Skip to content

Καλεσμένοι στου… Ακάλεστου

29/11/2013

«Ο καπιταλισμός τεντώνει τη θηλιά σου
μα εσύ τον κόσμο χτίζεις με το αίμα της δουλειάς σου»

Το όνομα του τραγουδοποιού Μάκη, ή αλλιώς του «Ακάλεστου», από την Θεσσαλονίκη, θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι γνωστό στο…Πανελλήνιο. Αλλά απ΄την άλλη αν σκεφτούμε πόσο κακή μουσική κατά μέσο όρο καταναλώνει το…Πανελλήνιο, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί μουσικοί σαν κι αυτόν δεν γίνονται γνωστοί στο ευρύ κοινό.Το σύστημα συνήθως προωθεί ονόματα που τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που λέγεται καλό τραγούδι και στίχος, ποιοτικά χαρακτηριστικά δηλαδή όπως αυτά που προσφέρει απλόχερα η μουσική του «Ακάλεστου».

Σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Μάκης μερικά χρόνια πριν, μάθαμε ότι πήρε το όνομα «Ακάλεστος» από ένα χαρακτήρα του Κώστα Βάρναλη,στο θεατρικό μέρος του «Φως που καίει». Εκεί ρωτάει ο Προμηθέας το Μώμο (δύο απ’ τα πρόσωπα του έργου-Το τρίτο είναι ο Χριστός):
«Πάλι εσύ; πούθε μου ξεφύτρωσες;» Και απαντάει ο Μώμος, αυτός είναι ο ρόλος μου! Να ξεφυτρώνω Ακάλεστος κι ανεπιθύμητος».
Αυτό που είναι «ακάλεστο» κι ανεπιθύμητο στις μέρες μας, είναι το τραγούδι με κοινωνικές-πολιτικές αναφορές και παροτρύνσεις. Έτσι βγήκε και τ’ όνομα. «Κάπως μπανάλ και άκομψο για τις εταιρείες και την αισθητική που πριμοδοτούν!» είπε σ’ εκείνη τη συνέντευξη ο Μάκης.

Η δημιουργία ενός κομματιού, όπως δηλώνει σε μια άλλη του συνέντευξη ο «Ακάλεστος», ξεκινάει από τη βασική ανάγκη: Το φόβο ότι τόσα ερωτήματα στη ζωή θα μείνουν αναπάντητα, χωρίς να ασχοληθεί κανείς μαζί τους! Τα φτιάχνεις τραγούδια και τα σώζεις απ’ την παραγραφή, oπως λέει ο ίδιος.
«Συνήθως, μου έρχεται μια φράση, που στο 99% των περιπτώσεων, λειτουργεί ως κατακλείδα στα κομμάτια μου. Και με βάση αυτή τη φράση, στίχο ή στροφή, χτίζω προς τα πίσω όλο το υπόλοιπο κομμάτι με έμμετρο στίχο. Ύστερα το μελοποιώ με κιθάρα ή μπάσο. Τα επιμέρους ενορχηστρωτικά τερτίπια έρχονται κατόπιν ή και παράλληλα. Κάποιες φορές κινούμαι αλλιώς. Μου έρχεται μια μουσική ιδέα, που θεωρώ αξιόλογη, και την ηχογραφώ με μεράκι, με όσα όργανα χρειάζεται. Αυτή η ηχογράφηση μπορεί να μείνει στο συρτάρι πολύ καιρό. Κάποια στιγμή που θα έχω γόνιμες σκέψεις, την παίρνω και τη ντύνω με στίχο. Το ενδιαφέρον είναι ότι κάθε τρόπος σύλληψης ενός κομματιού, έχει και διαφορετικά αποτελέσματα και επίδραση στην τελική μορφή του κομματιού. Αφήνει το στίγμα του. Ενώ, π.χ. στη μελοποίηση στίχων έχεις έναν λίγο-πολύ πιο τεχνητό ρυθμό (αφού τα ποιήματα γράφτηκαν έμμετρα), αφήνοντας μεγαλύτερη εξουσία στο στίχο, όταν προσθέτεις στίχους σε δοσμένη μουσική φόρμα, η μουσική είναι αυτή που οδηγεί το στίχο. Η έκπληξη που διαψεύδει τα παραπάνω είναι η πιο γλυκιά».

Για τα άλλα …μέλη του σχήματός του λεει: Ο «Γιαπωνέζος» είναι ένα πειθαρχημένο drum machine που μέχρι τώρα υπακούει στις εντολές μου! Ο «Παραγωγός» είναι η κοπέλα μου, που με κατευθύνει σε ζητήματα συνολικής αισθητικής. Είναι ο άνθρωπος που λέει: «cut!». Μουσική και στίχους γράφω εγώ, εκτός από το «Καμάρι ο Θοδωρής» που είναι σε στίχους του Κώστα Βάρναλη και το «Ποιον προσκυνάς» που είναι διασκευή πάνω στο κομμάτι «Who do you love» του George Thorogood, που κι αυτό με τη σειρά του είναι διασκευή στο ομώνυμο τραγούδι του Bo Diddley.
Κυκλοφορεί τα τραγούδια του σε cd, με την μέθοδο της…σίγουρης διανομής «από χέρι σε χέρι»,απόλυτα συνεπή με τα πιστεύω του:
«Ξεκίνησα να κάνω ερασιτεχνική δουλειά επειδή δεν πιστεύω ή δε με νοιάζει αν κάποια εταιρεία θα ενδιαφερθεί γι’ αυτό που κάνω. Έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες για το καθεστώς με τις εταιρείες και για το πώς μπορείς να καταλήξεις υπάλληλος των επιδιώξεών τους.
Η μουσική φτιάχνεται από ανθρώπους και απευθύνεται σε ανθρώπους. Δεν πρέπει να είναι έρμαιο της ταμπέλας ή της σφραγίδας που θα σου βάλουν οι εταιρείες και οι μανατζαρέοι τους. Γιατί στο τέλος αυτής της διαδικασίας, είναι πολύ πιθανό να πουληθείς σαν εμπόρευμα μιας χρήσης και κανείς να μην ενδιαφέρεται για τη μουσική σου, αλλά για το lifestyle που αυτή συνοδεύει.»

Από τα τραγούδια του «Ακάλεστου» θα ακούσουμε το «Καμάρι ο Θοδωρής» σε ποίηση του Κώστα Βάρναλη και το «Καίγονται» σε ποίηση του Φώτη Αγγουλέ.

Το καμάρι ο Θοδωρής

Τούτ’ η κόλα που θωρείς
γράφει μέσα: «ο Θοδωρής
φρονημάτων υγιών
με γυναίκα και υιόν».

Έχει θέση και μιστό
και στομάχι αγέμιστο.
Λεύτερος εδώ κι εκεί
με ξεκούμπωτο βρακί.

Σε κουμούλα σκουπιδιώ
ψάχνει νά βρει με τα δυο
βρομισιά θανατερή
για τα σας, αριστεροί,

και να στείλει κάθε ορνίθι
«εις τον τόπον τον συνήθη»…
Παραπάτησε και μπλουμ!
πέφτει σ’ ανοιχτό λαγούμι.

Χαχανίζει ν’ απορείς
και φωνάζει απανωτά:
— Δε λερώθ’κε ο Θοδωρής,
λερωθήκαν τα σκατά!


Καίγονται

Αυτούς εγώ που τραγουδώ, δεν έχουνε φτερά.
Δεν τους μεθά καμιά φυγή, δεν τους τραβούν τ’ αστέρια,
έχουνε μια ζεστή καρδιά, δυο ροζιασμένα χέρια,
κι είναι δεμένοι με τη γη.

Απ’ της αυγής το χάραγμα, ως του βραδιού τα θάμπη,
μοχθούν για δυο πικρές ελιές, και μια μπουκιά ψωμί,
ιδρώνουν κι απ’ τον ίδρω τους ανθοβολούνε οι κάμποι,
καίγονται κι απ’ τις φλόγες τους φωτίζεται η ζωή.

Tον «Ακάλεστο» μού τον γνώρισε η υπερβόρεια φίλη μου Elva, που έγραψε και το πιο πάνω ποστ, μετά από παράκλησή μου.
Περισσότερα τραγούδια του «Ακάλεστου» μπορείτε να ακούσετε εδώ και στο youtube

Να φχαριστάς το Κόμμα…

12/11/2013

Να φχαριστάς το Κόμμα,
που σ’ άνοιξε πλατιά
τη στράτα της ζωής,
πανώρια, φωτεινή.

Να φχαριστάς το Κόμμα,
που σου ‘δωσε τη δύναμη
να υψώνεις τη γροθιά σου,
για την αλήθεια.

Να φχαριστάς το Κόμμα,
που σ’ αξίωσε ταμπούρια να πυργώνεις,
και να υψώνεις άπαρτα κάστρα
– κάστρα του δίκιου.

…Να φχαριστάς το Κόμμα,
που σ’ έμαθε Βαστίλλες να γκρεμίζεις,
και ν’ αγαπάς τους σκλάβους αδερφούς,
κι όλης της γης τους δουλευτές.

Να φχαριστάς το Κόμμα,
που σ’ έμαθε τον ήλιο ν’ αγαπάς
και τα λουλούδια.
Το Κόμμα, που σου ‘δωσε
της πάλης τη χαρά,
και της ζωής τον τόνο,
για να χτυπάς με το σφυρί
στ’ αμόνι της ειρήνης.

Να φχαριστάς το Κόμμα,
που γαλουχεί και βγάζει Μπελογιάννηδες,
για την παγκόσμια πανανθρώπινη ευτυχία!

pros-ti-niki
Στο προηγούμενο ποστ αναρτήθηκε το ποίημα που έγραψε το 1974 η Ρίτα Μπούμη-Παππά για το ΚΚΕ.
Πάλι από το Ριζοσπάστη (19/12/2003) από την στήλη «Διακριτικά» αλλίευσα ένα ακόμα ποίημα για το Κόμμα, παλιότερο αυτή τη φορά.
Το ποίημα γράφτηκε τον Αύγουστο του 1953 από τον Βόσκο Καράτζο και δημοσιεύτηκε στη φιλολογική σελίδα της εφημερίδας «Προς τη Νίκη» , που έβγαζαν οι πολιτικοί πρόσφυγες στη μακρινή Τασκένδη.
Η εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας «Προς τη Νίκη» πρωτοκυκλοφόρησε στο βουνό. Επανεκδόθηκε στην Τασκένδη της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν το Νοέμβρη του 1950. Μετά το 1956 μετονομάστηκε σε «Νέος Δρόμος».

«Γιατί, Κόμμα, επλάτυνες τη μικρή αγκαλιά μου…»

03/11/2013

Την Κυριακή 17 Νοέμβρη 1974 έγιναν οι πρώτες μετά την μεταπολίτευση εκλογές στην Ελλάδα. Το ΚΚΕ στις εκλογές αυτές κατέβηκε ως «Ενωμένη Αριστερά»  σε συνεργασία με την ΕΔΑ και το ΚΚΕ εσ.
Την μέρα εκείνη το μόλις ολίγων εβδομάδων «νομιμοποιημένο» ΚΚΕ γιόρταζε τα 56 χρόνια από την ίδρυσή του.
Σε σχετικό αφιέρωμα του Ριζοσπάστη, μαζί με άλλα κείμενα δημοσιεύτηκε κι ένα ποίημα της Ρίτας Μπούμη-Παππά με τίτλο «ΚΚΕ».
Στο ποίημα αυτό η Ελληνίδα λογοτέχνις  με μεγάλη συναισθηματική φόρτιση περιγράφει τι σημαίνει για την ίδια το Κόμμα.
39 χρόνια μετά την ίδια ακριβώς σημασία έχει το Κόμμα για όλους εμάς τους Κομμουνιστές.
4309

ΚΚΕ
Θα ψηφίσω το κόμμα που σύμβολο έχει
τα ιερά και πανάρχαια της δουλιάς εργαλεία
(αγροτιά που με τρέφεις, εργατιά που με ζεις)
τ’ αναστάσιμο ένδοξο άλικο λάβαρο
(σταυρωμένε λαέ μου, όρθιος πάλι στο μνήμα!)

Κόμμα πίστης που διώχτηκε με άγρια λύσσα
γιατί μοίραζε φως σε καλύβια και τρώγλες
γιατί σάλπιζε Ανάσταση στους Λάζαρους της γης.
Κόμμα σωστή ζυγαριά που μας έδειξε πρώτο
ποιοι μας κλέβουν στο ζύγι.
Κόμμα με το πιο καθαρό απ΄όλα μητρώο
Κόμμα του ιδρώτα, της στέρησης και της προσφοράς.

Κόμμα που μού’δωσε πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία
και μού’μαθε σε βάθος την έννοια έθνος.
Κόμμα με φάλαγγες σκοτωμένους αγγέλους
με Χριστούς ένοπλους επαναστάτες.

Κόμμα αναγέννησης, δημιουργίας.
Κόμμα χείμαρρος από άτρωτη αλήθεια
που ξεπλένει αμαρτωλές κοινωνίες
αιώνων εγκλήματα κι ακολασίες.

Κόμμα μήτρα που αδιάκοπα ανδρείους γεννάς
καμίνι που τη σάρκα μας την κάνεις ατσάλι
Κόμμα αλληλεγγγύης, μανδύα ζεστέ.

Κόμμα θυσίας στο βωμό πάντα πρώτο
δεκαετίες οι βόγγοι σου μες στις φυλακές
πορεία κάτω απ΄τ’ άστρα του Μαρξ και του Λένιν
σύναξη κατατρεγμένων και ταπεινών.

Κόμμα που ζητωκραύγασε όσο κανείς την Πατρίδα
μπροστά στ’ αποσπάσματα του φασισμού.
Κόμμα φρούριο της λευτεριάς μας
στα βουνά και στα χιόνια , στα λημέρια τα κλέφτικα
με σημαία λειωμένη στην τριβή των ανέμων
Κόμμα παράνομο κυνηγημένο
που ψάχναν να σ’ εύρουν γυμνασμένα σκυλιά.

Κόμμα μυριάδων πιστών σου προσφύγων
που προφέρουν Ελλάδα και τους πνίγουν λυγμοί
Κόμμα πόνου, αξιοπρέπειας, πόθου ειρήνης
Κόμμα αυταπάρνησης, πάθους , τιμής
Κόμμα όαση μες στη συναλλαγή και στο ψέμα
λάμψη που φώτισε την Ιστορία.

Κόμμα του Έλληνα μα και τ’ Ανθρώπου
του Ρήγα Φεραίου και του Βελουχιώτη
Κόμμα ζωής, Κόμμα πίδακας ελπίδας
Κόμμα ειρήνης, φιλίας, δικαιοσύνης
Κόμμα αναγεννήτρας ορμής, προκοπής.

Κόμμα γρανίτη, σε ψηφίζω ακόμα
γιατί μ’ έμαθες και ν’ αγαπώ την Πατρίδα
σεβαστά να τη γράφω με Π κεφαλαίο
γιατί, Κόμμα, επλάτυνες τη μικρή αγκαλιά μου
και πια μέσα χωράει η ανθρωπότητα όλη

kke

Μάθε την αλήθεια! Το χώμα που πατάς, λευτέρωσαν με αγώνα ΕΑΜ-ΕΠΟΝ-ΕΛΑΣ!

25/10/2013

Ένα βίντεο της ΚΝΕ για την 28η Οκτώβρη..

Κι ο φασισμός, φασισμός. Αλλά κι εμείς ένα έχουμε σύνθημα και τώρα όπως και τότε και πάντα: Απάνω του!

13/10/2013

Το παρακάτω κείμενο του κομμουνιστή θεατρικού συγγραφέα,ποιητή,κριτικού,πεζογράφου, αλλά πάνω απ΄όλα αγωνιστή Βασίλη Ρώτα πρωτοδημοσιεύτηκε στα «Ελεύθερα Γράμματα με τον τίτλο «28 του Οχτώβρη 1940». Επαναδημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 28 Οκτώβρη του 1981, με τίτλο «Εμπρός στον αγώνα – Πώς δέχτηκε η Αθήνα την είδηση για την κήρυξη του πολέμου», απ΄όπου και το αλίευσα. Σαν τίτλο διάλεξα να βάλω τις δυο συναρπαστικές και τόσο επίκαιρες αράδες από τον επίλογο του κειμένου.Τώρα που ο φασισμός ξαναθεριεύει αξίζει να ακουστεί και πάλι το σύνθημα: «Απάνω του!»
rotas

Πώς δέχτηκε η Αθήνα την είδηση για την κήρυξη του πολέμου

Εμπρός στον αγώνα 

Κατά τη συνήθειά μου να σηκώνομαι νωρίς, είχα βγει χαράματα στην αυλή. Ήρεμα άνοιγε τα μάτια της η ημέρα και κανένα απαίσιο σημάδι δεν προμήναγε τη θύελλα που ερχότανε. Τα μάγουλα της αβγούλας ροδίνιζαν ανάμεσα από τα σκορπισμένα σύννεφα που βόσκανε τον ουρανό. Τα κοκόρια λαλούσανε  κλαγγόφωνα, το μούγκρισμα του πρώτου τραμ είχε δονήσει τον αέρα της γειτονιάς και η τονάτη παιδιάτικη φωνή πρόσφερνε «ζεστά κουλούρια» στον έρημον δρόμο, όταν έξαφνα ένας ήχος φοβερός κι αναπάντεχος συντάραξε την ήρεμη ροή της ζωής. Ούρλιαξε η σειρήνα.

Ούρλιασμα δυνατό, τραβηχτό, επίμονο, ανεβοκατέβαινε όλη τη σκάλα της φρίκης. Στο πρώτο ούρλιασμα έμπαινε δεύτερο, τρίτο, από άλλες σειρήνες, κοντινές  και μακρινές, γινότανε ούρλιασμα κανόνας, ούρλιασμα φούγκα, στρίγγλικη μουσική, η μουσική που έμελλε για χρόνια να γδέρνει τα αφτιά των κατοίκων της πολιτείας και να τους κόβει το αίμα. Γιόμιζε η στρίγγλικη βουή τα ουράνια σαν για να ξεσηκώσει τους πεθαμένους της γης. Οι ζωντανοί πετάχτηκαν αλαφιασμένοι απ’ τα κρεβάτια τους.

Κλείσαμε πόρτες και παράθυρα να εμποδίσουμε έξω τη σατανική συναυλία που μας τριβέλιζε το μυαλό, κι ανοίξαμε το στόμα του διαλαλητή. Αυτό σφυρίζει κλέφτικα κι η εγγαστρίμυθη φωνή του λέει: «Προσοχή, προσοχή…», σύσταση ολότελα περιττή για εκείνη ίσα-ίσα τη στιγμή, που όλη μας η ύπαρξη είχε γίνει χίλια τεντωμένα αφτιά.

Έτσι ακούσαμε τη γνωστή μελοδραματική ιστορία για το μεγάλο «Όχι», που αν και ήτανε τόσο μεγάλο, ωστόσο ξεστομίστηκε μ’ ευκολία. Έτσι μάθαμε κείνο που με φόβο και τρόμο περιμέναμε από καιρό, πως μπαίναμε κι εμείς η Ελλάδα στον πόλεμο.

Δυο αμέσως συναισθήματα κούνησαν τα αίματά μας. Το ένα φρικιαστικό από τη θέα του πολέμου. Το άλλο φλογερό, σαν λίβας, που φύσηξε από την ολάνοιχτη πόρτα της ελπίδας για λευτεριά.

Τον ξαίραμε τον πόλεμο. Όχι από τις εφημερίδες. Τον είχαμε γνωρίσει καλά ζώντας από το Δώδεκα κι εδώθε, όλα αυτά τα δίσεκτα χρόνια, όλους τους οργισμένους μήνες, σε Μακεδονικούς κάμπους και Ηπειρωτικά βουνά, σε Θρακιώτικα ακρογιάλια και σε μεγαλοπολιτείες της Ευρώπης, σε λαγγαδιές νεκροσπαρμένες, σε ποτάμια αιματοβαμμένα, σε χωριά να τα τρώνε οι πυρκαγιές, σε πολιτείες να τις χαλάνε οι μπόμπες, σε έφοδες με τη λόγχη, σε τάφρους μάχης, σε κάστρα αντίστασης, σε στρατόπεδα αιχμαλωσίας, σε γιορτάδες νίκης.

Είχαμε γνωρίσει, είχαμε νιώσει με όλες τις αισθήσεις μας, με τον βρασμό του αιμάτου και το ανατρίχιασμα του τομαριού μας, με τα χτυποκάρδια από την πόλη και τους πόνους από τις λαβωματιές, και τους όλμους, και τα φλογοβόλα, τ’ ασφυξιογόνα και τα τανκς, και τα υποβρύχια και τ’ αερόπλανα και τις τορπίλλες και τις ρουκέτες… Είχαμε ιδεί μωροζώντανους ξεκαρκάλωτους να ζυμώνουν με τα ίδια τους τα δάχτυλα τα χυμένα μυαλά τους, ξεκοιλιασμένους να τρέχουν σκούζοντας, κρατώντας με τις χούφτες τους τα χυμένα άντερά τους, είχαμε δει άλλους να ξερνάνε τα πλεμόνια τους. Γνωρίζαμε τις μαυροφορεμένες χήρες και τα παραπονεμένα ορφανά, τους ζητιάνους ανάπηρους και τους νεόπλουτους μαυραγορίτες και εμπόρους των πολέμων.

‘Ολα τα γνωρίζαμε κι από όσα γνωρίζαμε η φαντασία μας έπλαθε τα όσα φοβερότερα έμελλε να γίνουν…

Κι όμως. Τη θανατίλα του Άρη του χαλαστή, την εσκέπασε η ζωηρή ελπίδα του αγώνα για λευτεριά.Το σύνθημα όλης της ζωής μας ήταν αισιόδοξο σάλπισμα: Απάνω του! Ένας είνε ο εχτρός. Απάνω του. Και πάλι και πάλι και πάντα: Απάνω του. Εμπρός στον αγώνα!

Με τον αγωνιστικό ρυθμό συνταιριαγμένο το βήμα, βγήκαμε στην πόλη. Όλη η Αθήνα έδειχνε συνεπαρμένη απ’ το ίδιο σύνθημα. Ο λαός δεν εδίστασε ούτε μια στιγμή για να πάρει την απόφασή του και να φωνάξει παρών. Τα σπίτια σήκωσαν σημαίες. Οι κεντρικοί δρόμοι κι οι πλατείες πλημμύρισαν από κόσμο ζωηρόν, που τρέχανε ο καθένας να παρουσιαστεί στη θέση του, και παρατώντας δουλιές και συνήθειες, φίλους και δικούς, ν’ αρματωθεί και να ξεκινήσει, έκαστος εφ’ ώ ετάχθη.

Οι ζωηρότεροι κι ανεβάσταγοι κι ανεύθυνοι είχανε κάμει κιόλας τα δικά τους. Είχανε σπάσει τα ιταλικά μαγαζιά.
Συναπαντιέμαι μ’ ένα θεατρίνο γνωστό μου. Ήταν έξαλλος: «Τους κάναμε σμπαράλια!». Τόνε μάλωσα για να τόνε συνεφέρω, λέγοντάς του πως είνε αλλού ο πόλεμος.

Παρακάτω βρέθηκα μύτη με μύτη μ’ ένα άλλον γνωστό μου, χρηματιστή: «Τώρα», μού λέει, «άλλος γίνεται πλούσιος, άλλος χάνεται». Τράβηξε το δρόμο του που θα τον έκανε πλούσιο, (όπως και τον έκαμε).

Μη έχωντας εγώ, απόμαχος πια, θέση στις γραμμές των αρμάτων, αλλά και μη μπορώντας να μείνω έξω από τον αγώνα, αποφάσισα κι έβαλα μπρος να οργανώσω ένα από τα δυο: Είτε ένα θίασο για το μέτωπο , είτε μια εφημερίδα για τα μετόπισθεν. Έδωκα κιόλα για δημοσίευση πρόσκληση να παρουσιαστούνε, όσοι θεατρίνοι δεν είχανε στρατιωτική υποχρέωση, στο θέατρο Κυβέλης για να συγκροτήσουμε θίασο για το μέτωπο.

Όλη την ημέρα ο πυρετός της Αθήνας ανέβαινε. Επίστρατοι έφευγαν. Αρματωμένοι στρατιώτες γιόμισαν τους δρόμους.

Τραγούδια πολεμικά αντηχούσανε στις ταβέρνες και τα διασκεδαστικά κέντρα. Θρήνοι αποχωρισμού ξεπετιόντουσαν απ΄τα σπίτια. Τα πιο τρελλά νέα κυκλοφορούσαν. Μα πάνω απ΄όλα κυριαρχούσε η αισιόδοξη ορμή του λαού, που όχι μόνο δεν έδειχνε δείλιασμα από τον φοβερόν αγώνα που έμπαινε η Ελλάδα, παρά αντίθετα πεποίθηση στη νίκη… Όλοι ειρωνευόντουσαν τους Ιταλούς.

Το βράδυ αργά γυρίζοντας στο σπίτι μου συνάντησα έναν που κουβάλαγε ένα τσουβάλι καφέ στο σπίτι του. Ήταν ο πρώτος μαυραγορίτης. Δε με θυμάται πια. Είνε σήμερα μέγας και πολύς. Πολλούς έκανε μεγάλους και τρανούς και τούτος ο πόλεμος.
Κι ο φασισμός, φασισμός. Αλλά κι έμείς ένα έχουμε σύνθημα και τώρα όπως και τότε και πάντα: Απάνω του!

27-10-1947-skitso

Η «Νέα Ελλάς» σε 140 χαρακτήρες

06/07/2013

Νέα Ελλάς

*Πολίτευμα: Βενιζελωμένη Σαμαρική Δεινοκρατία

*Θρήσκευμα: Μνημονιακό

*Νόμισμα: Ανβρώ

*Πληθυσμός: Φθίνων

*Έκταση: ‘Ο,τι αφήσουν απούλητο

mpost2

Λέξεις Διπλής Ανάγνωσης

17/06/2013

Στα λεξικά του μέλλοντος πρέπει οπωσδήποτε να προστεθεί μια ειδική κατηγορία λέξεων διπλής ανάγνωσης, που θα περιγράφουν ικανοποιητικά πρόσωπα και καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα.
Και πρώτος εγώ θα προτείνω μερικές:

  • Δη(θεν)μοκρατία
  • Δη(θεν)μοσιογραφία
  • Δη(θεν)μοσκοπήσεις
  • Νέα Δη(θεν)μοκρατία
  • Δη(θεν)μοκρατική Αρ(μαγεδων)ιστερά
  • Πανελλήνιο Σοσιαλ(ηστρικο)ιστικό Κίνημα
  • Χρυσύ(φιλη) Αβ(λενόρροια)γή
  • Σύντα(χα μου)γμα
  • Μετα(χα μου)ρυθμίσεις
  • Παπού(είναι η Δημοκρατία οέο;)λιας
  • Ανά(θεμα το γονιό τους)πτυξη
  • Μεροκά(τακαημενο)ματο
  • Σαξές(και ξερός)στόρι
  • Άδω(λφος)νις
  • Κεδίκογ(κεμπελς)λου
  • Κεδίκογλου(λού)
  • Ενημέ(να μού λες;)ρωση

Μπορείτε να προτείνετε τις δικές σας λέξεις. Τριμελής επιτροπή σοφών, από 10-20 μέλη της Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών της Μπλογκοσλοβακίας θα κρίνει ποιες λέξεις μπορούν να συμπεριληφθούν σε μελλοντικές εκδόσεις του «Λεξικού Διπλής Ανάγνωσης»

  • θέι θάμθιγκ

  • ΠΡΟΣΟΧΗ!

  • ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

  • Monkey Business

  • The Big Store

  • Από 06/01/2007 μέχρι τώρα

  • This blog is under copyleft… All wrongs reversed

  • Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

    Μαζί με 7.588 ακόμα followers

  • Ιουνίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930