέρων απόφαση της επιτροπής: «όλαι οι μη επιτυχούσαι καλλοναί θεωρούνται ως δεύτεραι, άνευ εξαιρέσεως».
Αυτό θα πει «Παρισινή διπλωματία»…

19 σχόλια leave one →
  1. 03/11/2008 3:49 μμ

    Είσαι απίστευτος. Άσε να κυλήσει λίγο το θέμα σου και θα σου αναφέρω τέρατα που τράβηξα με την φίλη μου Χριστίνα Μανούση, που βγήκε «Σταρ Ελλάς» το 1993.
    Καλή εβδομάδα.

  2. 03/11/2008 4:07 μμ

    «σαν να μην πέρασε μια μέρα», σχεδόν!

    Κάθε χρόνο, τα ίδια!🙂

    (αυτό το «θεωρούνται ως δεύτεραι, άνευ εξαιρέσεως», τρομερά έξυπνο! :pp)

    Καλημέρες🙂

  3. Καναλιώτης permalink
    03/11/2008 6:17 μμ

    …δεύτερο και το νατασσάκι;;;;;;;

    Έχει ξαναγίνει αυτό;;;;

    Θα πέσει φωτιά και θα μας κάψει.
    Δεν υπάρχουν πλέον αρχαί. Έχουν όλα καταρρεύσει. Που βαδίζομεν άραγε;;;;

  4. 03/11/2008 6:37 μμ

    Ενδιαφέρων !

    Καλό μήνα

  5. 03/11/2008 6:59 μμ

    Αυτά έχει η «ομορφιά» τα πρότυπα τους,η επιβραβευση του προσωρινού του φευγαλέου και των λοιπών αξιών που θέλουν (και έχουν) να περνάνε στην νεολαία,στον κόσμο….Το διαβατήριο για την δόξα τους…Μαλλιοτραβήγματα κους κους,τσακωμοί και κότες να ξεπουπουλιάζονται….
    Καλησπέρα είπα;;

  6. 03/11/2008 7:41 μμ

    @ Καναλιώτη, είπα να συμπέσω με την Ευρωπαϊκή θέση της «μις» :ppp
    😆 😆

  7. 03/11/2008 8:06 μμ

    Εγώ απόλαυσα την γλώσσα των εφημερίδων. Όπως και να το δει κανείς, αυτοί που τα γράψανε φαίνεται πως ξέραν δυο κλίτσες γράμματα περισσότερα από τούτους τους σημερινούς της Εσπρέσο.
    Κι όσο για το πρότυπο ομορφιάς της εποχής («Καλλονή, όχι εντυπωσιακή, αλλά πραγματική (…)Μελαχροινή, σιταράτη, με μαλλιά καστανά»), μπορώ κι εγώ, ευθαρσώς και χωρίς αιδώ, να ανακράξω: Γουστάρω!

  8. 04/11/2008 12:04 πμ

    @ Vloutis: α, να και οι σχέσεις με τέως εστεμμένες…🙂

    @ Νατάσα: Παρισινή διπλωματία. Δεν ήθελαν να κακοκαρδίσουν καμιά από τις ωραίες.

    @ Καναλιώτης: είδες; Δεν υπάρχουν πια αξίες. Τα πάντα έχουν εκπέσει. Πού βαδίζει αυτή η χώρα; Σε τι κόσμο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα;🙂

    @ Απατεώνες : Καλό μήνα , επίσης.

    @ Δήμητρα: τα μαλλιοτραβήγματα αποδεικνύεται ότι είναι διαχρονικά…
    60 χρόνια μαλλιοτραβήγματα.
    Από το 1929…🙂

    @ Nατάσα: όλοι οι σχολιαστές, μετά το πρώτο σχόλιο, για μένα είναι δεύτεροι…
    :p
    χαχαχαχαχα

    @ FVasileiou: ε, τότε οι δημοσιογράφοι δεν μαθήτευαν στις σχολές του ΑΝΤ1 και στα εργαστήρια δημοσιογραφίας του κwλου.
    (Πάντως η Ασπασία μας δεν νομίζω να ήταν πρότυπο ομορφιάς ούτε για το 1929… Απλώς συμπαθητικούλα)

  9. 04/11/2008 12:24 πμ

    Νομίζω ότι ΔΕΝ με παρακολουθείς και θα θυμώσω… λολ.

    Σε περιμένω «σπίτι» μου για να δεις: vloutis.wordpress.com * vloutis.blogspot.com

    ΥΓ: Όχι, δεν είναι «ανήθικη» πρόταση. Είναι πρόσκληση…
    χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχ
    (δεν μπορώ άλλο, πιάστηκε το χέρι μου)

  10. 04/11/2008 12:31 πμ

    @Vloutis:
    Έχω ήδη ερευνήσει στο «σπίτι» σου και είδα ότι έχετε συνεργαστεί με την Χριστίνα.
    Περιμένω να μάθω για τα «τέρατα» που τράβηξες🙂

  11. 04/11/2008 8:58 πμ

    Καλημέρα.
    Πέρασα τυχαία μια βόλτα και…κόλλησα.
    Εξαιρετικές αναρτήσεις, πλούσια θεματογραφία, εμπεριστατωμένη ανάλυση, σωστά ελληνικά.
    Συγχαρητήρια.

  12. 04/11/2008 1:44 μμ

    Όλα τα τραπεζάκια του «Ντελίς» είχον καταληφθή αρκετά ενωρίς από πλήθη του εκλεκτοτέρου και ωραιοτέρου Αθηναϊκού ωραιοκόσμου…

    αχαχαχ… δόξες το Ντελίς 🙂
    Καλημέρα και καλό μήνα

  13. 04/11/2008 3:51 μμ

    Οτι έγινε τότε με τις αντιδράσεις, γίνεται και τώρα. Καθε χρόνο τα ίδια γίνονται. Καλό θέμα με αρκετό υλικό και αποκόματα εφημερίδων.
    Αυτό με το όλες οι άλλες είναι δεύτερες, μ άρεσε, να μην έχει καμία παράπονο…

  14. 04/11/2008 10:16 μμ

    Α, ώστε δευτέρα η νεαρά! Μπράβο μας, πάντα είχαμε την τάση να διακρινόμαστε..Θυμάστε την Κορίνα Τσοπέη ;
    Ξέρεις, αυτή είναι η άλλη πλευρά της ζωής, ελαφρώς ανάλαφρη, ελαφρώς μοιραία, αλλα τελικά ωραία. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντέχουν το σοβαρό ή τη σοβαροφάνεια. Δεν είναι όλοι πλασμένοι για ποίηση και τέχνη και επιστήμη. Είναι το θυμικό που θέλει άγγιγμα καλέ μου φιλε. Αυτό το αναθεματισμένο το θυμικό.

  15. 05/11/2008 12:49 πμ

    Δηλαδή αν γράψω κάτι τώρα…

    …και εγώ δεύτερος θα είμαι;;;;
    🙂

  16. 05/11/2008 1:09 πμ

    Σου υποσχέθηκα κάτι…

    Το 1993, που η Χριστίνα βγήκε «Σταρ Ελλάς», παίρνοντας κυριολεκτικά και με την αξία της το στέμα από την -επίσης- όμορφη Άντζελα Μαρκάκη, θέλησα να συνεργαστώ μαζί της για φιλανθρωπικό σκοπό, όπως συνηθίζεται να κάνουν στην θητεία τους οι εστεμμένες…

    Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, εκείνη την εποχή, έγραφαν, μεταξύ άλλων: «Βάλτε μια άφωνη κούκλα στη Βουλή».

    Εγώ δεν φοβήθηκα κανέναν και δούλεψα μαζί της, όπου αποδείχτηκε στο τέλος πως άξιζε τον κόπο να την εμπιστευτώ…

    Μετά από τις απίστευτες κριτικές που δέχτηκα για την λαμπερή βραδιά που παρουσίασα με 40 μεγάλα ονόματα επι σκηνής… άρχισε ο πόλεμος…

    Υπήρχε μία εφημερίδα κουτσομπολίστικη που με είχε κάθε μέρα εξώφυλλο και έγραφε για την εκπομπή μου και για μένα, χτυπώντας και την Μανούση: «Μάπα το καρπούζι. Στο κανάλι σκέφτονται να τον διώξουν. Το μόνο που ξέρει να κάνει ο τύπος είναι να γυρίζει από παμπ σε κλαμπ με Σταρ Ελλά-δες..»

    Άλλο: «Επειδή έχει στο σπίτι του μία μονταζιέρα, νομιζει ότι ξέρει τη δουλειά. Δεν κοιτάει να πάει καμμιά βόλτα με τη Μανούση. Η τηλεόραση θέλει …σοβαρούς».

    Ομολογώ πως περνούσα δύσκολα, γιατί ήθελα να του σπάσω το κεφάλι για την άδικη επίθεση.

    Και αυτό είχε γίνει γιατί υπερασπίστηκα την Χριστίνα που την χτυπούσαν άσχημα για να πουλάνε φύλλα…

    Το άντεξα…

    Και ένα χρόνο μετά Ο ΙΔΙΟΣ «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ» μου έγραφε:

    «Εύγε στον Κώστα Βλουτή που έχει καταπιαστεί με ένα τόσο θέμα (σ.σ.: ΑμΕΑ). Ο πιο δυνατός παρουσιαστής της ελληνικής τηλεόρασης».

    Βγάλε συμπέρασμα.

    Χαίρομαι, έστω μετά από χρόνια, που το μοιράστηκα μαζί σας. Για να δείτε ότι όλα δεν είναι ρόδινα.

  17. 05/11/2008 12:43 μμ

    @ houlk: σ’ ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που βρήκες θέματα που σου αρέσουν.🙂

    @ Ρούλα: μεγάλες δόξες το Ντελίς, ναι.
    Ο «εκλεκτότερος και ωραιότερος Αθηναϊκός ωραιόσκοσμος», σου λέει εκεί ήταν.
    Γενάρης του 1929… Φαντάσου…Mόλις 6 χρόνια και λίγους μήνες χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή

    @ Ελ Γκρέκο: μερικά πράγματα, τα πιο βασικά τουλάχιστον, δεν αλλάζουν. Απλά εκσυγχρονίζονται. Τότε οι αδικημένες έβγαιναν στις σελίδες του «Εμπρός», τώρα βγαίνουν στις ειδήσεις του «Στάρ»…🙂

    @ Ρίτσα : το σοβαροφανές, ούτε κι εγώ το αντέχω. Το σοβαρό, όπου χρειάζεται και με μέτρο…
    Γι΄αυτό άλλωστε ασχολούμαι με τέτοια «μη σοβαρά» θέματα τελευταίως, ενώ ο κόσμος καίγεται.
    @ Έφηβος : Ναι… Δεύτερος λέμε και συ!
    Η θέση στο βάθρο σου ανήκει…🙂

    @ Vloutis: Για πολύ λίγους και τυχερούς είναι όλα ρόδινα. Οι υπόλοιποι πολεμάμε και θα πολεμάμε μια ζωή.Κι αυτό σίγουρα το ξέρεις πολύ καλά και από πρώτο χέρι με τόσα που σου έτυχαν στη διαδρομή και στη ζωή σου μέχρι σήμερα.
    Όσο για τους συναδέρφους σου, τι να πω…
    Η δημοσιογραφία του τίποτε πάντα εκδικείται ό,τι αξίζει κάτι.

  18. 11/11/2008 1:30 μμ

    Ρε τί μαθαίνει κανείς…

    Σ;-)))

  19. arlap permalink
    03/04/2009 6:22 μμ

    Πολυ καλη η προσεγγιση της μις ελλας φιλε μου, να πως ξεκινωντας απο ενα απλο τραγουδι ξετυλιξα το κουβαρι και μεταφερθηκα πισω , για να ξαναγυρισω μπροστα παλι απογοητευμενος (μιλημενη απο τα γενοφασκια της η »ελληνικη» ομορφια ε;)

    ((κατα της ματαιοδοξης νοσταλγιας))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Νοεμβρίου 2008
    Δ T Τ T Π S S
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Αρέσει σε %d bloggers: