Skip to content

Ξεφυλλίζοντας τον «Ρίζο της Δευτέρας» του 1947: Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο.

24/10/2011

 

Η βουβή επέτειος.
Γιορτή και λαός.

H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το «αλβανικό έπος». Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.
      Το τι νόημα δίνουνε στον όρο «αλβανικό έπος» οι φυγάδες του «έπους» φαίνεται από το νόημα που δίνουνε σε κάτι ανάλογες και παράλληλες ορολογικές απάτες όπως π.χ «απελευθέρωση», «ανεξαρτησία»,»δημοκρατία», «αμερικάνικη βοήθεια», «πνευματική ελευθερία» κλπ. Το ουσιαστικό περιεχόμενο των λέξεων είναι διαμετρικά αντίθετο με την ετυμολογική τους σημασία.
      Αλλά το νόημα, που έδινε η 4η Αυγούστου στο «αλβανικό έπος», μας το εξήγησε τότες με τρόπον επίσημον ο τότε διευθυντής της Ασφαλείας κ. Παξινός. Ενώ δηλαδή ο ελληνικός λαός γυμνός και άοπλος, εγκαταλειμμένος από τους «αρχηγούς» του χτύπαε στο μέτωπο και μπροστά και πίσω του τους εχθρούς της ελευθερίας του, τους φασίστες, οι αρχηγοί του ελληνικού φασισμού ετοιμάζανε στην πρωτεύουσα την παράδοση του λαού – γιατί η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήταν παράδοση του στρατού μονάχα (των 200 χιλιάδων ανδρών), αλλά ολάκερου του ελληνικού λαού (των 7 εκατομμυρίων).
      Ο μοναρχοφασισμός που είπε το μαύρο του «όχι», μονάχα για τον τύπο, κοίταε από την πρώτη στιγμή πώς θα έσωζε όχι την «πατρίδα», παρά το καθεστώς του. Πώς θα περνούσε τον ελληνικό λαό από τα δικά του χέρια στα ξένα χέρια,χωρίς ο μεσίτης να χάσει ούτε την ηγεσία του λαού, ούτε τα κέρδη του απ΄αυτόν.
      Η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήτανε πράξη ανωτέρας βίας παρά θεληματική συμμαχία με τον εχθρό εναντίον του λαού. Και κανένας από τους μεταδεκεμβιανούς κυβερνήτες δεν αμφιβάλλει πως στην σημερινή επέτειο δεν γιορτάζεται το «αλβανικό έπος», παρά η «συνθηκολόγηση» και η συνεργασία με τον εχθρό. Αν τότε ο ελληνικός λαός νικούσε ως το τέλος τους εχθρούς κι έσωζε την ελευθερία του, οι σημερινοί συνεχιστές της 4ης Αυγούστου, τη σημερινή επέτειο θα την είχανε ημέρα «εθνικού πένθους».
      Λοιπόν. Τότες κ’ εμείς οι αριστεροί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι πήραμε στα σοβαρά (όπως κι ο λαός) τον πόλεμο κατά των «βαρβάρων επιδρομέων». Και γράφαμε πύρινα άρθρα εναντίον τους- εναντίον του «φασισμού». Μα το είπαμε: ο δικός μας ο φασισμός, τέκνο και ομοίωμα του ιταλικού και του γερμανικού, δεν του καλάρεσε να βρίζουμε το «σύστημα». Κι ένα βράδυ (χειμώνας ήτανε) μας μαζέψανε στη Γενική Ασφάλεια τους ξεροκέφαλους αριστερούς που χαλούσαμε τη «δουλειά». Ήτανε (όσο θυμάμαι) ο Καρβούνης, ο Κορδάτος, ο Κορνάρος, ο Πανσέληνος, ο Μέξης, ο Σπ. Θεοδωρόπουλος. Και ξαφνικά για λίγες ώρες μονάχα μας φέρανε ωραίον, κομψόν και γόητα, με ύφος «υπεράνω όλων» μας, τον κ. Καραγάτση. Μα ως το βράδυ τον αφήσανε.
      Το άλλο βράδυ μας ξαναπήγανε στη Διεύθυνση της Γεν. Ασφαλείας, όπου μας παρουσιάσανε στον κ. Παξινό. Εκεί πήραμε το «πρώτο βάπτισμά» μας στο νόημα του «αλβανικού έπους». Ο κ. Διευθυντής, κοφτά και μελετημένα μας είπε να μην κάνουμε τον έξυπνο στα άρθρα μας βρίζοντας το φασισμό (έτσι βρίζαμε έμμεσα και την 4η Αυγούστου. Και σ’ αυτή την άποψη δεν είχε άδικο ο κ. Διευθυντής) και πως δεν φταίει καθόλου ο φασισμός για τον πόλεμο.
      Με άλλα λόγια, εννοούσε πως έφταιγε ο ιταλικός λαός που μας μισούσε ή που είχε καταχτητικές βλέψεις, λες κ’ οι λαοί αισθάνονται ή ενεργούνε μοναχοί τους κ’ είναι υπεύθυνοι αυτοί για ό,τι αγαπούνε ή μισούνε και για ό,τι κάνουνε -όπως τα ομαδικά εγκλήματα εναντίον των αμάχων.
      Κι αφού μας ενουθέτησε και μας έκανε προσεχτικούς για το μέλλον μάς άφησε «λέυτερους», δηλ. μας «εδέσμευσε» τη σκέψη και τη γλώσσα. Έπρεπε δηλ. κ’ εμείς να βοηθήσουμε τον ξένο φασισμό να κατεβεί και να θρονιαστεί άνετα στην Ελλάδα δίπλα στο ντόπιο.
      Κάτι ανάλογο μου είπε μια μέρα κι ο διευθυντής της εφημερίδας, που εργαζόμουνα τότες. Έγραφα μια ιστορία (επί διόμισυ μήνες) της διαφθοράς και απανθρωπίας των πολιτικών ηθών της Ρώμης από το Σύλλα και πέρα. Η περίσταση και η πεποίθησή μου με κάνανε να χρωματίζω κάπως ζωηρότερα τα πρόσωπα και τα πράγματα και να τα χαρακτηρίζω με τον ίδιο τρόπο – κυρίως την αρπαχτικότητα και τη φιλοχρηματία των ισχυρών της «αιώνιας πόλεως»: Σύλλα, Κράσσου, Οκταβίου, Κικέρωνα, Σενέκα κλπ.
      Ο διευθυντής μου λοιπόν με κάλεσε και μου λέγει¨
 -Είπαμε να βρίζεις τους Ρωμαίους, αλλ’ όχι και τους πλουτοκράτες! Δυστυχώς οι περισσότεροι αναγνώστες μας (της Κηφησιάς) είναι πλουτοκράτες.
 -Μα εγώ βρίζω, του απάντησα γελώντας, τους τότε Ρωμαίους πλουτοκράτορες, όχι τους τώρα Έλληνες πλουτοκράτες. Εκείνοι ήταν τέρατα. Οι δικοί μας είναι εντάξει : πατριώτες και καλοί χριστιανοί…
      Μ’ άλλα λόγια οι δυο διευθυντές της Ασφαλείας και της αστικής εφημερίδας, θέλανε ο πρώτος να μη βρίζουμε τους εξωτερικούς εχθρούς κι ο δεύτερος τους εσωτερικούς. Ας χάνεται η πατρίδα, αλλ’ όχι το σύστημα. Θέλετε τώρα άλλην εξήγηση του τι σημαίνει γι’ αυτούς ο όρος «αλβανικόν έπος»;
     Όταν λοιπόν οι εχθροί του λαού ξηγιούνται με τόση ειλικρίνεια, τότε γιατί ο λαός να μην έχει το δικαίωμα να τους τα λέει κι αυτός από την καλή; Θα πείτε δεν τον αφήνουν. Θα τον αφήσουν! Κι αν τώρα ο λαός τιμά ανεπίσημα αυτήν την επέτειο, θα έρθει η μέρα σύντομα, που θα την γιορτάζει επίσημα κι όπως της αξίζει.

Το παραπάνω χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη δημοσιεύτηκε στο «Ρίζο της Δευτέρας», το δευτεριάτικο φύλλο του Ριζοσπάστη στις 27 Οκτωβρίου 1947. Θυμίζουμε ότι οι αρχές απαγόρευσαν την έκδοση Ριζοσπάστη στις 18 Οκτώβρη του 1947 , το δευτεριάτικο όμως φύλλο συνέχισε την έκδοσή του ως «εβδομαδιαία δημοκρατική εφημερίδα του λαού- Πολιτική, Οικονομική, Φιλολογική και Σατιρική», με διευθυντή και υπεύθυνο έκδοσης τον Μανώλη Γλέζο, μέχρι τις 22 Δεκέμβρη του 1947.
Η συνέχιση της έκδοσης του Ριζοσπάστη έστω και μ’ αυτόν το τρόπο, αλλά και η ίδια η προσωπικότητα και ο ηρωισμός του Γλέζου, είχε ενοχλήσει τις εθνικόφρονες φυλλάδες της εποχής, που προσπαθούσαν να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ και να υποβαθμίσουν ακόμα και την αποκαθήλωση της σβάστικας από την ακρόπολη από τους Μ. Γλέζο και Λ. Σάντα. Ο ίδιος ο Γλέζος με «επιστολή» του στον Ρίζο, περιγράφει την λυσσαλέα επίθεση της «Εστίας» της εφημερίδας των αδερφών Κύρου:


Απάντηση σε σχόλιο της «Εστίας»
Αγαπητέ «Ρίζο της Δευτέρας»
Η κυράτσα του φασισμού σε ένα τελευταίο της σημείωμα για τις σχέσεις μου με τον «Ριζοσπάστη», διεστραβλώνοντας γκαιμπελικώτατα τα γεγονότα, νομίζει ότι βρήκε το «σημείο» για να χύσει το αντικομμουνιστικό της δηλητήριο.
Δυστυχώς όμως για τους αδ. Κύρου και τα δύο γράμματα του σ. Ν Ζαχαριάδη από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας είναι τόσο πεντακάθαρα για την πολιτική του ΚΚΕ και βρήκαν τέτοια απήχηση στο λαό, ώστε το «δηλητήριο» που έρριξαν μέσα στις ψυχές των νέων- και στα παιδιά τους και σε μένα- να μετουσιωθεί σε ένα άφθαστο αντιφασιστικό και εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Γελιέται λοιπόν αν νομίζει πως «πιάνει» το κόλπο της για «συνεργασία».
Όσο για το αν ήταν «αφρούρητος τότε» ή όχι η Ακρόπολη, νομίζω ότι κάνουν λάθος. Μάλλον δεν υπήρχαν καν Γερμανοί στην Αθήνα, κι αν υπήρχαν αυτό θα ήταν ασφαλώς…παραίσθηση. Αλλά γιατί να υπενθυμίζω στην «Εστία» εκείνες τις ευτυχισμένες ημέρες;
Τέλος ας γνωρίζουν οι Κύρου πως η δίχρονη αγνή και έντιμη δουλειά μου σαν δημοσιογράφου στην υπηρεσία του λαού, ούτε θέλει ούτε έχει ανάγκη από τα ανέντιμα, κίτρινα και φασιστικά τους πιστοποιητικά που τόσο ανεξέλεγκτα τα πλασάρουν. Ας κάνουν αυτή την δουλειά για τον εαυτό τους. Τους χρειάζονται εξ άλλου για τους νέους αφέντες.
Μ. Γλέζος
Υ.Γ Ξέχασα και κάτι. Μια από τις έντιμες δημοσιογραφικές τους δουλειές ήταν να περιμένουν το κλείσιμο του «Ριζοσπάστη» για να κάνουν την επίθεσή τους. Το σημείωμα τους γράφτηκε στις 21 τρ.
  O ίδιος.

Τέλος να θυμήσω και πάλι τα  μουσικο-επετειακά αφιερώματα της «Μπλογκοσλοβακίας» στο «έπος του ’40» κατά τις περασμένες χρονιές.
Οκτώβρης 2007: Από την χωριατοπούλα Ρετζινέλα, στο κορόιδο Μουσολίνι κι ακόμα πιο πέρα…
Οκτώβρης 2008 : Το “ΟΧΙ” του 1940, σατιρικά και ρεμπέτικα
Οκτώβρης 2009: Το “ΟΧΙ” του 1940 μέσα από τα ρεμπέτικα (Μέρος 2ο)

29 σχόλια leave one →
  1. 24/10/2011 1:10 μμ

    Πολύ όμορφο Allu. Μέχρι την Παρασκευή, ίσως και στο κλέψω.

  2. 24/10/2011 1:18 μμ

    @Κανάλι: Nα το κλέψεις Σπύρο. Και το χρονογράφημα του Βάρναλη, αλλά και η επιστολή του Γλέζου έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

  3. 26/10/2011 10:09 πμ

    Στην παρέλαση, τώρα, να δούμε ποιός υπουργός του ΠΑΣΟΚ και ποιός βουλευτής της ΝΔ θα τολμήσει να ανέβει στο βά(ό)θρο των επισήμων.
    Έχει να πέσει γιαουρτάκι πρόβειο από τα λίγα!

  4. 26/10/2011 10:19 πμ

    @Σκύλε της Β.Κ: Δες πόσο επίκαιρες εικόνες περιγράφει ο Κ. Βάρναλης :
    «Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.»
    Φράχτες τώρα όπως και τότε…

  5. 26/10/2011 11:14 πμ

    Εμ, γι αυτό ήτανε Βάρναλης. Νομίζεις, βρε συ, ότι σε 70 χρόνια θα κάθεται κανείς να αναδημοσιεύει τον Πρετεντέρη και τον Πάσχο; Ε;

    • 26/10/2011 11:19 πμ

      Κανένας δεν θα θυμάται τα γραπτά τους. Τα ονόματά τους όμως ίσως διασωθούν σαν παραδείγματα ξεπουλημένης δημοσιογραφικής πένας.

      • 26/10/2011 3:00 μμ

        Ούτε καν αυτό. Τον Σπύρο Μελά, επί παραδείγματι, τον θυμόμαστε (δεν τον τιμούμε) επειδή έγραφε καλά κείμενα κι ας συνεργάστηκε με Μεταξάδες και λοιπούς φασίστες. Ετούτοι εδώ, οι τζερεμέδες, δεν γράφουν καν καλά. Οπότε θα περιπέσουν στη λήθη, ούτως ή άλλως.

  6. 26/10/2011 1:34 μμ

    » Η συνθηκολόγηση του μετώπου δεν ήτανε πράξη ανωτέρας βίας, παρά θεληματική συμμαχία με τον εχθρό εναντίον του λαού. »

    Εδώ μάλλον υπερβάλλει ο ποιητής. Θα μπορούσαμε να κρατήσουμε λίγες μέρες ακόμα αν δεν είχε συνθηκολογήσει ο Τσολάκογλου, αλλά το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο και το κόστος αυτών των λίγων ημερών ηρωικής αντίστασης θα ήταν τρομακτικό.

    • 26/10/2011 9:58 μμ

      @Άγγελος: Kαλησπέρα.
      Ίσως ο Βάρναλης θέλει να πει ότι ακόμα κι αν υπήρχε δυνατότητα για αποτελεσματική αντίσταση, αυτοί θα διάλεγαν την συνθηκολόγηση έτσι κι αλλιώς.
      Αλλά κι αν είναι υπερβολή , θα πρέπει να την δούμε κάτω από το φως των συνθηκών της εποχής που γράφτηκε το κείμενο.

  7. 27/10/2011 12:13 μμ

    Σαν να γράφτηκε σήμερα.

    Είπαμε, η «ειρήνη» τους και ο πόλεμός τους μοιάζουν, σαν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος…

  8. Γιαννκα permalink
    29/10/2011 5:26 μμ

    «Πώς θα περνούσε τον ελληνικό λαό από τα δικά του χέρια στα ξένα χέρια,χωρίς ο μεσίτης να χάσει ούτε την ηγεσία του λαού, ούτε τα κέρδη του απ΄αυτόν»
    τραγικα επικαιρο…
    ευγε για το αφιερωμα…μακραν το καλυτερο που διαβασα.

    • 29/10/2011 10:52 μμ

      Όλο το κείμενο του Βάρναλη είναι εύστοχο και παραμένει τραγικά επίκαιρο.
      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια.🙂

  9. 30/10/2011 9:57 μμ

    Πότε γράφτηκε αυτό ;
    Το 1947 ;

    Μπα … Ανετα γραφόταν σήμερα !

    • 31/10/2011 10:14 πμ

      Η ματιά του Κ.Βάρναλη πάνω στο θέμα αυτό είναι σκέτη ακτινογραφία.
      Καλημέρα σ. Φάρε

  10. 01/11/2011 8:00 πμ

    Καλημέρα, Καλό Αγωνιστικό Μήνα !

    (έ, ρε τι μας περιμένει … )

  11. Δημήτρης permalink
    01/11/2011 8:14 πμ

    Καλημέρα και καλό μήνα.
    Οι εξελίξεις τρέχουν αλλά δεν μπορώ να μην το γράψω:
    Ήταν δάσκαλος, ποιητής, εφημεριδάς, στοχαστής, αγωνιστής. Ένας άνθρωπος που έφαγε τη ζωή με το κουτάλι. Και ακόμα μας εκπλήσσει.
    Συγχαρητήρια AFM που ξέθαψες το γραπτό του Βάρναλη αλλά και του Γλέζου, τον οποίο ακόμα και σήμερα κάποιοι αμφισβητούν για την υπόθεση της σημαίας…

    • 01/11/2011 10:06 πμ

      Καλό μήνα Δημήτρη.
      Ο Βάρναλης ήταν όλα αυτά που γράφεις και κυρίως αγωνιστής.
      Και ο Γλέζος φυσικά.
      Άλλης στόφας έλληνες. Φεύγουν κι ορφανεύει η Ελλάδα

Trackbacks

  1. Ξεφυλλίζοντας τον “Ρίζο της Δευτέρας” του 1947: Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο. « καράβι κόκκινο
  2. Ξεφυλλίζοντας τον “Ρίζο της Δευτέρας” του 1947: Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο. « Κανάλι
  3. Κώστας Βάρναλης: Η βουβή επέτειος « η Λέσχη
  4. 28η Οκτωβρίου 2011 « Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών για το ΤΕΕ
  5. Επετειακό « Το Φιστίκι
  6. Η στήλη της δημοκρατίας | La Scapigliata
  7. 1947: Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο. « Allu Fun Marx « Μαύρος Πητ
  8. Η βουβή επέτειος | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση
  9. Η βουβή επέτειος. Γιορτή και λαός. |

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.591 ακόμα followers

  • Οκτωβρίου 2011
    Δ T Τ T Π S S
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Αρέσει σε %d bloggers: