Skip to content

Look at me

22/01/2009

Κοίτα με

Θα μου άρεσε να γράφω ποιήματα για τον έρωτα
να ζωγραφίζω ουράνια τόξα και πεταλουδίτσες
να οσφραίνομαι το άρωμα των ροδανθών
και να χορεύω
να χορεύω με το μελωδικό κελάηδισμα των πουλιών.

Θα μου άρεσε να κλείνω τα μάτια μου και να βλέπω
χαμογελαστά παιδιά
χωρίς τα όπλα να σημαδεύουν τα κεφάλια τους
Να τους διηγούμαι ιστορίες για μικρές νεράιδες
σε μακρινές χώρες
χωρίς πυροβολισμούς ή εκρήξεις πυραύλων.

Αλλά
πώς μπορώ;
Ένα μαχαίρι είναι καρφωμένο στην καρδιά μου
Και με πληγώνει
Με πληγώνει.
Αιμορραγώ
Σφαδάζω
Κλαίω
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ;
Με μακελεύουν
μπροστά στ’ άγρυπνα μάτια σου.
Κρυώνω… κρυώνω…κρυώνω
Σφαδάζω
Κλαίω
Πού είσαι ανθρωπότητα;
Γιατί αποστρέφεις το πρόσωπό σου από πάνω μου;
Γιατί εξακολουθείς να αλληθωρίζεις από την άλλη μεριά;
Εδώ είμαι.
Μαραζώνω
στα σοκάκια της Γάζας.
Πού είσαι ανθρωπότητα;
Κοίτα με
Κοίτα με
Εδώ είμαι
Στα σοκάκια της Γάζας.
Σφαδάζω.
Κλαίω.
Ανθρωπότητα,
φτάνει πια, μη μού γυρνάς άλλο την πλάτη.

Απέδωσα στα ελληνικά το ποίημα «Look at me» της Παλαιστίνιας Nahida, που βρήκα στο blog της «Poetry for Palestine». Στο προφίλ της η Nahiba γράφει ότι είναι γεννημένη στην Ιερουσαλήμ, αλλά ζει 42 χρόνια στην εξορία, μια και αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει οικογενειακώς κατά την διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών, όταν η ίδια ήταν 7 χρονών. Σπούδασε και εργάστηκε ως μαθηματικός, ασχολείται όμως και με την ποίηση και έχει κυκλοφορήσει με αυτοέκδοση 2 βιβλία («I Believe in Miracles», και «Palestine, The True Story».

Διάλεξα ένα ακόμα, κάπως πιο ανάλαφρο ποίημα της Nahiba.  Έχει τίτλος «A refugee with a crazy shoe».Αφήνει  μια γλυκόπικρη αίσθηση, με τις τρυφερές εικόνες που περιγράφει:

Το προσφυγάκι με το τρελό παπούτσι

Φόρεσα τη σχολική στολή
Όμορφες ρίγες άσπρες και μπλε
Με μια κολλαρισμένη δαντελωτή κορδέλα
η μητέρα έδεσε την μακριά μου κοτσίδα.
«Δείχνεις τόσο έξυπνη,
μικρή μου πριγκηπέσα»
και με μια τεράστια και ζεστή αγκαλιά
«έτοιμη, φύγε»
μου είπε.
Ώχ
Βρέχει
κάνει κρύο…
Τα πόδια μου ξεπάγιασαν,
οι κάλτσες μου έγιναν μουσκίδι.
Αχ, εσύ είσαι πάλι
κι ακόμα ξεκαρδίζεσαι
μ’ ένα στόμα ολάνοιχτο
τρελό, πεινασμένο παπούτσι μου.

Advertisements
15 Σχόλια leave one →
  1. 22/01/2009 11:47 μμ

    Πολύ όμορφα, και τα 2.
    Το δευτερο έχει γνώριμη «εικόνα», πάντως…
    🙂

    (πήραμε φόρα και μεταφράζουμε, ε;
    :p)

  2. 23/01/2009 12:54 πμ

    Πονάει ρε παιδί μου όλο αυτό … πονάει πολύ.

    Μπράβο που μπορείς και κάθεσαι και κάνεις τις μεταφράσεις …

    Φαντάζομαι τη συγκίνηση που νιώθεις.

  3. Καναλιώτης permalink
    23/01/2009 3:56 πμ

    @faros Αυτό που σε τρελαίνει τελικά είναι ότι το 99% των ανθρώπων δεν έχει συμφέρον απο αυτό που συμβαίνει εκεί και βέβαια και απ’ όλα τα άλλα παράλογα που οι υπερδυνάμεις συνωμοτούν για το συμφέρον των πάρα πολύ λίγων.

  4. 23/01/2009 7:59 πμ

    Ένας φίλος γιατρός λέει ότι οι ευχές ισχυροποιούν το ανοσοποιητικό!
    Να σαι καλά αλουφάκη να φτιάχνεις και να μαζεύεις 🙂

  5. 23/01/2009 10:54 μμ

    @Νατάσα: γνώριμη εικόνα; Είχες και συ μακριά κοτσίδα;

    @ Φάρος: σ’ ευχαριστώ…
    Συγκίνηση, οργή,θυμός, λύπη…όλα μαζί είναι

    @Καναλιώτης: χμ… οι υπερδυνάμεις είναι πια η εξής μία: Η.Π.Α

    @ Ρούλα: ευχές πολυβιταμινούχα σκευάσματα…
    Δίκιο έχει ο φίλος σου ο ντόκτορ
    🙂

  6. 24/01/2009 9:10 πμ

    ο πόνος γινεται πηγή για ποίηση..κι η μόνη ποιηση που αξιζει ειναι αυτή που ναι γεματη αληθεια..
    νασαι καλά που μας εδειξες και αυτή την οψη του δραματος

  7. 24/01/2009 10:18 πμ

    ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ;
    Κοίτα με
    Κοίτα με
    Εδώ είμαι
    Στα σοκάκια της Γάζας.
    Σφαδάζω.
    Κλαίω.
    Ανθρωπότητα,
    φτάνει πια, μη μού γυρνάς άλλο την πλάτη.

    Τα πόδια μου ξεπάγιασαν,
    οι κάλτσες μου έγιναν μουσκίδι.
    Αχ, εσύ είσαι πάλι
    κι ακόμα ξεκαρδίζεσαι
    μ’ ένα στόμα ολάνοιχτο
    τρελό, πεινασμένο παπούτσι μου.

    Πόσο, τελικά το ένα ποίημα συνοδεύει το άλλο…

    Όχι, το δεύτερο ποίημα δεν θα το έλεγα πιο ανάλαφρο…

    Και τα δύο έχουν την τραγικότητά τους…

    Τί σου είναι η ζωή…

    Θα το ένοιωσες κι εσύ στη μετάφραση.
    Δεν είναι εύκολη η ιστορία και κομπιάζεις, γιατί όσο μακρυά κι αν -λένε- πως είναι, τόσο την νοιώθεις έξω από την πόρτα σου…

    Μπράβο.

    Κώστας

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.bblogspot.com

  8. 24/01/2009 12:07 μμ

    Έτσι όπως γεννιέται ο λόγος που γδέρνει και συνάμα ανθίζει, ο βαθύς λόγος της ψυχής, έτσι να γινόταν να γεννηθεί μια νέα, μια άλλη αρχή.

    Μα είν’ ο κόσμος άλλος από κείνον που ονειρευόμαστε.
    Αλλιώτικος κι αδιάφορος για όσα μας πονάνε.

    Δεν έχω να πω παρά να μένουν καθαρά τα μάτια μας. Να θωρούνε, να κρίνουν, να συμπεραίνουν.
    Κι αν μπορούνε και κάποια αλλαγή, ας την κάνουν.

  9. 25/01/2009 10:05 πμ

    Ευαισθητη προσέγγιση και αφορά όλο τον κόσμο της Παλαιστίνης που αγωνιά, γιατί έρχονται ακόμη πιο δύσκολοι καιροί. Το μέτρημα δεν βγαίνει οπως το θέλουν οι ισραηλινοί και η μηχανή του θανάτου δεν κανει πίσω με τίποτα.

  10. Θανάσης permalink
    25/01/2009 11:09 πμ

    Στρατηγικός στόχος των Σιωνιστών είναι η καλλιέργεια μίσους, όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από όλον τον κόσμο προς τους Εβραίους.
    Τα φρικιαστικά εγκλήματά τους θα συνεχιστούν όσο τους το επιβάλλει η φονταμενταλιστική Θρησκεία τους,
    δηλαδή για όσο θα υπάρχουν Εβραίοι,
    γιατί Εβραίος στην φυλή και στο αίμα δεν υπάρχει, παρά μόνο στο θρήσκευμα,
    διότι η θρησκεία αυτή όπως όλες, είναι προσηλυτιστική.

    Δυστυχώς έτσι αντιλαμβάνονται τον κόσμο οι καθοδηγητές της Εβραικής κοινωνίας, δηλαδή οι Ραββίνοι και έτσι την θέλουν.
    Κλειστοφοβική και μισαλλόδοξη, έτσι ώστε να ελέγχουν τους πιστούς τους.

    Φανταστείτε να πηγαίνατε κάθε Κυριακή πρωί στην Εκκλησία και ο παπάς να σας καλούσε να σκοτώνετε όσους περισσότερους μπορείτε γιατί εσείς είσαστε οι εκλεκτοί του Θεού.

    Δυστυχώς το ρατσιστικό αστειάκι: «δεν είμαι εγώ ρατσιστής αλλά αυτοί είναι Εβραίοι» αποκτά μια ανατριχιαστική σοβαρότητα.

  11. N.Ago permalink
    25/01/2009 9:03 μμ

    Συμπάσχω (μαζί σου) με τους παλαιστινίους…

  12. 25/01/2009 9:47 μμ

    Μα είν’ ο κόσμος άλλος από κείνον που ονειρευόμαστε.
    Αλλιώτικος κι αδιάφορος για όσα μας πονάνε.!! ΚΑλά το λεέι η Καπετανισσα!
    Κι εγω θα συμπλήρώσω με μια αγγλικούρα! think positive..
    Keep on thinking clearly!
    και..δες και τη ζωη από όλες της τις σκοπιές για να την αντέξεις…

  13. 25/01/2009 10:45 μμ

    Αυτά τα ζώα υποστιρήζετε. Η ανθρωπιά χάθηκε, πράγματι. Αντί να γράφει ποιήματα, ο ποιητής ας πάει να κάνει κύρηγμα τα στους Χαμάδες του. Έτσι θα βοηθείσει καλύτερα.

    “Traitors, collaborators of Israel. spies of Fatah, cowards.”

    “The soldiers of the holy war will punish to you. And in any case you will all die, like us. Fighting the Zionist Jews we are all destined for paradise, aren’t you content to die together?”

    And thus, shouting furiously, they pulled down doors and windows, hid in high places, in the gardens, used the ambulances, barricaded themselves near hospitals, schools, UN buildings.

    Whoever tells a different version from that of the “muhamawa” (the resistance) is automatically “amil”, a collaborator and risks his life. The recent fratricidal crash between Hamas and Olp helps. If Israel or Egypt had allowed foreign journalists to enter more quickly, it would have been easier.

    Είχα σκοπό να δείξω μόνο αυτά τα μερικά αποσπάσματα και μετά το λινκ, αλλά διάβασα τις αρλούμπες μερικών, και ειδού όλο το κείμενο. Ζητώ συγνώμη, αλλά άγγελοι δεν υπάρχουν πουθενά, τον πόλεμο κάνουν δύο. Αν πάλι ενοχλεί το μήκος του κειμένο, κάντε ένα delete, δεν χάθηκε δα και ο κόσμος.

    # Eva, Canada Says:
    January 25th, 2009 at 4:22 pm

    Angels? A different story emerges from this article in Wednesday’s Corriere della Sera, a major Italian daily. I found this somewhat lame English translation:

    “The children of Hamas have used us like targets”

    Inhabitants of Gaza accuse militants Muslims: “They prevented us from leaving the houses and they fired from there”

    GAZA — “Go away, go away from here! Do you want the Israelis to kill us all? Do you want to see to our children die under the bombs?”

    “Take away your arms and missiles!”

    These were the calls by many of the inhabitants of the Gaza strip to the militants of Hamas and their allies of the Muslim Jihad. The bravest were organized and had blocked the access doors to their courtyards, nailed planks over the entrances to the buildings, hurriedly blocked staircases up to high flat roofs. But by and large the guerrillas listened to nobody.

    “Traitors, collaborators of Israel. spies of Fatah, cowards.”

    “The soldiers of the holy war will punish to you. And in any case you will all die, like us. Fighting the Zionist Jews we are all destined for paradise, aren’t you content to die together?”

    And thus, shouting furiously, they pulled down doors and windows, hid in high places, in the gardens, used the ambulances, barricaded themselves near hospitals, schools, UN buildings.

    In extreme cases they fired at those who tried to block their way in order to save their families, or beat them savagely. “The Hamas militia tried to provoke the Israelis. They were often children, 16 or 17 years old, armed with machine guns. They could do nothing against tank and jet. They knew they were weaker. But they wanted the Israelis to fire on our houses in order to then accuse them of war crimes,” says Abu Issa, 42 years old, an inhabitant of the Tel Awa area.

    “Practically all of the taller buildings in Gaza have been hit by Israeli bombs, like Dogmoush, Andalous, Jawarah, Siussi and many others had rocket launchers or Hamas observation points on the roof. They had sited them also near the big UN warehouse which went up in flames and the same goes for the villages along the border which suffered greatly from the fury and punishment of the Zionists,” says his cousin, Um Abdallah, 48 years old.
    – – – – – – – – –

    They use family nicknames. But they are very circumspect about supplying real names. It has been difficult to collect these testimonies. In general terms the fear of Hamas prevails here and the taboos from a century of wars with the “Zionist enemy” rule.

    Whoever tells a different version from that of the “muhamawa” (the resistance) is automatically “amil”, a collaborator and risks his life. The recent fratricidal crash between Hamas and Olp helps. If Israel or Egypt had allowed foreign journalists to enter more quickly, it would have been easier.

    The residents are often threatened by Hamas. “It is nothing new that in the Middle East among Arabic societies the cultural tradition of human rights is missing. It happened under the regime of Arafat that the press was persecuted and censured. Under Hamas it is worse,” says Eyad Sarraj, a famous psychiatrist of Gaza City. And there is another fact emerging more and more obvious when visiting clinics, hospitals and the families of the victims of the Israeli fire. In truth their numbers appear very much lower than the nearly 1,300 dead men and 5.000 wounded, reported by Hamas and repeated by officials of the UN and the local Red Cross.

    “The dead men could be not more than 500 or 600. Generally boys between the ages of 17 and 23 recruited into the ranks of Hamas who have literally sent them to the slaughter,” a doctor in Shifah hospital told us, adding that he did not want to be quoted because of the risk to his life.

    This data is also confirmed by local journalists: “We have already informed the leadership of Hamas. Why do they insist in swelling the figures of the victims? It is also strange, among other things, that the Non-Governmental Organizations, even the western ones, report these numbers without verification. In the end the truth could surface. It could be like Jenin in 2002. Initially the figure was 1.500 dead. Then the number was reduced to 54, of which at least 45 guerillas fallen during fighting.”

    How were these figures arrived at? “Let’s take the case of the slaughter of the Al Samoun family in the quarter of Zeitun. When the bombs hit their rooms they reported that 31 people had died. So this figure was recorded by the officials of the Ministry of Health, controlled by Hamas. But when the bodies had been effectively recovered, the sum total doubled to 62 and was added to the totals,” explains Masoda Al Samoun, 24 years old.

    And he adds an interesting detail: “To muddy the waters there were also members of the Israeli special services disguised as Hamas guerrillas, with green bandana tied around their foreheads with the usual writing: There is no God but Allah and Muhammad is his Prophet. They inserted themselves into the alleyways in order to create chaos. We used to scream at them to go away, fearing reprisals. Later we understood that they were Israeli.”

    It is enough to visit some hospitals in order to understand that the figures do not tally. Many beds are free in the European Hospital of Rafah, which would have been the one most involved with the victims of the “war of the Israeli tunnels”. The same for the “Nasser” Hospital of Khan Yunis. Only 5 beds out of 150 at the private Hospital Al-Amal are occupied. The Wafa has been evacuated to Gaza City, constructed with the donations of the “Muslim Charity” of Saudi Arabia, Qatar and other Countries of the Gulf, and bombed by Israel at the end of December. The institute is famous as a Hamas fortress. To here came their injured in the civil war with Fatah in 2007. The others went instead to the Al Quds, in its turn bombed during the second half-week in January.

    As told by Magah al Rachmah, 25 years old, a local inhabitant who lives within a few tens of meters from the four big buildings of the sanitary complex, now seriously damaged: “The Hamas men took shelter above all in the building that accommodates the administrative offices of Al Quds. They sequestered the ambulances and forced ambulance men and nurses to remove their uniforms with the symbols of the paramedics, to disguise themselves and to escape the Israeli sharpshooters”. All this has greatly reduced the number of beds available in the sanitary institutes of Gaza.

    Also, the Shifah, the largest hospital in the city, is very far from being full. It seems its basements were densely occupied however. “Hamas had hidden the emergency cells and the interrogation rooms for Fatah prisoners and the Front of the secular Left that had been evacuated from the bombed prison of Saraja”, says the militants of the Democratic Front for the Liberation of Palestine.

    There has been a war within a war with Fatah and Hamas. The local humanitarian organizations, generally controlled by the Olp, tell of “tens of executions, cases of torture, kidnapping in last the three weeks” perpetrated by Hamas. One of the more famous cases is the one of Achmad Shakhura, 47 years old, an inhabitant of Khan Yunis and brother of Khaled, skillful arm of Mohammad Dahlan (former head of the Internal Security Services of Yasser Arafat, today in exile) who was kidnapped on the order of the head of local Hamas secret police, Abu Abdallah Al Kidra, who was tortured, his left eye torn out, and finally killed on 15 January.

    — Lorenzo Cremonesi 21 January 2009

    http://www.sandmonkey.org/2009/01/25/on-fighting-angels/#comments

  14. 25/01/2009 10:46 μμ

    κάτι είπες σε άλλο ποστ για αντιφασιμσός, ε, κάνε μία αρχή και σκότωσε την χαμάς μέσα σου.

Trackbacks

  1. Palestinian is my name… « Μαμά…ετών 37..!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Ιανουαρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Αρέσει σε %d bloggers: