Έρχεται που λέτε ο κύριος Goas, μου αφήνει 5 λέξεις και μου λέει:Κόψε το λαιμό σου και γράψε κάτι σύντομο (πεζό ή ποίημα),που να έχει ειρμό και να περιέχει τις 5 αυτές λέξεις.
Ύστερα φρόντισε για την διαιώνιση του παιχνιδιού.
Ξηγηθήκαμε;
…
Ξηγηθήκαμε!
Βουαλά και το κρίμα στο λαιμό του:
Σεισμός
Τι έντονος κλυδωνισμός
δεν έμεινε καντήλα,
σοβάδες και επίχρισμα
πέσανε σαν τα μήλα
Κι εγώ δεν είμαι ο Νιούτον
δεν είμαι φυσικός,
με χτύπημα τοιούτον
απόμεινα ζαβός.
Κι αν χαζογελώ ενίοτε
φίλε δεν τρέχει τίποτε.
Προτεινόμενες λέξεις για την συνέχεια:
πιάνο, ημίμετρα, διορισμός, συλλήβδην, έβδομος
Προτεινόμενα θύματα:
Γητεύτρια–>Done!
Πι Πι το Παπί–> Done!
Vouts –>Done!
Σύλβια–>Done!
Ραφφινάτα–>Done!
Ξηγηθήκαμε;
από κάμερες RUF
19 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
Vouts // Μαρτίου 9, 2007 στο 5:23 μμ
Κι εγώ που στεναχωριόμουν επειδή δεν συμμετείχα στο tagging των πέντε αποκαλύψεων…για να δούμε λοιπόν..
raffinata // Μαρτίου 9, 2007 στο 5:34 μμ
χαχαχα! λες από τοιούτον χτύπημα να απόμεινα ζαβό βούρλο; χμ
Rodia // Μαρτίου 9, 2007 στο 5:46 μμ
Καθότι δεν μου άρεσε το πιάνο,
ούτε τα μέτρα ούτε τα ημίμετρα,
ο διορισμός σου λίγο παραπάνω,
συλλήβδην εξαφάνισε τα φίμωτρα,
ο έβδομος ο όροφος σου πάει
ο παρακάτω δεν θα σε χωράει!!!
..εμ, με βάζεις σε πειρασμό με κάτι τέτοια λέμε..
(είσαι να το παίξουμε μονότερμα το παιχνιδάκι?)
Allu Fun Marx // Μαρτίου 9, 2007 στο 5:52 μμ
Vouts: Τα παλιόπαιδα άρχισαν το νέο παιχνίδι για να μη μείνει κανένας παραπονεμένος.
Ραφφινάτα : το ποίημα είναι αυτοβιογραφικό.
Για να δούμε τώρα το δικό σου…κάρμα.
Ροδιά: Έσκισες!
Δεν δέχομαι όμως την πρόκληση, γιατί ξέρω ότι θα χάσω.
Αμ πώς;
Rodia // Μαρτίου 9, 2007 στο 5:57 μμ
Μπα.. μη νομίζεις.. σε βρίσκω πολύ πολύ καλό:-))
(στιχουργικά, ε)
Allu Fun Marx // Μαρτίου 9, 2007 στο 6:03 μμ
Στιχουργικά και όχι μόνο… Και όχι μόνο Ροδιά.
Και γενικώς είμαι καλός.
Έβαλα το πορτραίτο μου για να το διαπιστώσεις
παπί // Μαρτίου 9, 2007 στο 7:57 μμ
Με δυσκόλεψες αλλά κάτι βγήκε τελικά! Περιμένω απάντηση!
Allu Fun Marx // Μαρτίου 9, 2007 στο 8:19 μμ
Παπί : βγήκε πολύ ωραίο.
Μπράβο…
ghteytria // Μαρτίου 10, 2007 στο 12:31 πμ
Ευχαριστώ για την πρόσκληση σύντροφε.
Το διασκέδασα κανονικά… Πάρα πολύ καλές οι επιδόσεις όλων σας! Πάντα έλεγα ότι οι πιο πολλοί Έλληνες κρύβουμε έναν ποιητή μέσα μας… Αν και οι λέξεις όπως λέει και το παπί, ήταν…φωτιά!
Το δικό μου «δημιούργημα» βρίσκεται εδώ…
http://ghteytria.blogspot.com/
goas // Μαρτίου 10, 2007 στο 1:03 πμ
Απύθμενος ευρηματικότης, κάλλιστε!
Μετατρέψατε την ελπίδαν εις βεβαιότηταν! Φερω το επιλαίμιον κρίμα ως ολυμπιακόν μεταλλιον.
Έρρωσθε!
Allu Fun Marx // Μαρτίου 10, 2007 στο 10:32 πμ
Γητεύτρια: τι φλέβα! Πολύ καλό το δημιούργημά σου. Ιδίως το πρώτο τετράστιχο με πέθανε:
Με τον έρωτα ρε μάνα
ήμουν άτυχη πολύ.
Βλέπεις πέρασα εφηβεία
με της χούντας το πουλί.
Goas: Σ΄ευχαριστώ πολύ φίλε
N.Ago // Μαρτίου 10, 2007 στο 12:34 μμ
Από παιχνίδι σε παιχνίδι το πάμε.
Βλέπω, δεν μας αρέσει να μεγαλώνουμε ε;
ghteytria // Μαρτίου 11, 2007 στο 12:10 πμ
Κι εμείς που μεγαλώσαμε τί καταλάβαμε; Γι αυτό ξαναρχίσαμε τα παιχνίδια… για να μην το θυμόμαστε.
paraxeno // Μαρτίου 11, 2007 στο 1:36 πμ
πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι ενθουσιασμένη με όλα τούτα τα δημιουργικά που βλέπω… να είστε καλά όλοι…
Allu Fun Marx // Μαρτίου 11, 2007 στο 7:18 πμ
Ν. Αgo /Γητεύτρια :
Mερικοί το λένε και “παλιμπαιδισμό”
Παράξενη: Από σένα λοιπόν ξεκίνησε το “πεντάλεξο”;
Εσύ είσαι η ένοχη!
ghteytria // Μαρτίου 11, 2007 στο 12:38 μμ
Ναι και κάποιοι άλλοι λένε το ακόμα χειρότερο: «Γεροντομπεμπέκα»! Να σου κάτσει ρετσινιά Μαρία Ιωαννίδου (η αυθεντική εκπρόσωπος γεροντομπεμπέκας), να τρέχεις και να μη φτάνεις…
333 λέξεις « Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia // Μαρτίου 19, 2007 στο 9:16 πμ
[...] λεξιλάγνους μαζοχιστές. Δεν είναι η μετεξέλιξη του “πεντάλεξου”. Το 333lexeis.gr είναι μια ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε από [...]
paraxeno // Μαρτίου 19, 2007 στο 11:12 μμ
ω ναι! είδα φως στη μπλογκόσφαιρα, μπήκα, και βρήκα κάμποσους αξιόλογους γραφιάδες κι είπα να την ρίξω την ιδέα, μια και είχα πεθυμήσει διαβολεμένα το παιχνίδι αυτό… και δεν πήγε ιδιαίτερα άσχημα, μια και δεν είναι πυραμίδα, μπορεί να αρχίζει και να σταματάει κατά βούλησιν ή κατ έμπνευσιν, να αυξάνει ή να μειώνει τις λέξεις που δίνει, να προσκαλεί όσους θέλει, ή να το αφήνει στην ησυχία του… τέλος πάντων να το κάνει ο καθένας ότι ακριβώς θέλει…. παιχνίδι είναι …
ελπίζω να συνεχίσουν να υπάρχουν “παίκτες” κι εμείς να διαβάζουμε ομορφιές….
Μπλογκο-παιγνιδίσματα « Vouts’s old posts // Απριλίου 27, 2007 στο 12:16 πμ
[...] με μεγάλο ενθουσιασμό την πρό(σ)κληση του αγαπητού Allu Fun Marx, διότι για να πω την αλήθεια , είχα αρχίσει να πιστεύω [...]